Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Kim leest’ Category

Deze roman van de auteur van The anatomy of dreams’ is voor zover ik weet niet genomineerd voor grote prijzen zoals de Man Booker Prize of the Women’s Prize for fiction, maar staat wel op plaats 15 van de beste boeken van 2018 volgens de gebruikers van de website GoodReads (een site en app waarop je bij kunt houden wat je leest en een beoordeling van 1 tot en 5 sterren geven).
‘The immortalist’ vertelt het verhaal van 4 kinderen die in 1969, op initiatief van één van hen op bezoek gaan bij een waarzegster. Deze Roma-vrouw is er niet één van het type trek-een-kaart-en-ik-vertel-je-iets-vaags-en-raadselachtigs, nee, deze vrouw vertelt ieder van hen afzonderlijk de datum waarop ze zullen sterven.
Wat doet die wetenschap met je? Maakt het je vrij, leg je de boodschap naast je neer en denk je er niet meer aan of hangt deze als een zwaard van Damocles boven je hoofd gedurende de dagen die je nog geven zijn? Na de proloog waarin het perspectief bij de oudste van de vier kinderen, Varya, ligt, valt het boek in 4 delen uiteen. Elk deel volgt één van de kinderen van het gezin Gold. Het eerste van de vier delen vertelt het verhaal van Simon, de jongste van de vier, die kort na het overlijden van de vader van het gezin (nog vóór het afronden van zijn middelbare school) met zijn iets oudere zus naar San Francisco trekt. De drang om een nieuw leven te beginnen is sterker dan de roep van zijn moeder die hem bij zich wil houden, sterker dan de noodzaak om zijn school af te maken. Hij moet zichzelf opnieuw uitvinden, en wel nu.
Ook zijn zus Klara volgt haar eigen weg en werkt jarenlang aan een magie-act. Zal het haar lukken om haar droom waar te maken? En welke invloed heeft de profetie op haar leven en op die van de oudste twee, Varya en Daniel?
Eén van de blurbs op de achterkant van het boek noemt ‘The Immortalists’ en ‘literairy thriller’, maar dat doet het boek absoluut tekort. Chloe Benjamin heeft een prachtige schrijfstijl die mijn aandacht moeiteloos vast wist te houden. En, nog opmerkelijker, ik hield van alle vier de Gold-kinderen evenveel. Tegen het einde van elk deel vond ik het moeilijk om de één los te moeten laten, maar binnen een bladzijde van het volgende deel was ik dat weer vergeten omdat ik mijn nieuwe hoofdpersoon net zo sympathiek vond. Ook de tijdgeest weet ze in elk van de delen (het boek beslaat een tijdspanne van 1969 tot en met 2010) moeiteloos te vangen. Het moet wel heel vreemd lopen wil deze roman niet aan het einde van het jaar in mijn top 10 van beste boeken eindigen.

Advertenties

Read Full Post »

‘I can understand it’, she said. ‘Imagine if you lived here. And millions of people from allover the world suddenly arrived.’
‘Millions arrived in our country’, Saeed replied. ‘When there were wars nearby.’
‘That was different. Our country was poor. We didn’t feel we had as much to lose.’
Verder dan de shortlist van de Man Booker Prize is Exit West (2017) niet gekomen (Lincoln in the Bardo won dat jaar), maar het zal zeker niet in de vergetelheid raken. Exit West vertelt het verhaal van twee jongwerkenden die elkaar leren kennen tijdens een avondstudie: zij heet Naima en hij Saeed. Het klinkt als een sprookje en dat lijkt het ook even te zijn: de heimelijke manier waarop ze af moeten spreken, het elkaar leren kennen, het delen van hun wensen voor de toekomst. Maar dan verandert hun stad langzaamaan in een oorlogsgebied en besluiten ze door één van de deuren te stappen. Ze komen aan op een Grieks eiland waar ze een plek vinden in een tentenkamp. Daar voelen ze zich niet echt veilig en hebben ze alleen maar het idee dat hun leven op pauze staat, dus gaan ze nog een deur door en komen ze aan in Londen. Een stad die meer en meer bevolkt wordt door mensen zoals zij: stateloze burgers afkomstig uit alle windstreken waar het voor velen onveilig is.
Ze vinden een kamer in een gekraakte villa, maar de ontheemde Saeed zoekt zijn heil steeds meer bij een groep landgenoten terwijl Naima juist blij is verlost te zijn van elke connectie met de cultuur waarin ze is opgegroeid.
Exit West is een prachtig geschreven roman over hedendaagse problematiek en een absolute aanrader voor liefhebbers van ‘Home Fire’ 

Read Full Post »

