Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘literaire woensdag’

Omdat ik deze week in Engeland ben een roman van een Britse auteur. 

Alleen om het omslag zou ik dit boek al willen hebben, en nu beloofde de binnenflap ook nog eens dat dit een roman was ‘voor de lezers van Het Rosie Project’ en om de romans in de Rosie-cyclus moet ik altijd hardop gniffelen.
Andrew werkt al jarenlang bij de gemeente, waar het zijn taak is om nabestaanden van eenzaam overleden op te sporen. In het huis waar ze zijn overleden gaat hij op zoek naar aanknopingspunten (kerstkaarten, foto’s met een naam achterop) of een sok met geld onder het matras waar de begrafenis van betaald zou kunnen worden. Uit plichtsbesef, of naastenliefde, bezoekt Andrew deze uitvaarten, waar hij vaak alleen tegenover de dominee van diest staat.
Soms is hij bang dat zijn eigen leven ook zal eindigen in eenzaam in zijn flat liggen totdat de vliegen door de brievenbus naar buiten komen. Andrew woont namelijk al jarenlang alleen. Op zijn werk hebben ze echter een heel ander beeld van zijn dagelijks leven. Wat ooit begon als een misverstand is uitgegroeid tot een heel schema waarop hij heeft opgeschreven hoe zijn vrouw eruit ziet, wat haar baan is (advocate), hoe oud hun kinderen nu zijn, enzovoorts.
En dan bedenkt zijn baas dat het een leuk team-building-idee zou zijn om omstebeurt bij elkaar te gaan eten. ‘Diane kan toch wel koken?’
Nou, afgezien van het feit dat het nog af te wachten valt of een succesvol advocate wel zin en tijd heeft om voor de collega’s van haar man te koken, bestaat ze dus niet.

Zou ik ‘Iets om voor te leven’ vergelijken met de Rosie-romans? Nee, ‘Iets om voor te leven’ deed me eerder glimlachen dan gniffelen, maar dat maakt deze roman niet ‘minder’. Het is eerder een beetje Rosie-project (maar dan tegen wil en dank), met een schep diepgang van ‘One Day’ van David Nicholls en een beetje klunzigheid van  ‘Juliet, naked’ van Nick Hornby. Een echt Britse debuutroman dus die erom smeekt verfilmd te worden.

Advertenties

Read Full Post »

Stel je voor, je komt thuis na je eerste schooldag van het nieuwe jaar en je komt tot de ontdekking dat je ouders weggevoerd zijn. Een leeg huis. Als je je moeder belt krijg je geen gehoor. Als je je vader belt krijg je zijn voicemail. Geen briefje, geen uitleg, niks.
In augustus dit jaar (2019) gebeurde het honderden kinderen in Mississippi toen bijna 700 immigranten door ICE (immigration and customs enforcement) werden weggevoerd vanaf hun werkplek. In 2001 gebeurde het met de ouders van Diane Guerrero. Ze was 14 jaar oud.

