Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Kim leest’ Category

De boekenserie ‘De zeven zussen’ (The seven sisters) is ongekend populair, vooral in Nederland. En als iets populair is, vind ik het meestal drie keer niks. Maar ik wilde toch even de proef op de som nemen (ik heb niet voor niets een bibliotheekkaart) en wat blijkt? De eerste twee boeken waren zeer onderhoudend. Misschien geen literatuur van de bovenste plank, maar vlot geschreven romans vol spanning, historische achtergrond en bevolkt door sympathieke personages. Ik ben van plan deel drie tot en met zeven ook te gaan lezen.

Toen ik een boek voorbij zag komen met daarop een sticker met de tekst ‘Voor de lezeressen van De zeven zussen’ (er zijn blijkbaar volgens de uitgever geen mannen die die boeken lezen…) was ik wel benieuwd of die claim gegrond was. ‘Rosalinds leugen’, deel één van de trilogie ‘De drie dochters’ begint als Rosalind, Olivia en Eve bij elkaar zijn in het huis van hun vader nadat hij een beroerte heeft gehad. Terwijl hij herstelt ruimen zijn dochters het huis op, met name de spullen van hun moeder, de beroemde filmster Jilian Croft die tijdens hun jeugd overleed.
In de hoop sieraden en foto’s te vinden stuiten ze op medische papieren die hen voor een raadsel stellen. Was Jilian wel hun biologische moeder?
Tegen de wens van haar zussen in gaat Rosalind op onderzoek uit.

Net als in de serie ‘De zeven zussen’ staat familie-dynamiek, en dan vooral de verhouding tussen zussen, en het uitzoeken van een verborgen verleden centraal. In tegenstelling tot de serie van Lucinda Riley bevat het geen flashbacks, wat het lezen vergemakkelijkt maar er ook voor zorgt dat het verhaal iets oppervlakkiger blijft, evenals de personages overigens. Hopelijk groeit Muna Shehadi daar nog in, want zelfs na het lezen van ruim 360 bladzijden is Rosalind voor mij niet écht gaan leven. Alleen ‘Teta’ (ik verklap niet wie dat is, want spoilers) heeft echt diepte gekregen.
Maar wie weet komt ze in het tweede deel, Eve’s waarheid, beter uit de verf. Het derde deel, Olivia’s geheim, komt in het voorjaar van 2020 uit. Liefhebbers van toegankelijke romans met een vleugje romantiek en glamour kunnen hun hart ophalen bij deze reeks en tegelijkertijd iets opsteken over de Libanese keuken.

Read Full Post »

Toen ik in groep acht zat keken we de film over het leven van Corrie ten Boom, Haarlemse verzetsheldin en eerste vrouwelijke meester-klokkenmaker. Nadat de onderduikplaats verraden was werden zij, haar zus en haar hoogbejaarde vader afgevoerd naar een concentratiekamp.
We keken de Nederlandse versie, zei de meester. Hij legde uit dat er een Nederlandse en een Amerikaanse versie van de film bestaan. Corrie ten Boom is na de Tweede Wereldoorlog bekend geworden als evangeliste, dus het was vrij logisch dat er ook een Amerikaanse versie van haar leven bestond.
Het verschil zat ‘m echter niet in de taal die werd gesproken in de film, maar in wat er ‘niet zo nodig’ werd gevonden. De Nederlandse versie bevatte ‘naakt’ en vond overdreven geweld ‘niet zo nodig’, de Amerikaanse versie bevatte geen naakt maar wel geweld. Om nog iets preciezer te zijn: in de Nederlandse versie was te zien dat de vrouwen naakt onder de douche stonden (mijns inziens niet alleen logisch maar ook ‘functioneel’: je kunt je als kijker voorstellen hoe ongemakkelijk en vreemd het is om met een groep vreemden tegelijk onder de douche te staan) en in de Amerikaanse versie werden de gevangenen vaker en bruter geslagen.
Het is maar net wat je bedreigender vindt voor de ‘tering kinderziel’ (zo noemde onze meester dat, ik kan er ook niets aan doen). Volgens mij zegt het een heleboel over een maatschappij.
Ik moest hier laatst aan terugdenken toen ik ineens achterop het boek dat ik aan het lezen was (deel 6* van de Throne of Glass serie)een waarschuwing zag staan: Contains mature content. Not suitable for younger readers. Dit was me nog niet eerder opgevallen, dus keek ik op de andere delen van de serie. De eerste vier hadden geen ‘waarschuwing’ op het omslag. En dat terwijl de hoofdpersoon vanaf deel één een ruthless assassin is. Alle moord en doodslag kan dus niet de ‘mature content’ zijn. Nee, het is waarschijnlijk de vier pagina’s durende ‘copulatie-scène’ die de uitgever ertoe heeft bewogen om een waarschuwing op het boek te zetten. Want oh jee, stel je voor dat jongeren lezen over seks, voordat je het weet gaan ze iets anders doen dan videospelletjes en het kopen van wapens bij Wallmart. There is something rotten on the States that call themselves United.

