Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tekstbureau’

‘Ik heb morgen een dag waarop mijn collega’s en ik werken op een andere locatie en dan aansluitend met eten enzo.’
‘Een team-uitje ofzo?’
‘Nee, we gaan in kaart brengen of we nog op de goede weg zijn enzo en welke richting we het komend jaar op willen.’
Ik zie aan de mijnheer dat hij heel erg zijn best doet om alle termen die hem op zijn werk om de oren vliegen te vermijden want in ons huis wordt al het holle kantoor-jargon genadeloos afgestraft.
De volgende dag appt hij foto’s van hemzelf en zijn collega’s voor een grote flip-over in een zaal van de beurs van Berlage.
‘Hoe was je hei-dag?’, vraag ik als hij weer thuis is.
‘Ik heb dat woord niet gebruikt hè?!’, zegt hij.
‘Nee, maar ik lees ook wel eens wat. Ik dacht eigenlijk dat dat soort dingen altijd op de hei gehouden werden.’
‘Ja, ik ook.’
‘Waarom heet het dan zo?’
‘Dat weet ik ook niet.’
‘Dan is eik-dag toch een beter woord? Omdat je gaat eiken of je nog op de goede weg zit enzo?’
‘Misschien wel.’
Hij weet wel beter dan in discussie gaan over taalgebruik. Hij is op de goede weg.

Advertenties

Read Full Post »

Gisteren deelde ik mijn blogpost voor EcoGoodies waarin ik schreef over vegan eten (puur plantaardig eten zonder gebruik van producten waar een dier aan te pas is gekomen, dus geen vlees maar ook geen melk of eieren).
Iemand vroeg me waarom ‘veganistisch’ tegenwoordig ‘vegan’ (uitgesproken als viegun) moet heten. Een goede vraag, want ik ben over het algemeen een groot voorstander van het gebruik van Nederlandse woorden als die er zijn. Mijn korte en enigszins flauwe antwoord luidde ‘omdat veganistisch te veel klinkt naar vaginistisch en daar schrikken mensen van’. Een tweede factor is denk ik dat vegetarisch vaak wordt afgekort met ‘vega’ en dat je hetzelfde krijgt als je veganistisch af zou korten, en dat is verwarrend.
Maar ik denk dat er nog een derde reden is, eentje die verband houdt met de eerste. ‘Veganistisch’ klinkt wel erg naar tante Gerda die rondloopt op Zweedse klompen, creaties van Cora Kempermann draagt en die combineert met armbanden die zijn gefiguurzaagd op de sociale werkplaats. Hulde aan tante Gerda natuurlijk, want zonder haar had de planeet gisteren de geest al gegeven, maar voor je verjaardag had je misschien toch liever iets anders cadeau gekregen dan een vierkante meter regenwoud en een stukje hennepzeep.
Vegan klinkt naar Miley Cyrus, Joaquin Phoenix, Milo Ventimiglia, senator Cory Booker en van die hippe slanke meisjes met een rommelige knot bovenop hun hoofd die een vegan-blog en een eigen kookboek hebben. En ik wil daar toch iets liever bij horen (sorry tante Gerda).
En misschien klinkt het ook iets minder streng. Alsof je bij ‘vegan’ niet gelijk verketterd zal worden als je een keer een eitje eet van de boerderij van een vriend (die zijn kippetjes in de keuken laat als het slecht weer is) of een paar leren schoenen draagt.
Want dat strenge ‘veganisme’ is natuurlijk enorm bewonderenswaardig, maar het kan ook een beetje afschrikken. Maar bij het vrolijke hippe ‘hier heb je een kookboek vol lekkere recepten die de wereld gaan redden afgewisseld met foto’s van die hippe meisjes op de fiets’-vegan sfeertje voel ik me beter op mijn gemak.
En mocht Cory Booker tijdens zijn campagne voor de democratische nominatie nou heel toevallig in Nederland terechtkomen, dan kan ie hier gewoon aanschuiven. 

Read Full Post »

Op één van de eerste dagen van het jaar zat de mijnheer op de bank een filmpje te kijken op zijn tablet. Hoe langer het duurde hoe meer haren er bij mij recht overeind gingen staan. De vrouw die aan het woord was had het de hele tijd over een ‘sjellens’ waar ze aan mee had gedaan. Ze was de sjellens aangegaan en was daar heel blij mee. Ik zou vooral heel blij zijn als ze haar mond eens zou houden. Of in ieder geval eens op zou houden met het gebruik van woorden die ze niet uit kan spreken. Ik neem tenminste aan dat ze challenge bedoelde. Uitdaging dus. Of gewoon een 6-weken-programma.
‘Zo, dat was een irritant filmpje, met d’r sjellens.’
‘Ja, dat snap ik’, zegt de mijnheer. ‘Maar het ging over cross-fit en ik wil het wèl graag gaan doen.’
‘Dat moet je lekker zelf weten, als je maar niet van dat irritante nep-Engelse jargon gaat gebruiken. Anders wordt jij misschien fit, maar ik cross.’
‘Ok. Ik ga de uitdaging doen. Maar eh, volgende week dinsdagavond is er een 2 uur durende…ehm…workshop?’
‘Een werkplaats. Of gewoon een 2 uur durende informatie-avond.’
‘Ja, dat.’

