Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘literaire woensdag’

Na het lezen van een aantal fijne Young Adult novels (‘What if it’s us’ en deel vier van ‘The Raven Cycle’) en een paar boeken van Eden Finley, was het weer even wennen: literatuur met een grote L. ‘The Tiger’s Wife’ werd in 2011 bekroond met de Orange Prize for Fiction (ook bekend als de Women’s Prize for Fiction).
Jonge dokter Natalia zoekt haar weg, nu het land waarin ze is opgegroeid na een oorlog is opgedeeld in stukken: moslims wonen nu dáár aan de andere kant van de grens, het vliegveld is vernoemd naar die excentrieke uitvinder die nu ‘van hen’ is en niet meer van ‘de anderen’.
Als Natalia met een collega op weg is naar een weeshuis om kinderen te vaccineren, krijgt ze bericht dat haar grootvader is overleden. Haar grootvader die ‘de dokter’ was, voordat zij dat was. De man die haar altijd meenam naar de dierentuin om naar de tijger te kijken. De man die altijd een oud exemplaar van ‘Jungle Book’ bij zich droeg en haar twee verhalen vertelde: het verhaal van ‘the deathless man’ en dat van ‘the tiger’s wife’.
Hij overleed op reis aan de gevolgen van een slopende ziekte waarvan alleen Natalia op de hoogte was. Waarom was hij op reis? En waar is het boek gebleven dat hij altijd bij zich droeg?
Het duurde heel even voordat ik in het verhaal kwam (literatuur met een grote L…), maar daarna liet ik me graag meevoeren. Langs een wereld van legenden over een man die niet sterven kan, de jeugd van een intelligente jongeman die geen herder werd zoals zijn oma bedacht had, over een vrouw die één keer te veel geslagen werd, over de duivel die een gestreepte pyjama draagt en over Natalia en haar opa. Vooral dat laatste spreekt uit elke bladzijde: de band tussen opa en kleindochter. Iedereen die een legendarische opa heeft gehad herkent dat.
Een mooie roman met wat elementen van magisch realisme die me soms wat deed denken aan ‘Life of Pi’ (maar dat kan dus aan de tijger hebben gelegen.

Read Full Post »

Wat wij zagen-Hanna Bervoets

Heel kort gezegd: wat mij betreft het beste boekenweekgeschenk in jaren en geheel passend in een oeuvre dat maatschappelijke kwesties aankaart en een snufje absurditeit toevoegt. Bij hoofdpersoon Kayleigh ging het mis toen ze een baan aannam als ‘content moderator’ voor een online platform waarvan ze de naam niet mag noemen. Al kent haar gesprekspartner, een advocaat, die waarschijnlijk wel. ‘Wat zag je dan allemaal’ is de vraag die mensen het vaakst aan haar stellen; familieleden, collega’s bij haar nieuwe baan. Maar ‘Wat wij zagen’ gaat vooral in op de vraag ‘wat doet dat met je?’. Hoe kijk je naar de wereld als je dag in dag uit de meest verschrikkelijke dingen ziet?

Confrontaties-Simone Atangana Bekono

De debuutroman van Simone Atagana Bekono stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021 (Jeroen Brouwers kreeg ‘m uiteindelijk) en jurylid Liliane Ploumen tipte ‘m in een interview, en terecht. Zelden was boosheid en pijn zo mooi, zo sterk. ‘Confrontaties’ is een mengeling van ‘Orange is the new black’ en ‘Dear White People’. Hoofdpersoon Salomé zit in jeugddetentie om iets wat op de achterflap verklapt wordt maar ik hier niet ga spoilen omdat het juist zo mooi is hoe de auteur de lezer langzaamaan steeds een puzzelstukje geeft totdat op het laatst het hele plaatje compleet is.
Aanrader voor jongeren en voor iedereen die nog denkt dat iedereen in Nederland gelijk behandelt wordt en gelijke kansen krijgt. En natuurlijk ook voor iedereen die weet dat dat niet zo is.

