Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Kim leest’ Category

Sally Rooney kwam voor mij uit het niets. Haar debuutroman ‘Conversations with Friends’ is geheel langs me heen gegaan (en heb ik nog steeds niet gelezen), en opeens was daar ‘Normal People’ dat op de longlist van de Man Booker Prize stond en de Costa Book Award (Novel) won in 2018.
Niet veel later werd de roman ver-seried door makers die het boek echt goed begrepen hadden (en niet te vergeten met hele goede acteurs in de hoofdrollen). ‘I just want them to be happy!’, zei de mijnheer hier in huis na het kijken van de zoveelste aflevering waarin een onvermogen om te zeggen wat je echt voelt en denkt weer tot miscommunicatie leidde tussen de hoofdpersonen. Maar ‘just happy’ bestaat niet in Sally Rooney-verse.
Ook niet in haar derde roman ‘Beautiful world, where are you’. Ging ‘Normal People’ over middelbare-school- en studententijd, ‘Beautiful world, where are you’ gaat over het leven van jongvolwassenen, eind twintig, begin dertig, sommigen met een baan waar nauwelijks van rond te komen is, wonend in een appartement met huisgenoten, relaties waarvan je niet weet waar ze heen gaan en ja, weer met personages die wat emotionally complicated zijn. Het lijkt wel alsof Sally Rooney alle vreemde types kende waar ik ooit iets vaags (of minder vaags) mee heb gehad en daar één personage van heeft geschapen. En bedankt, Sally.
Deze roman laat zich niet zo makkelijk samenvatten, anders dan ‘jonge auteur neemt haar intrek in een groot huis aan de rand van een dorp en probeert over haar writer’s block heen te komen. Intussen spreekt ze af en toe af met iemand die ze op Tinder heeft leren kennen en schrijft lange e-mails aan haar beste vriendin in Dublin. Maar het gaat over zoveel meer en het is (in ieder geval voor mij) zó herkenbaar. Het gevoel van ‘is dit het nou, volwassen? waarom snap ik er dan nog niets van en vind ik iedereen, behalve mijn beste vrienden, zo raar?’
Het boek is niet op de shortlist van de grote prijzen verschenen maar wel genomineerd voor The GoodReads Choice Awards.

Read Full Post »

De winnaar van de Booker Prize 2021 had ik al in huis voordat op 3 november de winnende titel bekend werd gemaakt. Ik had ‘The Promise’ namelijk als verjaardagscadeautje gekregen van een vriend die een neus heeft voor literatuur met een hoofdletter L. Binnenkort zal ik ook een aantal andere titels van de shortlist lezen om te bepalen of ik de roman van de Zuid-Afrikaanse Damon Galgut ook een terechte winnaar vind.
De familie de Swart woont op een boerderij in de buurt van Pretoria. Jaren geleden gebeurde er een ongeluk op ’t Koppie (een heuvel op het erf) waarbij dochter Amor (de jongste van drie kinderen) door blikseminslag een teen verloor. Maar we komen pas jaren later in het verhaal: Amor is 13 en wordt opgehaald uit het pension waar ze verbleef omdat haar moeder ziek was. Ze moet naar huis komen voor de begrafenis. Het is 1985, er zijn grote veranderingen op til in haar vaderland en ze is vanaf nu moederloos. Na het overlijden van de moeder valt het gezin uiteen in twee delen: Amor en haar broer Anton zijn progressief en vinden het terecht dat zwarte landgenoten meer rechten krijgen. Vader Herman en oudste zus Astrid willen dat alles bij het oude blijft.
Het boek is opgedeeld in 4 hoofdstukken die telkens een sprong van een jaar of 10 in de tijd maken. Elke 10 jaar brokkelt het privilege en de rijkdom van de witte familie Swart verder af. Leitmotiv is de onvervulde belofte (vandaar de titel). De moeder van het gezin, Rachel, heeft op haar sterfbed aan Salomé, haar hulp die haar verzorgde, beloofd dat het huisje waarin ze woonde haar eigendom zou worden. Alsmede het land waar het op staat.
Rachel heeft haar man laten beloven dat hij dat zou doen. Amor, verstopt achter een plant, was getuige van dat gesprek. Getuige van de belofte. Een belofte die zij graag namens haar moeder wil inwilligen. Iets wat eerst niet mogelijk is onder het regime van 1985 en later op weerstand stuit van haar vader en haar zus. Wat is weerbarstiger? Amor of ’s lands ‘wijs’?