Read Full Post »

Er zijn op Facebook meerdere groepjes voor leesfanaten. Helaas is de tendens in bijna allemaal hetzelfde: het gros leest de thrillers die iedereen leest. Het liefst plaatsen ze dan een foto van het omslag van zo’n boek met een kinderversjes-titel en schrijven er dan bij ‘ik ga nu beginnen aan deze iemand al gelezen’ (zonder interpunctie inderdaad).
Ehm…ja, Jolanda, bijna iedereen hier, scroll maar door de tijdlijn. Maar in één groepje ontstond er iets vermakelijks: mensen begonnen hun ergernis te uiten over taalfouten in boeken. En dat vond ik wel interessant want ik stoor me daar ook aan. Alleen was er één vrouw die pissig werd omdat het in een boek ‘het krat’ stond… Ook na herhaalde opmerkingen dat dat toch echt correct was, bleef ze erbij dat het ‘voor haar gevoel’ toch echt ‘de’ moest zijn. Ok, duidelijk argument, ik denk dat ik met die vrouw de pietendiscussie maar niet aan ga.
Een dag later verscheen er een bericht van het beheer, ze zouden posts over fouten in boeken voortaan gaan verwijderen. ‘Als je je eraan irriteert moet je maar contact opnemen met de uitgever’. Er volgde veel bijval, ‘want het moest wel gezellig blijven’. Ergens kritisch op zijn is blijkbaar niet gezellig, maar een serie slecht geschreven moorden wel?
En ik kon het niet laten, ik schreef ‘dan mag ik zeker ook niet schrijven dat het ‘ergert’ moet zijn?’
Ze begreep het niet. ‘Wat is erger,’ vroeg ze. Dus ik legde het even uit: het moet zijn, ‘als je je eraan ergert’ of ‘als het je irriteert’.
En toen was de beer los. Ik had het blijkbaar niet begrepen. Jawel hoor. En ik zou iemand zijn die alles opzoekt in het Groene Boekje (nee hoor, ten eerste is dat voor spelling en niet voor grammatica en ten tweede hoef ik het meeste niet op te zoeken).
Blijkbaar ergerden ze zich eraan dat slordig taalgebruik mij irriteert. 

Read Full Post »

‘Oh ja, dit is weer nieuw…’, zegt de mijnheer. Aan zijn toon hoor ik dat hij hoop dat dit nieuwe snel dezelfde kant op gaat als ‘toppie joppie’ en ‘goeiesmorgens’, namelijk het verdomhoekje van de taal in. Via What’s app heeft hij overleg met een collega over de stoelen in het vliegtuig dat ze binnenkort gaan nemen.
De collega beweert dat de middelste rij in het vliegtuig uit drie stoelen bestaat. De mijnheer zegt dat het er vier zijn en voegt een fotootje bij ter illustratie.
‘Eens!’ reageert de collega.
Dat is niet eens een zin, dat ‘eens’. Eens! Wat eens? Eens gegeven blijft gegeven? Eens maar nooit weer?
Waarschijnlijk bedoelt hij ‘ik ben het met je eens’, maar dat klopt niet. Je kunt het niet eens zijn met een feit. Als ik zeg ‘Haarlem is de hoofdstad van Noord-Holland’, dan is ‘ik ben het met je eens’ een hele rare reactie want het is logischerwijs onmogelijk om het ermee oneens te zijn.
Volgens mij is dat ‘eens’ een soort ‘oh ja, je hebt gelijk’ voor mensen die er egotechnisch niet toe in staat zijn om dat te schrijven of te typen.
Wie het daarmee eens is mag zijn vinger opsteken of gewoon ‘eens!’ typen, dat is in dit verband namelijk wel taalkundig correct. 

Read Full Post »

Mijn meest recente column voor Dierenpraktijken, over puppygedrag als je al zeven bent, lees je hier: 2018-11-30_0520.

Read Full Post »

Onlangs werd de Opzij LiteratuurPrijs uitgereikt aan Etchica Voorn voor haar Debuutroman ‘Dubbelbloed’. In het juryrapport staat dat ‘Etchica Voorn verslag (doet) van de zoektocht naar haar eigen ik.’ En het eerste wat in mij op kwam is ‘schrijft Mèmien Holboog (ethica) tegenwoordig voor Opzij?’
Voor wie niet naar de VPRO mocht kijken: Mèmien Holboog was een typetje van Wim de Bie (de De Bie van Van Kooten inderdaad) die elke ‘uitzending’ van haar interviewprogramma begon met een zalvend ‘Dàhag’. Zo’n vrouw met een moeilijk kapsel en hele grote oorbellen die vaak met de lippen getuit heel begrijpend knikt. Zo’n vrouw. Van zo’n vrouw verwacht je een zinsnede als ‘haar eigen ik’.
‘Een stukje eigen ikje’ is ook de titel van één van de 30-minuten mockumentaries avant la lettre van Arjan Ederveen. In die aflevering speelt Arjan Ederveen een vrouw die samen met haar partner de ‘Vrouw is vrouw vrouwen’ heeft opgericht. Bij de ‘vrouw is vrouw vrouwen’ kunnen vrouwen cursussen vrouwelijkheid volgen. Gegeven door een liesbienne met een zalvende stem natuurlijk.
Dat zijn de associaties die ik heb bij ‘eigen ik’. Had de redactie geschreven ‘op zoek naar haar identiteit’, ‘op zoek naar haar wortels’ of ‘duikt dieper in haar familiegeschiedenis’, dan had ik misschien gedacht ‘goh dat lijkt me een interessant boek’. Maar nu ben ik gewoon Mèmien Holboog gaan Googelen en heb vervolgens een uur lang Koot & Bie filmpjes zitten kijken.

Read Full Post »

Older Posts »