Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Kim leest’ Category

Toen ik in de bioscoop de trailers zag voor de film Little Women met Saoirse Ronan in de hoofdrol dacht ik ‘Daar was toch een redelijk recente film van?’ Maar ik realiseerde me dat de versie met Wynona Ryder en Christian Bale in de hoofdrollen uit 1994 stamde en dat dat al best een tijd geleden was. Ik realiseerde me ook dat ik het boek nog nooit gelezen had.
Dus dat deed ik maar snel even voordat ik de nieuwe film in de bioscoop ging zien.

Ik denk dat moralisme een belangrijke factor is in het tijdloos zijn van een boek. Met andere woorden: een boek met God op elke pagina en het opgeheven vingertje boven elk hoofdstuk is geen lang leven beschoren. Louisa May Alcott heeft met haar hoofdpersoon Jo een personage geschetst waar veel meisjes zich in zullen herkennen: avontuurlijk, tegendraads en stoer, maar lief en zorgzaam als het moet. Ze is zeker geen meisje zoals dat in het Amerika van eind 19e eeuw (ja, zo oud is dat boek) de bedoeling was. En ik denk dat iedereen wel de scène kent waarin haar beste vriend haar ten huwelijk vraagt en ze ‘nee’ zegt omdat ze A. helemaal niet trouwen wil en B. weet dat hun karakters alleen maar zouden botsen.
Het grappige is…die scène zit helemaal niet in het boek. En professor Bhaer, die ik in de film van 1994 zo leuk vond (en in de nieuwe film ook bepaald niet tegen valt), die komt ook in heel ‘Little Women’ niet voor. ‘Little Women’ vertelt het verhaal van de vier zussen die opgroeien ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Hun vader vecht aan het front (aan de goede kant natuurlijk) en ze hebben het bepaald niet breed, maar zijn altijd bereid het weinige dat ze hebben te delen met anderen. Dat maakt van hen geen heilige boontjes want ze hebben onderling vaak genoeg ruzie.
In de film worden de gebeurtenissen uit deze roman in flashback getoond en het heden is waarschijnlijk gebaseerd op het vervolg ‘Good Wives’. Dus Joey uit Friends kan met een gerust hart het boek weer uit de vriezer halen: hoe ernstig de dingen er soms voor staan in ‘Little Women’, alles loopt goed af. Dat valt voor het vervolg nog maar te bezien.

Read Full Post »

Als het op boeken aan komt ben ik misschien een beetje een snob. Wanneer een bepaalde titel of boekenreeks in de top 10 van de Bruna staat weet ik wel bijna zeker dat ik het niks vindt. Dit bleek het geval bij die reeks ‘detectives’ met kinderliedjes-titels en aan de ‘voetbalbiografiën’ ben ik niet eens begonnen.
En ik was er ook stellig van overtuigd dat ik al die boeken over die Zeven Zussen net zo zemelig en zoetsappig zou vinden als de ‘Libelle-romans’ van Santa Montefiore of Nora Roberts. Maar toen zag ik een Facebook-post van een nichtje van mijn moeder. Zij is kunstenaar en ook behoorlijk belezen en zij schreef dat de Zeven Zussen haar ook in hun greep hadden….
Dus dacht ik what’s good enough for her… en haalde deel één bij de bibliotheek. En inmiddels ben ik toe aan deel vier. De schrijfstijl is veel beter dan ik had verwacht, ik probeerde ooit een roman van Santa Montefiore en ik kwam niet verder dan twee bladzijden omdat de kriebels kreeg van de houterige stijl en de onnatuurlijke dialogen. Dat had ik bij de Seven Sisters ook verwacht, maar ze lezen als een trein.
Ik denk ook dat het een goede zaak is dat deze romans populair zijn. Veel mensen die lezen komen niet veel verder dan een thriller (wat doet dat met je mens- en wereldbeeld vraag ik me af?) of iets geschreven door of òver een bekende Nederlander. De romans van Lucinda Riley zijn dan misschien geen literatuur met een grote L, maar ze laten je de hele wereld over reizen vanuit je luie stoel en geven je als bagage nog een flinke dosis historische kennis mee.
Maar wat ik misschien nog wel het leukste vind aan deze reeks is dat het zo gemakkelijk is om bekende mensen te ‘casten’ als personages.
Ik doe dit vaker: als ik een boek lees nemen één of meerdere personages de gedaante aan van acteurs die ik ken, maar bij de bij de Zeven Zussen gebeurt dat standaard en gelijk bij de introductie van het karakter. Het zal wel iets met haar manier van schrijven van doen hebben (of mijn vermogen om deze boeken te zien als vermakelijk escapisme).
Zo werd oudste zus Maia in haar zoektocht naar haar familiegeschiedenis geholpen door de Braziliaanse Floriano die er precies zo uitzag als Óscar Isaac. Theo, de leider van het zeilteam waar Ally deel van uitmaakt, lijkt sprekend op Lucas Till (de nieuwe MacGyver). De werkgever van Star, de ietwat wereldvreemde Orlando, is in mijn hoofd een mengelmoes geworden van James D’Arcy en Matthew Goode. Voor de volledigheid: zijn -naar mijn smaak- veel minder interessante broer, ziet er overigens uit als Michael Fassbender.
Als de mensen die verantwoordelijk zijn voor casting van de tv-serie die er ongetwijfeld komen gaat dat allemaal genoteerd hebben, dan ga ik even lezen hoe het verder gaat met de Pearl sister (boek vier) en ene Ace die ze tegen is gekomen op een strand in Thailand en behoorlijk veel weg heeft van Jason Momoa.

