Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘literaire woensdag’

Als columnist is Aaf Brandt Corstius jarenlang mijn grote voorbeeld geweest, maar de laatste jaren moet ze haar plaats op het erepodium wat mij betreft delen met Asha ten Broeke. Als ik een column van Asha lees merk ik dat ik de hele tijd instemmend zit te hummen als een momma die het in de Baptist Church heel erg eens is met de preek.
Dus toen ik in het tijdschrift One World een artikel van haar hand las waarin ze een aantal romans noemde die ze onlangs had gelezen, zette ik die gelijk op mijn leeslijst. Ok, ik heb ze gekocht.
Onderwerp van het artikel was de toenemende populariteit van dystopische romans en wat die zeggen over ons toekomstbeeld. ‘Before she sleeps’ is dan ook een echte aanrader voor liefhebbers van ‘The handmaid’s tale’ en ‘Red Clocks’. 
In tegenstelling tot deze romans speelt ‘Before she sleeps’ zich niet af in Amerika, Green City is de hoofdstad van Zuidwest Azië. Een plek waar vele vrouwen zijn overleden aan een mutatie van het virus dat baarmoederhalskanker veroorzaakt. Om ervoor te zorgen dat er zo veel mogelijk kinderen geboren worden moeten vrouwen met meerdere mannen trouwen, of ze dit nu willen of niet.
Jonge vrouwen die dit niet willen en weten te ontvluchten aan de controle van de overheid gaan letterlijk en figuurlijk ondergronds in de Panah waar vrouwen geld verdienen door met mannen de slapen, letterlijk. Rijke mannen kunnen het zich veroorloven om vrouwelijk gezelschap voor een nacht te kopen. Seks is geen part of the deal, het gaat om intimiteit en troost. Morpheus, noemt Sabine zichzelf, terwijl zij zelf aan slapeloosheid lijdt.

Before she sleeps is een spannend en goedgeschreven roman die zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van het genre, al had het einde iets beter uitgewerkt kunnen worden.

Read Full Post »

Naomi Alderman is naar mijn mening één van de beste auteurs van dit moment. Dus toen ze tijdens een interview een aantal namen noemde van auteurs die haar geïnspireerd hebben, heb ik die ergens op een verlanglijstje genoteerd gelijk aangeschaft.
De eerste naam uit het lijstje was die van Octavia E. Butler (1947-2006), auteur van science-fiction romans en winnaar van diverse awards en de MacArthur Fellowship Genius Grant. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van haar had gehoord, maar na het lezen van ‘Kindred’ zal ik haar nooit meer vergeten. Als ik de roman samen zou moeten vatten zonder spoilers te geven zou ik zeggen: een mengelmoes van ‘Outlander’ en ‘Twelve years a slave’ met de ‘kruipt onder je huid-schrijfstijl’ van ‘The handmaid’s tale’.

Het verhaal speelt zich af in 1976 (de roman kwam voor het eerst uit in 1979), de Afro-Amerikaanse Dana gaat samenwonen met haar vriend. Op het moment dat ze samen hun boekenkasten inrichten (beiden zijn auteur) voelt ze zich duizelig worden en voordat ze weet wat er precies gaande is ziet ze een kind verdrinken in een meer. Zonder verder na te denken haalt ze het kind uit het water en eenmaal op de kant past ze mond-op-mond-beademing op hem toe.
Zodra ze opkijkt ziet ze de loop van een geweer dat op haar gericht is en de man die het vasthoudt schreeuwt het n-woord naar haar.
Het volgende moment ligt ze, gekleed in drijfnatte kleren op de vloer van haar huis waar ze in eerste instantie haar eigen man niet herkent.
Niet veel later gebeurt het weer: Dana is weg uit haar eigen omgeving en terug bij de jongen, die nu enkele jaren ouder is. Dana komt tot de ontdekking dat de wereld van de jongen een hele andere is dan de hare: hij leeft in het eerste kwart van de 19e eeuw.
‘Nineteen seventy-six’, said the boy slowly. He shook his head and closed his eyes. I wondered why I had bothered to try to convince him. After all, how accepting would I be if I met a man who claimed to be from eighteen nineteen-or two thousand nineteen, for that matter.’