 

*Deel  5 als je de prequels niet meerekent: Empire of Storms

Read Full Post »

Een aantal jaren geleden plaatste ik een bespreking van ‘The Great Gatsby’, waarop iemand reageerde met ‘ik dacht dat iedereen dat al gelezen had?’ En ik dacht ‘wanneer dan?’
De schrijfster van de reactie zat zelf op de middelbare school in de jaren ’50 en ik kan me zo voorstellen dat ze het toen gelezen heeft, of een paar jaar later. Zelf had ik ‘Wild Swans’ van Jung Chang, een roman van Julian Barnes en ‘If Beale street could talk’ van James Baldwin op mijn eindlijst staan voor Engels. Stuk voor stuk boeken die van veel recenter datum waren dan ‘The Great Gatsby’ (Wild Swans was zelfs nog maar een paar jaar uit) en daarom voor jongeren waarschijnlijk toegankelijker en dus aantrekkelijker.
Klassiekers moeten op je pad komen, en dat geldt ook voor klassieke jeugdliteratuur. Als je mazzel hebt krijg je van je ouders, direct of indirect iets mee. Zo wist ik als kind dat mijn moeder vroeger de boeken van Saskia en Jeroen leuk vond (ik vond het wel aardig maar niet enorm boeiend, de boeken over Lotje en chimp vond ik al een stuk leuker), en toen mijn vader me een keer op kwam halen van een logeerpartij bij zijn ouders, zag hij dat ik zijn jeugdboeken gevonden had: Kruimeltje en Pietje Bell (literatuur die een heleboel zegt over het soort kind dat mijn vader was, volgens mij…). Boeken uit de jaren ’10 en ’20, maar ik vond ze nog steeds geweldig.
En zo geef ik mijn neefje, die van zijn moeder Roald Dahl aangereikt krijgt, De Gebroeders Leeuwenhart en Het Sleutelkruid weer door, omdat dat de verhalen zijn waar ik op zijn leeftijd dol op was.
De beste verhalen worden van generatie op generatie doorgegeven. Maar zo af en toe glipt er iets tussendoor. Zo was ik laatst thee drinken met een oud-lerares van mij en zij noemde ‘De geheime tuin’. ‘Dat heb jij natuurlijk allang gelezen’, zei ze. ‘Nee, eigenlijk niet.’ Want niemand had me ooit verteld dat ik dat moest doen.
Maar jeugdromans zijn boeken die niet per se ‘voor kinderen’ zijn, maar gewoon literatuur waar je vroeg mee kan beginnen en waar het nooit te laat voor is. Dus begon ik aan ‘The secret garden’, terwijl mijn eigen tuin van zomer naar herfst gaat.
Ik had de titel natuurlijk al wel eens gehoord en ik had verwacht dat het een soort sprookje was á la alice in Wonderland, maar dat was het niet. Wat het wel was? Een verrassend modern verhaal voor de tijd waarin het geschreven is, met een meisjes-hoofdpersoon die niet lief is en niet mooi, maar koppig en slim en met een vrolijk vogeltje, en een zorgzaam jongetje en een  mopperige tuinman erin. En met een uitzicht op de prachtige Yorkshire moors.
Lees ‘m, lees ‘m voor en geef het door.