De naam Diane Guerrero zal niet iedereen gelijk iets zeggen, maar Maritza Ramos zal, bij de fans van Orange is the New Black, wel degelijk een belletje doen rinkelen.
In deze memoir met als ondertitel My family divided (mijn familie, opgesplitst) vertelt ze over haar jeugd in Boston, de vele buurten waar ze in heeft gewoond (sommigen beter dan anderen), altijd in kleine huizen maar omringd door liefde en warmte van haar hardwerkende ouders. Al van jongs af aan was ze zich bewust van ‘nuestra situacion’ (onze omstandigheden), die dicteerden dat ze zich gedeisd moesten houden, hun kop niet boven het maaiveld uit moesten steken. Want de omstandigheid was: de ouders van Diana hadden geen verblijfsvergunning.
De situacion van Diana was en is anders: zij is geboren in de Verenigde Staten en is dus automatisch een citizen. Nadat ze, na uren van onzekerheid, haar vader vanuit een detentiecentrum aan de telefoon kreeg, en wist wat er precies aan de hand was, moest ze een keuze maken. Ging ze mee naar Colombia of bleef ze, alleen, zonder de hulp van jeugdzorg of de gemeente (dat was nog het meest schokkende: niemand van officiële instanties heeft contact met haar opgenomen) achter in haar moederland?
Ze bleef. Ze werkte hard, net zoals haar ouders hadden gedaan, en vond onderdak bij vrienden. Ze ging door een diep dal, maar heeft haar droom om actrice te worden kunnen verwezenlijken. En niet alleen dat, ze zet zich ook actief in voor jonge mensen die in een soortgelijke situatie als de hare zitten. Bitterzoet is het nawoord waarin ze mensen aanspoort om vooral te gaan stemmen in de presidentsverkiezingen van 2016 omdat ‘sommige Republikeinse kandidaten’ haar zorgen baren. And the rest is history, lees de eerste alinea van dit stuk nog maar een keer…

Read Full Post »

‘Wat is je lievelingsboek?’ is een vraag die voor menig boekenverslinder moeilijk te beantwoorden is, maar als ik er een aantal mag noemen dan is ‘Life after life’ van Kate Atkinson er zeker één van. En als ik personages moet noemen die me altijd bij zullen blijven dan zal Ursula (hoofdpersoon uit ‘Life after life’) ook niet in dat rijtje ontbreken.
Toen ik tijdens mijn vakantie in Zuid-Engeland zag dat er een nieuwe roman van Atkinson uit was liep ik natuurlijk gelijk de boekhandel binnen om een exemplaar aan te schaffen (én kaartjes voor ‘an evening with..de auteur’ ). Ik heb het boek bijna een jaar op mijn te-lezen-stapel laten liggen (ik hou ervan om me op dingen te verheugen), maar een paar dagen geleden was het toch echt tijd.
Ik wil niet opscheppen, maar ik heb de hardcover uitgave in kleur op snede mèt mijn naam en een handtekening erin, just sayin’. En vanaf bladzijde 1 zat ik helemaal in het verhaal. Net als haar ‘zuster’ Ursula is Juliet Armstrong, hoofdpersoon in ‘Transcription’ een jonge Britse vrouw ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. En net als Ursula neemt ze actief deel aan het verzet. Ze wordt gescout voor een geheime missie: het uitschrijven van afgeluisterde gesprekken tussen een geheim agent die zich voordoet als een pro-Duitse spion en Britse nazi-sympathisanten.
Al snel wordt ook Juliet gevraagd voor spionage-missies.

Het boek maakt sprongen in de tijd: van 1981 naar 1940 (het grootste deel van het verhaal) naar 1950 en weer terug. Na het lezen van het eerste deel dat zich in 1950 afspeelt, weet de lezer dat er in de oorlog iets gebeurd is waar Juliet zich schuldig over voelt, maar wat dat precies is wordt pas later duidelijk. Naast de suspense bevat de roman ook een flinke dosis onderkoelde humor en een zeer sympathieke, dappere en slimme hoofdpersoon. Ik kan niet wachten tot de volgende roman van Kate Atkinson. Al sluit ik niet uit dat ik ook díe weer eerst een poosje op de stapel laat liggen om iets te hebben om naar uit te kijken.

Read Full Post »

Als er een prijs zou bestaan voor de meest memorabele romantitel dan zou de debuutroman van Oyinkan Braithwaite grote kans maken. Ook stond ‘My sister, the serial killer’ dit jaar op de shortlist van de Women’s Prize for fiction (samen met The Silence of the girls-die ik nog moet lezen-,Normal People, Milkman, Circe, en de uiteindelijke winnaar An American Marriage).
Hoofdpersoon Korede is een hardwerkende verpleegkundige in een ziekenhuis in Lagos (een stad in Nigeria), ze woont samen met haar moeder en haar jongere zus. Haar vader, die tien jaar geleden overleden is, was een gewelddadige en gewetenloze man. En ze heeft het vermoeden dat haar zus een seriemoordenaar is.
Het gebeurt namelijk opvallend vaak dat zusje Ayoola zich moet verdedigen tegen vriendjes die ‘ineens’ agressief werden en vervolgens in haar mes liepen. Drie keer, om precies te zijn. En de trouwe Korede komt weer opdagen met een fles bleek om alle sporen uit te wissen.

