Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘de smokkel-vegan’

Vegan maar hoe dan-lunch

Het beste wat je kunt doen voor het klimaat, je gezondheid en de dieren is vegan eten. Maar hoe dan? Nee, je hoeft niet op een bordje gras te kauwen. Hier zijn mijn lunchtips

Read Full Post »

Toen ik in de brugklas zat, was Youp onze held. Youp nam suffe ouwe lullen op de hak, vertelde ons dat het ‘alles of nooit’ was en dat we moesten leven alsof het onze laatste dag op aarde was, niet de eerste dag van een nieuw leven, en dat we vooral niet op zaterdagmiddag achter een winkelwagentje door de supermarkt moeten sjokken.
Toen ik een paar jaar geleden, om tegenwicht te bieden aan al het online nepnieuws, een abonnement nam op een echte krant, koos ik voor de NRC. Vooral vanwege de column van Paulien Cornelisse, maar die van Youp was een leuk extraatje. Dus las ik elke zaterdag, in plaats van naar de supermarkt gaan, de column van Youp. Maar in de loop van de jaren kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat Youp zelf een ouwe lul is geworden. En wel eentje die tegen de verkeerde dingen aan is gaan schoppen. Laatst had hij een hele mooie, over ambulancepersoneel, die stak met kop en schouders uit boven het gros van de stukjes die hij het hele jaar schreef. Bijna was ie mooi genoeg om de vieze smaak in mijn mond weg te spoelen die ik over heb gehouden aan de column over Docter Ford (de vrouw die getuigde tegen Brett Kavanaugh). En afgelopen weekend kwam ik tot de conclusie: youp en ik begrijpen elkaar niet meer.
‘En als het straks herfstig koud wordt ga ik naar de Amazone waar ik me behaaglijk ga warmen aan een van de 40.000 bosbrandjes die ervoor zorgen dat er meer sojabonen gekweekt kunnen worden. Puntje voor de veganisten!’
Bedoelde Youp hier nu te zeggen dat hij inzag dat veganisten die zeggen dat de vee-industrie (waar 90% van de sojabonen die verbouwd worden voor bestemd zijn)  de aarde verwoest, gelijk hebben, of bedoelde hij dat de veganisten schuld hebben aan de bosbranden omdat ze tofu eten? Dus: hebben de veganisten volgens Youp een punt gemaakt of bedoeld hij juist iets in de trant van ‘punt van kritiek’? Mij was het niet duidelijk.
NRC poogde zelf ook verhaal te halen bij hun columnist in het fact-check-artikel ‘Hipsterkoffie draagt bij aan ontbossing van de Amazone’  zoiets blijkt beroepskakker Jort Kelder te hebben gezegd bij Jinek. Een uitspraak die nergens anders op was gebaseerd dan op zijn ‘eigen gevoel’. De soja die we hier in Nederland eten en drinken wordt namelijk helemaal niet verbouwd in het Amazonegebied maar in Europa. Bovendien is ‘onze’ soja biologisch. Amazone-soja is veevoer, geen koffietoevoeging.
Youp had ‘eigenlijk geen zin om zijn column uit te leggen, vind je het erg?’, zei hij toen ze vroegen waar de zin op was gebaseerd. ‘Nee’, zeiden ze bij NRC, ze vonden het niet erg. Maar ik vind het wèl erg. Als je nepnieuws verspreidt dan moet je je daarvoor verantwoorden. Hij voegde er nog aan toe: ‘Weet ik veel. Op mijn gevoel. Sojamelk en sojagedoe – veganisten pronken daarmee.’
Sojamelk irriteert hem blijkbaar omdat het hem confronteert met zijn eigen milieubelastende eetgedrag. Typisch de reactie van een starre babyboomer die nog gelooft in de leugens van Joris Driepinter.
Ik heb een puntje voor de NRC: is het geen tijd om Youp langzaamaan met pensioen te laten gaan? Dan mag hij ééns in de zoveel tijd een stukje voor het Blad bij NRC schrijven en mag Claudia de Breij elke zaterdag op de achterpagina. Zij ziet -zonder bril- de zaken toch iets scherper.