Ik ben benieuwd wat de auteur zou hebben gezegd als ze zou weten dat haar boek in 2019 nog gelezen zou worden en het nog niets aan actualiteit zou hebben ingeboet. Over het algemeen blijven dikkere boeken me beter bij omdat ik langer over het lezen heb gedaan en het idee heb dat ik de karakters beter ken, maar Octavia Butler slaat daar moeiteloos in met een niet-zo-heel-dik boek. Ongetwijfeld één van de beste boeken die ik dit jaar heb gelezen.
Oh ja, lees vooral het voorwoord niet, dat zit vol met spoilers.

Read Full Post »

De boekenserie ‘De zeven zussen’ (The seven sisters) is ongekend populair, vooral in Nederland. En als iets populair is, vind ik het meestal drie keer niks. Maar ik wilde toch even de proef op de som nemen (ik heb niet voor niets een bibliotheekkaart) en wat blijkt? De eerste twee boeken waren zeer onderhoudend. Misschien geen literatuur van de bovenste plank, maar vlot geschreven romans vol spanning, historische achtergrond en bevolkt door sympathieke personages. Ik ben van plan deel drie tot en met zeven ook te gaan lezen.

Toen ik een boek voorbij zag komen met daarop een sticker met de tekst ‘Voor de lezeressen van De zeven zussen’ (er zijn blijkbaar volgens de uitgever geen mannen die die boeken lezen…) was ik wel benieuwd of die claim gegrond was. ‘Rosalinds leugen’, deel één van de trilogie ‘De drie dochters’ begint als Rosalind, Olivia en Eve bij elkaar zijn in het huis van hun vader nadat hij een beroerte heeft gehad. Terwijl hij herstelt ruimen zijn dochters het huis op, met name de spullen van hun moeder, de beroemde filmster Jilian Croft die tijdens hun jeugd overleed.
In de hoop sieraden en foto’s te vinden stuiten ze op medische papieren die hen voor een raadsel stellen. Was Jilian wel hun biologische moeder?
Tegen de wens van haar zussen in gaat Rosalind op onderzoek uit.

Net als in de serie ‘De zeven zussen’ staat familie-dynamiek, en dan vooral de verhouding tussen zussen, en het uitzoeken van een verborgen verleden centraal. In tegenstelling tot de serie van Lucinda Riley bevat het geen flashbacks, wat het lezen vergemakkelijkt maar er ook voor zorgt dat het verhaal iets oppervlakkiger blijft, evenals de personages overigens. Hopelijk groeit Muna Shehadi daar nog in, want zelfs na het lezen van ruim 360 bladzijden is Rosalind voor mij niet écht gaan leven. Alleen ‘Teta’ (ik verklap niet wie dat is, want spoilers) heeft echt diepte gekregen.
Maar wie weet komt ze in het tweede deel, Eve’s waarheid, beter uit de verf. Het derde deel, Olivia’s geheim, komt in het voorjaar van 2020 uit. Liefhebbers van toegankelijke romans met een vleugje romantiek en glamour kunnen hun hart ophalen bij deze reeks en tegelijkertijd iets opsteken over de Libanese keuken.

Read Full Post »