De terugkeer-Esther Gerritsen

Voor mij is Esther Gerritsen de meester in het beschrijven van het menselijk onvermogen. Ze kan prachtige boeken schrijven over mensen die bij elkaar zijn en niets zeggen. Schrijnend en bij vlagen hilarisch grappig. In ‘De terugkeer’ hebben de hoofdpersonen elkaar wel iets te zeggen, maar er is twintig jaar lang gezwegen.
De vader van Max en zijn zusje Jennie was klinisch depressief. Voor hen was hij niet veel meer dan een man die op de bank lang en daar zelden vanaf kwam. Hij overleed toen Max 12 was en Jennie een jaar of 5. Als hun moeder tekenen van dementie begint te vertonen dumpt haar nieuwe partner haar bij haar kinderen want hier had hij niet voor getekend. Jennie realiseert zich dat dit het laatste moment is waarop ze alle vragen die ze nog had omtrent de dood van haar vader nog stellen kan.
Ik heb het boek in één dag uitgelezen en vind het een van haar beste.

Lichter dan ik-Dido Michielsen

Deze roman kreeg in 2020 de ‘Nederlandse Boekhandelsprijs’ en laat een licht schijnen op een verborgen deel van de Nederlandse geschiedenis. Dido Michielsen deed jarenlang onderzoek voor deze roman die ze baseerde op het leven van haar overgrootmoeder.
Isah groeit op op het Java van de tweede helft van de 19e eeuw. Ze is de buitenechtelijke dochter van een vorst en woont met haar moeder binnen de muren van het kraton-het vorstenverblijf. Wanneer ze het niet eens is met de toekomstplannen die haar moeder voor haar heeft, loopt ze weg om huishoudster, njai, te worden van een Nederlandse officier.
Een zeer goedgeschreven geschiedenisles die we allemaal zouden moeten leren.

Read Full Post »

Wat andere mensen hebben met Parijs, bij het noemen van de naam van de stad gaan hun ogen glimmen en komen er allerlei herinneringen naar boven aan dat ene restaurant, de wandeling in die mooie buurt, gezellige praatjes met locals en natuurlijk die eerste vakantie met hun lief, dat heb ik dus met Kopenhagen.
Toegegeven, de eerste keer dat ik met de mijnheer hier in huis op vakantie ging was het naar Parijs, met de Thalys. Maar de tweede keer was naar Denemarken: Odense, Kopenhagen en Roskilde. En naar Kopenhagen zijn we ook nog eens terug geweest. Ik vind zo’n beetje alles leuk aan die stad: de architectuur, het eten (bijna alles is biologisch), de musea en de mensen. Praatjes met de locals is in Kopenhagen een stuk makkelijker dan in Parijs: of het nou gaat over het Songfestival (we waren dat jaar tweede geworden), honden (we hadden onze lillen hund bij ons) of voetbal (vele Deense voetballers kiezen voor Nederland als ze naar het buitenland gaan), Kopenhagenezen hebben wel tijd voor een praatje.
Het moge duidelijk zijn: ik ❤ Denemarken. Dus toen ik de vrolijke cover van ‘Het kleine café in Kopenhagen’ voorbij zag komen, dacht ik ‘dat is wel een leuke summer read voor mij’. En dat was ook zo.
De Britse Kate werkt voor een pr-bureau in Londen. Samen met haar huisgenootje woont ze in een dump van een appartement dus als ze gepasseerd wordt voor een promotie baalt ze daar nogal van. Volgens mij als lezer vooral omdat ze had gehoopt met meer geld betere woonruimte te kunnen vinden, maar ook omdat degene die wèl promotie krijgt, er met háár idee vandoor was gegaan.
Als haar baas haar de kans geeft om een presentatie in elkaar te draaien voor een potentiële klant grijpt ze die met beide handen aan, ook al heeft ze er maar een dag de tijd voor en gaat het om een Deens warenhuis dat het concept hygge uit wil dragen, iets waar ze eigenlijk helemaal geen verstand van heeft.
Voordat ze het weet moet Kate een groepje journalisten vergezellen op een persreis naar Kopenhagen. Als een moedereend probeert ze iedereen in het gareel te houden: de verlegen blogger, de lieve David die opbloeit omdat hij in Londen zo eenzaam is, stijllist Conrad die enorm hoog in aanzien staat maar vooral lijkt te willen weten hoeveel hij in een week kan eten en drinken, Avril de modepop die onzekerder lijkt te zijn dan ze toe wil geven, en nog een paar mensen.
En dan spookt er ook nog ene Ben door Kate’s hoofd, een man die ze ontmoet heeft tijdens een feestje in een chick hotel. Persoonlijk zou ik die avond waarschijnlijk mijn drankje in zijn gezicht hebben gegooid om wat hij deed, maar Kate was er toch wel van gecharmeerd. Maar haar vorige relatie was net uit dus ging ze er vandoor voordat het echt iets worden kon.
Alle deelnemers van de persreis vinden een knusse home away from home in het café van Eva, de moeder van de opdrachtgever (de man die in Londen een Deens warenhuis wil opzetten).