 

Read Full Post »

Ik zie me nog zitten als kind, achter een bord met een gekookte aardappel erop, een stronkje van iets groens, drijvend in wat kookvocht, een een saucijsje. Ik lustte het geen van drieën maar moest toch zien dat ik er iets van weg kreeg want anders was het hommeles.
En van neus dichtknijpen en gewoon in één keer doorslikken kon geen sprake zijn, dat kon ik niet en kan ik nog steeds niet. Als ik dat doe dan gaat mijn keel op slot en begin ik te kokhalzen. En dan was hommeles en ver gepasseerd station. ‘Alsof we haar zó’n bord lof voorzetten’, zuchtte mijn moeder dan.
Ik moest er van de week weer aan denken toen ik mijn column schreef voor het komende nummer van Dierenpraktijken. Het thema is namelijk voeding en laat dat nou net, in tegenstelling tot wat deze jeugdherinnering doet vermoeden, een stokpaardje van mij zijn.
Saucijsjes of andere vormen van vlees eet ik al jaren niet meer, kale gekookte aardappelen kunnen me nog steeds gestolen worden, maar lof lust ik rauw. En dat bedoel ik letterlijk: gekookt of gebakken trekt het me niet, maar rauw, in een salade vind ik het wel lekker. Ik ben geëvalueerd tot groentemonster.
Ik kan me verheugen op het eten van pastinaakfriet of zoete aardappel uit de oven met kikkererwten-mayonaise. Mijn favoriete herinnering aan een vakantie in Canada is de eerste keer dat ik aubergine-miso proefde. En als ik ’s zomers voor het eerst weer maïskolven in de winkel zie liggen moet ik een vreugdedansje onderdrukken (ok, soms doe ik die moeite niet eens). En soms, heel soms, eet ik zelfs gekookte aardappel, maar dan wel in een curry van de Thai.
En dat allemaal voor degene die niet verder kwam dan bedenken dat ze wat courgette door de pastasaus kon gaan doen toen een diëtiste ooit tegen haar zei dat ze meer groente moest gaan eten. Ik was 24 en had net een darmoperatie gehad. Van huis uit had ik nooit leren koken (van wie dan?) en op school krijg je ook niet meer te horen dan dat er vitaminen in groente en fruit zitten.
Toen ik het huis uit ging heb ik maar een abonnement genomen op Tip culinair (ja, dat bestond toen nog) maar daar leer je ook niet echt de dagelijkse gezonde kost uit. Ik had geen idee wat normaal eten was en al helemaal niet wat ik nou moest eten om gezond te blijven (of worden, in mijn geval).
Gelukkig is puur plantaardig koken inmiddels en vogue en is het steeds makkelijker om heel veel groente te eten. Zo eet ik bijna elke dag een salad bowl (een kom vol ‘groene blaadjes’, een schepje rijst of quinoa en verder tomaat, wortel of wat je maar aantreft in je koelkast). Een grote schep hoemmoes maakt het af. En ja, daar blijf ik verrassend gezond bij, voor iemand die eigenlijk chronisch ziek is.
De afgelopen week waren we in Italië, maar hoe lekker ze daar ook kunnen koken, van hoemmoes hebben ze geen mozzarella gegeten. Maar gelukkig hadden ze er wel een ander plantaardige lekkernij, eentje die alleen in zuidelijke landen op de kaart staat: courgettebloemen. Dus zei ik bij de Italiaanse Japanner: ‘Ik wil graag de courgettebloementempura en de courgettebloemen- en zwarte sasam-maki, per favore.’

Read Full Post »

Read Full Post »

‘Wat mogen vegans eigenlijk wèl eten, gras?’
Nou, gelukkig is er wel meer om uit te kiezen dan alleen gras, en binnenkort komt daar nog een nieuw soort ‘gras’ bij: waterlinzen. Maar wat zijn dat nou eigenlijk? Eén hint: eenden slobberen ze al jaren. Je leest er alles over in mijn nieuwe blogpost voor EcoGoodies.

Read Full Post »

