Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Kim leest’ Category

Net als ‘Milkman’ en de uiteindelijke winnaar An American Marriage ,stond ‘Circe’ van professor Klassieke Talen Madeline Miller op de shortlist voor de Women’s Prize for Fiction van dit jaar.
Het duurde even voordat ik deze roman in huis had want ik wilde per sé de Engelstalige versie mét het gezicht op het omslag. Uiteindelijk vond ik ergens een prachtige hardcover uitvoering uit de eerste druk. Dan kán het bijna niet anders of de inhoud is minder mooi dan de uitvoering. Maar niets was minder waar.
‘Circe’ vertelt het verhaal van een dochter van Helios, de zonnegod. Ze is één van de vele nymphen die als voetnoten in de Griekse Mythologie zo af en toe een bijrol mogen spelen. Als Circe een kind was dan zou je hopen dat een buurvrouw jeugdzorg zou bellen want ze wordt geminacht door haar moeder omdat ze niet mooi genoeg is en een lelijke stem zou hebben en haar vader heeft ook nauwelijks aandacht voor haar.
Als ze verliefd wordt op een jonge visser hoopt ze dat ze nu eindelijk iemand gevonden heeft die echt van haar houdt, maar het is slechts de eerste les die ze zal leren over de menselijke aard. Een les die niet zonder consequenties is: ze wordt verbannen uit de hal van haar grootvader. Toch leeft Circe een rijk leven waarin ze diverse helden uit de Griekse  geschiedenis zal leren kennen en in een ander daglicht zal stellen dan de epiek heeft gedaan.
Zonder al te veel te willen verklappen over de loop van het verhaal (ik weet zelf altijd het liefst zo min mogelijk over een boek voordat ik het ga lezen) kan ik er nog dit over zeggen:
℘ Het eiland Aiaia zal altijd mijn ‘happy place’ zijn
℘ Helden zijn niet altijd wat de geschiedenis van ze maakt
℘ Ik vond het heel handig dat ik net Mythos van Stephen Fry had gelezen, maar als je dat niet hebt dan staat er achterin het boek een lijst met personages (dat zag ik dus pas toen ik het uit had)
℘ Ik vond het zó verschrikkelijk mooi dat het mijn favoriete boek van dit jaar tot nu toe is.

Advertenties

Read Full Post »

Romans van Italiaanse auteurs zijn over het algemeen niet echt la mia tazza di caffè. ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’? Raakte me totaal niet. ‘Ik haal je op, ik neem je mee’? Ik dacht het niet, laat mij lekker met rust, ik ben niet geïnteresseerd. ‘De geniale vriendin’ vond ik best aardig maar nou ook weer niet zó geniaal dat ik deel twee en drie, laat staan vier van de boekenreeks van Elena Ferrante wilde lezen.
Eigenlijk was de enige Italiaanse auteur die me kon bekoren Susanna Tamaro , totdat ik ‘De lessen’ van de Sardijnse Michela Murgia las (omdat ze van Sardinië komt wil ze misschien niet tot de Italiaanse literatuur gerekend worden, maar ik doe het voor het gemak toch maar).
De 38-jarige hoofdpersoon Eleonora is actrice en begeeft zich in de hoogste culturele kringen van de hoofdstad van Sardinië (en met regelmaat in andere grote steden binnen en buiten Italië). Aan het begin van de roman heeft ze er net (weer) in toegestemd om een pupil onder haar hoede te nemen. Niet om hem (het zijn altijd jonge mannen) de kneepjes van het vak te leren maar om hem wegwijs te maken in alles eromheen: hoe kleed je je, wat kun je aan de kleding van een ander aflezen, wie zijn de juiste mensen, hoe begin je een gesprek met hen?
Haar beste vriend en ex-geliefde vindt het een slecht idee dat ze deze Chirú, een violist die net is aangenomen aan het conservatorium, onder haar hoede neemt omdat het met haar laatste pupil slecht is afgelopen.
Het is opvallend hoeveel Michela Murgia in een beperkte omvang (nog geen 220 bladzijden) weet te vertellen over relaties, nature and nurture en de Italiaanse cultuur. Na het lezen krijg je zin om je te hullen in de duurste stoffen en door hoge zalen te dwalen om te kijken naar al het moois dat de voorgaande generaties voor ons hebben achtergelaten. Maar het precieze waaróm achter het einde van de voorgaande pupil…dat zul je zelf in moeten vullen.