Young Adult Novels zijn er in vele soorten en maten: de dystopische toekomst-variant (The Hunger Games, Divergent), de fantasy variant (Twilight, Throne of Glass) en wat ik maar de ‘echte problemen luchtig gebracht’-variant noem (The fault in our stars, Simon vs the homo sapiens agenda), de één is meer de moeite waard dan de ander maar ze lezen allemaal lekker weg. Maar laatst las ik toch een heel ander soort Young Adult roman: eentje die ik niet zo snel aan een young adult zou aanraden. Maar dat wil niet zeggen dat het geen goed boek was.
Phillip Pullman is vooral bekend als de auteur van de His Dark Materials-reeks (het eerste deel van de serie heet The Golden Compass) maar wikipedia wist me te vertellen dat dat niet de enige reeks is die hij geschreven heeft, er blijkt ook zoiets te bestaan als ‘The Sally Lockhart series’ waarvan ‘The Ruby in the smoke’ het eerste deel is. Het heeft heel veel elementen die een roman voor jongvolwassenen nodig heeft: een intelligente en sympathieke hoofdpersoon en een spannend verhaal met flink veel vaart. Daar komt nog bij dat het verhaal zich afspeelt in de jaren ’70 van de 19e eeuw, wat ik, als liefhebber van historische verhalen erg leuk vindt.
Het ‘probleem’ is alleen dat er wel erg veel personages worden opgevoerd die wat lastig uit elkaar te houden zijn. Zoals filosoof M. Monroe ooit al eens zei: ‘Alle mannen zijn hetzelfde, ze hebben alleen verschillende gezichten zodat je ze uit elkaar kan houden’. Maar ja, als je leest zie je die niet, die moet je er zelf bij verzinnen en dat is best lastig als je ze niet uit elkaar kan houden. Daarom zou ik dit boek niet zomaar aan iedereen aanraden die van His Dark Materials genoten heeft. Maar ben je een geoefende lezer die een historische detective wel ziet zitten en spreken een opium den, het Victoriaanse Londen en een met mysterie omgeven edelsteen je aan, ga dan vooral op avontuur met Sally Lockhart.

Read Full Post »

Toen ik de naam van deze auteur zag moest ik gelijk aan Chimamanda Ngozi Adichie denken, en dat is niet zo vreemd want ze zijn beide opgegroeid in een Igbo-gezin in Nigeria. ‘De verboden rivier’ speelt zich af in de jaren ’90, ruim na de Biafra-oorlog, maar verwijst er nog wel zo af en toe naar.
Hoofdpersoon van deze roman, die de shortlist van de Man Booker Prize haalde, is Ben, jongste van vier broers (na hem komen nog een zusje en een broertje) die op een dag besluiten vissers te worden in plaats van nog naar school te gaan. Ze doen dit stiekem, niet alleen omdat hun vader hoge verwachtingen van hen heeft (de oudste moet piloot worden, de zoon na hem dokter, de derde advocaat en de vierde wetenschapper), de rivier is eigenlijk verboden terrein omdat die gevaarlijk zou zijn. Als ze betrapt worden voorspelt de dorpsgek aan de oudste van de vier broers dat hij gedood zal worden door een visser. De voorspellingen van de dorpsgek zijn al vaker uitgekomen en wie kan hij nou anders bedoeld hebben dat één van zijn drie broers?
Vanaf dat moment sluit Ikenna zich steeds meer af van de rest van het gezin en wordt hij steeds agressiever, met fatale gevolgen. Ik vond de dialogen en beschrijvingen in deze roman goed geschreven, maar het verhaal zelf vond ik al snel samen te vatten als ‘te veel ellende’. Ook was de structuur soms wat warrig. Wellicht heeft de jury van de Man Booker Prize er iets in gezien dat ik gemist heb, maar voor mij is deze roman geen favoriet.

Read Full Post »

Boeken waarvan het eerste hoofdstuk 152 pagina’s lang is, vind ik op z’n zachtst gezegd nogal ontmoedigend. Maar als er in de eerste zin al een hond door de straten van Jeruzalem draaft met een jongen achter haar aan, de hond weet waar ze naartoe gaat, de jongen weet dat niet, dan maakt dat een hoop goed.
De blurb van NRC beweert dat ‘De stem van Tamar’ thriller en liefdesverhaal inéén is, maar ik zou het woord thriller niet gebruiken, dat doet de stijl van Grossman tekort. Suspense is het wel, detective misschien ook wel, ware het niet dat literatuurliefhebbers waarschijnlijk niet zo snel naar een detectiveroman met een hond in één van de hoofdrollen zouden grijpen. En dat zou jammer zijn want ‘De stem van Tamar’ is echt een aanrader voor iedereen die van mooie literaire romans houdt.
De 15-jarige Assaf heeft een zomerbaantje bij de gemeente en krijgt de opdracht om de eigenaar van een hond te zoeken die op straat gevonden is. De opdracht is volgens zijn baas simpel: laat de hond los en die zal Assaf wel naar de eigenaar leiden. De hond gaat er inderdaad vandoor, met Assaf op een drafje achter haar aan. Ze gaan de stad door en stoppen her en der bij mensen die de  hond wel degelijk kennen en ook weten wie er bij haar hoort: een 16-jarig meisje met een flinke bos zwart haar.
Een maand eerder nam een meisje afscheid van haar vrienden met de mededeling dat ze minstens een maand weg zou blijven. Ze maken zich zorgen om haar want ze lijkt van plan te zijn om op straat te gaan leven, maar ze is met geen 10 paarden van haar plan af te brengen. Ze móet het doen, maar waarom is niet gelijk duidelijk. Langzaamaan ontvouwt haar plan zich en ontstaat er een nieuwe vraag: zullen de paden van Assaf en het meisje elkaar kruisen? 

