Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Tekstbureau’ Category

Nee, dit heeft niets te maken met de groene verslaggever van Sesamstraat Nieuws, dan had het wel Kermitficatie (in het Engels Kermification) geheten. Nee, dit woord kwam in me op toen ik een artikel las over Klim naar het Licht. Ter gelegenheid van de restauratie van de basiliek Nieuwe Bavo (dat is dus niet de bekende Bavo op de Grote Markt maar de nieuwere kerk die iets buiten het centrum staat) licht er een ‘luchtbrug’ tussen de twee torens en kunnen bezoekers van de éne naar de andere toren lopen.
Een mooie gelegenheid voor mensen om de stad eens van een andere kant te bekijken en om een gebouw te bezoeken dat ze misschien nog nooit van binnen hebben gezien. So far so good, en dat het evenement wegens grote belangstelling verlengd is, is ook prima. Maar om ‘aan een vraag van de bezoekers te voldoen’ zal het ook mogelijk worden om van de brug af te springen. Aan een elastiek, dat dan weer wel.
En toen begon ik me af te vragen waarom alles zo hysterisch moet. De moderne mens moet vermaakt worden als een kleuter die verwend is door televisie en iPad. In elk park moet een festival, door elk stadscentrum moet een bierfiets en dat alles begeleid door oets-oets-oets dreunen. Mag het ietsje minder? Mag er ook ruimte zijn voor alleen kijken en tot je door laten dringen hoe mooi iets van zichzelf al is? De kerk. Dat park zonder dat er muziek klinkt uit diverse versterkers. Of moet alles worden gekermisficeerd?
What would Jezus do? Het is toch het huis van zijn vader, die basiliek, en Jezus is altijd een goed kompas om op te varen. En het eerste dat in me opkomt is het verhaal waarin Jezus, gewapend met een zweep, de handelaren uit de tempel verjoeg. Ik kan er naast zitten, maar ik denk dat Jezus ook geen liefhebber zou zijn van de kermisficatie van cultuur.

Advertenties

Read Full Post »

Hoe overleef je als je voor een groot deel van je dagelijkse voeding afhankelijk bent van een supermarkt en hoe zorg je ervoor dat je je niet laat verleiden tot de aankoop van (ongezonde) dingen die je niet nodig hebt? Teun van de Keuken schreef een vlot leesbare, nuttige en ook nog eens geestige survivalgids. Ik schreef er een blogpost over voor EcoGoodies. 

Read Full Post »

Vorig jaar was ik in Engeland, waar ik een huis bezocht dat in zijn rijke geschiedenis ook ooit een klooster was geweest. Eén van de interessantste dingen die ik daar tijdens mijn bezoek zag, was een oud handschrift. ‘Gemaakt door monniken’, volgens de mevrouw die het volgens haar naambordje weten kon.
‘Maar er waren toch ook nonnen die boeken kopieerden?’, zei ik. Het leek me alleen maar logisch: de gemiddelde vrouw schrijft netter dan de gemiddelde man, en dat zal toen niet anders zijn geweest. Bovendien hoef je, om een tekst over te schrijven, niet te kunnen lezen. Mijn oud-professor Herman Pleij is er dan ook van overtuigd dat de oudst bekende zin in het Nederlands (hebban olla vogala nestas hagunnan), geschreven is door een non.
De vrouw met het naambordje was heel stellig: ‘Nee. Schrijven was monnikenwerk.’
‘Oh, dan was het hier anders geregeld dan op het Europese vasteland’, zei ik. Ze zal me wel een betweter gevonden hebben, maar ik ben natuurlijk alleen maar een trouwe Pleij-volgeling.
Helaas voor die mevrouw geeft de archeologie me gelijk: in het gebit van een Duitse non zijn sporen van ultramarijn ontdekt. Ultramarijn is een kleurstof die gewonnen werd uit de lapis lazuli steen. In de middeleeuwen was deze steen kostbaarder dan goud en de kleur blauw werd daarom alleen gebruikt in hele dure schilderijen en voor het verluchtigen van handschriften.
Aangenomen wordt dat deze non, die rond het jaar 1100 werd begraven in de buurt van Mainz, tijdens het maken van miniaturen, op haar penseel sabbelde (waarschijnlijk om de punt smaller te maken). Feit blijft dat ze ‘monnikenwerk’ deed en het zou me verbazen als ze de enige was.
Als bijnaam zouden we haar ‘mevrouw blauwtand’ kunnen noemen, maar dan zou men misschien denken dat ze de echtgenote van Harald Bluetooth, voormalig koning van Denemarken was. En dat was natuurlijk niet zo, monnikenwerk of geen monnikenwerk, ze was natuurlijk bovenal een bruid van Jezus.