Het verhaar wordt verteld door een alwetende verteller die van het ene personage naar het andere schuift, soms commentaar levert in de trant van ‘ik weet ook niet waarom deze persoon het verhaal in kruipt en wat het belang daarvan is’. Deze afstand en de cynische blik waarmee sommige gedragingen en denkbeelden van de Swarts beschreven worden maakt deze roman minder zwaar dan je zou verwachten van een boek over apartheid met een witte familie in het centrum van het verhaal.
Een goed geschreven verhaal met een sympathieke hoofdpersoon (van Amor ga je houden, nomen est omen) dat ik zelf waarschijnlijk niet zo snel zou zijn gaan lezen (ik kies niet zo vaak boeken van een witte mannelijke auteur) maar wel degelijk de moeite waard is. Ook leuk om als Nederlandse lezer in een Engelstalig boek woorden als ‘lappie’ en ‘koppie’ tegen te komen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de witte familie ‘Swart’ heet.

Read Full Post »

Sommige mensen trekken een rol koekjes of zak M&M’s open en dan moet dat ook dezelfde dag op en leeg. Ik smeer zulke dingen liever uit: steeds een beetje. Als kind kon ik al een week met een mars doen. Tot geamuseerde ergernis van mijn moeder.
Voor boeken geldt hetzelfde, en dan vooral voor series. Over sommige boeken probeer ik wel langer te doen omdat ik ze zo mooi vind, maar met een paar dagen is het wel klaar. Wat dat betreft zijn series handig: dat is in feite één lang boek, maar dan in stukjes geknipt zodat het niet in één keer op hoeft. En dan kun je lekker uitsmeren (of niet, sommige mensen lezen al die zeven zussen in één ruk achter elkaar en zeggen dan in een boekengroepje op Facebook dat het na boek zes ‘wel een beetje meer van hetzelfde is’…).
Zo kocht ik in 2018 per ongeluk een vijfde (en laatste) deel van een serie. Besloot het niet te lezen maar gewoon deel 1 tot en met vier aan te schaffen en die rustig deel voor deel te lezen. Deel één was ‘The Light Years’ en de serie is ‘The Cazalet Chronicles’.
Ik heb het vermoeden dat dit vijfde deel eigenlijk niet het plan was. Het kwam pas in 2013 uit, terwijl het voorlaatste deel, ‘Casting off’ (afkanten) niet alleen een titel heeft die doet vermoeden dat ergens een eind aan wordt gebreid maar ook al in 1997 verscheen. En Elizabeth Jane Howard was geen George R. R. Martin die lezers gerust een decennium liet wachten op een nieuw boek: delen 1, 2 en 3 verschenen respectievelijk in 1990, 1991 en 1995.
Maar ik begrijp de roep om een vijfde boek wel. Het vierde deel eindigde met Clary die eindelijk te weten kwam dat haar grote liefde ook van haar hield…maar toen? Hij had het niet voor niets zo lang verborgen gehouden: hij is vermoedelijk meer dan 20 jaar ouder dan zij, en de verhoudingen zijn ook wat ingewikkeld… Hoe gaat de familie erop reageren?
Daar geeft het vijfde deel helaas geen antwoord op want het maakt een flinke sprong in de tijd en Clary heeft inmiddels twee kinderen (met diezelfde man inderdaad, dus het is wel goed gekomen).
Hoewel het fijn was om iedereen weer een keer te ‘zien’ was dit voor mij toch het minste deel van de serie (nog steeds 4,5 van de 5 sterren hoor). Ook al zat alles erin: een mooie schets van de tijd, goed uitgewerkte personages en subtiele humor. Ik denk dat er toch net iets te veel personages in zaten. De klein(e) kinderen van de familie zijn inmiddels dertigers en hebben zelf kinderen, de zonen van het gezin zijn inmiddels aan een tweede leg begonnen (al dan niet met bonuskinderen erbij) en dat is een beetje lastig bijhouden, zelfs met een stamboom voorin in boek.
Ik ga ze missen, de Cazalets. Gelukkig zit ik nog midden in andere boekenseries. The Last Kingdom bijvoorbeeld (ik ga binnenkort beginnen aan deel 7 The Pagan Lord), The Realm of The Elderlings (ik ben toe aan boek 2 van de derde trilogie, als u begrijpt wat ik bedoel) en ik wacht natuurlijk op de komst van ‘The Winds of Winter’, deel 6 van A Song of Ice and Fire. Maar of dat ooit nog komt…

