Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Tekstbureau’ Category

Mijn meest recente column voor Dierenpraktijken, over de raarste diersoort van deze aardbol, lees je hier: 2020-05-11-134557

Read Full Post »

Een paar weken geleden las ik een artikel waarin een man werd geïnterviewd die normaalgesproken tijdens grote voetbaltoernooien zijn huis (of misschien wel de hele straat) oranje maakt. Waarschijnlijk gaat hij dan ook buiten, op bierkratjes gezeten, naar de tv kijken, ik weet niet meer of dat in het interview stond, maar dat stel ik me zo voor. De afgelasting van het Europees Kampioenschap noemde hij ‘een tragedie’.
Om een populair eufemisme te gebruiken: ik vond daar iets van. Via de telefoon afscheid moeten nemen van je stervende vader omdat je niet bij hem kunt zijn vanwege besmettingsgevaar, dat is een tragedie. Duizenden mensen die in Italië anoniem zijn begraven omdat al hun vrienden en familie ook al dood zijn, dàt is een tragedie. De afgelasting van een voetbaltoernooi is voor de kijkers ‘jammer’ en voor de mensen die er hard voor hebben getraind ‘een flinke teleurstelling’, maar meer dan dat is het niet.
Ik wond me hardop op over het onvermogen van de tragediekraaier om buiten zijn eigen kringetje te kijken. De kleppen op zijn ogen die hem niet meer laten zien dan ‘foeballe’ en een blikje bier. Volgens de mijnheer hier in huis lag het echter anders. Volgens hem was het gewoon de devaluatie van de taal. De nuance is zoek. Een liefhebberij is tegenwoordig ‘een passie’ en een geval van ‘jammer de bammer’ is ineens ‘een tragedie’.
Misschien kan Dimitri Verhulst de tragiediekraaiers les geven in welke gebeurtenissen gewoon vallen onder ‘de helaasheid der dingen’ en kan Ilja Leonard Pfeijffer vanuit Genua vertellen over échte tragedies. Tijd genoeg nu er toch geen voetbal op tv is deze zomer.

Read Full Post »

Meer dan ooit is schone lucht nu van levensbelang. Dat zeg ik niet, dat zeggen wetenschappers uit 40 verschillende landen. Je leest er alles over in mijn nieuwe blogpost voor EcoGoodies.

Read Full Post »

Dat is een rare titel voor een blogpost van een Anglofiel en vertaler. Ik heb ‘m dan ook niet zelf verzonnen: het is de titel van een verzameling essays met als ondertitel ‘Pleidooi voor het Nederlands’. En daar kan ik me nou prima in vinden. Want hoe mooi ik het Engels ook vind, ik wil het Nederlands niet kwijt. Sommige dingen zijn gewoon mooier in het Nederlands en tweetalig zijn vind ik een verrijking.
Ik ben dus wèl van mening dat kinderen al van jongs af aan wat Engels moeten leren (van iemand die de taal gòed spreekt, niet van een boomer die een methode Engels in handen geduwd heeft gekregen en maar iets gaan doen in eigen steenkolen-accent), maar vind ook dat er meer aandacht moet zijn voor de scheiding van de twee talen.
Het is vanzelfsprekend dat er Engelse woorden in een Nederlandstalige tekst sluipen, maar ik pleit ervoor om die schuin te drukken zodat duidelijk is dat het een leenwoord betreft.
Nog beter zou het zijn als uitgevers anglicismen uit manuscripten gaan vissen. Zo las ik onlangs in de nieuwste roman van Niña Weijers over ‘een bord dat zegt fermé‘. Als lezer zie ik dan Efteling-achtige taferelen voor me van een bord dat in de leer is geweest bij Holle Bolle Gijs en hardop zegt: ‘Cette piste est fermé, merci’. In het Nederlands is het ‘Een bord waarop fermé staat’, ‘a sign that says closed‘ is Engels.
Mijn ergernis over het gebruik van ‘uitvinden’ terwijl ‘uitzoeken’ bedoeld wordt speelt me inmiddels dagelijks parten, maar het toppunt van verwarring las ik zelfs in een boek van Hanna Bervoets. Als iemand het heeft over een ‘zelfbewuste jongere’ dan denk ik aan Chris uit oogappels, die in zelfgemaakte kleding naar school gaat en zich geen bal aantrekt van wat de rest van de klas daarvan vindt. Of aan zijn stiefzusje Hansje die zelf een inzamelingsactie voor de Voedselbank op touw zet. Maar Bervoets schrijft over ‘schuchtere zelfbewuste glimlachjes’ .
Hoe kun je schuchter en zelfbewust tegelijk zijn? Ze is hier duidelijk in de war met self conscious, waarvan de betekenis juist het tegenovergestelde is van zelfbewust: timide, ongemakkelijk, verlegen. We hebben er in het Nederlands niet echt een directe vertaling voor (wie weet zegt dat wel iets over onze volksaard). Maar als je er ineens een woord met een andere betekenis voor gaat gebruiken…daar ben ik against.