Read Full Post »

Soms denk je enorm goed bezig te zijn maar laat je tóch nog wat steken vallen: wanneer je je tuin vol zet met plantjes uit het tuincentrum. Oeps… Hoe het beter kan lees je in mijn nieuwe blogpost voor EcoGoodies

Read Full Post »

Laatst las ik een boek over de Japanse cultuur. Daarin stond een stukje over de manier waarop Valentijnsdag gevierd wordt: op die dag geven vrouwen chocola aan iemand die ze leuk vinden (en vervolgens moeten ze een maand wachten of ze op 14 maart iets terugkrijgen, wreed!), ‘ook al kom je daarmee sterk over’.
En dat laatste zinnetje liet me maar niet los. Is ‘sterk’, ofwel ‘zelfverzekerd’ overkomen iets slechts in de Japanse cultuur? Is Valentijnsdag die éne dag in het jaar waarop vrouwen assertief mogen zijn in de liefde? Er stond geen verdere uitleg bij.

Een paar pagina’s later las ik nog een rare zin en toen ging ik even voorin het boek kijken: het was niet vertaald vanuit het Japans maar uit het Engels. Dat ‘sterk overkomen’ was dus gewoon een knudde-vertaling van ‘coming on strong’, oftewel: hard van stapel lopen. Je geeft als Japanse vrouw op Valentijnsdag dus chocola aan een man die je leuk vind, ook al lijk je daarmee wel erg hard van stapel te lopen. Zo zie je maar, een slechte vertaling kan een hele cultuur in een ander daglicht zetten…

Read Full Post »

Ik had de hashtag via Twitter wel eens langs zien komen, maar ik wist niet waar ie vandaan kwam. Totdat ik ‘m afgelopen woensdag tijdens de bioscoopreclame voorbij zag komen: #doeslief (een samentrekking van ‘doe eens lief’). Maar het gaat niet eens over lief doen, het gaat over sociaal geaccepteerde omgangsvormen.
Blijkbaar moet ons via reclame duidelijk worden gemaakt dat het niet ‘lief’ is om trambestuurders te bespugen en kassamedewerkers te negeren.
Dat laatste is niets nieuws hoor. Toen ik 17 was werkte ik in een vrij bekend warenhuis en als ik daar achter de kassa zat, begroette ik iedereen met ‘goedemorgen’ of ‘goedemiddag’ (afhankelijk van het tijdstip van de dag). De meesten antwoordden dan. Mocht er geen antwoord komen dan herhaalde ik de groet nog een keer. Vaak zeiden mensen dan ‘Oh sorry, goedemiddag.’ Maar er was ook een categorie mensen (tja, als ik eerlijk ben: zichzelf belangrijk vindende mannen van middelbare leeftijd) die hield hun kaken stijf op elkaar. En zolang zij niets zeiden, schande ik geen boodschappen. Ze zullen me wel een naar wijf hebben gevonden, maar ik ben geen robot, ze bekeken het maar. Het grappige was dat dit soort mannen vaak terecht werd gewezen door vrouwen op de leeftijd ‘zou zijn moeder hebben kunnen zijn’. ‘Zeg, ze zei wat hoor!’, zeiden ze dan. Waarop de eikel dan iets mompelde wat ik, met één opgetrokken wenkbrauw, dan maar als groet accepteerde.
Een soortgelijke situatie ontstond een keer toen ons PIN-systeem het niet deed (het pinnen stond nog in de kinderschoenen). Een man van het onvriendelijke type was aan de beurt en nadat ik alles had gescand haalde hij zijn pinpas tevoorschijn waarop ik vertelde dat ‘tot mijn spijt het niet mogelijk was om te pinnen’. Waarop de man ontplofte van woede en zei dat ik dat wel eens eerder had kunnen zeggen. ‘Nou’, zei de mevrouw die achter hem stond, ‘Ik sta achter u in de rij en ik heb het haar in die tijd wel drie keer horen zeggen, dus als je niet op stond te letten dan is dat niet háár schuld!’
Dat was misschien niet per se heel erg lief maar wel heel leuk. Scan_20151005 (4)h

Read Full Post »

Een vriendin deelde op Facebook een schattig filmpje van een meisje met het Syndroom van Down dat iedereen opriep om op 21 maart, World Down Syndrome Day, odd socks te dragen. ‘Snel gekke sokken kopen’ schreef vriendin erbij. Maar dat hoeft dus niet. Het woord odd heeft in deze context namelijk niet de betekenis ‘gek’ of ‘raar’.
Als iemand, op een voorval of opmerking, reageert met ‘That’s odd’, dan kun je dat inderdaad vertalen met ‘Dat is raar’ of ‘Dat is apart’. Maar in de woordcombinatie an odd pair, worden er twee dingen bedoeld die niet hetzelfde zijn. Als je bijvoorbeeld met memory in je ene hand het kaartje met de chocoladeletter hebt en in de andere de gaper (we hadden thuis Holland Memory), dat is een odd pair en dan moet je ze dus terugleggen (memory heet in het Engels trouwens pairs).
Op 21 maart kun je dus gewoon hele saaie sokken dragen: als je aan de ene voet een rode en aan de andere een blauwe doet draag je al een odd pair. Een sáái odd pair, maar toch.
Ik ben er dan ook absoluut vóór om gekke sokken te kopen. Zo heb ik een paar in Engeland gekocht met kleine pepertjes erop waarvan er eentje zegt ‘I’m a little chilly’, die kan om mijn rechtervoet en dan draag ik links een sok met daarop een pakje sojasaus dat zegt ‘I’m soy into you’.
Want odd kan altijd odder.

Read Full Post »

Older Posts »