Read Full Post »

Boeken waar elke lezen lyrisch over is, zoals die detectives met kinderrijmpjes in de titel of die zeven zussen, ik weet het nog zo net niet. Of eigenlijk, ik weet het in het eerste geval wèl, die vond ik ronduit slecht en aan die zeven zussen durf ik dus niet eens te beginnen. Maar ‘Normal People’ van Sally Rooney werd de Costa Book Awards winner van 2018, en laat de Costa Book Awards winner van 2017, Eleanor Oliphant is completely fine, nou één van de leukste boeken zijn die ik het afgelopen jaar heb gelezen.  Dus misschien weten ze bij Costa iets wat ze in de top 10 bestverkochte boeken van de gemiddelde Bruna nìet weten, namelijk wat ík nou een fijn boek vindt.
‘Normal People’ is de tweede roman van de Ierse auteur Sally Rooney en bereikte de longlist van de Man Booker Prize 2018 (hij ging dat jaar naar de Noord-Ierse Anna Burns). En ik denk op zich dat het terecht is dat ‘Milkman‘ won, maar ik denk ook dat ‘Normal People’ een grotere groep lezers heel gelukkig zal maken.
Hoofdpersonen van de roman zijn Marianne en Connell. Ze zitten bij elkaar op school, maar daar hebben ze geen contact met elkaar want Marianne hoort nergens bij en Connell is één van die zeldzame mensen die populair is en goed in sport maar toch geen verwaande pestkop is geworden. Ze spreken elkaar als Connell zijn moeder ophaalt bij Marianne thuis waar ze schoonmaakt.
Zowel Marianne als Connell groeit op zonder vader: die van Marianne is een aantal jaar geleden overleden en die van Connell is al ‘buiten beeld’ vanaf het moment dat zijn moeder (als tiener) in verwachting raakte. Tussen hen ontstaat een onverwachte vriendschap (with benefits) die zich (met onderbrekingen en misverstanden) ontwikkelt tot na hun studietijd.
De roman doet een beetje denken aan ‘One Day’, wat betreft het onderwerp en heeft verder alles wat ik van ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ verwachtte maar niet kreeg (ik vond het een oppervlakkig boek met kille personages die niet voor me gingen leven). ‘Normal people’ is terecht een hitroman en ik zou het zeker ook aanraden aan jongeren die de Young Adult een beetje ontgroeid zijn maar graag nog wel willen lezen over mensen van hun eigen leeftijd.

Read Full Post »