‘Het kleine café in Kopenhagen’ is een Britse romantische comedy op papier: het leest heerlijk weg en is daarom een aanrader voor iedereen die een lekker toegankelijke roman wil om mee te kunnen nemen op vakantie (of in eigen tuin te kunnen lezen). Erg leuk om alle attracties in Kopenhagen, van het design museum tot Tivoli in mijn hoofd opnieuw te bezoeken en alles was mis ging (ik verklap niets) deed me gniffelen. Het zou mij verbazen als de filmrechten voor dit boek niet snel verkocht worden en ik tip Richard Madden als ‘Ben’, Elton John in de rol van Conrad, Amit Shah als David en Jameela Jamil als de verlegen Fiona lijkt me een leuke twist. En Kate? Ik weet dat er in het boek gezegd wordt dat ze blond is, maar Antonia Thomas lijkt me geknipt voor deze rol. En een kleine aanpassing aan het script maakt de confrontatie met HR nog vele malen interessanter.

Read Full Post »

Voordat ik begon met lezen wist ik niet veel meer dan dat Reese Witherspoon deze titel had geselecteerd voor haar BookClub (net zoals Where the crawdads sing) en dat veel mensen er enthousiast over waren. Reese’s stamp of approval is genoeg voor me, de boeken die zij uitkiest zijn vaak spannend én met een boodschap (denk bijvoorbeeld aan ‘Little fires everywhere‘). Daarnaast vind ik het ook altijd fijn om niet al te veel over de inhoud van een boek te weten: sommige omslagen bevatten een samenvatting van de inhoud die spoilers bevat voor meer dan de helft van het boek. Nee bedankt.
Gelukkig heeft mijn editie van het boek een omslag vol met blurbs en zonder spoilers. In de blurbs wordt ‘Outlawed’ geroemd als knockout novel en Anna North als riveting storyteller. Het boek wordt getypeerd als mix tussen ‘The Handmaid’s Tale’ en Butch Cassidy and the Sundance Kid’. Veelbelovend, maar nu ik het uit heb kan ik zeggen dat ik het eerder zou vergelijken met ‘Alias Grace’, een andere roman van Margaret Atwood (en mijn favoriet uit haar oeuvre tot nu toe). Niet alleen omdat het zich in dezelfde eeuw afspeelt (‘Outlawed’ speelt zich af in 1894, Alias Grace omstreeks 1843) maar ook omdat de vrouwen in beide verhalen geen willoze slachtoffers zijn van de seksistische en meedogenloze tijd waarin ze leven: ze vechten terug.
Hoofdpersoon Ada is een jonge vrouw die opgroeit als oudste van vier kinderen in het stadje Fairchild. Haar moeder is een vroedvrouw met aanzien: de Verenigde Staten zijn in 1894 herstellende van de Russische griep die het land van 1889 tot 1890 in zijn greep hield. Daarom is het de heilige plicht van elke vrouw om zo veel mogelijk kinderen te krijgen.
Ada gaat trouwen en verheugt zich op het moederschap. Maar als de maanden verstrijken bekruipt de onrust haar: ze weet wat er gebeurt met vrouwen die niet zwanger worden: als ze geluk hebben mogen ze weer bij hun ouders gaan wonen maar er hoeft maar één persoon uit de gemeenschap met de beschuldigende vinger naar hen te wijzen en ze worden als heks ter dood gebracht.
Dat het niet met een sisser afloopt met Ada weet de lezer vanaf de eerste zin: ‘In the year of our Lord 1894, I became an outlaw’. Maar voor het zover is neemt Ada de lezer mee op haar queeste: ze wil weten waarom sommige vrouwen onvruchtbaar zijn. Ze wil antwoorden want ze weet dat ‘zij is een heks’ geen antwoord is.
Zonder al te veel te verklappen over de inhoud kan ik zeggen dat dit een boek is voor mensen die altijd willen weten ‘waarom’, voor liefhebbers van westerns en historische romans, voor mensen die weten dat het leven niet altijd bestaat uit happy endings, voor vrouwen die zich willen ontworstelen aan de gender-normen en voor iedereen die diversiteit omarmt.