Ik zat laatst in de wachtkamer van de huisarts, en die hebben tegenwoordig zo’n tv-scherm waarop je bijvoorbeeld kunt zien dat je een paraplu mee had moeten nemen en dat soort onzin. Maar dit keer kwam er nog veel meer zinloze informatie: er startte een filmpje, gericht op ouderen denk ik, over osteoporose en hoe je dat kon voorkomen. Dat zou op zich nuttige informatie kunnen zijn, ware het niet dat dit filmpje was overgoten met een sausje van witte leugens. Voedingscentrum-style.
Melk moest men namelijk drinken volgens het filmpje. Wel een paar glazen per dag. Want daar zit calcium in. Het geinige is alleen dat calcium niet een soort magische substantie is die alleen door een koe aan voedingsmiddelen kan worden toegevoegd, het is gewoon een bodem-mineraal dat de koe binnenkrijgt omdat ze soja en gras eet. Vegans krijgen dus óók genoeg calcium binnen want die eten niets anders dan soja en gras, toch?
Oh nee, ze eten boerenkool (of kale), broccoli, paksoi, hummus (met sesampasta) abrikozen en amandelen. En laten die nou tjokvol calcium zitten. Sterker nog, de calcium uit deze voedingsmiddelen worden twee keer zo goed door de darmen opgenomen als die uit melk en kaas (60% tegen 30%). Het is dus niet zo vreemd dat in landen waar de zuivel-consumptie het hoogst is, het aantal botbreuken ook het hoogste is. Dat melk dus goed zou zijn voor je botten is op z’n minst een witte leugen.
En mocht het dagelijkse glas melk nou echt onontbeerlijk zijn: er zijn ook ‘drinks’ beschikbaar op basis van soja, rijst of haver die calcium bevatten. Dat is ook fijner voor het kalfje voor wie de melk eigenlijk bedoeld is, die hoeft dan niet meer bij zijn moeder weggerukt te worden omdat een paar inhalige mensen zijn melk willen hebben.
Naast de inname van calcium is die van vitamine D en het krijgen van voldoende lichaamsbeweging net zo belangrijk voor het voorkómen van botbreuk. Iemand die al jaren geen (koe)melk meer heeft gedronken en geen kaas eet kan dus ijzersterke botten hebben. Om die theorie eens te testen ben ik van de week maar weer eens van de trap gevallen. Bloeduitstortingen ter grootte van gebaksbordjes op mijn benen, maar…niets gebroken. Tja, ik drink nu eenmaal geen melk…

Read Full Post »

De week zonder vlees is bijna afgelopen. Zondag begint er weer een nieuwe week, en dan? Gaat ‘men’ dan weer gewoon op oude voet verder? Zoals we na het Earth Hour ook gewoon de kaarsjes uitblazen, het licht aandoen, de tv weer aanzetten en alle telefoons en tablets weer opladen. Volgens onderzoek duurt het 30 dagen voordat iets een gewoonte wordt, dus zo’n week zonder vlees zet niet zo heel veel zoden aan de dijk.
Vooral niet als er steeds meer anti-veganisme artikelen verschijnen (ongetwijfeld gesponsord door de vleesindustrie) waarin geschreven wordt dat het erg duur is om vegan te eten. En dat klopt voor een deel. Een vegan alternatief is duurder dan een product met dierenleed. Voor een pakje vegan kaas betaal ik € 3,- terwijl er pakjes ‘echte’ kaas naast staan die maar € 1,- kosten. Maar het punt is dat de milieu-impact niet wordt doorberekend. Het pakje ‘echte’ kaas draagt bij aan kindersterfte. Er gaan namelijk per uur 400 kinderen dood van de honger omdat de helft van de wereldwijde graanproductie wordt gebruikt als veevoer. En dan heb ik het nog niet eens over het leed voor de koe. 
Het is dus niet zo dat vegetarische en vegan alternatieven ‘te duur’ zijn, vlees en melkproducten zijn te goedkoop en ze verwoesten niet alleen het milieu maar ook mensenlevens.
Veganistisch eten hóeft niet per se duurder te zijn dan je reguliere warme prak. De makkelijkste stap om te zetten is natuurlijk het vervangen van hamburger voor een MC3 burger van de Vegetarische Slager, maar het kan zijn dat je dan iets duurder uit bent. Je kunt het ook heel anders aanpakken.
Bij ‘mijn’ lokale boekhandel hadden ze het dat goed begrepen: ze hadden een tafel gemaakt met daarop allerlei aantrekkelijke vegetarische kookboeken. Als je het mij vraagt hadden ze daar beter voornamelijk vegan kookboeken op kunnen leggen, maar ze zijn op de goede weg. Met zo’n kookboek maak je kennis met allerlei nieuwe recepten en andere ingrediënten die je ook niet gaat vergelijken met ‘het origineel’. En hopelijk vindt je ze zó lekker dat je ze ook na die ene week blijft eten.
Heb je bijvoorbeeld weleens een bloemkoolsteak gebakken? Wij eten thuis met regelmaat zoete aardappel uit de oven met zelfgemaakte vegan mayonaise (recept uit ‘Vegan Smaaksouvenirs’) met daarbij een salade van boerenkool, tomaat en pijnboompitten. Of een pad thai met tempèh. Die ‘dure’ vervangers zijn dus helemaal niet elke dag nodig. De week zonder vlees was eigenlijk vooral heel fijn voor mensen die toch al geen vlees eten én een flinke vriezer hebben want veel van die ‘dure’ vleesvervangers waren in de aanbieding dus menigeen sloeg flink in. Als de supermarkten dat nou ook eens rond de feestdagen zouden doen in plaats van alleen maar reclames in de stad te hangen met stukken dood dier op de foto, dan zou dat wellicht meer zoden aan de dijk zetten dan alleen die éne week zonder vlees.

Read Full Post »

Older Posts »