Een aantal jaren geleden plaatste ik een bespreking van ‘The Great Gatsby’, waarop iemand reageerde met ‘ik dacht dat iedereen dat al gelezen had?’ En ik dacht ‘wanneer dan?’
De schrijfster van de reactie zat zelf op de middelbare school in de jaren ’50 en ik kan me zo voorstellen dat ze het toen gelezen heeft, of een paar jaar later. Zelf had ik ‘Wild Swans’ van Jung Chang, een roman van Julian Barnes en ‘If Beale street could talk’ van James Baldwin op mijn eindlijst staan voor Engels. Stuk voor stuk boeken die van veel recenter datum waren dan ‘The Great Gatsby’ (Wild Swans was zelfs nog maar een paar jaar uit) en daarom voor jongeren waarschijnlijk toegankelijker en dus aantrekkelijker.
Klassiekers moeten op je pad komen, en dat geldt ook voor klassieke jeugdliteratuur. Als je mazzel hebt krijg je van je ouders, direct of indirect iets mee. Zo wist ik als kind dat mijn moeder vroeger de boeken van Saskia en Jeroen leuk vond (ik vond het wel aardig maar niet enorm boeiend, de boeken over Lotje en chimp vond ik al een stuk leuker), en toen mijn vader me een keer op kwam halen van een logeerpartij bij zijn ouders, zag hij dat ik zijn jeugdboeken gevonden had: Kruimeltje en Pietje Bell (literatuur die een heleboel zegt over het soort kind dat mijn vader was, volgens mij…). Boeken uit de jaren ’10 en ’20, maar ik vond ze nog steeds geweldig.
En zo geef ik mijn neefje, die van zijn moeder Roald Dahl aangereikt krijgt, De Gebroeders Leeuwenhart en Het Sleutelkruid weer door, omdat dat de verhalen zijn waar ik op zijn leeftijd dol op was.
De beste verhalen worden van generatie op generatie doorgegeven. Maar zo af en toe glipt er iets tussendoor. Zo was ik laatst thee drinken met een oud-lerares van mij en zij noemde ‘De geheime tuin’. ‘Dat heb jij natuurlijk allang gelezen’, zei ze. ‘Nee, eigenlijk niet.’ Want niemand had me ooit verteld dat ik dat moest doen.
Maar jeugdromans zijn boeken die niet per se ‘voor kinderen’ zijn, maar gewoon literatuur waar je vroeg mee kan beginnen en waar het nooit te laat voor is. Dus begon ik aan ‘The secret garden’, terwijl mijn eigen tuin van zomer naar herfst gaat.
Ik had de titel natuurlijk al wel eens gehoord en ik had verwacht dat het een soort sprookje was á la alice in Wonderland, maar dat was het niet. Wat het wel was? Een verrassend modern verhaal voor de tijd waarin het geschreven is, met een meisjes-hoofdpersoon die niet lief is en niet mooi, maar koppig en slim en met een vrolijk vogeltje, en een zorgzaam jongetje en een  mopperige tuinman erin. En met een uitzicht op de prachtige Yorkshire moors.
Lees ‘m, lees ‘m voor en geef het door.

Read Full Post »

Nee, je mag een boek niet beoordelen op basis van het omslag alleen, maar als dat omslag er zo mooi uit ziet als dat van The Salt Path dan heb ik het al opgepakt voordat ik er bewust bij heb nagedacht. En als het dan ook nog een ‘Costa Book Awards’ badge heeft, dan zie ik geen reden meer om het níet te kopen.
Wat ik me niet had gerealiseerd is dat ‘The salt path’ geen roman is maar eerder een ‘memoir’, hoewel dat een beetje een groot woord is voor een werk van een auteur van rond de 50. Het stond op de shortlist onder de categorie ‘biografie’ en dat is een ander genre dan ik normaal gesproken lees, maar zeker niet minder de moeite waard.
Hoofdpersoon Raynor Winn verliest alles: een rechtszaak waarbij ze haar huis én bron van inkomsten kwijt raakt (zij en haar man hebben een boerderij en een aantal vakantiehuisjes die ze verhuren) en tot overmaat van ramp blijkt haar man een ziekte te hebben die de hersenschors aantast en zijn motorische en cognitieve vaardigheden steeds meer zal aantasten. De arts heeft geadviseerd om het rustig aan te doen en uit te kijken met het lopen van trappen.
Ze hebben geen trappen meer, ze hebben helemaal niets meer. Dus besluiten ze om te gaan lopen. Ieder met een zware rugzak om lopen ze het South West Coast Path in Cornwall dat langs het Bristol Channel en het English Channel loopt. Ze leven soms dagenlang op instant noodles en kamperen in het wild omdat ze geen geld hebben om een camping te betalen en op één van de eerste dagen komen ze tot de ontdekking dat ze de medicijnen van Moth (de echtgenoot van Raynor) niet bij zich hebben. Toch lijkt het de beste beslissing te zijn die ze ooit genomen hebben.
Aanrader voor liefhebbers van het boek ‘Wild’ van Cheryl Strayed en het Engelse landschap.
Pas tegen de tijd dat ik het boek uit had realiseerde ik me dat ik al vaker met de illustraties van Angela Harding in mijn handen had gestaan tijdens ons verblijf in Engeland. Zo hangen er in mening ‘artisan’ winkel theedoeken met door haar getekende uilen en vossen en heb ik zelf een set notecards met konijnen gekocht.