Read Full Post »

Toen hij kandidaat was voor ‘De Slimste’, vertelde Joost Oomen dat hij niet zo’n liefhebber was van dingen als Disney en pretparken. Dat hij niet hield van de kaders waarbinnen het leuk moest zijn. Dat het onverwachte juist blij maakt. Dat ben ik helemaal met hem eens. De paus op een skateboard is grappig. Een moslima die handsfree kan bellen omdat ze haar iPhone tussen haar wang en haar hoofddoekje schuift, vind ik een heel mooi beeld dat vrolijk stemt. Een horige die vraagt ‘But what about my human rights?‘ (Monty Python), vind ik komisch.
Het verhaal gaat dat Walt Disney een keer een van zijn eigen pretparken bezocht en dat hij in het ruimtevaarders-gedeelte een cowboy zag lopen die op weg was naar een restaurant om daar iets te kunnen lunchen. Disney was zo uit zijn doen dat de cowboy op staande voet werd ontslagen (en het leidde ertoe dat er een ander ontwerp werd bedacht voor een nieuw pretpark zodat dat soort dingen niet meer zouden voorkomen).
Deze anekdote deed me denken aan een scène uit de film Loenatik waarin de zuster naarstig op zoek is naar de verdwenen psychiatrisch patiënten en ook de dokter niet kan vinden. Die laatste vindt ze uiteindelijk drinkend en dansend met een blonde mevrouw op een patserige boot. Als ze snikkend haar verhaar doet zegt hij ‘Niet huilen zuster, dit is een plezierjacht.’
Mocht je Disney pretparken wèl leuk vinden en Loenatik niet, begin dan maar niet aan het Perenlied.

Robbins werkt op het kantoor van de Disney Company, gevestigd in het WTC in New York. Op 11 september loopt hij naar buiten om een kop bietensoep te halen voor de collega in het hokje naast hem, de collega waar hij heimelijk verliefd op is. Als hij terugkomt heeft de rampspoed toegeslagen.
De lezer leert Robbins kennen als hij zijn intrek neemt in een huisje dat behoort tot het Disney pretpark in Florida. Als overlevende van 9/11 mag hij daar zo lang wonen als hij wil. Hij mist Chad, zijn collega, en besluit om bietensoep te gaan maken. Zijn verlangen naar Chad is zo groot dat de groente tot leven komt en de Bietenkoningin geboren wordt.
Zij ontmoet Gabriel, die werkt in de buizen die onder het pretpark door lopen. En Robbins, die gaat op zoek naar Chad in New York. En dat is eigenlijk alles wat ik met enige zekerheid over het verhaal kan zeggen.
‘Het Perenlied’ is een sprookje maar je moet er wel een beetje in durven geloven.

