Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘de smokkel-vegan’

Ik zie me nog zitten als kind, achter een bord met een gekookte aardappel erop, een stronkje van iets groens, drijvend in wat kookvocht, een een saucijsje. Ik lustte het geen van drieën maar moest toch zien dat ik er iets van weg kreeg want anders was het hommeles.
En van neus dichtknijpen en gewoon in één keer doorslikken kon geen sprake zijn, dat kon ik niet en kan ik nog steeds niet. Als ik dat doe dan gaat mijn keel op slot en begin ik te kokhalzen. En dan was hommeles en ver gepasseerd station. ‘Alsof we haar zó’n bord lof voorzetten’, zuchtte mijn moeder dan.
Ik moest er van de week weer aan denken toen ik mijn column schreef voor het komende nummer van Dierenpraktijken. Het thema is namelijk voeding en laat dat nou net, in tegenstelling tot wat deze jeugdherinnering doet vermoeden, een stokpaardje van mij zijn.
Saucijsjes of andere vormen van vlees eet ik al jaren niet meer, kale gekookte aardappelen kunnen me nog steeds gestolen worden, maar lof lust ik rauw. En dat bedoel ik letterlijk: gekookt of gebakken trekt het me niet, maar rauw, in een salade vind ik het wel lekker. Ik ben geëvalueerd tot groentemonster.
Ik kan me verheugen op het eten van pastinaakfriet of zoete aardappel uit de oven met kikkererwten-mayonaise. Mijn favoriete herinnering aan een vakantie in Canada is de eerste keer dat ik aubergine-miso proefde. En als ik ’s zomers voor het eerst weer maïskolven in de winkel zie liggen moet ik een vreugdedansje onderdrukken (ok, soms doe ik die moeite niet eens). En soms, heel soms, eet ik zelfs gekookte aardappel, maar dan wel in een curry van de Thai.
En dat allemaal voor degene die niet verder kwam dan bedenken dat ze wat courgette door de pastasaus kon gaan doen toen een diëtiste ooit tegen haar zei dat ze meer groente moest gaan eten. Ik was 24 en had net een darmoperatie gehad. Van huis uit had ik nooit leren koken (van wie dan?) en op school krijg je ook niet meer te horen dan dat er vitaminen in groente en fruit zitten.
Toen ik het huis uit ging heb ik maar een abonnement genomen op Tip culinair (ja, dat bestond toen nog) maar daar leer je ook niet echt de dagelijkse gezonde kost uit. Ik had geen idee wat normaal eten was en al helemaal niet wat ik nou moest eten om gezond te blijven (of worden, in mijn geval).
Gelukkig is puur plantaardig koken inmiddels en vogue en is het steeds makkelijker om heel veel groente te eten. Zo eet ik bijna elke dag een salad bowl (een kom vol ‘groene blaadjes’, een schepje rijst of quinoa en verder tomaat, wortel of wat je maar aantreft in je koelkast). Een grote schep hoemmoes maakt het af. En ja, daar blijf ik verrassend gezond bij, voor iemand die eigenlijk chronisch ziek is.
De afgelopen week waren we in Italië, maar hoe lekker ze daar ook kunnen koken, van hoemmoes hebben ze geen mozzarella gegeten. Maar gelukkig hadden ze er wel een ander plantaardige lekkernij, eentje die alleen in zuidelijke landen op de kaart staat: courgettebloemen. Dus zei ik bij de Italiaanse Japanner: ‘Ik wil graag de courgettebloementempura en de courgettebloemen- en zwarte sasam-maki, per favore.’

Advertenties

Read Full Post »

Read Full Post »

‘Wat mogen vegans eigenlijk wèl eten, gras?’
Nou, gelukkig is er wel meer om uit te kiezen dan alleen gras, en binnenkort komt daar nog een nieuw soort ‘gras’ bij: waterlinzen. Maar wat zijn dat nou eigenlijk? Eén hint: eenden slobberen ze al jaren. Je leest er alles over in mijn nieuwe blogpost voor EcoGoodies.