Als een roman met een omslag in frisse fruitkleurtjes zo’n beetje begint met de zin ‘Ik haat Joshua Templeman’, dan weet je: dat is na 349 bladzijden (of eerder) niet meer het geval. Toch is Sally Thorne erin geslaagd om een zeer onderhoudende roman te schrijven die, ook al zitten er weinig verrassingen in, de lezer geboeid houdt.
Lucy Hutton en Joshua Templeman zitten de hele werkdag tegenover elkaar op kantoor. Ze zijn beiden persoonlijk assistent, ieder van één van de CEO’s wier uitgeverijen onlangs zijn gefuseerd. Lucy en Joshua zijn elkaars tegenpolen en hebben een bloedhekel aan elkaar. Zij vindt hem een stijve hark zonder humor en hij vindt haar..tja, wat vindt hij eigenlijk? Hij pest haar in ieder geval met het feit dat ze klein is en is opgegroeid op een aardbeienkwekerij. Hij noemt haar ‘taartje’ wat duidelijk een vertaling is van shortcake, een verwijzing naar haar geringe lengte en het cartoonfiguurtje Strawberry Shortcake.
Hun werkdagen bestaan uit het bespieden van hun collega en het spelen van verbale steekspelletjes. Als bekend wordt dat er een vacature is ontstaan binnen het bedrijf en dat degene die deze zal vervullen de baas zal zijn van de overgebleven assistent besluit Lucy dat ze, als Joshua de baan zou krijgen, ontslag zal moeten nemen. Ondertussen zit het Joshua behoorlijk dwars dat Lucy uitgaat met een collega die binnenkort voor zichzelf gaat beginnen.
Een ingewikkeld of psychologisch diepgravend plot heeft deze roman niet, maar daar is het genre ook niet naar. Toch maken de scherpe dialogen en seksscènes die niet om de verkeerde redenen tenenkrommend zijn ‘Ik niet op jou’ de moeite waard. Deze debuutroman van de Australische Sally Thorne is een heerlijk zomerboek dat ook de minder gevorderde lezer geboeid zal weten te houden. Het is wachten op de verfilming (ik tip Adan Canto in de rol van Joshua).

Read Full Post »

Omdat ik deze week op vakantie ben bespreek ik het ideale vakantie-leesvoer: een literaire thriller.
Ik zeg vaak dat als je één thriller hebt gelezen dat je ze dan allemaal wel hebt gelezen, maar dat is niet helemaal waar. Er zijn natuurlijk al verschillende invalshoeken binnen het genre. Zo heb je de whodunnit (wie heeft het gedaan?) die vaak is geschreven vanuit een detective of andere speurneus, en de whydunnit (waarom?) die zich meer richt op de psychologie achter de moord. ‘De laatste getuige’ is a little bit of both. Hoofdpersoon Kate is ontdaan door het plotselinge overlijden van haar socialite moeder (denk aan de oma Gilmore Girls, maar dan met de innemende charme van Princess Diana), die is vermoord in haar eigen huis. Zoals Cruijf zou zeggen, elk nadeel hep se voordeel, en het voordeel in dit geval is dat Kate tijdens de begrafenis haar jeugdvriendin Blaire weer terugziet. De twee hebben elkaar niet meer gezien of gesproken sinds Kate’s bruiloft (Blaire vond haar aanstaande een leeghoofd die slechts op haar geld uit was).
Terwijl Kate nog worstelt met het verdriet om het verlies van haar moeder krijgt ze bedreigende berichtjes die erop wijzen dat de moordenaar nog lang niet klaar is.
Liv Constantine (pseudoniem van de zussen Lyanne en Valerie Constantine) heeft een lekker leesbaar boek geschreven dat zich afspeelt in de tot de verbeelding sprekende upper class. De hoofdpersoon is sympathiek en door de diverse wendingen in het verhaal heb ik bijna alle personages wel een keer verdacht (en het was uiteindelijk mijn eerste ingeving, maar waaróm, daar kwam ik pas tegen het einde achter). Een heerlijk boek om aan het zwembad of in de hangmat te lezen.

Read Full Post »