Read Full Post »

Als mensen me vragen wat mijn favoriete literaire genre is, zeg ik meestal ‘historische romans’. Geschiedenis was dan ook mijn lievelingsvak op school. Maar ‘magisch realisme’ zou op z’n minst een goede tweede moeten zijn. Niet voor niets zat ik op school (tijdens andere vakken dan geschiedenis) vaak een boek van Isabel Allende of Gabriel García Márquez te lezen en behoren ‘Life of Pi’ en ‘The Bookthief’ tot mijn lievelingsboeken. ‘The Ocean at the end of the lane’, ook nog zo’n mooi voorbeeld. En mijn laatst-gelezen boek lijkt in meer opzichten dan allen de titel op dat werk van Neil Gaiman. Want als ‘The House in the Cerulean Sea’ geen magisch realisme is, dan weet ik het ook niet meer. Mijn 17-jarige ik zou het in ieder geval ook verslonden hebben. Tijdens de lessen biologie of economie ofzo.

Hoofdpersoon Linus Baker is een onopvallende, ietwat gezette veertiger die werkzaam is als hulpverlener voor de afdeling Magical Youth. Hij bezoekt weeshuizen waarin magische kinderen een thuis hebben gevonden. Het is zijn taak om te beoordelen of de kinderen daar goed behandeld worden en of de situatie veilig is.
Op een dag wordt hij ontboden door Extremely Upper Management: hij krijgt een bijzondere, vertrouwelijke opdracht. Hij moet een maand lang onderzoek doen in een weeshuis dat afgelegen ligt op een eiland. De kinderen die daar wonen zijn mogelijk zo gevaarlijk dat het lot van de hele wereld afhangt van hun leefsituatie.
Niet echt een opdracht waar Linus op zat te wachten, maar als Extremely Upper Management het wil… Dus stopt hij zijn kat in een reiskrat en gaat op weg. Om de reis van zijn leven te maken.

Ik wil niet al te veel verklappen dus rond ik af met een paar statements.
-Ik was bang dat de hype omtrent dit boek zo groot was geworden dat ik alleen maar teleurgesteld kon worden. Dat was niet zo.
– Ja, de onderliggende boodschap is die van acceptatie en ‘iedereen is anders, deal with it‘.
– Als dit boek verfilmd wordt -en ik kan me niet voorstellen dat dat niet gaat gebeuren- en Tom Hiddleston wordt níet gecast als Arthur Parnassus, dan ga ik een tantrum gooien waar Lucy en Talia van onder de indruk zouden zijn.

Read Full Post »

Het laatste wat je een lezer ooit zal horen zeggen is ‘De film was beter’, maar wat Dune betreft zul je me ook niet het omgekeerde horen zeggen. Wel kan ik uit ervaring zeggen dat je, als je het boek gelezen hebt, alle kleine verwijzingen snapt (zoals dat muisje met die enorme oren dat over het duin rent).
Zelf zou ik er niet op zijn gekomen om het boek te gaan lezen. Ik was gewoon van plan om, net als het gros van de mensen een bioscoopkaartje te kopen voor Oscar Isaac op groot scherm de verfilming van Dune. Maar de mijnheer hier in huis had het boek gelezen en zei ‘dat moet je ook lezen, dat vind je leuk’.
Tot halverwege het boek dacht ik ‘volgens mij weet jij niet zo goed wat ik leuk vind, maar daarna ging het verhaal wel een beetje vlotten.’
Want dat is een beetje het punt: je kunt merken dat deze roman bijna 60 jaar oud is: het gaat allemaal een beetje laaaangzaam. En er wordt een heleboel in gepraat, zoveel dat zelfs ik de draad af en toe kwijtraakte en dacht ‘wat heb ik nou eigenlijk zitten lezen?’ Toch zette ik door want één wet had Herbert goed begrepen: make your readers care. Want ja, die personages zijn heel erg sympathiek, dus ik wilde weten wat er met ze gebeurde.
De 15-jarige Paul Atreides is de zoon van een hertog (Duke Leto Atreides) en een wijze vrouw die is getraind door de orde van de Bene Gesserit. Als zijn vader een nieuwe opdracht krijgt van de keizer moeten hij en zijn ouders de planeet waar ze wonen verlaten en zich vestigen op Arrakis. Arrakis bestaat grotendeels uit woestijn. Een woestijn waar de waardevolste stof uit het universum te vinden is: spice (specie in het Nederlands). Zonder spice geen space travel. Spice is ook de grondstof voor papier, wordt gebruikt voor het maken van explosieven en om voedsel en drank mee te kruiden.
Het winnen van spice is echter een gevaarlijke klus omdat de woestijn vol zit met enorme aardwormen.