Read Full Post »

Ik zat laatst in de wachtkamer van de huisarts, en die hebben tegenwoordig zo’n tv-scherm waarop je bijvoorbeeld kunt zien dat je een paraplu mee had moeten nemen en dat soort onzin. Maar dit keer kwam er nog veel meer zinloze informatie: er startte een filmpje, gericht op ouderen denk ik, over osteoporose en hoe je dat kon voorkomen. Dat zou op zich nuttige informatie kunnen zijn, ware het niet dat dit filmpje was overgoten met een sausje van witte leugens. Voedingscentrum-style.
Melk moest men namelijk drinken volgens het filmpje. Wel een paar glazen per dag. Want daar zit calcium in. Het geinige is alleen dat calcium niet een soort magische substantie is die alleen door een koe aan voedingsmiddelen kan worden toegevoegd, het is gewoon een bodem-mineraal dat de koe binnenkrijgt omdat ze soja en gras eet. Vegans krijgen dus óók genoeg calcium binnen want die eten niets anders dan soja en gras, toch?
Oh nee, ze eten boerenkool (of kale), broccoli, paksoi, hummus (met sesampasta) abrikozen en amandelen. En laten die nou tjokvol calcium zitten. Sterker nog, de calcium uit deze voedingsmiddelen worden twee keer zo goed door de darmen opgenomen als die uit melk en kaas (60% tegen 30%). Het is dus niet zo vreemd dat in landen waar de zuivel-consumptie het hoogst is, het aantal botbreuken ook het hoogste is. Dat melk dus goed zou zijn voor je botten is op z’n minst een witte leugen.
En mocht het dagelijkse glas melk nou echt onontbeerlijk zijn: er zijn ook ‘drinks’ beschikbaar op basis van soja, rijst of haver die calcium bevatten. Dat is ook fijner voor het kalfje voor wie de melk eigenlijk bedoeld is, die hoeft dan niet meer bij zijn moeder weggerukt te worden omdat een paar inhalige mensen zijn melk willen hebben.
Naast de inname van calcium is die van vitamine D en het krijgen van voldoende lichaamsbeweging net zo belangrijk voor het voorkómen van botbreuk. Iemand die al jaren geen (koe)melk meer heeft gedronken en geen kaas eet kan dus ijzersterke botten hebben. Om die theorie eens te testen ben ik van de week maar weer eens van de trap gevallen. Bloeduitstortingen ter grootte van gebaksbordjes op mijn benen, maar…niets gebroken. Tja, ik drink nu eenmaal geen melk…

Read Full Post »