Read Full Post »

De jaagster-Kate Quinn

Op het omslag staat ‘Als je ook hebt genoten van ‘De tatoeëerder van Auschwitz, lees dan ook ‘De Jaagster’. Nu heb ik dat boek over die tatoeëerder niet gelezen, omdat alleen de titel me al vreselijk tegen staat en ik denk dat ik, na een aantal romans en non-fictie boeken te hebben gelezen van mensen die de Tweede Wereldoorlog zelf hebben meegemaakt, er wel genoeg over heb gelezen. Bovendien las ik laatst een artikel met daarin forse kritiek op ‘De tatoeëerder’ en de (slordige) werkwijze van de auteur, dus ik weet zeker dat ik díe roman aan me voorbij laat gaan. Maar De Jaagster, die wilde ik wèl lezen en dat komt vooral door ‘Het Alice netwerk‘:  een eerdere roman van dezelfde auteur waarvan de schrijfstijl soms wat te ‘uitleggerig’ was, maar de verhaallijn spannend en vol interessante historische details.
Vooral dat laatste is bij ‘De Jaagster’ ook weer het geval.
In deze roman, die zich afspeelt kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog, volgen we drie point of view personages: De zeventienjarige Jordan die in Boston woont met haar vader en graag door wil leren voor fotograaf. Haar vader heeft liever dat ze ‘gewoon’ gaat trouwen en in zijn antiekzaak komt werken. Maar als haar vader een nieuwe vrouw leert kennen verandert er één en ander. Hoewel deze Anneliese zeer hartelijk is naar Jordan, blijft haar stiefdochter het gevoel hebben dat er iets niet klopt.
De Britse Ian Graham was oorlogscorrespondent en werkt nu voor een bureau dat nazi’s opspoort en ervoor zorgt dat ze berecht worden. Maar eigenlijk is er maar één nazi die hij opsporen wil: de vrouw die zijn jongere broertje vermoord heeft.
Nina Markova was tijdens de oorlog een ‘nachtheks’:  een Russische pilote die tijdens nachtvluchten de Duitse kampementen bombardeerde. Ook zij is erop gebrand om de vrouw die ze ‘De Jaagster’ noemen, te vinden.
Ook al kun je tijdens het lezen al wel voorspellen hoe deze verhaallijnen bij elkaar komen, toch weet Kate Quinn met haar gevoel voor suspense en het creëren van sympathieke personages je van begin tot einde te boeien. Ook is er voor mij, bij het lezen van de flashback-hoofdstukken over Nina, een heel stuk oorlogsgeschiedenis gaan leven waar ik geen weet van had. Een aanrader voor iedereen die van spanning en historie houdt en voor liefhebbers van de serie Agent Carter.

Read Full Post »

En dan is het nu tijd voor de laatste titel van de shortlist van de Women’s Prize for Fiction 2019. Circe, Milkman,My sister the serial killer, Ordinary People en An American Marriage (de uiteindelijke winnaar) heb ik al eerder gelezen. Voordat ik aan de roman van Pat Barker begon was Circe mijn favoriete roman van de shortlist en daar is geen verandering in gekomen.

Toch heeft ‘The silence of the girls’ best veel gemeen met ‘Circe’: beide romans zijn prachtig geschreven, hebben een vrouwelijke verteller en hoofdpersoon en hebben een verhaal uit de Griekse mythologie als onderwerp. Ze hebben zelfs een personage gemeen: Odysseus.
In ‘The silence of the girls’ is Briseis degene door wiens ogen we het verhaal zien. Het Griekse leger staat aan de poorten van de stad als het verhaal begint. Haar vader, haar echtgenoot en haar broers vechten om de stad te verdedigen. Zijzelf schuilt in een toren met de andere vrouwen.
Als de stad gevallen is wordt zij als ‘prijs’ geschonken aan ‘de beste van de Grieken’; Achilles. In één dag is ze van koningin tot slaaf geworden. En ze heeft niet zomaar een meester: ze is eigendom van de man die haar vader en haar broers vermoordde.
De rest van de Trojaanse oorlog maakt Briseis mee vanuit het Griekse legerkamp temidden van mannen die ze wil haten. Maar sommigen maken haar dat wel erg moeilijk.
Het gekozen perspectief, dat van de vrouwen die slachtoffer zijn geworden van een oorlog die begonnen is om wounded male pride (gepikeerde manneneer), is origineel en de roman begint zeer sterk en het is zeker een aanrader voor iedereen die wat meer zou willen weten van klassieke literatuur maar geen zin heeft in de hele Illias maar uiteindelijk is het wel weer heel veel men fighting a war. En daar zijn natuurlijk al heel veel boeken over.

