Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘literaire woensdag’

Boeken waarvan het eerste hoofdstuk 152 pagina’s lang is, vind ik op z’n zachtst gezegd nogal ontmoedigend. Maar als er in de eerste zin al een hond door de straten van Jeruzalem draaft met een jongen achter haar aan, de hond weet waar ze naartoe gaat, de jongen weet dat niet, dan maakt dat een hoop goed.
De blurb van NRC beweert dat ‘De stem van Tamar’ thriller en liefdesverhaal inéén is, maar ik zou het woord thriller niet gebruiken, dat doet de stijl van Grossman tekort. Suspense is het wel, detective misschien ook wel, ware het niet dat literatuurliefhebbers waarschijnlijk niet zo snel naar een detectiveroman met een hond in één van de hoofdrollen zouden grijpen. En dat zou jammer zijn want ‘De stem van Tamar’ is echt een aanrader voor iedereen die van mooie literaire romans houdt.
De 15-jarige Assaf heeft een zomerbaantje bij de gemeente en krijgt de opdracht om de eigenaar van een hond te zoeken die op straat gevonden is. De opdracht is volgens zijn baas simpel: laat de hond los en die zal Assaf wel naar de eigenaar leiden. De hond gaat er inderdaad vandoor, met Assaf op een drafje achter haar aan. Ze gaan de stad door en stoppen her en der bij mensen die de  hond wel degelijk kennen en ook weten wie er bij haar hoort: een 16-jarig meisje met een flinke bos zwart haar.
Een maand eerder nam een meisje afscheid van haar vrienden met de mededeling dat ze minstens een maand weg zou blijven. Ze maken zich zorgen om haar want ze lijkt van plan te zijn om op straat te gaan leven, maar ze is met geen 10 paarden van haar plan af te brengen. Ze móet het doen, maar waarom is niet gelijk duidelijk. Langzaamaan ontvouwt haar plan zich en ontstaat er een nieuwe vraag: zullen de paden van Assaf en het meisje elkaar kruisen? 

Advertenties

Read Full Post »

Ik groeide op in de jaren ’80 dus voor mij stond de naam ‘Biafra’ synoniem aan ‘vreselijke hongersnood’. Maar als je me zou vragen waar Biafra dan ligt zou ik ook niet verder zijn gekomen dan …in Afrika?
Nu ik ‘Half of a yellow sun’ van Chimamanda Ngozi Adichie heb gelezen weet ik gelukkig iets meer over Biafra dan alleen ‘honger’ en ‘Afrika’. Biafra is een regio in Nigeria die zich in 1967 onafhankelijk verklaarde, wat leidde tot een burgeroorlog in het West-Afrikaanse land.
Deze strijd vormt de achtergrond (en soms de voorgrond) van de tweede roman van de Nigeriaanse auteur Chimamanda Ngozi Adichie. De roman speelt zich af in de vroege jaren ’60 en de late jaren ’60, omdat het verhaal niet geheel chronologisch verteld is (het gaat van vroege jaren ’60 met een sprongetje naar de late om later terug te keren naar het punt waar ze eerder de vroege jaren ’60 had verlaten) vallen sommige dingen later op hun plek of komen in een ander daglicht te staan, iets waar ik als lezer erg van houdt. Hoofdpersonen van de roman zijn de mooie Olanna, die intrekt bij haar vriend, een universitair docent. Zijn huishouder, de jonge Ugwu, vindt dat eerst maar niets maar is al snel was in haar handen. De zus van Olanna, Kainene, die qua uiterlijk haar tegenpool is, maakt kennis met de Britse Richard die een boek wil schrijven over een in Nigeria gevonden kunstvoorwerp, de Igbo-Ukwu roped pot. Met het boek wil het niet erg vlotten maar hij leert het land en Kainene wel steeds beter kennen. Hij ziet in dat het koloniale verleden de verschillen tussen de diverse stammen, die samen het door witten bedachte en gestichte Nigeria moeten vormen, op scherp hebben gezet en de oorzaak zijn van veel onderling wantrouwen. De auteur ontving in 2007 voor deze roman de Baileys Women’s Prize for Fiction. De roman doet qua sfeer en opbouw denken aan ‘A history of Seven Killings’ van Marlon James, maar leest prettiger weg. Toch zou ik het niet iedereen aanraden (wat ik met haar debuutroman ‘Purple Hibiscus’ wel zou doen), maar als je geïnteresseerd bent in (recente) geschiedenis en niet schuw bent van een portie oorlogsgeweld, dan kun je met een gerust hart aan dit literaire meesterwerk beginnen.