Dat deze Sci-Fi roman zo oud is maakt hem iets minder makkelijk door te komen maar maakt het tegelijk bijzonder dat niet coming of age een thema is, maar ook onderwerpen als kapitalisme en kolonisatie. Er zijn namelijk wel heel veel paralellen te trekken met de VS en olierijke landen…
Maar ik neem het je niet kwalijk als je besluit alleen de film te gaan zien. Dan leg ik wel uit hoe het nou zit met dat muisje…

Read Full Post »

Volgens de uitgeverij is dit boek geschreven voor een ‘middle grade‘ lezerspubliek: dat zou een leeftij van tussen de acht en de twaalf jaar zijn. Dat is best een ruime marge, en toen ik met mijn favoriete boekverkoper in gesprek raakte over ‘Vuurbloed’ (hij had ‘m net binnen) liet hij zien dat er op de prijssticker 10-12 jaar stond. En ik zal eerlijk zeggen: ik vind 10 nog best jong want dit boek is heftig.
Vuurbloed speelt zich af in het prehistorische tijdperk waarin de winters ijs- en ijskoud zijn. Nadat haar hele familie om is gekomen bij een aanval van een vijandige stam heeft de hoofdpersoon een eed afgelegd: ze is nu een leerling-jager. Dat betekent dat ze haar oude naam heeft afgelegd en een nummer heeft gekregen (Twaalf). Alle oude vetes en haar herkomst moet ze vergeten. Ze moet alle stammen beschermen tegen gevaar.
Als het jagersfort wordt aangevallen en de enige mede-leerling die echt aardig tegen haar is wordt ontvoerd, trekt Twaalf eropuit met een wel heel bijzonder lastdier. Haar zoektocht brengt haar naar het Bevroren Bos en dichter bij haar mede-leerlingen.

De volwassen lezer zal heel veel verwijzingen naar andere fantasy romans ontdekken in ‘Twaalf en het Bevroren Bos’. De Jagerseed klinkt behoorlijk naar die van de Night’s Watch uit A song of ice and fire (daar komt nog bij dat de backstory van één van de leerling-jagers precies dezelfde is als die van Samwell Tarly), de pratende bomen doen denken aan The Lord of The Rings en trollen die de school binnendringen én een boek waarin alle magische wezens beschreven zijn, is straight out of Harry Potter. Maar Aisling Fowler heeft met deze ingrediënten een eigen verhaal weten te maken mèt een vrouwelijke hoofdpersoon én een boodschap: soms zijn dingen niet zoals ze lijken en heb je meer gemeen met je ‘vijand’ dan je dacht. Oh, en dat je niet boos zou mogen worden als iemand je spullen ongevraagd leent en ze per ongelijk stuk maakt. Maar dat vind ik echt bullshit. Meisjes mogen ook boos worden, mevrouw Fowler, en iemand die met z’n takken aan je spullen zit is een goede reden.
Dus die boodschap mag je wat mij betreft negeren als je je mee laat nemen op reis met Twaalf. En let ook vooral op de plaatjes want die zijn heel mooi. En wees gewaarschuwd: soms gaat er iemand dood. Zoals ik zei: best een heftig boek dus ook kinderen van 30 zullen na het lezen misschien met een nachtlampje aan willen slapen.

Read Full Post »

Aan het einde van een vakantie laat ik vaak een flinke stapel boeken achter in het huis waar ik twee weken heb verbleven. Deze vakantie, in de buurt van Århus in Denemarken, was dit de stapel.

