Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tekstbureau’

‘Oh ja, dit is weer nieuw…’, zegt de mijnheer. Aan zijn toon hoor ik dat hij hoop dat dit nieuwe snel dezelfde kant op gaat als ‘toppie joppie’ en ‘goeiesmorgens’, namelijk het verdomhoekje van de taal in. Via What’s app heeft hij overleg met een collega over de stoelen in het vliegtuig dat ze binnenkort gaan nemen.
De collega beweert dat de middelste rij in het vliegtuig uit drie stoelen bestaat. De mijnheer zegt dat het er vier zijn en voegt een fotootje bij ter illustratie.
‘Eens!’ reageert de collega.
Dat is niet eens een zin, dat ‘eens’. Eens! Wat eens? Eens gegeven blijft gegeven? Eens maar nooit weer?
Waarschijnlijk bedoelt hij ‘ik ben het met je eens’, maar dat klopt niet. Je kunt het niet eens zijn met een feit. Als ik zeg ‘Haarlem is de hoofdstad van Noord-Holland’, dan is ‘ik ben het met je eens’ een hele rare reactie want het is logischerwijs onmogelijk om het ermee oneens te zijn.
Volgens mij is dat ‘eens’ een soort ‘oh ja, je hebt gelijk’ voor mensen die er egotechnisch niet toe in staat zijn om dat te schrijven of te typen.
Wie het daarmee eens is mag zijn vinger opsteken of gewoon ‘eens!’ typen, dat is in dit verband namelijk wel taalkundig correct. 

Advertenties

Read Full Post »

Mijn meest recente column voor Dierenpraktijken, over puppygedrag als je al zeven bent, lees je hier: 2018-11-30_0520.

Read Full Post »

Onlangs werd de Opzij LiteratuurPrijs uitgereikt aan Etchica Voorn voor haar Debuutroman ‘Dubbelbloed’. In het juryrapport staat dat ‘Etchica Voorn verslag (doet) van de zoektocht naar haar eigen ik.’ En het eerste wat in mij op kwam is ‘schrijft Mèmien Holboog (ethica) tegenwoordig voor Opzij?’
Voor wie niet naar de VPRO mocht kijken: Mèmien Holboog was een typetje van Wim de Bie (de De Bie van Van Kooten inderdaad) die elke ‘uitzending’ van haar interviewprogramma begon met een zalvend ‘Dàhag’. Zo’n vrouw met een moeilijk kapsel en hele grote oorbellen die vaak met de lippen getuit heel begrijpend knikt. Zo’n vrouw. Van zo’n vrouw verwacht je een zinsnede als ‘haar eigen ik’.
‘Een stukje eigen ikje’ is ook de titel van één van de 30-minuten mockumentaries avant la lettre van Arjan Ederveen. In die aflevering speelt Arjan Ederveen een vrouw die samen met haar partner de ‘Vrouw is vrouw vrouwen’ heeft opgericht. Bij de ‘vrouw is vrouw vrouwen’ kunnen vrouwen cursussen vrouwelijkheid volgen. Gegeven door een liesbienne met een zalvende stem natuurlijk.
Dat zijn de associaties die ik heb bij ‘eigen ik’. Had de redactie geschreven ‘op zoek naar haar identiteit’, ‘op zoek naar haar wortels’ of ‘duikt dieper in haar familiegeschiedenis’, dan had ik misschien gedacht ‘goh dat lijkt me een interessant boek’. Maar nu ben ik gewoon Mèmien Holboog gaan Googelen en heb vervolgens een uur lang Koot & Bie filmpjes zitten kijken.

Read Full Post »

‘Wat is mijn favoriete vakantiebestemming?’, vraagt de mijnheer.
‘Ehhh, Californië om je broertje te bezoeken?’, gok ik. Wellicht is hij een volwassen versie van een vriendenboekje aan het invullen en heeft hij mij nodig om een creatief antwoord te verzinnen.
‘Oh, nu is mijn account geblokkeerd’, zegt hij.
‘Oh, je bedoelde ‘wat heb ik ingevuld als antwoord op mijn KLM-account?’. Tja, dat had ik wel geweten.’
Net als Betaalvriend heeft KLM een aantal vragen die je moet beantwoorden als je je wachtwoord vergeten bent. In tegenstelling tot de vragen van betaalvriend zijn die van KLM wél geschikt voor een Nederlands publiek, maar ze hebben een ander probleem. Ze zijn namelijk variabel. Tenminste, de antwoorden.
Had je mij in 2008 laten invullen wat mijn favoriete reisbestemming was dan had ik daar een ander antwoord op gegeven dan dat ik nu zou doen. Ik ben namelijk 10 jaar en heel wat reizen verder. En blijkbaar is dat ook zo met de mijnheer, ik weet nog wat zijn twee favoriete steden waren toen ik hem leerde kennen, maar dat is blijkbaar veranderd want hij wist het zelf niet meer.
Dat was dus niet zo’n handige vraag van KLM. Net als ‘Wat was je langste vlucht?’ ook niet zo handig want dat is dus ook aan verandering onderhevig. Tenzij je vorig jaar naar Nieuw Zeeland bent geweest en niet van plan bent om dat ooit nog te doen.
Het is een beter idee om vragen te verzinnen waarop het antwoord niet meer kan veranderen, zoals
♦’Wat was de bestemming van je huwelijksreis’-tenminste, tenzij je Liz Taylor heet…
♦Waar ging je naartoe toen je voor het eerst alleen vloog?’
♦’Naar welk land ging je voor het eerst zonder je ouders op vakantie?’

