Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Dwarsligger’

De naam Judith Koelemeijer is vooral bekend vanwege haar debuut ‘Het Zwijgen van Maria Zachea’, één van de eerste titels in het populair geworden genre ‘literaire non-fictie’. Ook ‘Anna Boom’, een titel die verkrijgbaar is in het handige Dwarsligger-formaat, valt binnen dat genre.
Anna Boom groeit als jong meisje op in hotels en pensions in Europa samen met haar (Nederlandse) moeder. Haar vader is kort na haar geboorte overleden. Als de oorlog uitbreekt wonen ze in Hongarije. Omdat de stroom geld vanuit Nederland hen niet meer kan bereiken gaan ze echter terug naar hun ‘vaderland’. Lang houdt de vrijgevochten Anna het niet uit bij familie en ze reist terug naar Boedapest, terug naar haar (getrouwde) geliefde, naar vrienden en naar haar baan als kostuumontwerper. Daar, in Hongarije, gaat ze ook werken voor het Zweedse Rode Kruis en wordt een belangrijke figuur binnen het verzet.
Anna’s karakter laat zich omschrijven als rusteloos, onverschrokken en vrijgevochten. Ze blijft voor de lezer echter ook wat afstandelijk. Pas tegen het einde van het boek, als ze aan haar (tweede) echtgenoot iets opbiecht uit het verleden, een daad waarvan ze zelf vindt dat die haar een misdadiger maakt, raakt ze de lezer écht. Ik ging in ieder geval méér van haar houden na deze confessie.

De dwarsligger ‘Anna Boom’ maakt deel uit van de tweede ‘doos vol letters’ die ik weggeef. 

Advertenties

Read Full Post »

Bij het woord dwarsligger denk je misschien aan iemand die onhandig is om in je buurt te hebben omdat de dingen dan niet zo gaan als je je bedacht hebt, maar soms is een dwarsligger juist heel handig, want dan gaat het over een boekje dat in elke tas of zak past.
De meest recente dwarsligger die ik verslonden heb is ‘De glasblazer’ van Marina Fiorato. Fiorato klinkt behoorlijk Italiaans, en dat klopt half. Net als de hoofdpersoon is de auteur half Italiaans en half Engels.
Hoofdpersoon Nora is een kunstenaar wier huwelijk net op de klippen is gelopen. Omdat ze haar ex man niet overal tegen wil komen vertrekt ze naar de stad waar ze geboren is: Venetië. Ze is van plan om daar een opleiding tot meester-glasblazer te volgen. Tegelijkertijd komt ze een eeuwenoud familiegeheim op het spoor. Was haar voorvader, naar wie straten zijn vernoemd op het eiland Murano, nou een held of een verrader?
De beschrijvingen in ‘De glasblazer’ zijn soms wel érg barrok (het noemen van de naam van de plaatselijke wijn waar ‘wijn’ beter in de zin had gepast, om maar een voorbeeld te geven), maar voor liefhebbers van geschiedenis én voor mensen die ooit in Venetië geweest zijn is dit boek zeker een aanrader. Zelf vond ik het heel fijn om weer even door de straatjes te lopen daar, de vaporetto weer te nemen en te voelen hoe fijn het is om op een warme zomerdag het briesje over het water te voelen. Ben je van plan om naar de stad van de bruggen te gaan? Neem dan zeker dit boek mee…

 

Deze dwarsligger zit in de vakantielezen-doos

Read Full Post »

Vakantieleesvoer

Tijdens mijn vakantie en de voorafgaande vlucht (en de retourvlucht) heb ik de volgende boeken gelezen:

  • Kind van het oerwoud-Marina Chapman
  • De akker en de mantel-Over de vrouw in de islam-Hafid Bouazza
  • Wij-David Nichols
  • Sterren boven Cornwall-Liz Fenwick20161018_165711
  • Harem-Ronald Giphart
  • Kinderen van het ruige land-Auke Hulst
  • De koning komt-Mohammed Benzakour

De romans van David Nichols en Ronald Giphart kan ik van harte aanbevelen, heerlijke vakantie-literatuur waar ik doorheen vloog.