Voordat ik aan deze roman begon was ik stellig van plan om de kant van het zusje te kiezen dat afrekent met agressieve mannen, Towanda! Maar Braithwaite heeft een heel ander verhaal gesponnen dan ik van tevoren verwachtte. Zusjelief is eerder een vrouwelijke Blauwbaard die alles en iedereen om haar vinger weet te winden en alles een draai geeft waardoor iedereen behalve zijzelf in een kwaad daglicht komt te staan. Grote zus vervult met verve de rol van Assepoester: ze kookt en bakt terwijl zusje met de eer gaat strijken en lucht haar hart alleen bij de comapatiënt die geen bezoek meer krijgt (Doornroosje?).
En dan laat zusje Ayoola haar oog vallen op de man waar Korede heimelijk verliefd op is. Zal deze Prince Charming de betovering weten te verbreken of zal hij het volgende slachtoffer worden?

Oyinkan Braithwaite heeft een heel prettige vertelstijl en de roman is opgebouwd uit korte hoofdstukjes zodat het boek ook voor minder geoefende lezers een aanrader is. Het is spannend en geestig en ik hoop in de komende jaren nog meer van haar te lezen.

Read Full Post »

Voor liefhebbers van historische romans van eigen bodem zal het omslag van ‘De erfenis van Mozart’ er vertrouwd uitzien: de boeken van Simone van der Vlugt (De lege stad, Nachtblauw) hebben een soortgelijke, aantrekkelijke, vormgeving.
Slim van de uitgever, en liefhebbers van het werk van Van der Vlugt zullen aan ‘De erfenis van Mozart’ ook een soepel leesbare roman hebben die hen ruim 400 bladzijden lang onderdompelt in een andere tijd. Verwacht alleen niet de spanning die van der Vlugt in haar romans weet te stoppen. ‘De erfenis van Mozart’ kabbelt een beetje voort en het eerste deel deed wel erg denken aan het verhaal van Assepoester: hoofdpersoon Constanze is de voetveeg van haar moeder en draait voor een groot deel van de huishoudelijke taken op terwijl haar zus als een prinses wordt behandeld.
Constanze Weber groeit op in een muzikale familie met drie zussen. Haar vader neemt op een dag het jonge muzikale talent Wolfgang Mozart mee naar huis, die vervolgens niet bij de familie weg te slaan is, voornamelijk vanwege Constanze’s zus Luise.
Als zij hem afwijst denkt Constanze dat ze die jongensachtige, vrolijke Mozart die altijd grapjes met haar maakt, nooit meer te zien. Maar dan komt ze hem in Wenen toch weer tegen…

De bedillerige moeder van Constanze en haar obsessie met het ‘onder de pannen brengen’ van haar dochters, deed me met regelmaat denken aan een typetje dat uit de pen van Jane Austen was ontsproten, maar Constanze zelf was sympathiek en intelligent, alleen wat weinig mondig. Verwacht van ‘De erfenis van Mozart’ geen page turner maar eerder een geromantiseerde rehabilitatie van een vrouw die door menig biograaf onsympathiek en dom is afgeschilderd. Een aanrader voor echte geschiedenisliefhebbers en iedereen die vindt dat de geschiedenis wel wat meer aandacht aan vrouwen mag besteden.