Mijn antwoorden: Marrakech, New York en Italië, en dat ga ik echt niet vergeten. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen…

Read Full Post »

Al ruim 7 jaar heb ik mijn eigen tekstbureau en werk ik vanuit huis. In theorie kan ik overal werken waar wifi is, en zelfs ook op plekken waar géén wifi is, als ik op een later moment maar internet heb, maar de praktijk leert dat ik dat eigenlijk nooit doe. Laatst vroeg iemand me of dat nou niet eenzaam is, in mijn eentje werken.
Daar had ik eigenlijk nooit over nagedacht. Voor andere mensen zou het misschien eenzaam zijn, maar ik vind het heerlijk. Ik ben natuurlijk ook niet helemaal alleen, ik heb een PA die blaft als de post er is. En verder zie ik alleen maar voordelen.

  • Ik hoef nooit naar muziek te luisteren die een collega op heeft gezet. Stel je voor dat je moet werken terwijl een dj onbenullige leuterpraatjes door de kamer spuugt. Of nog erger: I follow rivers, van WikiLeaks of hoe heet ze, draait.
  • Ik hoef überhaupt niet naar collega’s te luisteren.
  • Ik ben niet afhankelijk van een kantine met slappe sla voor mijn lunch en ik hoef ook geen bammetjes mee te slepen naar mijn werk. Meestal eet ik restjes van het eten van de dag ervoor of maak zelf een (verse!) salade.
  • Ik hoef nóóit meer deel te nemen aan een team-uitje. Geen vlotten meer bouwen, geen rollenspellen, geen survival-middag met teambuilding-activiteiten. Ik hoef zelfs niet mee uit eten naar een restaurant dat ik zelf nooit zou hebben gekozen en waar de enige vegetarische optie de eeuwige salade geitenkaas is. En waar ik dan ook nog eens drie gesprekken tegelijk om me heen hoor.
  • Ik hoef nooit meer in de spits met de trein te reizen waar ik naast een manspreader en tegenover een vrij niezende vrouw zit.
  • Ik mag zo vaak naar het toilet en zo veel koppen thee nemen als ik wil.
  • De vrijmibo bestaat uit een kop warme choco-rijstmelk die op de bank wordt opgedronken met een hond op schoot. Vaak wordt daar een aflevering van Reign bij gekeken. 

Read Full Post »

Het leren van een buitenlandse taal is een leuk avontuur. Het vertalen vanuit een andere taal naar het Nederlands is ook ontzettend leuk om te doen. En ik kan het weten, want het is één van de dingen die Tekstbureau Kim in de pen doet.
Maar soms is het fijn om buitenlandse talen én je dagelijks werk even te vergeten. Bijvoorbeeld als je een boek leest. En laat juist dát voor mij vaak heel moeilijk zijn… Bijvoorbeeld als ik een boek in het Nederlands lees dat vertaald is. Ik doe dit daarom meestal ook niet (ken uzelve), maar laatst kreeg ik een spannende dwarsligger cadeau die ik weer móest verslinden, en toe gebeurde het weer. Ik vroeg me af ok de vertaler zijn/haar moerstaal nog wel kende.
Een aantal zinnen waren het namelijk nét niet.
Zoals ‘hoge pieten’. Ze moest toestemming vragen aan ‘hoge pieten’. Ik ken wel de hoofdpiet, maar verder alleen hoge piefen.
En verderop stond ‘Ze zag aan zijn gezicht dat hij de lijntjes tussen de puntjes al getrokken had.’ He had connected the dots. Beter vertaald met ‘Ze kon aan zijn gezicht zien dat hij één en één al bij elkaar had opgeteld.’
En zo waren er nog wat kleine dingetjes. En dat is jammer want zo begint het lezen van een boek verdacht veel op werken te lijken.
In een ander boek kwam ik de zin tegen ‘Ik heb een vast inkomen en kan me dit maar één keer veroorloven.’ Een vast inkomen is in Nederland iets positiefs, je zit beter in je slappe was dan ploeterende ZZP-ers, dus waarom zou degene die aan het woord is zich iets dan juist níet kunnen veroorloven? Tenzij je het letterlijk vertaald naar ‘I’m on a fixed income’ wat zoveel betekent als ‘Ik moet rondkomen van een AOW’, en dán klopt de zin ineens qua betekenis.
Als vertalers voortaan nou hun moerstaal iets beter leren schrijven dan beloof ik dan ik mijn rode pen voortaan op mijn bureau laat liggen… 

Read Full Post »

Het is zomer en dan is het in televisieland tijd voor herhalingen. En, hoe stomvervelend die ook zijn, daar daar ik dit keer aan mee. Volgende week weer een nieuw stukje over taal, deze week een herhaling. En nee, ik ga jullie niet ineens een onverwacht S.O. geven. Hoewel….

Ze zijn mooi, die ouderwetse, vaststaande uitdrukkingen, maar hoe schrijf je ze ook alweer? Bij dezen een geheugensteuntje.

Wordt het niet eens tijd voor een non-binair persoonlijk voornaamwoord? Een wat? 

Wat bestel je liever in een restaurant, oude kaaskroketten of verse muntthee? Ik heb bij beiden mijn bedenkingen.

Dat optelefoneren fout is weten de meesten van ons wel, maar er passen meer van dat soort voorbeelden op een prikbord.

Wat is het verschil ook alweer tussen de werkwoorden beseffen en realiseren, en hoe zat dat ook alweer met ‘zijnde’ en ‘als…’? Je leest het hier.  

Het verschil tussen zoeken en vinden hebben sommigen nog niet weten uit te vogelen.

Hebben jullie alles deftig gelezen? Dan wens ik jullie een plezante zomer. 

Read Full Post »

Older Posts »