Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘kooikerhondje’

Als hij zich verveelt komt mijn hond me zijn speelgoed brengen. Na een uurtje geconcentreerd schrijven ligt er vaak een hele berg naast mijn bureaustoel. Onlangs had hij een keurig stapeltje gemaakt met een trektouw onderop en bovenop zijn lievelingsspeelgoed: een blauwe ring. Ertussen lag ook nog zijn ‘kopkussen’, het kussen dat ik naast de postzak leg waar hij op slaapt maar dat vreemd genoeg altijd aan de wandel gaat want ik kom het op verschillende plekken in de woonkamer tegen.
Het brengen van speelgoed om aandacht te vragen is op zich vrij normaal hondengedrag, maar Roemer doet er een schepje inlevingsvermogen bovenop. Hij brengt niet alleen zijn eigen speelgoed, maar ook dingen waarvan hij denkt dat ik het leuk vind om ermee te spelen. Zo had ik, vlak voordat ik ‘toch écht aan het werk moest’ even de vloer gedweild en was ik waarschijnlijk op een gegeven moment afgeleid en maar aan het werk gegaan, waardoor de dweil nog in de kamer lag. Die belandde dus ook op de stapel speelgoed.
Niet echt mijn hobby, vriendje, maar bedankt.
Van de week ging hij nog een stapje verder en probeerde hij één van de dumbells die in een hoek van de kamer liggen op te pakken. Het ding weegt drie kilo dus hij liet het van schrik weer vallen. Om het binnen een minuut opnieuw te proberen. Ik zei nog ‘nee’, maar dat is vrij zinloos als een stier (van sterrenbeeld, het is een hond, maar hij is dus ook een stier) zich eenmaal iets in zijn hoofd heeft gehaald.
Hij bleef het proberen, ondanks mijn waarschuwingen. Drie kilo in je bek als je er zelf maar 12 weegt is niet niks. En eventjes dacht ik dat hij het opgegeven had, maar toen ik thee aan het drinken was met mijn vader hoorde ik ineens een dreun. Er lag een dumbell naast mijn voeten. ‘Hier, dat ding waar jij om de dag mee speelt’. Goh, bedankt.
Gelukkig luidt het gezegde ‘je bent wat je eet’ en niet ‘je bent het speelgoed dat je hond je geeft’, dus ben ik nu havermout met banaan en chocola en geen dweil met een dumbell.

Advertenties

Read Full Post »

Mijn meest recente column voor Dierenpraktijken lees je hier: 2019-1-11_12511

Read Full Post »

Als je dit leest ben ik even een dagje vrij, samen met de mijnheer. De mijnheer is net terug van een aantal dagen werken in een ver buitenland, en hoewel hij de afgelopen dagen zo ongeveer 24 uur in een vliegtuig heeft gezeten ben ik nu ongeveer net zo gaar. Tijdens zijn afwezigheid heb ik namelijk Roemerdienst.
Normaal gesproken behoort alleen het faciliteren van de middagwandeling tot mijn takenpakket en moet ik verder alleen mezelf van ontbijt en lunch voorzien. Nu moet ik naast die twee maaltijden ook bedenken wat ik ’s avonds wil eten en moet dat dan ook klaarmaken (en opeten). Verder bestaat de Roemerdienst uit pillen geven, mee wandelen, eten geven (en daar ook weer pillen bij), dan voor mijn eigen ontbijt zorgen, ’s middags wandelen, en ’s avonds weer pillen geven, wandelen en avondeten met pillen geven. Daarna hem zijn pyjama aantrekken (die draagt hij om medische redenen) en dan kan ik weer een dag afstrepen.
Dat klinkt op zich niet als heel ingewikkeld maar ik krijg sterk de indruk dat hij denkt dat ik het niet kan en dat maakt het allemaal net iets lastiger. Hij drentelt de hele dag om me heen. Als ik even naar de keuken wil lopen moet ik mijn benen om me heen zwaaien alsof het kapmessen zijn waarmee ik me een weg baadt door de jungle. Als hij niet vóór mijn voeten loopt dan staat hij er wel op (getuige de pootafdruk op mijn beige Toms, grrr), maar als ik met mijn in pantoffel gestoken voet per ongeluk op zíjn poot staat gilt hij verbolgen de boel bij elkaar. Vermoei-hond.
Wandelen vindt zo rond half 10 ’s avonds plaats. Ik weet dat, maar Roemer is bang dat ik dat niet weet dus begint hij om half 9 al door de kamer te ijsberen. Dat gaat zo tussen kwart voor 9 en 9 uur over in vlak naast me zitten en in mijn gezicht hijgen. TV kijken vind ik in mijn eentje niet zo leuk dus probeer ik door het gehijg heen een boek te lezen. Als ik het zat ben zeg ik ‘ga eens weg’ waarop hij om de salontafel heen loopt en aan de andere kant van mij gaat zitten en weer in mijn gezicht gaat hijgen.
Om kwart over 9 gaat dit gehijg over in jankend blaffen en als ik dan ‘eindelijk’ met hem ga lopen probeert hij me in moordend tempo door de buurt te sleuren omdat hij zich afvraagt of ik wel weet dat hij eten krijgt.
Om 10 uur ben ik het zat, hijs hem in pyjama en ga naar boven met mijn boek. Als ik om 11 uur het licht uit heb gedaan begint hij weer met janken en blaffen. Tja, die zal wel moeten poepen want dat heeft hij tijdens het lopen niet gedaan.