Read Full Post »

Soms staat er achterop een young adult boek een tekstje: not suitable for younger readers. Een waarschuwing…ik noem het een aanbeveling want als dat erop staat weet je dat het spicey gaat worden. ‘Red White and Royal Blue’ heeft zo’n waarschuwing niet, dus verwachtte ik een lief romantisch verhaal te lezen in de trant van ‘Simon vs the homo sapiens agenda’ of ‘They both die at the end’: vol onzekerheid, smachten en als het goed komt een kus aan het einde.
Nou, buckle up Buttercup, het gaat er een stuk heftiger aan toe.
Hoofdpersoon Alex Claremont-Diaz is de zoon van de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten, een democraat uit Texas die na de tweede termijn van Obama verkozen werd (oh what a wonderful world). Hoewel Alex en zijn zus al volwassen zijn wonen ze in het Witte Huis. De ideale plek om te wonen voor Alex die niet kan wachten om in de voetsporen van zijn ouders te treden (zijn ouders zijn gescheiden, zijn in Mexico geboren vader is gouverneur van Californië). Samen met de kleindochter van de Vice-President vormen ze de White House trio: mooi, jong en intelligent en de lievelingen van de media (waaronder natuurlijk de roddelpers).
Er is eigenlijk maar één probleem: Alex heeft een gloeiende hekel aan prince Harry. Een hekel dat stamt uit een tijd van nog voor het presidentschap van zijn moeder toen ze elkaar tegenkwamen op de Olympische Spelen. En misschien van nog wel veel eerder toen Alex Harry in de tienerbladen van zijn zus zag staan. Met zijn arrogante hoofd. En nu moet Alex acte de presence geven op het huwelijk van diens oudere broer Phillip.
En dat gaat nogal mis. Heel erg mis. Zo mis dat de PR-mensen er iets op moeten verzinnen: een ‘nee hoor, we zijn hele goede vrienden’-bromance tour voor de pers. Met als uiteindelijk gevolg dat het op een hele andere manier uit de hand gaat lopen.
‘Red White and Royal Blue’ is grappig, verslavend, steamy en vol levenslust. Een heerlijk boek dat al door velen verslonden is. Het zal ongetwijfeld niet lang duren voordat dit verfilmd wordt dus doe ik bij dezen graag mijn casting-suggesties van de hand:
Alex-Rob Raco
Henry-Harrison Osterfield
Oscar Diaz-Henry Ian Cusick
Ellen Claremont-Jessica Chastain
Rafael Luna-Oscar Isaac
Shaan Srivastava-Ray Panthaki

Het enige wat ik niet zo goed begrijp is de tagline: What happens when America’s First Son falls in love with the Prince of Whales? Henry is niet de oudste zoon, en de titel gaat toch alleen naar de heir apparent van het Britse koningshuis?

Read Full Post »

Spotify kent mij maar slecht. Ik kreeg ooit een opgetogen berichtje van ze met de mededeling ‘populair bij jou in de buurt…André Hazes’. Ja bedankt, dat weet ik. daarom wil ik ook verhuizen. Ik wil graag naar een buurt waarvan je me kunt vertellen dat Janine Jansen en Giovanca er populair zijn.
Netflix kent me stukken beter, die raadt me series aan die ik ook echt wil kijken, meestal in het genre spooky/historisch (The Alienist is één van mijn favorieten, the Irregulars vind ik leuk, het eerste seizoen van The Witcher ook en ik hoop tevergeefs dat Timeless nog een nieuw seizoen krijgt). Dus raadde Netflix me hun nieuwe serie ‘Shadow and Bone’ aan. Maar voordat ik me in een acht uur lange binge stortte deed ik even een check die me deed denken aan afleveringen van Hints (dat was vroeger op tv): ‘Is het een boek?’
Ja, het was een boek. Het eerste van een reeks van drie boeken waarvan het eerste deel in 2012 uit kwam.
Het begint veelbelovend: met een geïllustreerde kaart van een fantasiewereld all the best books have maps in them. Hoofdpersonen Alina en Mal zijn wezen die dankzij Duke Keramsov een huis hebben om in te wonen. Als ze nog klein zijn komt er een groepje Grisha op bezoek om te controleren of de kinderen aanleg hebben voor the small science. Dit lijkt niet zo te zijn dus gaan ze als ze eenmaal volwassen zijn het leger in. Alina als cartograaf, Mal als tracker.
Maar als het leger the Unsea (een gevaarlijke plek beheerst door duistere wezens) oversteekt en haar beste vriend in gevaar komt, blijkt Alina wel degelijk over krachten te beschikken. Zulke sterke dat ze onmiddellijk aan het hof ontboden wordt en nauw gaat samenwerken met ‘the Darkling’, degene die aan de touwtjes trekt in het koninkrijk.
Aan het hof krijgt ze te maken met paleis-intriges en wordt er van alles van haar verwacht terwijl ze moeite heeft om haar kracht de vrije loop te laten. Intussen maakt ze zich zorgen over Mal van wie ze niets meer gehoord heeft.