Read Full Post »

Jaren geleden las ik mijn eerste roman van Julian Barnes en kort nadat mijn moeder overleed was zijn non-fictie essay ‘Levels of life’ één van de boeken die me de meeste troost bood. Ik had dan ook echt zin in ‘The only story’, geen lijvige roman, maar Barnes heeft niet veel papier nodig om écht te raken.
Hoofdpersoon Paul kijkt terug op het begin van zijn eerste grote liefde: in de zomer waarin hij 19 was werd hij, op aandringen van zijn ouders, lid van een tennisclub waar hij voor de mixed doubble werd gekoppeld aan Susan. Zij is in de veertig, moeder van twee dochters die ouder zijn dan Paul, en het zijn de jaren ’60. Geleidelijk aan wordt Paul een soort vaste huisgast bij Susan en haar gezin, bij tijd en wijle tot irritatie van haar man.
In de loop van de tijd verandert hun verhouding, de één zorgt voor de ander in plaats van een situatie van gelijkwaardigheid.
In eerdere boeken van Julian Barnes heeft hij bewezen er een meester in te zijn relaties te beschrijven, en na de eerste bladzijden leek ‘The only story’ ook weer een boek in die categorie te zijn, maar helaas zakte het verhaal na een poosje in. ‘The only story’ voldeed daardoor niet aan mijn (misschien wel te hooggespannen) verwachtingen.

Read Full Post »

Het op één na beste boek dat ik in 2018 las was ‘The hate u give’ van Angie Thomas. Een young adult novel die het stempel ‘iedereen moet dit lezen’ zou moeten krijgen. Niet alleen omdat Thomas vlotte dialogen en sympathieke karakters weet te schetsen, maar omdat ze in haar romans maatschappelijke problemen aan de kaak stelt zonder dat haar romans ‘zwaar’ of ‘moeilijk’ worden.
Ik schrijf romanomdat ik er onlangs achter kwam dat begin dit jaar haar tweede boek is uitgekomen (thank you Trevor Noah for letting me know). De hoofdpersoon in ‘On the come up’ woont in dezelfde buurt als Starr uit ‘The hate u give’, maar Bri woont alleen met haar moeder en haar broer, die onlangs zijn studie heeft afgebroken om weer thuis te gaan wonen. Haar vader was een rapper die vlak voor zijn doorbraak is doodgeschoten door leden van een rivaliserende bende. Bri blinkt niet uit op school maar het lijkt erop dat ze haar vaders talent heeft geërfd. Onder begeleiding van haar tante (die lid is van de gang Garden Diciples) probeert ze een plek te krijgen in The Ring waar rapbattles worden gehouden.
Het is een misvatting om te denken dat ‘rappen’ het (enige) onderwerp van de roman is. Het gaat over vriendschappen, over de verwoestende invloed die drug hebben op gezinnen, over armoede, over imago en het al dan niet voldoen aan verwachtingen die mensen van je hebben, stigmatisering en de schade die dat aan kan richten. En, net als in het vorige boek: het vinden van je stem en de moed om die te laten horen. Maar bovenal is het weer een steengoede roman die leest als een trein. En ja, er zijn al plannen om het te verfilmen maar daar hoef je natuurlijk niet op te wachten.

Read Full Post »

Enige tijd geleden las ik het debuut van Bregje Hofstede, De hemel boven Parijs, maar vreemd genoeg leest haar tweede roman, Drift, meer als een debuut. Niet alleen omdat ik-figuur in deze roman Bregje Hofstede heet (ik wilde eerst schrijven ‘hoofdpersoon’, maar Luc is net zo goed hoofdpersoon als Bregje), maar lijkt ook persoonlijker.
Net als in haar eerste roman wordt in ‘Drift’ een liefdesverhaal afgewisseld met fragmenten uit een ander document: hier is dat de debuutroman ‘De Welp’ die de ik-figuur geschreven heeft en die haar man, met wie ze al sinds de middelbare school samen is, nog steeds niet gelezen heeft. Ook een ander document speelt een grote rol: een document dat een hele stapel boekjes en schriften beslaat en die ze, toen ze bij hem wegging, allemaal in een grote rugzak heeft gestopt en heeft meegenomen.
Aan de hand van dagboekfragmenten ontrafelt ze hun relatie, hoe die begon en hoe het was toen het goed was, en waar en hoe de scheurtjes ontstonden. De lezer weet dat er iets gebeurd is waar Luc spijt van heeft, maar wat dat was blijft lang onduidelijk.
In hoeverre komt de op papier geschapen Luc nog overeen met de werkelijkheid? En laat zij zich wel helemaal zien of verdwijnt ze in haar notitieboeken zoals ze dat als kind in haar panterpak deed?