Read Full Post »

Het gebeurt me niet vaak dat ik na het lezen van de laatste pagina van een boek denk ‘wat heb ik nou eigenlijk gelezen’, maar de debuutroman van Daisy Johnson, die in 2018 op de shortlist van de Man Booker Prize stond, laat zich niet zomaar vangen.
Drie verhaallijnen lopen door elkaar heen: in hoofdstukken met de titel The Cottage, zorgt Gretel voor haar verwarde moeder met wie ze jarenlang samen op een woonboot heeft gewoond. Toen Gretel 16 was verdween haar moeder. Ze hebben elkaar jarenlang niet gezien.
In de hoofdstukken die ‘The Hunt’ heten  is Gretel op zoek naar Marcus die ooit een maand bij haar en haar moeder op de boot heeft gewoond. Ze komt de ouders van Marcus op het spoor maar die kennen Marcus onder een heel andere naam (wat bijdraagt aan de verwarring over wie wie nou is).
De hoofdstukken getiteld ‘The River’ volgen we Marcus die van huis is weggelopen na het horen van een voorspelling.
Het kan aan de warmte van de afgelopen dagen hebben gelegen (tegen de veertig graden in de schaduw) maar ik had wat moeite met het hele ‘wiens verhaal zit ik nú weer te lezen’. Het begon me op twee derde deel wel te dagen dat ik een moderne en bewerkte versie van een verhaal uit de Griekse Mythologie zat te lezen en het is me ook niet ontgaan dat de schrijfstijl van Daisy Johnson erg mooi is. Maar als je op zoek bent naar een luchtig verhaal dat ook bij tropische warmte goed te volgen blijft dan zou ik je iets anders aanraden.

Read Full Post »

Net als ‘Milkman’ en de uiteindelijke winnaar An American Marriage ,stond ‘Circe’ van professor Klassieke Talen Madeline Miller op de shortlist voor de Women’s Prize for Fiction van dit jaar.
Het duurde even voordat ik deze roman in huis had want ik wilde per sé de Engelstalige versie mét het gezicht op het omslag. Uiteindelijk vond ik ergens een prachtige hardcover uitvoering uit de eerste druk. Dan kán het bijna niet anders of de inhoud is minder mooi dan de uitvoering. Maar niets was minder waar.
‘Circe’ vertelt het verhaal van een dochter van Helios, de zonnegod. Ze is één van de vele nymphen die als voetnoten in de Griekse Mythologie zo af en toe een bijrol mogen spelen. Als Circe een kind was dan zou je hopen dat een buurvrouw jeugdzorg zou bellen want ze wordt geminacht door haar moeder omdat ze niet mooi genoeg is en een lelijke stem zou hebben en haar vader heeft ook nauwelijks aandacht voor haar.
Als ze verliefd wordt op een jonge visser hoopt ze dat ze nu eindelijk iemand gevonden heeft die echt van haar houdt, maar het is slechts de eerste les die ze zal leren over de menselijke aard. Een les die niet zonder consequenties is: ze wordt verbannen uit de hal van haar grootvader. Toch leeft Circe een rijk leven waarin ze diverse helden uit de Griekse  geschiedenis zal leren kennen en in een ander daglicht zal stellen dan de epiek heeft gedaan.
Zonder al te veel te willen verklappen over de loop van het verhaal (ik weet zelf altijd het liefst zo min mogelijk over een boek voordat ik het ga lezen) kan ik er nog dit over zeggen:
℘ Het eiland Aiaia zal altijd mijn ‘happy place’ zijn
℘ Helden zijn niet altijd wat de geschiedenis van ze maakt
℘ Ik vond het heel handig dat ik net Mythos van Stephen Fry had gelezen, maar als je dat niet hebt dan staat er achterin het boek een lijst met personages (dat zag ik dus pas toen ik het uit had)
℘ Ik vond het zó verschrikkelijk mooi dat het mijn favoriete boek van dit jaar tot nu toe is.

Read Full Post »

Older Posts »