Voor de gemiddelde geschiedenisliefhebber zal het niet moeilijk zijn om in de wereld waarin Mal en Alina leven een verwijzing naar Rusland te zien met the Darkling als een interpretatie van Rasputin die een bom legt onder de macht van het koninklijk huis. Toch miste ik diepgang en ik merkte dat mijn gedachten tijdens het lezen mijn gedachten met regelmaat afdwaalden, ook tijdens passages die heel spannend zouden moeten zijn. En toen ik het uit had vroeg ik me af: ‘ken ik ze? Heb ik het gevoel dat ik Mal en Alina heb leren kennen?’ Nee, eigenlijk niet. Het voelt een beetje alsof de redacteur alle passages die een kijkje geven in de belevingswereld van de hoofdpersoon eruit heeft geknipt.
En dat maakt het boek eigenlijk ideaal voor verfilming: vaak zijn liefhebbers van een boek teleurgesteld als ze de film of serie zien die erop gebaseerd is omdat het de gedachten en drijfveren niet kan laten zien. Daar zal in dit geval geen sprake van zijn. Ik ga de serie in ieder geval kijken, of ik deel twee ook ga lezen weet ik nog niet.

Read Full Post »

De naam Pim de la Parra is me wel bekend. Ik wist dat hij een regisseur is, maar kon tot voor kort geen enkele van zijn films noemen. Ik weet nu hoe dat komt: hij was vooral actief in de jaren ’70 en ’80 en dan ook nog eens met films die niet zo geschikt waren voor de jeugdige kijker. Maar die naam, die is zo welluidend dat die in mijn geheugen gegrift staat.
Van Bodil de la Parra, dochter van Pim, had ik nog nooit gehoord totdat ik in Blad bij NRC (inderdaad, het maandblad van de krant) een dubbelinterview met haar en haar zoon las. Bodil blijkt acteur en toneelschrijver te zijn en recent een boek te hebben uitgebracht over haar Surinaamse familie. Een familie die afstamt van Portugese Joden en in Suriname daarom als ‘wit’ wordt gezien maar in Nederland duidelijk niet.
Centraal staat het huis aan de Zwartenhovenbrugstraat in Paramaribo, de vroegere apotheek met de familienaam op de gevel. Het is het huis waar Bodil als kind kwam logeren en waar ook haar zoon zijn eerste stapjes heeft gezet. Al in het eerste hoofdstuk is duidelijk dat het er niet meer staat: het is afgebrand (dat geeft de titel ook wel een beetje weg).
Gelukkig heeft ze haar herinneringen nog. Na de introductie gaat het boek terug naar toen (vanaf 1970) en soms verder terug de familiegeschiedenis in. Bodil schrijft over haar bohemien jeugd in Nederland (één van de hoogtepunten is een partijtje -oh nee; fuifje- waarvoor haar vader een bus had kunnen lenen van de productie van een film zodat een groep kinderen vervoerd werd in een bus met blote mevrouwen op de zijkant. Zelfs in het Nederland van de jaren ’70 ging dat wat ver…), de tantes in Suriname en de carrière van haar vader die niet altijd over rozen ging.
‘Het verbrande huis’ is een toegankelijk en vlot geschreven familie-epos waarin grappige anekdotes, een zoektocht naar wortels en groot verdriet elkaar afwisselen. Het deed me denken aan de jeugd van mijn vroegere schoonmoeder die is opgegroeid in Suriname in ongeveer dezelfde tijd. De helft van de namen die voorkomen in het boek zijn haar ongetwijfeld bekend.
‘Het verbrande huis is’ een aanrader voor iedereen die ‘Onder de Paramariboom’ met veel plezier heeft gelezen (en wie heeft dat nou niet?).