Read Full Post »

Probeer je eens een wereld voor te stellen waarin iedereen vanaf een bepaalde leeftijd smartphone-loos is. In plaats van op hun schermpje te kijken krijgen ze alle informatie die ze nodig hebben van een digitaal ‘huisdier’ dat direct op hen is aangesloten via een onzichtbare lijn. Waar zou jij mee rondlopen, een trouwe labrador? Of zou je een aapje op je schouder hebben zitten of zou er een vlinder om je hoofd fladderen?
Dit klinkt een beetje als de serie ‘his dark materials’ van Phillip Pullman waarin iedereen rondloopt met een daemon (als je die boeken nog niet gelezen hebt, ga dat dan onmiddellijk doen!) en daar heeft deze young adult novel ook wel een vleugje van, evenals een heel klein beetje ‘Hunger Games’ en een flinke dosis The Circle. En dat is een hele smakelijke mix geworden: spannend en met een sympathieke hoofdpersoon.
Lacey is een getalenteerde ‘prutser’: ze kan bijna alle technische apparaten weer aan de praat krijgen. De vlinder-baku (robot-huisdier) van haar moeder bijvoorbeeld. Het is haar grootste droom om aangenomen te worden op Profectus, de opleiding die garandeert dat je aan de slag kan voor Moncha, het bedrijf dat is opgericht door Monica Chan, de uitvinder van de baku. Als Lacey het mailtje ontvangt waarin staat dat ze helaas níet is toegelaten tot Profectus is ze zeer teleurgesteld. Niet alleen omdat haar droom -werken voor haar idool Monica- in duigen valt, ze zal nu ook genoegen moeten nemen met een baku van lagere status; een simpel insect in plaats van een hondje of lief knaagdier. Het is haar een raadsel dat ze niet is toegelaten, ze heeft de hoogste cijfers van de klas. Zou het iets te maken hebben met het feit dat haar vader in ongenade is gevallen? Maar dan vindt ze op een afgelegen plek een zwaar beschadigde baku. Een hele bijzondere. Lukt het haar om hem op te knappen?
Jinxed is een leuke en spannende roman die de lezer meeneemt in een andere wereld en het leukste is dat het het eerste deel van een serie is. Het tweede deel komt in augustus van dit jaar in het Engels uit.

Read Full Post »

Ze bestaan nog steeds zag ik: de Lijsters, goedkope uitgaven van romans die je op je leeslijst mocht zetten. In de tijd dat ik op school zat zat ‘Het Gouden Ei’ er zelfs bij. Alsof jongeren door het geringe aantal pagina’s er zelf niet op zouden komen het op hun lijst te zetten. Ik heb het overigens wel gelezen maar niet op mijn lijst gezet.
Ik zal in de derde klas hebben gezeten toen we tijdens de les Engels foldertjes kregen uitgereikt. ‘Young Black Birds’ stond erop en daaronder een afbeelding van drie boeken met omslagillustraties die me geschikt leken voor kinderen van een jaar of 8. Eén van de titels was ‘The tv-kid’, weet ik nog. Ik voelde me niet aangesproken. Dus liep ik met het foldertje naar het bureau van mijn docent. Hij keek naar mij, naar het foldertje, zei ‘sorry’, pakte het van me aan en gaf me de folder ‘Black Birds’.
Ik las ‘The Millstone’ van Margaret Drabble, ik las ‘Before she met me’ van Julian Barnes en ‘If Beale street could talk’ van James Baldwin. En van die laatste twee weet ik zeker dat ik ze ook op mijn leeslijst heb gezet.
Een aantal jaren geleden ben ik begonnen met wat ik noem ‘the woke reading list’. Ik realiseerde me dat ik vooral boeken las die waren geschreven door witte, westerse mensen. En ik ben zelf al wit en westers, dus als ik mijn horizon wil verbreden dan is het niet meer dan logisch als ik ook eens boeken lees die zijn geschreven door mensen die de wereld (mogelijk) anders ervaren.
Dus las ik me een halve baan om de aarde en kocht ik de biografie van Malcolm X en leende, vóór mijn reis naar Gambia ‘Roots’ van de bibliotheek. Een naam die ik steeds vaker tegenkwam op mijn literaire reis was die van ‘James Baldwin’ en ik dacht ‘van hem moet ik ook eens iets lezen’. Maar toen ik ging kijken op Wikipedia zag ik daar de titel uit de folder die ik meer dan 20 jaar geleden had gekregen: ‘If Beale street could talk’. Ik hád dus al iets van hem gelezen en afgelopen maandag ben ik de verfilming gaan zien in de bioscoop. En ze kwamen weer tot leven, Fonny en Tish met wie ik zo had meegeleefd. En misschien was 20 jaar geleden het zaadje gezaaid voor het vermogen om mee te leven met verhalen die iets verder van je bed zijn. Stel je voor dat ik, net als de rest van de klas ‘The tv-kid’ had gelezen…

Read Full Post »

Older Posts »