A gentleman never keeps score-Cat Sebastian Een ‘trashy romance novel’ maar veel leuker dan ik van tevoren had verwacht: grappig, met een historische setting en natuurlijk krijgen ze elkaar aan het einde maar omdat de hoofdpersonen twee mannen zijn is het allemaal net even anders dan anders.

You should see me in a crown-Leah Jonhson Fijne feel good young adult novel over een jonge vrouw met vele talenten die total onverwacht prom queen wil worden maar daar hele goede redenen voor heeft. Aanrader voor alle liefhebbers van YA literatuur.

Nine perfect strangers-Liane Moriarty Ik begin mijn vakanties altijd met een boek van deze auteur omdat ze grappig en spannend zijn en me dus tijdens de reis wakker en bezig kunnen houden. Deze speelt zich af in een kuuroord en ik verheug me al op het kijken van de serie (ik vraag me serieus af of de auteur de rol van Lars letterlijk op het lijf van Luke Evans heeft geschreven want hij is echt geknipt voor die rol). Niet mijn favoriet van haar, dat is nog steeds ‘What Alice forgot’, maar wel de moeite waard.

The woman in the white kimono-Ana Johns Dit boek is immens populair en velen vinden het heel mooi en romantisch maar alles wat ik erover kan zeggen is ‘mèh’. Vanaf het begin kon ik al behoorlijk invullen hoe het verhaal zou verlopen en ik had het gevoel dat ik een dergelijk boek, met wat kleine wijzigingen, al meerdere keren gelezen had.

Such a fun age-Kiley Reid Weer eentje van de Bookclub van Reese Witherspoon en dús leest het als een trein. Ik zou het typeren als een moderne versie van ‘The Help’. Maar natuurlijk net even anders. Terechte winnaar van de GoodReads Choice van 2020.

The Henna Artist-Alka Joshi Ook dit boek is super-populair maar in dit geval snap ik het wel. Joshi neemt je mee naar India en terwijl je leest ruik je bijna de kruiden en de hennapasta (we aten die avond op mijn suggestie ook curry). Mooi verhaal over je eigen weg vinden. Maar dat is logisch want dit was er ook weer één die is aangeraden door Reese Witherspoon.

Niet op de foto maar wel gelezen (in Bookazine formaat) ‘IJsengel’ (thriller over een ontvoering, begint aardig maar eindigt wat ongeloofwaardig en zoetsappig) en ‘Het Bloemenmeisje’ (een spannende roman over een jonge vrouw met een ongewone jeugd die blijkt omgeven te zijn door geheimen. Zit heel goed in elkaar, aanrader voor liefhebbers van suspense).

Read Full Post »

‘De eersten zullen de laatsten zijn’ gaat zeker op voor deze roman van Jane Austen: het was haar eerste werk, afgerond in 1803 (toen hadden het boek en de hoofdpersoon nog de naam ‘Susan’) maar werd pas als laatste uitgegeven. Is het daarmee haar eerste roman of, samen met Persuasion dat tegelijkertijd werd uitgegeven, haar laatste?
Ik ben geneigd te denken dat het haar eersteling is, ook al heeft ze 14 jaar de tijd gehad om veranderingen aan te brengen aan het manuscript en dat wellicht ook gedaan. Northanger Abbey is namelijk meer dan haar andere werk een parodie op het leven van de Bath-bezoekers, van jonge vrouwen die zich het hoogt op hol laten brengen door Gothic novels over aloude families met geheimen, wonend in halve ruïnes met verborgen gangen en opgesloten onfortuinlijke vrouwen.
Hoofdpersoon Catherine Moorland wordt door vrienden van haar ouders uitgenodigd om ‘het seizoen’ met hen in Bath door te brengen. Al snel sluit ze vriendschappen met andere jonge vrouwen die helemaal bevangen zijn door ‘het spannende verhaal’, vooral de roman ‘The mysteries of Udolpho’ van Ann Radcliffe. Elk mooi landschap doet Catherine denken aan een scène in het verhaal en in elke vorm van miscommunicatie ziet ze potentiële intrige.
Lezers die Austens Emma maar een dom wicht vonden kunnen met Northanger Abbey helemaal hun hart ophalen. Opvallend is ook dat Austen in deze roman af en toe de lezer direct toespreekt, voor zover ik me kan herinneren doet ze dat in ander werk niet (meer), of in ieder geval niet zo nadrukkelijk.
Niet mijn favoriete Austen roman (dat is nog steeds Persuasion). maar zeer vermakelijk. Ook omdat mijn editie kleine illustraties bevat die het komisch effect van sommige passages versterken.