Read Full Post »

Als er één genre in de literatuur is dat uitblinkt in diversiteit qua representatie dan zijn het Young Adult Novels. In Jip-en-Janneke-taal: als je boeken wil lezen over jongens die op jongens vallen of met hoofdpersonen die transgender of bisexueel zijn, lees dan YA-romans. Dus dat doe ik met regelmaat.
Het omslag van ‘Cemetery Boys’ ziet er super-tof uit en zowel de auteur als hoofdpersoon Yadriel zijn trans (bij geboorte gezien als meisje, maar in feite man), meer wist ik niet. Ik verwachtte dat het boek spannend en een beetje spooky zou zijn (dùh, kerkhof) maar het is zoveel meer.
De familie van Yadriel maakt zich op voor de jaarlijkse viering van Dia de los Muertos (Allerheiligen en Allerzielen), een belangrijke feestdag voor veel Latinx Amerikanen, maar extra bijzonder voor Yadriels familie. Zijn familie bestaat namelijk uit brujas (wicca’s) en brojos (sjamanen) die dankzij de magie die Lady Death hun familie heeft geschonken, op die dagen hun overleden familieleden weer terug kunnen zien.
Yadriels moeder is onlangs overleden en hij mist haar. Vooral omdat zij degene was die heel natuurlijk omging met zijn transitie. Zijn vader weigert nog steeds om Yadriel te initieren als brujo omdat hij ervan overtuigd is dat Lady Death hem ziet als vrouw en Yadriel dus alleen bruja kan worden.
Gelukkig staat zijn beste vriendin Maritza aan zijn kant en maakt ze een portaje (ceremonieel mes) voor hem zodat hij kan bewijzen dat hij wèl een echte brujo is.
Als zijn neef plotseling verdwijnt en iedereen aanvoelt dat hij dood is probeert Yadriel zijn geest op te roepen zodat hij hem kan helpen de oversteek te maken naar de andere zijde. Maar dat gaat niet helemaal zoals gepland: er verschijnt heel iemand anders. Iemand die helemaal niet van plan is om zijn lijn met het aardse bestaan door te laten snijden maar Yadriel voor zijn karretje weet te spannen: hij is niet van plan om weg te gaan voordat Yadriel zijn lichaam heeft gevonden en hem kan verzekeren dat zijn vrienden veilig zijn.

Wat volgt is een beproefd recept maar daarom niet minder leuk om te lezen: unlikely friends die door omstandigheden op elkaar aangewezen zijn en samen een missie tot een goed einde moeten brengen. In dit geval een bad ass vegan, een transjongen die zich normaalgesproken keurig aan de regels houdt en een bad boy die meestal op straat rondhangt. Ze blijken natuurlijk meer met elkaar gemeen te hebben dan ze van tevoren hadden gedacht.
Een eigentijdse, ontroerende gothic roman die tegen het einde nog enorm spannend wordt. Aanrader voor liefhebbers van ‘They both die at the end’ en ‘Supernatural’ (de tv-serie en de boeken).
Het is overigens wel handig als je een mondje Spaans spreekt (of eigenlijk ‘een oogje Spaans kan lezen’). Geen idee of de Nederlandse vertaling een verklarende woordenlijst bevat, maar de editie die ik heb gelezen heeft dat in ieder geval niet. Ik houd wel van die houding: ‘je woont in de VS en je verstaat geen Spaans? Niet mijn probleem, ga het maar leren, pendejo.’ Het is toch de tweede taal. En als je het over heel Amerika hebt zelfs de eerste taal…

Read Full Post »