Read Full Post »

‘En intussen, terwijl ik mijn fiere idealen voor een rechtvaardige samenleving met zwarte koeienletters in mijn wapperende banier schreef en lange, doorwrochte stukken produceerde in ernstige kranten, siepelden mijn kinderen en mijn geliefden weg en liet ik ze gaan. Dat kwam niet door het werk. (…) Het gebeurde gewoon en ik weet nog steeds niet waarom of waardoor.’

Oud-politica en auteur van een aantal non-fictie bestsellers Katharina Mercedes Donker krijgt het verzoek om mee te werken aan haar biografie. Die biografie vindt ze niet zo nodig, maar als ze haar medewerking niet verleent kom ie er ook wel, dus misschien kan ze beter toch…
Het verzoek, en de kat-en-muis-achtige gesprekken met de (wel of niet) biograaf zorgen ervoor dat ze terugdenkt aan haar jeugd. Opgegroeid in een arbeidersgezin met een wrokkige vader die tegen de fascisten vocht in Spanje en vervolgens statenloos werd. Katherina, de weerspannige en briljante dochter die naar het gymnasium ging en vervolgens haar studie combineerde met werken in het volkscafé van haar oom en tante.
Maar ze blijft niet in Amsterdam: naar Parijs gaat ze, naar Barcelona, naar de DDR en naar Suriname. Ze wordt minister, moeder en feministisch boegbeeld. Maar dat wil niet zeggen dat alles gaat zoals het de bedoeling was. De mensen van wie ze echt gehouden heeft glippen haar door de vingers en wat is er nou eigenlijk van al die goede bedoelingen en idealen terecht gekomen?

Ik ben groot liefhebber van het werk van Nelleke Noordervliet en ook met ‘Aan het eind van de dag’ heeft ze weer een meeslepende roman geschreven. Hoofdpersoon Katherina Donker is een beetje een kreng, maar ik houd van haar. Ze is een vrouw waar je alleen maar groot respect voor kunt hebben: ze liep voorop in de tijd van Man Vrouw Maatschappij en Dolle Mina. Iemand die durfde en ver kwam. Maar wat blijft daar van over aan het eind van de dag?

Read Full Post »