Read Full Post »

Ik had ‘m nog maar net dichtgeslagen of het bericht kwam binnen dat ‘The Testaments’ de Man Booker Prize 2019 had gewonnen (het is tijd dat het de Woman Booker Prize gaat heten want er zijn dit jaar twéé winnaars, beiden zijn vrouw. Bernedine Evaristo kreeg de prijs voor Girl, Woman, Other).
The Testaments is het vervolg op de in 1986 verschenen roman ‘The handmaid’s tale’. Deze moderne klassieker is in 2017 verserie-d en opnieuw actueel geworden ‘dankzij’ het presidentschap van een seksistische pussygrabber en zijn koekwaus-reli sidekick. The handmaid’s tale was bedoeld als dystopische literatuur maar menigeen was in de veronderstelling dat het nu als draaiboek diende.
Al jarenlang was er een roep naar meer over Gilead en het lot van handmaid June (Offred) en nu, 33 jaar na het verschijnen van het eerste deel, heeft Margaret Atwood daar gehoor aan gegeven. Even was ik bang dat ze gewoon naar de serie had zitten kijken en mee had geschreven (het eerste seizoen volgt het boek maar daarna gaat de serie verder), wat ik haar niet kwalijk zou hebben genomen want ze is ook betrokken bij de ontwikkeling van de serie en bovendien zou zij het hebben weten op te schrijven als geen ander. Maar dat heeft ze dus niet gedaan.
De titel verklaart wat ze wèl heeft gedaan: de roman bestaat uit verklaringen van twee vrouwen die in Gilead hebben geleefd, afgewisseld met dagboekaantekeningen van de beruchte Aunt Lydia. Hun verhaal begint 15 jaar nadat June heeft weten te ontsnappen naar Canada (die vraag is dus beantwoord!) en de gebeurtenissen in deze roman vormen het begin van het einde van Gilead. En als je ‘m dicht doet is het weer met een zucht en de vraag ‘Hoe doet ze dat toch?’ Niemand weet me zo mee te slepen als Margaret Atwood en zo te spelen met verhaallijnen.

Read Full Post »

Een van de hoogtepunten (ook in topografische zin) van onze vakantie was een bezoek aan Barter Books: een enorme tweedehands boekhandel gevestigd in een voormalig treinstation. In dit pand vond men de originele ‘Keep Calm and carry on’-posters weer terug die momenteel in vele varianten op social media en koffiemokken te vinden zijn, en deze bijzondere locatie speelde een rol in het boek ‘Iets om voor te leven’ .
Om niet overspoeld te raken en vervolgens moedeloos te worden ging in gewapend met een lijstje naar binnen. Hoog op dat lijstje stond de naam Naomi Alderman (niet alleen vanwege de alfabetisering). Haar boek ‘The Power’
vond ik het beste boek dat ik in 2018 gelezen heb, dus was ik benieuwd naar eerder werk van haar. Ik had mazzel want direct na binnenkomst vond ik ‘Disobedience’ in een kast waar ‘overflow romantic’ op stond. Geen idee of het een medewerker of een klant is geweest die de ‘winner of the Orange Award for New Writers 2006‘ tussen de covers met zwijmelende vrouwen en sterke, zwijgzame dokters heeft gezet, maar their loss was my gain.
En het is maar goed ook dat ik ‘m heb meegenomen want als een dametje op zoek naar een lekker romantisch boek ‘Disobedience’ mee had genomen was ze vermoedelijk wat teleurgesteld geweest.
De roman begint met het overlijden van de Rav (een soort Rabbi-plus) tijdens het leiden van een dienst. Direct wordt er gefluisterd over hoe het nu verder moet: wie zal hem opvolgen? De echtgenote van de meest voor de hand liggende opvolger (rabbi Dovid), denkt echter aan iets anders, of beter; iemand anders. Nu haar vader dood is zal Ronit toch wel terugkomen uit New York?
Ronit, die niet getrouwd is, bijna uitsluitend broeken draagt, rookt én een relatie heeft met een getrouwde man. Toch keert ze terug naar de orthodoxe gemeenschap waarin ze is opgegroeid. En de laatste die ze daar verwachtte terug te zien is Esti, nu echtgenote van haar neef Dovid.

‘Disobedience’ is niet het wow-boek dat ‘The Power’ is, maar wel degelijk een sterke debuutroman met durf, diepte en humor.

Read Full Post »

Older Posts »