Bij de meeste romans die zich in twee tijden (heden en ver verleden) afspelen heb ik al snel een voorkeur voor één van de twee tijden. Meestal het verleden. En als ik dan stukken in het heden lees is er niet zelden een stemmetje in mijn hoofd dat zegt ‘schiet nou op, dan kunnen we terug in de tijd’, waardoor ik die stukken met minder aandacht lees. Bij ‘De geheimen van Marchant Hall’ had ik dat niet, de auteur leek precies aan te voelen wanneer ik in de Tudor-tijd (omstreeks 1540) wilde blijven en wanneer ik wel weer even terug naar 2019 wilde. In tegenstelling tot de meeste auteurs die schrijven over twee hoofdpersonen in twee verschillende tijden houdt Clare Marchant zich ook niet aan de ongeschreven regel ‘één personage één hoofdstuk’. Ze schrijft dus niet strikt om en om. En dat is verstandig.
Daardoor leer je als lezer eerst Amber goed kennen. Amber (hoofdpersoon in het heden) woont tijdelijk bij haar opa op kasteel Saffron Hall. Ze is daar om zijn enorme collectie boeken te archiveren maar de lezer weet al snel dat ze daar ook is om haar ‘gewone’ leven te ontvluchten. Verdriet drukt zwaar op haar. Zo zwaar dat ze tijdelijk niet bij haar man kan wonen. Lichtpuntje in deze dagen is de vondst van een getijdenboek (mooi geïllustreerd boekje met heiligenkalender en gebeden erin dat adellijke dames in de middeleeuwen vaak bezaten).
Dit boekje was ooit het huwelijkscadeau voor Eleanor toen zij in 1538 trouwde met de toenmalige bewoner van Saffron Hall (toen nog Milfleet geheten). De naamsverandering heeft alles met haar komst te maken: ze heeft een speciaal talent voor het verbouwen van krokussen en oogsten van het kostbare specerij saffraan. Een talent dat de ster van haar man doet rijzen aan het hof maar er uiteindelijk ook voor zorgt dat hij betrokken raakt bij een schandaal rondom één van de huwelijken van Henry VIII.

Een boekliefhebber die dol is op geschiedenis, sterke personages en een vleugje detectivewerk. Deze historische roman heeft het allemaal. Fijn vakantieboek, vooral als we ooit weer naar het Verenigd Koninkrijk mogen (en al die kastelen en ruïnes bezoeken).

Read Full Post »

Zoals ik eerder al eens schreef, heb ik in deze tijden meer dan anders behoefte aan wat feel good leesvoer. Normaal gesproken wissel ik genomineerde Literatuur (met een hoofdletter ja) af met iets luchtigs als een young adult novel of een volgend deel uit een fantasy-reeks. Nu is het eerder andersom. Daarom pakte ik na The Parable of the Sower eens iets heel anders van de stapel. Iets wat eigenlijk mijn genre niet zo is maar waar ik nu eens zin in had: lief en luchtig.
‘Ik vergeet je niet’ valt in het genre dat ik meestal omschrijf als ‘Britse romcom op papier’. Maar het grappige is dat de auteur Nederlandse is, ook al doet haar naam anders vermoeden.
Hoofdpersoon Maddy houdt van lekker gewoon: van jeans en gympjes en van werken in een boekwinkel. En van méér dan één koekje bij de thee. Ze was altijd de tegenpool van haar zus die modellenwerk deed en in de voetsporen van hun moeder moest treden en ook actrice moest worden. Als je het hun moeder vroeg dan, wat Elisa zelf wilde was soms niet helemaal duidelijk. En Maddy kan het haar ook niet meer vragen want Elisa is 14 jaar geleden overleden.
Als Maddy tijdens haar lunchpauze op een terras zit, ziet ze ineens het ex-vriendje van haar zus staan. Dat éne vriendje waar Elisa zo’n verdriet om had toen het uit ging. Dat vriendje waarvan haar ouders beweren dat hij niet te vertrouwen is. Als hij haar herkent wil hij graag met haar afspreken, om nog eens te praten over vroeger. Ze stemt toe. Erger dan die verplichte zondagse theevisite bij haar moeder, in dat huis dat vol hangt met foto’s van haar zus (het Elisa-museum noemt Maddy het), kant het niet zijn.

‘Ik vergeet je niet’ is een mooie en lieve zomerroman. Lees ‘m op het strand, in het park of in je tuin. Ik kan je aanbevelen om het nummer ‘All our own’ van Radio Company als soundtrack te gebruiken (dan weet je gelijk hoe Frenkie eruit ziet in mijn hoofd, met z’n gitaar).
N.B. ik zit dit te schrijven terwijl het hagelt, een dag na de eerste witte Pasen in mijn herinnering. Kun je nagaan hoe zomers en feelgood dat boek is.

Read Full Post »

Older Posts »