Een paar weken geleden deed mijn schone moeder zo’n Facebookchallenge waarbij ze zeven omslagen van geliefde boeken plaatste (zonder uitleg, zonder bla bla bla). Eén van de boeken die voorbij kwam was ‘Where the crawdads sing’van Delia Owens. En ik dacht ‘volgens mij heb ik dat al gekocht. Op advies van Reese Witherspoon, no less.’ Nou ja, als zij èn Mein schone mamma zeggen dat ik het moet lezen dan zal ik er maar snel eens aan gaan beginnen.
In het begin schoot ik niet erg op in dit boek, maar dat is geen punt van kritiek: dit is namelijk zo’n boek waar ik alleen in wilde lezen als er niemand in de buurt was. Het trok me namelijk zó mee naar de Southern  (United) States in de jaren ’50 en ’60 dat ik er niet uit gehaald wilde worden door vragen als ‘Wat zullen we eten?’ of zelfs ‘Wil je nog thee?’
Kya groeit op in wat niet meet dan een shack (schuur) kan worden genoemd aan de rand van een marsh in North Caolina. Haar oudere broers en zus zijn al met de noorderzon vertrokken en op een dag ziet ze ook haar moeder weglopen. In haar nette schoenen, wat duidelijk maakte dat ze een missie had.
Dagenlang wacht Kya op haar moeder. Maar voordat ze taal of teken van haar ontvangt gaat ook haar laatste broer weg. Ze blijft alleen over met haar vader, die zich soms ook dagen lang niet vertoont of als hij wel verschijnt dronken is. Zo leert Kya alleen op zichzelf te vertrouwen en zichzelf te redden.
Het boek volgt twee tijdlijnen: vanaf 1952 volgen we Kya, en vanaf 1969 een geval van ‘overlijden onder verdachte omstandigheden’: een jonge man is van een brandtoren gevallen (of geduwd?). Al snel beginnen de dorpelingen te wijzen naar ‘The Marsh Girl’, een jonge vrouw die helemaal alleen aan de rand van het moeras woont met de vogels als beste vrienden.
Ik heb al eens eerder geschreven: als ik iets heel mooi vind kan ik niet heel goed uitleggen waarom ik het zo mooi vind, dus dat moet je bij dezen dan maar even van me aannemen: dit is heel mooi. Aanrader voor iedereen die ook heel erg van Circe hield.

‘There are some who can live without wild things, and some who cannot.’

Read Full Post »

Sinds het overlijden van Rascha Peper draagt Esther Gerritsen de titel van ‘Favoriete Nederlandse Auteur’. Niet dat ze dat weet en niet dat daar iets mee te winnen valt, maar dan weten jullie dat gewoon alvast.
‘Superduif’ had ik al een poosje liggen, in zo’n handig colibri-formaat en omdat duiven de laatste tijd mijn tuin domineren vond ik het tijd voor ‘Superduif’. Superduif heet eigenlijk Bonnie Mol en zit aan het begin van de roman in groep acht. Ze vindt zichzelf maar saai en lelijk met ‘raar haar’. Haar ouders zijn zelf ook een beetje saai: beiden zijn vertaler en daarom bescheiden; ze houden zich alleen maar bezig met het vertalen van de gedachten van anderen in plaats van zelf hun mening te verkondigen.
Maar dan merkt Bonnie op een dag dat er wel degelijk iets bijzonders met haar is: als ze over het tuinhekje springt ontdekt ze dat ze zweeft. Het is bijna vliegen.
Niet veel later ondergaat ze haar eerste transitie tot superduif, een passage die doet denken aan Metamorfose van Kafka, maar met dit verschil dat Bonnie juist veel machtiger is als superduif: ze weet ongelukken te voorkomen door als onhandige duif mensen aan het schrikken te maken. Net als die onhandige vogels in mijn tuin die waterbakken doen omslaan als ze erop landen en zich in vogelhuisjes die voor meesjes bedoeld zijn proberen te proppen.
Maar als ze totaal opgaat in een opdracht voor de schoolkrant (ze zit inmiddels in de brugklas) verzaakt ze haar plicht met fatale gevolgen.
De boeken van Esther Gerritsen worden bewoond door personages die in meer of mindere mate sociaal onhandig zijn. Waarschijnlijk houd ik er daarom zoveel van, ik vind ze lekker herkenbaar, die mensen. Superduif is geen uitzondering: ze weet niet goed hoe ze zich moet verhouden tot haar leeftijdgenoten, ze heeft een eigen kijk op de dingen en heeft moeite met de verandering van basisschool naar brugklas. Kortom: Superduif is heel normaal. Voor een superheld dan.

 

Read Full Post »