De week zonder vlees is bijna afgelopen. Zondag begint er weer een nieuwe week, en dan? Gaat ‘men’ dan weer gewoon op oude voet verder? Zoals we na het Earth Hour ook gewoon de kaarsjes uitblazen, het licht aandoen, de tv weer aanzetten en alle telefoons en tablets weer opladen. Volgens onderzoek duurt het 30 dagen voordat iets een gewoonte wordt, dus zo’n week zonder vlees zet niet zo heel veel zoden aan de dijk.
Vooral niet als er steeds meer anti-veganisme artikelen verschijnen (ongetwijfeld gesponsord door de vleesindustrie) waarin geschreven wordt dat het erg duur is om vegan te eten. En dat klopt voor een deel. Een vegan alternatief is duurder dan een product met dierenleed. Voor een pakje vegan kaas betaal ik € 3,- terwijl er pakjes ‘echte’ kaas naast staan die maar € 1,- kosten. Maar het punt is dat de milieu-impact niet wordt doorberekend. Het pakje ‘echte’ kaas draagt bij aan kindersterfte. Er gaan namelijk per uur 400 kinderen dood van de honger omdat de helft van de wereldwijde graanproductie wordt gebruikt als veevoer. En dan heb ik het nog niet eens over het leed voor de koe. 
Het is dus niet zo dat vegetarische en vegan alternatieven ‘te duur’ zijn, vlees en melkproducten zijn te goedkoop en ze verwoesten niet alleen het milieu maar ook mensenlevens.
Veganistisch eten hóeft niet per se duurder te zijn dan je reguliere warme prak. De makkelijkste stap om te zetten is natuurlijk het vervangen van hamburger voor een MC3 burger van de Vegetarische Slager, maar het kan zijn dat je dan iets duurder uit bent. Je kunt het ook heel anders aanpakken.
Bij ‘mijn’ lokale boekhandel hadden ze het dat goed begrepen: ze hadden een tafel gemaakt met daarop allerlei aantrekkelijke vegetarische kookboeken. Als je het mij vraagt hadden ze daar beter voornamelijk vegan kookboeken op kunnen leggen, maar ze zijn op de goede weg. Met zo’n kookboek maak je kennis met allerlei nieuwe recepten en andere ingrediënten die je ook niet gaat vergelijken met ‘het origineel’. En hopelijk vindt je ze zó lekker dat je ze ook na die ene week blijft eten.
Heb je bijvoorbeeld weleens een bloemkoolsteak gebakken? Wij eten thuis met regelmaat zoete aardappel uit de oven met zelfgemaakte vegan mayonaise (recept uit ‘Vegan Smaaksouvenirs’) met daarbij een salade van boerenkool, tomaat en pijnboompitten. Of een pad thai met tempèh. Die ‘dure’ vervangers zijn dus helemaal niet elke dag nodig. De week zonder vlees was eigenlijk vooral heel fijn voor mensen die toch al geen vlees eten én een flinke vriezer hebben want veel van die ‘dure’ vleesvervangers waren in de aanbieding dus menigeen sloeg flink in. Als de supermarkten dat nou ook eens rond de feestdagen zouden doen in plaats van alleen maar reclames in de stad te hangen met stukken dood dier op de foto, dan zou dat wellicht meer zoden aan de dijk zetten dan alleen die éne week zonder vlees.

Read Full Post »

HPDeTijd publiceerde onlangs een artikel waarin de auteur veganisten oproept om eens op te houden met het ‘overal bijhalen van hun morele meetlat’. Want, zo schrijft ze, het is heel bewonderenswaardig als mensen geen dierlijke producten meer eten of anderszins gebruiken, maar de ‘verlichte zielen’ slaan iedereen om de haverklap om de oren met hun heiligheid en betweterigheid.
Nu is het mijn ervaring dat mensen die uit overtuiging geen vlees meer eten over het algemeen heel goed ingelicht zijn en dat het de verstokte vleeseters zijn die met rare redenaties komen. Wist je bijvoorbeeld dat we, als we allemaal vlees en zuivelproducten af zouden zweren, 4 miljard mensen extra kunnen voeden? Dus ook als je geen bal om dieren geeft maar het wel erg vindt dat er kinderen honger lijden en er mensen omkomen op zee omdat ze droge dorre landen ontvluchten, dan heb je ook een goede reden om veganistisch te gaan eten.
Maar mensen hebben geen zin om naar dit soort argumenten te luisteren want ze willen ‘gewoon’ een gehaktbal eten en wél boos mogen worden om een festival in China waar honden worden gedood maar met kerst ‘gewoon’ een plofkip of een kistkalf op tafel zetten als feestelijk middelpunt. Want het moet wel gezellig blijven natuurlijk. Er doet een ‘grap’ de ronde: hoe weet je of iemand een vegan is? Antwoord: dat vertellen ze je snel genoeg. Nu wil de harde werkelijkheid dat er nog nooit een vegan is geweest die me met een bos wortels achterna heeft gezeten of die me in geuren en kleuren uit de doeken heeft gedaan wat ze dit weekend allemaal met een aubergine hebben uitgespookt, maar de keren dat ik heb moeten horen wat mensen allemaal voor vlees hebben geserveerd kan ik niet op één hand meer tellen en ik de keer dat ik tegen iemand zei dat ik absoluut geen vlees eet en hij het even nodig vond om de stukken vermoord varken in mijn gezicht te duwen met een ‘weet je het zeker’ staat me nog levendig voor de geest.
Ja ik weet het zeker. Maar terug slaan met een wortel of een krop sla heb ik niet gedaan ‘want het moet natuurlijk wel gezellig blijven’.
En daar probeer ik een beetje tussendoor te navigeren: aan de ene kant heb ik missie-drang want ik wil niet dat er kinderen verhongeren en dat koeien van hun kalfjes beroofd worden en dat vosjes die verdomd veel op mijn hond lijken worden vermoord voor hun vacht, en aan de andere kant wil ik niet alleen maar doom and gloom spuien. Ik zie dus meer dan dat ik deel. Zo zag ik gisteren een foto van een oerang oetang die met haar blote handen de graafmachine tegen wil houden die haar bos verwoest (waarschijnlijk vanwege de palmolie-industrie).
Ik heb de foto niet gedeeld, maar ik moet wel de hele tijd aan haar denken. Ik denk dat zij het ook graag ‘gezellig’ had willen houden.

