Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘hond’

Read Full Post »

Muziek en literatuur zijn vaak met elkaar in dialoog. Denk bijvoorbeeld aan opera’s maar ook aan popliedjes zoals Wuthering Heights en Swim with Sam die zijn geïnspireerd door romans (Swim with Sam van a Balladeer gaat over ‘Held van beroep’).
En soms gaat het andersom. Zo zijn de Goldberg variations het leitmotif in ‘Contrapunt’ van Anna Enquist. Voor mij een reden om tijdens het lezen van dat boek mijn cd met de uitvoering van de Goldberg variations door Glenn Gould weer eens te draaien.
Niet tot ieders genoegen overigens, Roemer heeft me de hele tijd met een licht gekwelde blik aangekeken en toen de mijnheer hier in huis de kamer in kwam gaf hij woorden aan de opgetrokken wenkbrauwen van de hond: ‘Wat is dìt?’
De schuld van Anna Enquist, dat was het. En het is heel spijtig voor ze maar ik draai de Goldberg variations nog steeds af en toe, en de hond die me indringend aan blijft kijken neem ik maar op de koop toe.
Soms heeft hij ook mazzel. Zo las ik laatst het tweede deel van de Seven Sisters reeks en daarin speelt de muziek van Edvard Grieg een grote rol. En terwijl ik het las dacht ik ‘hoe ging dat ook alweer, Morning Mood?‘ En dat is het handige van Spotify en een Sonos, je zoekt het op op je telefoon en binnen een paar seconden klinken de eerste tonen van de fluit door je woonkamer.
Het is niet onopgemerkt gebleven. Het hondje werd wakker uit zijn halfslaap met omhooggetrokken oortjes en mondhoeken. Het hele nummer lang heeft hij met een tevreden uitdrukking liggen luisteren. Roemer heeft een duidelijke voorkeur voor Edvard Grieg.

Read Full Post »

Read Full Post »

Read Full Post »

Read Full Post »

Read Full Post »

Vroeger, als ik in de zomer bij mijn nichtje logeerde en we na een dagje strand, gedoucht en wel in onze pyjamaatjes klaar zaten om naar bed te gaan, hoopten we dat het zou onweren. Want dat was zo ‘gezellig’. Volgens mij vonden we het vooral een hele goede reden om ons bed weer uit te gaan om naar het schouwspel te kijken.
Nog steeds vind ik het bijzonder om het gerommel in de lucht te horen en de flitsen te zien maar de laatste tijd gaat het zó heftig tekeer dat er weinig ‘gezelligs’ meer aan is. Afgelopen nacht waren de knallen zó hard en onverwacht dat slapen geen zin had. We slapen onder een schuin dak dus de regen en hagel die tegen de pannen knallen klinken alsof ze tegen je hersenpan slaan.
Menig hondenmoeder en -vader heeft de nacht doorgebracht naast een bibberende viervoeter en ook ik zei na de eerste hagel-aanval tegen de mijnheer dat hij het hondje maar even naar boven moest halen omdat ik het zielig vond dat hij beneden alleen was.
Toen de mijnheer weer boven was met Roemer op zijn nek zei hij (de mijnheer dus, Roemer kan alleen gebarentaal en geluiden die nog net geen spreken zijn) ‘Hij lag dus gewoon te slapen hè?’
Dat verbaasde me eerlijk gezegd niet zo erg, het was ook eigenlijk een kwestie van ‘mijn moeder heeft het koud dus ik moet een vestje aan’. Ik wilde hem gewoon bij me hebben. Toch dat knusse gevoel van samen op een kamertje, gewikkeld in een slaapzak en met het gerommel op de achtergrond.
En het kàn ook zijn dat hij het helemaal niet zo leuk vond, die knallen, maar dat hij maar deed alsof het hem niets kon schelen, zo is ie ook wel weer. Toen hij eenmaal boven lag te slapen wist ik in ieder geval zeker dat hij zich écht veilig voelde. Vanaf dat moment hoefde ik me alleen nog maar zorgen te maken of die éne rijpe aardbei in de tuin het natuurgeweld wel zou overleven.

Read Full Post »

Older Posts »