De titel ‘Schilderslief’ slaat op het kindermeisje dat Rembrandt in huis haalde tijdens de ziekte en na het overlijden van zijn vrouw Saskia, toch is het schilderij op het omslag toegeschreven aan Samuel van Hoogstraten. Foutje van Simone van der Vlugt? Nee, natuurlijk niet, als iemand haar feitjes en tijdlijn op orde heeft dan is zij het wel.
In de periode dat Geertje Dircx, hoofdpersoon van de roman, bij Rembrandt in dienst kwam, was van Hoogstraten nog een leerling van hem. Het vermoeden is dat de meester het portret af maakte toen van Hoogstraten terug moest naar Dordrecht. De klederdracht en latere schilderijen maken het aannemelijk dat het kindermeisje model heeft gestaan voor dit portret. Vermoedelijk heeft Rembrandt haar blikrichting veranderd van ‘naar de kijkers toe’ naar ‘licht wantrouwend om het hoekje’. Met Geertje viel geen loopje te nemen.
De roman begint met een passage waarin Geertje bijna door een koets omver wordt gereden en vervolgens door de inzittenden wordt meegenomen naar het tuchthuis. Ze is veroordeeld tot twaalf jaar. Ze is ervan overtuigd dat dat een vergissing moet zijn. Zelfs mensen die ècht iets op hun geweten hebben, zoals dieven en prostitutees worden doorgaans veroordeeld tot een paar weken. Maar het blijkt geen vergissing.
Hoe heeft het zover kunnen komen en wie heeft de aanklacht ingediend? Dat wordt pas tegen het einde duidelijk (van der Vlugt schrijft niet voor niets ook thrillers), eerst gaan we terug in de tijd, naar Edam, waar de jonge Geertje vissen schoon staat te maken en er al van droomt om naar een grotere stad te gaan. Eerst gaat e naar Hoorn waar ze in een herberg gaat werken, later vertrekt ze naar Amsterdam om kindermeisje te worden bij Rembrandt, een schilder waar zij zelf nog nooit van heeft gehoord maar snel zeer van onder de indruk raakt.
Na het overlijden van zijn vrouw Saskia krijgen de twee een relatie waar heel Amsterdam schande van spreekt. De schilder kan echter niet met Geertje trouwen omdat hij een contract heeft getekend met de familie van zijn overleden vrouw. Geertje berust in de situatie, maar dan komt er een nieuw dienstmeisje ten tonele en wordt ze aan de kant geschoven. Ze laat het er echter niet bij zitten.

‘Schilderslief’ is vlot geschreven en Simone van der Vlugt heeft overduidelijk gedegen kennis van de Nederlandse geschiedenis. Misschien iets te veel: personages worden met naam en toenaam en soms zelfs adres genoemd terwijl dat wat onnatuurlijk over kan komen. Ze heeft met deze roman een vergeten vrouw uit de geschiedenis een stem gegeven in een toegankelijke roman die vele lezers (ook zij die niet van ‘moeilijke’ boeken houden) aan zal spreken. Een onderhoudende geschiedenisles.Maar om te zeggen dat het heel erg raakt of vol staat met prachtige zinnen…dat niet. Maar je kunt niet alles hebben.

Read Full Post »

In het tweede deel van De Drie Dochters, volgen we Eve, de jongste van de drie ‘dochters’ van Hollywood-icoon Jilian Croft. In tegenstelling tot middelste zus Rosalind voelt Eve niet de drang om haar biologische moeder te gaan zoeken. Maar vlak na de 80e verjaardag van haar vader, waarbij ze haar twee zussen weer ziet, moet ze een knoop doorhakken: gaat ze de strijd aan het haar vriend om ver van huis een freelance ontwerpklus aan te nemen of blijft ze bij het architectenbureau waar ze nu werkt tot in lengte van dagen liftschachten ontwerpen?
En dan geeft het lot haar een duwtje en werpt haar ook nog een op drift geraakte puber in haar schoot.
Dit tweede deel van De Drie Dochters vond ik beter dan het eerste, waar ik al een beetje op hoopte. Eve komt beter uit de verf dan haar oudere zus en Muna Shahadi durft hier ook een actueel thema aan te snijden: homo (LHBTQ+) haat binnen kerkelijke gemeenschappen.
Al moet ik heel eerlijk zeggen dat ik me zelf een beetje begon te ergeren aan het continue aanhalen van God: ‘Hij heeft je op mijn pad gebracht’ en dat soort dingen. Dat had ik met het eerste boek ook al een beetje, maar daar was het een bejaarde vrouw die dat zei dus dacht ik nog ‘nou ja, laat maar’, maar in dit deel zijn het meerdere personages die het doen. Het is natuurlijk super-Amerikaans en ik merkte dat ik er nogal jeuk van begon te krijgen. Gelukkig leest het boek lekker snel dus ik had er niet te lang last van.
Dit voorjaar komt het derde en laatste deel uit en ik ben wel benieuwd of die nóg beter is. Al denk ik dat Eve mijn favoriet blijft van de Drie Dochters.

Read Full Post »

Older Posts »