Read Full Post »

Read Full Post »

Zo’n beetje mijn hele leven lang heb ik het een stom woord gevonden: kamerplant. Een contradictie in terminis. An oxymoron. Planten zijn natuur en natuur hoort buiten. Ik woonde ooit samen met een mijnheer en die had een varen en dat ding heeft mij niet overleefd. Het blijkt dus dat planten ook bruin en dor kunnen worden als ze te véél water hebben gekregen. Dat hebben ze me bij biologie nooit verteld.
Een jaar geleden zag ik in de app van Sprinklr (het bedrijf waar je onbespoten planten kunt bestellen) een foto van een plant met zachtroze blaadjes. Ik was van plan alleen tuinplanten te bestellen maar voordat ik het wist had ik de aronskelk ook in mijn digitale mandje gestopt. Toen hij aankwam zat ie in een potje dat niet veel groter was dan een eierdop. Vastbesloten om het goed te doen potte ik hem over in een groter plastic potje met gaten onderin en deed die in een keramieken sierpot. Als ik dan weer eens te veel water gaf kon het tenminste weer weg.
Nu, een jaar later, heb ik ‘m weer in een groter potje gezet want Aaron groeit als kool. En in een vlaag van nijvere huisvlijt heb ik ‘m zelfs gestekt. Je moet toch wat als je je huis niet uit mag.
Ik heb inmiddels de hoop dat het ooit goed gaat komen tussen mij en ‘kamerplanten’ al zal ik sommige soorten nog steeds stom vinden. Maar toen ik een oproep zag van een orchideeënkweker die door een exportverbod met heel veel planten was blijven zitten heb ik er maar twee besteld. Nu heb ik, nu we niet naar buiten kunnen, de natuur een beetje naar binnen gehaald.

Je kunt hier je eigen orchidee bestellen. Gebruik de code kolibri50 voor 50% korting (nee, ik heb geen aandelen, ik ben gewoon blij met mijn bloemetjes).

Read Full Post »

De afgelopen week was de mijnheer hier in huis letterlijk de mijnheer hier in huis: net zoals de meeste Nederlanders werkte hij thuis. Dat verliep vrij soepel: ’s morgens werkte ik op mijn gebruikelijke werkplek en na de lunch van vegan tosti’s stond ik mijn stoel af aan de mijnheer die ’s morgens op de bank had zitten werken.
Het enige wat nog een beetje wennen was is het feit dat de mijnheer soms ogenschijnlijk in het luchtledige gaat zitten praten. In het begin vroeg ik nog met regelmaat ‘wat zeg je?’ maar inmiddels weet ik dat hij in negen van de tien gevallen met collega’s aan het praten is. Meestal gaat het dan over platforms en data maar een paar dagen geleden hoorde ik ineens iets over baarden. En dan spits ik mijn oren, want kom niet aan de baard. Ik hoor de mijnheer iets zeggen over ziektekiemen of bacteriën in baarden en dat die in tijden van het covid-19 virus misschien maar afgeschoren moeten worden.
Nou, ik kan vast verklappen dat het thuiswerken dan een stuk minder gezellig gaat worden… Dus toen het tosti-tijd was vroeg ik de mijnheer waar dat gesprek nou over ging. ‘Oh, ja dat was een gesprek van allemaal mannen met baarden onderling, mijn collega’s.’
‘Ik wist niet dat Jan, Pier, Tjoris en Corneel jouw collega’s waren.’
‘Wie?’

Read Full Post »

Older Posts »