Read Full Post »

Van een vriendin kregen echtgenoot en ik een pakje om ons te feliciteren met ons huwelijk. Er zak een doosje thee in, een lekkere chocoladereep (met lavendel, dus de verpakking kleurde mooi bij mijn jurk), een blocnote (vast om briefjes naar elkaar op te schrijven) en een dwarsligger: ‘Ik geef je de zon’.
Echtgenoot was gelijk enthousiast; ‘Oh mag ik die meenemen als ik volgende week weer naar Amerika ga? Oh nee wacht, ik en nog in een boek bezig.’ Dus kon ik toch als eerste. Ik begon eraan op de heenvlucht naar New York (ik had ‘Die avond aan het meer’ van Sarah Jio al bijna uit tijdens het wachten op het vliegtuig) maar ik heb toen ook 3 films gekeken (Demolition en Enough said zijn aanraders) dus ik was nog niet ver en ik had ook wat moeite om erin te komen. Ik moest vooral wennen aan het taalgebruik van ‘Noah 13 jaar’. Dit is niet alleen heel druk maar soms ook wat ongelukkig vertaald waardoor het gekunsteld overkomt. Zoals bijvoorbeeld tijdens een spel met zijn zus over de betere manier om dood te gaan en hij zegt ‘verdrinking, definitief’.
Duidelijk een letterlijke vertaling van definitely. Een betere vertaling zou zijn geweest ‘zonder twijfel’ of misschien ‘zeker weten!’. En zo zijn er meer passages waarin het originele Engels zich aan me opdringt, maar ik lees door en doe mijn best om het te negeren. En ik moet zeggen: het verhaal is het waard.
Deze Young Adult roman gaat over de tweeling Jude en Noah. Zij, Jude, een populaire durfal met lang blond haar, hij, Noah, een dromerige jongen met zwarte krullen die het liefst de hele tijd tekent en verborgen houdt dat hij gay is. In het eerste hoofdstuk kijken we mee met Noah die dan 13 jaar oud is, het tweede zien we vanuit het perspectief van Jude, dan 16 jaar, rondlopend in oversized kleding en met een kortgeknipt kapsel. Ze zit op de kunstacademie (zíj en niet haar broer…) en er is iets gebeurd in hun beider levens waardoor ze elkaar nauwelijks nog spreken. img_20160913_200432
In het derde hoofdstuk is 13-jarige Noah weer aan het woord en langzaamaan worden de geheimen ontrafeld. Waarom is Noah niet toegelaten aan de kunstacademie? Is de jongen op wie hij verliefd is ook homo of is dat populaire meisje met wie hij omgaat écht zijn vriendin? Waarom is de beeldhouwer bij wie Jude zo graag stage wil lopen de weg kwijt? En hoe zit het met die Britse jongen met de twee verschillend gekleurde ogen?
Door de structuur die Jandy Nelson gekozen heeft worden dingen langzaamaan duidelijk waardoor je dóór wil blijven lezen. En dat maakt ze je niet moeilijk, nadat ik me eenmaal door de ongemakkelijke vertaling heen had gebeten las ‘Ik geef je de zon’ als een trein. Aanrader, niet alleen voor young volwassenen.

Read Full Post »

Sinds mijn studietijd ben ik een groot liefhebber van Joost van den Vondel en zijn werk. Dus toen dwarsligger een exemplaar van het boek ‘De wraak van Vondel’ verlootte was ik er als de kippen bij. De dikke biografie over de prins der dichters had ik al in de kast staan, maar nu kan deze literaire thriller van Frank van Pamelen er een plekje naast krijgen.
Tijdens een weekend weg in Gent had ik vondel in mijn tas zitten. ‘Hoe is je boek?’, vroeg vriend toen ik er een bladzijde of 35 in gevorderd was. ‘Oh, het is een beetje wannabe Da Vinci Code’, zei ik. En het moge duidelijk zijn dat de auteur heel goed aantekeningen heeft gemaakt tijdens het lezen van de populaire romans van Dan Brown (alles zit erin: een kwade genius, een slimme jonge vrouw die een puzzel oplost en hulp krijgt van een professor van rond de 50, mensen die om hen heen bij bosjes dood neervallen en natuurlijk literaire raadsels), maar al snel werd het beter dan een aftreksel daarvan.
‘De wraak van Vondel’ is spannend (wie is toch die prinses die aan de touwtjes trekt?) en het moge duidelijk zijn dat de auteur een gedegen opleiding heeft gehad (een studie Nederlands, net als ik) en net zo’n liefde voor Vondel heeft als ik. Daarnaast ondersteunt een uitspraak van één van zijn personages mijn vermoedens omtrent de identiteit van de auteur van het Wilhelmus (zie De KUNSTcanon van Haarlem). ik denk dat er weinig boeken zijn die het predicaat ‘literaire thriller’ zo waarmaken als ‘De wraak van Vondel’. Een aanrader voor mensen die bekend zijn met het werk van Vondel en het Amsterdam waarin hij leefde. Voor anderen kan Google, een historische rondleiding of een module aan de UvA uitkomst bieden.20160517_133500