Read Full Post »

Twee weken geleden het ik kaalslag gepleegd op de plank in de kast waar onze kookboeken staan (of beter: stonden). Niet omdat ik nu tóch aan het Marie-Kondoën ben geslagen, dat sparkt bij mij nog steeds geen joy, maar om plaats te maken voor ándere kookboeken. Het merendeel van de boeken die we hadden staan waren namelijk ‘gewone’ kookboeken vol recepten met vlees en/of pasta op basis van tarwe. Vlees en tarwe eet ik al jaren niet meer dus ze stonden maar een beetje in de kast te staan.
Daar heb ik ze dus inmiddels uitgetrokken en wellicht zijn ze, via de kringloopwinkel, inmiddels in de boekenkast van iemand anders terechtgekomen. Maar de plank is niet lang leeg gebleven want er zijn heel veel leuke kookboeken die bewijzen dat vegan eten niet saai hoeft te zijn. Daarvan staan er inmiddels twee in onze kast: Easy Vegan 2 van Living the Green Life (ook heel goed te volgen als je deel 1 niet hebt gelezen ;)) en Easy Vegan met Julie van Julie’s Lifestyle.

Het omslag van Easy Vegan 2 doet je gelijk denken aan tropische vakanties waarin je niet veel meer wil en hoeft te eten dan vers fruit en een groene salade. De auteur neemt je dan ook mee op een culinaire wereldreis: ze heeft (aangepaste versies van) recepten van over de hele wereld opgenomen in het boek. En dat zijn niet alleen lichte zomermaaltijden, mijn favoriet op dit moment is de renadang-kokoscurry met kipstucjes van de vega-slager. Wij eten ze thuis met een portie sajur-boontjes.
Erg handig is het schema voorin waarin je kunt vinden hoe je eieren en boter gemakkelijk kunt vervangen in ‘traditionele’ recepten en welk type vegan melk het meest geschikt is voor welk doel.

In de meeste kookboeken sla ik de recepten voor ontbijt en dessert over omdat ik geen tarwe of suiker eet, maar Julie van den Kerchove, auteur van Easy Vegan met Julie eet dat zelf ook niet, dus heb ik heel wat ‘tabjes’ geplakt in het hoofdstuk ‘Ontbijt’. Binnenkort ga ik haar gezonde versie van speculoospasta eens maken, die lijkt me heerlijk op een boekweitpannenkoek.
Ook ben ik erg benieuwd naar de pizza met zoete-aardappelkorst en de pastinaak uit de oven met knapperige kekererwten (kikkererwten). De nasi goreng met quinoa kan ik alvast van harte aanraden. 

Read Full Post »

Older Posts »