Deze roman van de auteur van The anatomy of dreams’ is voor zover ik weet niet genomineerd voor grote prijzen zoals de Man Booker Prize of the Women’s Prize for fiction, maar staat wel op plaats 15 van de beste boeken van 2018 volgens de gebruikers van de website GoodReads (een site en app waarop je bij kunt houden wat je leest en een beoordeling van 1 tot en 5 sterren geven).
‘The immortalist’ vertelt het verhaal van 4 kinderen die in 1969, op initiatief van één van hen op bezoek gaan bij een waarzegster. Deze Roma-vrouw is er niet één van het type trek-een-kaart-en-ik-vertel-je-iets-vaags-en-raadselachtigs, nee, deze vrouw vertelt ieder van hen afzonderlijk de datum waarop ze zullen sterven.
Wat doet die wetenschap met je? Maakt het je vrij, leg je de boodschap naast je neer en denk je er niet meer aan of hangt deze als een zwaard van Damocles boven je hoofd gedurende de dagen die je nog geven zijn? Na de proloog waarin het perspectief bij de oudste van de vier kinderen, Varya, ligt, valt het boek in 4 delen uiteen. Elk deel volgt één van de kinderen van het gezin Gold. Het eerste van de vier delen vertelt het verhaal van Simon, de jongste van de vier, die kort na het overlijden van de vader van het gezin (nog vóór het afronden van zijn middelbare school) met zijn iets oudere zus naar San Francisco trekt. De drang om een nieuw leven te beginnen is sterker dan de roep van zijn moeder die hem bij zich wil houden, sterker dan de noodzaak om zijn school af te maken. Hij moet zichzelf opnieuw uitvinden, en wel nu.
Ook zijn zus Klara volgt haar eigen weg en werkt jarenlang aan een magie-act. Zal het haar lukken om haar droom waar te maken? En welke invloed heeft de profetie op haar leven en op die van de oudste twee, Varya en Daniel?
Eén van de blurbs op de achterkant van het boek noemt ‘The Immortalists’ en ‘literairy thriller’, maar dat doet het boek absoluut tekort. Chloe Benjamin heeft een prachtige schrijfstijl die mijn aandacht moeiteloos vast wist te houden. En, nog opmerkelijker, ik hield van alle vier de Gold-kinderen evenveel. Tegen het einde van elk deel vond ik het moeilijk om de één los te moeten laten, maar binnen een bladzijde van het volgende deel was ik dat weer vergeten omdat ik mijn nieuwe hoofdpersoon net zo sympathiek vond. Ook de tijdgeest weet ze in elk van de delen (het boek beslaat een tijdspanne van 1969 tot en met 2010) moeiteloos te vangen. Het moet wel heel vreemd lopen wil deze roman niet aan het einde van het jaar in mijn top 10 van beste boeken eindigen.

Read Full Post »

‘I can understand it’, she said. ‘Imagine if you lived here. And millions of people from allover the world suddenly arrived.’
‘Millions arrived in our country’, Saeed replied. ‘When there were wars nearby.’
‘That was different. Our country was poor. We didn’t feel we had as much to lose.’
Verder dan de shortlist van de Man Booker Prize is Exit West (2017) niet gekomen (Lincoln in the Bardo won dat jaar), maar het zal zeker niet in de vergetelheid raken. Exit West vertelt het verhaal van twee jongwerkenden die elkaar leren kennen tijdens een avondstudie: zij heet Naima en hij Saeed. Het klinkt als een sprookje en dat lijkt het ook even te zijn: de heimelijke manier waarop ze af moeten spreken, het elkaar leren kennen, het delen van hun wensen voor de toekomst. Maar dan verandert hun stad langzaamaan in een oorlogsgebied en besluiten ze door één van de deuren te stappen. Ze komen aan op een Grieks eiland waar ze een plek vinden in een tentenkamp. Daar voelen ze zich niet echt veilig en hebben ze alleen maar het idee dat hun leven op pauze staat, dus gaan ze nog een deur door en komen ze aan in Londen. Een stad die meer en meer bevolkt wordt door mensen zoals zij: stateloze burgers afkomstig uit alle windstreken waar het voor velen onveilig is.
Ze vinden een kamer in een gekraakte villa, maar de ontheemde Saeed zoekt zijn heil steeds meer bij een groep landgenoten terwijl Naima juist blij is verlost te zijn van elke connectie met de cultuur waarin ze is opgegroeid.
Exit West is een prachtig geschreven roman over hedendaagse problematiek en een absolute aanrader voor liefhebbers van ‘Home Fire’ 

Read Full Post »

Older Posts »