 

Read Full Post »

‘Dog live in the now’, zegt Cesar Milan regelmatig met de nodige stelligheid, maar die heeft waarschijnlijk nog nooit met een kooikerhondje van doen gehad. We moesten vandaag met Roemer op controle bij het UMC, waar hij een jaar (!) geleden twee nachtjes heeft moeten blijven. Zijn peperdure zomerkamp noemden we het.
Dit keer hoefde hij helemaal niet op zomerkamp, er moest alleen even bloed worden afgenomen zodat de specialist kon bepalen of de spiegel van de medicatie die hij tegen epilepsie heeft nog goed was. Maar dat wist Roemer natuurlijk niet.
Hoewel we vorig jaar te horen kregen dat ie lief en vrolijk was tijdens zijn verblijf, vond hij het overduidelijk niet voor herhaling vatbaar. Vanaf het moment dat we binnen waren wilde hij ons weer naar buiten sleuren.
Toen de mijnheer zijn tuigje even af deed zodat de assistente zijn chip kon scannen zag hij dan ook zijn kans schoon en rende door de ontvangsthal in één rechte streep naar de schuifdeuren. Hij had al gezien hoe die werkten: gewoon op af lopen, dan even wachten en als ze open gaan snel doorlopen naar de volgende.
In een mum van tijd stond hij op te parkeerplaats, ogenschijnlijk op zoek naar een lift naar huis. Toen die zich niet leek aan te dienen ging ie maar weer met ons mee.
Die Cesar Milan kletst dus maar wat en met Nina Ottosson hebben we ook een appeltje te schillen. Die spelletjes van haar zorgen ervoor dat mijn hond nu veel te slim is… 

Read Full Post »

‘Doe de hond de deur uit’, adviseerde MilieuDefensie. Volgens mij hadden ze beter kunnen schrijven ‘Leg er na twee kinderen een knoop in’. Mijn nieuwste blogpost voor EcoGoodies lees je hier.

Read Full Post »

Ik weet niet meer wie ooit zei ‘leven met kleine kinderen is vooral heel veel poep en kots'(het klinkt als iets van Sylvia Witteman, maar dat weet ik dus niet zeker), maar als je daar ‘bloed’ aan toevoegt dan heb je wel een goede samenvatting van leven met Roemer in huis.
Zo kwam de echtgenoot een keer beneden en ontdekte een bloedbad. Roemer had nogal fanatiek aan zijn piemel liggen likken en daar bleek ie een vaatkluwen te hebben. Dus dat ging bloeden (wat ie deels ook weer fanatiek had opgelikt). De dierenartsen hebben daar trouwens niet echt een goede oplossing voor, afgezien van het amputeren van het betreffende uitsteeksel. Dat doen we maar niet, echtgenoot ziet het niet zitten om hondjelief zijn piemel af te nemen en ik zie een narcose niet zitten (Roemer heeft namelijk ook epilepsie). Daarom krijgt hij dagelijks een pyjamaatje aan om te voorkomen dat ie in de nacht zichzelf tot bloedens toe kan likken.
Als hij een epileptische aanval krijgt dan laat hij zijn plas lopen, en als de dosering van zijn medicijnen verhoogt wordt dan wil ie ook nog wel eens een plas in huis doen, dus plas zien we ook vaak genoeg (snap je al dat we blij zijn dat vloerbedekking uit de mode is?).

Het nieuwe jaar was een paar dagen oud toen ik merkte dat de echtgenoot nog niet de deur uit was op een tijdstip waarvan ik dat al wel verwacht had. Hij kwam naar boven: ‘Roemer wil niet lopen, dus ik ga even met hem naar de dierenarts.’
Het vonnis was: pijn in zijn rug. Roemer had pijnstillers en een dekentje van de dokter gekregen en we moesten het maar een beetje aanzien.
Ik ging bij het zielige hoopje zitten en voelde voorzichtig aan zijn rug. Een andere reactie dan ‘lekker, doe nog maar een keer’ kreeg ik niet. Ook niet toen ik iets harder duwde. Zijn buik voelde wèl raar. Niet soepel maar gespannen. En als hij ging staad kromde hij zijn rug raar en zette één pootje soms niet op de grond.
Een dag later bleek mijn vermoeden te kloppen: zeven keer (ZE-VEN) keer kotste Roemer zijn maaginhoud op de grond. En daar bleek gelijk het euvel.
Tijdens Oud en Nieuw heb ik hem een duizendklapper gegeven: een schoenendoos gevuld met WC-rollen, waarvan sommige met iets lekkers erin. Een leuke afleiding, bedacht door iemand die haar nerveuze honden wilde afleiden. Nu is Roemer niet bang voor vuurwerk, dacht ik, maar ik vond het gewoon een leuke traditie: als we thuis zijn met Oud en Nieuw begint hij het nieuwe jaar met veel lekkers. 
Maar misschien heb ik me toch iets vergist in zijn stalen zenuwen: hij heeft het lekkers namelijk behoorlijk snel opgeschrokt want ik kom in zijn braaksel hele stukken tegen. Scherpe splinters kophuid en hele gedroogde sprotjes. Ja, logisch dat hij last had van zijn buik…. Of was het toch zijn rug?
Voordeel is wel dat ik nu 7 keer kots opruimen vóór sta op de echtgenoot.

Read Full Post »

2017-12-18_21620

 

Klik op de bovenstaande link om mijn meest recente column voor Dierenpraktijken, over huisdieren en hun eigenaardigheden, te lezen.

Read Full Post »

Older Posts »