Bregje Hofstede is erin geslaagd om een tweede roman te schrijven die beter is dan haar geprezen debuut. Haar stijl is toegankelijk maar opgebouwd uit mooie zinnen.

Read Full Post »

‘I suppose it is in our nature’, she said finally. ‘When men fear the loss of what they know, they will follow any tyrant who promises to restore the old order.’

In haar nieuwste roman laat Barbara Kingsolver (van wie ik eerder ‘The Poisonwood Bible’ las) zien hoe de geschiedenis zich herhaalt. In het eerste hoofdstuk maken we kennis met Willa, een vrouw van in de 50 die vanwege het faillissement van de universiteit waar haar man werkte, gedwongen werd te verhuizen naar een huis dat haar is nagelaten door een tante. In New Jersey (of all places). En nu krijgt ze ook nog te horen dat de fundering niet goed is en het huis hen dus ook geen bescherming zal bieden. En dan komt het telefoontje dat definitief het tapijt onder haar voeten wegtrekt.
In een leeftijdsfase waarin velen het rustiger aan kunnen doen zijn Willa en haar man bijna dakloos, staan ze weer onderaan de carrièreladder en rust de zorg voor een oude vader en een jong kind op hun schouders.
En intussen luistert de oude man alleen maar naar extreem-rechtse radio zenders waarop ‘de brulaap’ alle kans krijgt om zijn ideeën te spuien. Willa vraagt haar dochter of dat háár niet boos maakt: dat gescheld op ‘buitenlanders’ terwijl het  ‘buitenlanders’ zijn aan wie hij het te  danken heeft dat hij nog leeft (Obamacare,de zorgzame vriend van de dochter).Ze haalt haar schouders op en zegt dat ze weet dat opa toch niet lang meer te leven heeft. Zijn tijd is geweest.

De even hoofdstukken zijn voor Thatcher Greenwood, die omstreeks 1874 op dezelfde plek woonde als Willa: uitkeek op dezelfde bomen in de tuin. Thatcher is een jonge leraar met minder geld dan hij zijn vrouw, die van gegoede komaf is, zou willen bieden. Hij wil een goede leraar zijn voor zijn pupillen en wil hen laten kennismaken met de natuur, maar van zijn baas mag hij geen stap buiten het klaslokaal doen.
Grote bewondering heeft hij voor zijn buurvrouw, een botaniste die correspondeert met de beroemde Charles Darwin. Thatcher mag op school de woorden ‘Darwin’ of ‘evolutie’ echter absoluut niet in de mond nemen want dat is godslastering. Maar hoe goed hij ook, met behulp van botaniste Mary Treat en zijn pientere schoonzusje Polly, probeert te navigeren tussen liefde voor het vak en het opgelegde keurslijf, hij komt toch in de problemen.

Een prachtige roman met sympathieke en levensechte personages die laten zien dat de geschiedenis zich herhaalt. Want die quote bovenaan…is die nu uitgesproken door een personage in 2015 of in de late 19e eeuw? Lees het en je weet het.

Read Full Post »

‘The first great Brexit novel’ is één van de stempels die op ‘Autumn’ van Ali Smith is geplakt, maar het heeft meer thema’s dan alleen dat. Kunst, is een belangrijke, net als in ‘How to be both’, al is het ditmaal Pop-Art van een Britse vrouw en niet een fresco van een Italiaanse meester. Een ongebruikelijke vriendschap, die misschien zelfs ‘liefde’ genoemd kan worden is een ander motief en over alles heen ligt het verstrijken van de tijd en de tegenstelling tussen mensen die jong overlijden en de man die ongebruikelijk oud wordt.
Deze roman is toegankelijker dan ‘How to be both’, maar dat wil niet zeggen dat het een makkelijk leesbaar rechttoe-rechtaan verhaal is. Er worden sprongen in de tijd gemaakt en, ongebruikelijker, sprongen in stijl en toon. Sommige scènes (bijvoorbeeld in het kafkaëske postkantoor) zijn droogkomisch, in andere (in de buurt van de grensafscheiding) ontstaat er een spanning die niet zou misstaan in een thriller, en andere passages zijn poëtisch en verdienen herlezing.
Autumn is een aanrader voor doorgewinterde literatuurlezers die de subtiele verwijzingen die Smith in het verhaal heeft gestopt (of eigenlijk: als boektitels in de handen van de hoofdpersoon heeft gestopt) oppikken. Voor hen zal het een cadeautje zijn als ze, na het uitlezen van Autumn, te horen krijgen dat het het eerste deel van een vierluik is. Het tweede deel, Winter, is inmiddels ook uit. 

Read Full Post »

Older Posts »