Read Full Post »

Floor op zak

Dat ik groot fan ben van Dwarsligger, het boek op smartphone-formaat, dat wisten jullie waarschijnlijk al. Dat ik een liefhebber ben van de illustraties van Floor Rieder wisten jullie waarschijnlijk nog niet, maar verbazen zal het jullie vast niet want ze illustreert voor Flow, haar werk is bekroond met een onder meer een Gouden Griffel én ze maakte een mooie plattegrond van ‘mijn’ stad Haarlem (die ik nog steeds moet laten inlijsten om aan de muur te kunnen hangen).
Wat jullie misschien óók nog niet wisten is dat er nu een dwarsligger is met een Floor Rieder-omslag: het is nummer 383 en hij is helemaal leeg. Een dwarsligger dus om al je dwarse gedachten in op te kunnen schrijven. Of om je eigen kunsten als illustrator in uit te proberen. Wat zou jij doen met zo’n ‘lege’ dwarsligger? Vertel het hieronder en misschien krijg je Floor dan wel in de bus want ik mag er één weggeven (die andere houd ik natuurlijk lekker zelf, om al mijn ideeën voor nieuwe verhalen en boeken in te kunnen noteren).20160201_154057

Read Full Post »

Laatst ben ik voor onderzoek in het RKD een halve dag in Den Haag geweest. Na hard werken moet je jezelf belonen dus de terugreis was een klein feestje met een verse groene smoothie en het tweede deel van de cousins wars-serie van Philippa Gregory. Het eerste deel heb ik tijdens mijn vakantie in Californië gelezen, op dwarsliggerformaat (in het Nederlands heet het ‘De Rozenkoningin’, in het Engels ‘The white queen’) maar deel twee is nog niet op mini-verkrijgbaar dus vroeg ik het aan bij de bibliotheek. En waarom dan niet gelijk in het Engels?
Ze kwam helemaal van Texel, de rode koningin en ze was het wachten meer dan waard. Historische romans zijn sowieso mijn favoriete genre en als er dan ook nog sterke vrouwelijke hoofdpersonen in zitten én het is vlot geschreven dan ben ik helemaal blij (dan heb ik alleen nog maar een groene smoothie en een trein met wc erin nodig om mijn geluk compleet te maken). FB_IMG_1446471911912
Na de eerste bladzijden gelezen te hebben vroeg ik me af ‘wie is dit?’, is de hoofdpersoon in ‘The red queen’ een dochter van ‘The white queen?’, uit de stamboom voorin het boek werd ik niet veel wijzer, ik had gelukkig meer aan wikipedia. Deel 1 en 2 spelen zich voor een groot deel tegelijkertijd af in een periode in de Britse geschiedenis die wordt getekend door ‘The war of the roses’: broers, neven en ooms die elkaar bevechten om de Britse troon in handen te krijgen. En als je dacht dat de families uit Game of Thrones geweldadig waren: dit is waar George R. R. R. Martin zijn inspiratie vandaan heeft gehaald. Dit zorgde overigens voor leuke ‘wist-je-dat’-gesprekken tijdens de vakantie, zowel vriend en ik als zijn broertje en diens vrouw zijn Game of Thrones verslingerd dus begrepen ze precies wat ik bedoelde toen ik zei dat ‘die en die verhaallijn’ was gebaseerd op ‘die en die gebeurtenis’ uit de Britse geschiedenis. Ik weet niet of zij dat machtig interessant vonden (ze reageerden in ieder geval alsof dat wel zo was), maar ik vind dat uitermate boeiend.
Er zijn veel auteurs van goede historische romans, Hilary Mantel bijvoorbeeld, maar niet iedereen schrijft zo vlot en makkelijk leesbaar als Philippa Gregory. Het mooie is dat dit niet de enige reeks is die ze geschreven heeft. Ik kan dus voorlopig even door.

Read Full Post »

Older Posts »