Read Full Post »

In mijn tienerjaren heb ik al zo veel boeken over de Tweede Wereldoorlog gelezen dat ik ze tegenwoordig meestal links laat liggen. Maar de laatste jaren komen er zo af en toe interessante titels uit die ik zou scharen onder ‘oorlog op de achtergrond’. Boeken waarbij de oorlog niet het hoofdonderwerp is maar waarbij de levens van de personages toch een andere wending krijgen door de oorlog. Transcription is zo’n boek. En ‘De Oogstmeisjes’ ook.
Violet is een jongvolwassene van goede komaf die in 1940 samen met haar vrienden aan een feetje en vooral aan de door haar moeder beoogde potentiële huwelijkskandidaat ontsnapt. Op weg naar een bar komen ze in het bombardement op Londen terecht, met verstrekkende en dramatische gevolgen. Hierop besluit Violets moeder dat het tijd is dat zij met haar dochter naar Yorkshire vertrekt om de rest van de oorlog redelijk veilig uit te zitten. Maar Violet wil helemaal niet met haar moeder mee. Ze besluit om zich, onder een schuilnaam, aan te sluiten bij de Women’s Land Army: een groep vrouwen van allerlei leeftijden en standen die op het platteland ‘mannenwerk’ doet: helpen bij het oogsten, dieren verzorgen en -net als op de wervingsposter- op een tractor rijden.
Helaas komt Violet terecht bij een tirannieke vrouwenhatende boer die dol is op machtsspelletjes. Gelukkig weet ze al snel vriendschap te sluiten met een paar andere meisjes en komt hulp uit onverwachte hoek.
De hoofdstukken over Violet worden afgewisseld met die over Frankie, een journaliste in 2004. De redactie van het online magazine waar ze voor werkte wordt samengevoegd met die van een krant. Niet alleen moet ze wennen aan een nieuwe werkomgeving, op haar eerste dag wordt medegedeeld dat er niet voor iedereen plek is en dat ze zal moeten vechten voor haar positie. Iets waar haar nieuwe baas gebruik van maakt om druk op haar uit te oefenen: hij wil een interview met haar beroemde oma in de krant. De oma die ze al tien jaar niet heeft gesproken en die ook nog nooit een interview gegeven heeft.

De ontwikkelingen in het verhaal zijn redelijk voorspelbaar, maar dat stoort totaal niet omdat Nikola Scott levendige en sympathieke personages weet te scheppen. Mijn enige kanttekeningen hebben te maken met de vertaling, die zijn soms te letterlijk. Zo zeggen heel veel personages met regelmaat ‘weet je’. ‘Er is een oorlog gaande, weet je.’ There is a war going on, you know. Een zinsnede die heel natuurlijk is in de Engelse taal maar in het Nederlands iemand al snel in een bepaalde sociaal-culturele hoek duwt. Eigenlijk doet het me vooral denken aan een typetje van Van Kooten en De Bie, weet je wel, weet je niet? Jeemig de peemig.
En wat me nog het meest bezighield was de uitspraak van één van de landmeisjes dat het leek ‘alsof kerst en sinterklaas op één dag waren gekomen’. Vieren ze in Groot-Brittanië dan sinterklaas? Of is dit een iets al te vrije vertaling van een Engelse uitdrukking? Ik weet het nog steeds niet, maar het is wel jammer dat zoiets me uit het verhaal haalt want het is een mooi verhaal dat mij kennis heeft laten maken met een fenomeen dat ik nog niet kende: The Women’s Land Army.

Read Full Post »

Older Posts »