Read Full Post »

Nee, je mag een boek niet beoordelen op basis van het omslag alleen, maar als dat omslag er zo mooi uit ziet als dat van The Salt Path dan heb ik het al opgepakt voordat ik er bewust bij heb nagedacht. En als het dan ook nog een ‘Costa Book Awards’ badge heeft, dan zie ik geen reden meer om het níet te kopen.
Wat ik me niet had gerealiseerd is dat ‘The salt path’ geen roman is maar eerder een ‘memoir’, hoewel dat een beetje een groot woord is voor een werk van een auteur van rond de 50. Het stond op de shortlist onder de categorie ‘biografie’ en dat is een ander genre dan ik normaal gesproken lees, maar zeker niet minder de moeite waard.
Hoofdpersoon Raynor Winn verliest alles: een rechtszaak waarbij ze haar huis én bron van inkomsten kwijt raakt (zij en haar man hebben een boerderij en een aantal vakantiehuisjes die ze verhuren) en tot overmaat van ramp blijkt haar man een ziekte te hebben die de hersenschors aantast en zijn motorische en cognitieve vaardigheden steeds meer zal aantasten. De arts heeft geadviseerd om het rustig aan te doen en uit te kijken met het lopen van trappen.
Ze hebben geen trappen meer, ze hebben helemaal niets meer. Dus besluiten ze om te gaan lopen. Ieder met een zware rugzak om lopen ze het South West Coast Path in Cornwall dat langs het Bristol Channel en het English Channel loopt. Ze leven soms dagenlang op instant noodles en kamperen in het wild omdat ze geen geld hebben om een camping te betalen en op één van de eerste dagen komen ze tot de ontdekking dat ze de medicijnen van Moth (de echtgenoot van Raynor) niet bij zich hebben. Toch lijkt het de beste beslissing te zijn die ze ooit genomen hebben.
Aanrader voor liefhebbers van het boek ‘Wild’ van Cheryl Strayed en het Engelse landschap.
Pas tegen de tijd dat ik het boek uit had realiseerde ik me dat ik al vaker met de illustraties van Angela Harding in mijn handen had gestaan tijdens ons verblijf in Engeland. Zo hangen er in mening ‘artisan’ winkel theedoeken met door haar getekende uilen en vossen en heb ik zelf een set notecards met konijnen gekocht.

Read Full Post »

Ik had ‘m nog maar net dichtgeslagen of het bericht kwam binnen dat ‘The Testaments’ de Man Booker Prize 2019 had gewonnen (het is tijd dat het de Woman Booker Prize gaat heten want er zijn dit jaar twéé winnaars, beiden zijn vrouw. Bernedine Evaristo kreeg de prijs voor Girl, Woman, Other).
The Testaments is het vervolg op de in 1986 verschenen roman ‘The handmaid’s tale’. Deze moderne klassieker is in 2017 verserie-d en opnieuw actueel geworden ‘dankzij’ het presidentschap van een seksistische pussygrabber en zijn koekwaus-reli sidekick. The handmaid’s tale was bedoeld als dystopische literatuur maar menigeen was in de veronderstelling dat het nu als draaiboek diende.
Al jarenlang was er een roep naar meer over Gilead en het lot van handmaid June (Offred) en nu, 33 jaar na het verschijnen van het eerste deel, heeft Margaret Atwood daar gehoor aan gegeven. Even was ik bang dat ze gewoon naar de serie had zitten kijken en mee had geschreven (het eerste seizoen volgt het boek maar daarna gaat de serie verder), wat ik haar niet kwalijk zou hebben genomen want ze is ook betrokken bij de ontwikkeling van de serie en bovendien zou zij het hebben weten op te schrijven als geen ander. Maar dat heeft ze dus niet gedaan.
De titel verklaart wat ze wèl heeft gedaan: de roman bestaat uit verklaringen van twee vrouwen die in Gilead hebben geleefd, afgewisseld met dagboekaantekeningen van de beruchte Aunt Lydia. Hun verhaal begint 15 jaar nadat June heeft weten te ontsnappen naar Canada (die vraag is dus beantwoord!) en de gebeurtenissen in deze roman vormen het begin van het einde van Gilead. En als je ‘m dicht doet is het weer met een zucht en de vraag ‘Hoe doet ze dat toch?’ Niemand weet me zo mee te slepen als Margaret Atwood en zo te spelen met verhaallijnen.

Read Full Post »

Older Posts »