Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vrijdag columndag’

Tot het begin van het nieuwe jaar is de mijnheer hier in huis een paar weken vrij. We hebben een lijst gemaakt met dingen erop die we in die tijd moeten doen. Of in ieder geval zoveel mogelijk dingen van die lijst.
De kunst van het maken van lijstjes is dat je er niet alleen vervelende dingen op moet zetten. Dus staat er niet alleen kastje ophangen in de badkamer (√) en kast in de woonkamer opruimen (x) op, maar ook textiel naar ezelopvang brengen (√ nuttig èn heel erg leuk) en Mexico-tentoonstelling in het Cobramuseum. 
Gisteren ‘moesten’ we weer iets doen wat ik op de lijst had gezet: een bezoek brengen aan de Monet-tentoonstelling in het Gemeentemuseum in Den Haag (√).
En mijn man doet braaf wat er op de lijst staat (soms met een aantal dagen rust ertussen waarna hij vraagt waar die lijst ook alweer is, -altijd op dezelfde plek- maar daar gaat dit stukje niet over), dus reden we naar Den Haag en parkeerden voor de deur van het museum. Als Haarlemmer moet ik natuurlijk het Teylers Museum het mooiste museum ter wereld vinden, maar als er ooit gestemd moet worden op het mooiste museumgebouw zou het me niet verbazen als dit door Berlage ontworpen gebouw hoge ogen zou gooien.
Vincent van Gogh was mijn eerste lievelingsschilder toen ik klein was en Monet was de tweede. En oude liefde roest niet dus ik word nog steeds blij van zijn werk. Kun je nagaan hoe blij ik word van zaal na zaal vol waterlelies.
‘Dat vind ik mooi’, zei de mijnheer over het schilderij met de brug.
‘Ik wil op die brug staan’, zei ik.
‘Kan dat?’
‘Ja, dat kan. De tuinen van Monet kun je bezoeken.’
We moeten een nieuwe lijst maken.

Read Full Post »

Net als zoveel dingen in de maand december is de top2000 iets wat heel leuk zou kunnen zijn maar elke jaar weer tegenvalt. Zo komt die Bohemian Rhapsody me behoorlijk mijn neus uit (het is niet eens het beste nummer van Queen) en met de rest van die top 10 ben ik het ook niet echt eens. Behalve Pearl Jam, Coldplay en Boudewijn de Groot (ok, en Billy Joel).
Maar over smaak schijn je niet te mogen twisten. Over frames en leugens wel. Dit jaar staat ‘De boer dat is de keerl’ van Normaal namelijk in de top 10 (op nummer 9). Er door vals voorgelicht Nederland in gestemd. Een groot deel van de boerenbevolking schreeuwt namelijk moord en brand en doet alsof ze in hun bestaan worden bedreigd omdat er is gesuggereerd dat de veestapel wat in moet krimpen. Vervolgens heeft men spandoeken op trekkers gehangen met de tekst ‘no farmers no food’ erop en is half Nederland gaan blokkeren.
Zonder boeren hebben we inderdaad bar weinig te eten. Maar niemand heeft ooit gesuggereerd dat alle boeren weg moeten. Er is alleen gesuggereerd dat de veestapel kleiner mag. Niets mis met het verbouwen van graan, groente en fruit. Daarnaast is het overgrote deel van wat de boeren ‘produceren’ (lees: naar het slachthuis laten vervoeren) bestemd voor het buitenland.
Door subsidies heeft de gemiddelde boer een ruim boven modaal inkomen, dus zo slecht heeft hij het niet. Of zij (dat is er dus ook nog eens mis met dat nummer). Als we dan als Nederlanders een beroepsgroep een hart onder de riem moeten steken omdat ze het zo zwaar hebben dan weet ik er nog wel een paar te verzinnen.
‘Nachtzuster, wat moet ik zonder jou beginnen?’ zong Doe Maar al in 1983 en die vraag stellen we ons nog steeds. En wie gaat ervoor zorgen dat de nachtzuster ook eens een avondje goed slaapt? Want van de salarissen en de werkdruk zou je nachtmerries krijgen.
Andere suggesties zijn ‘Don’t stand so close to me’ van The Police of ‘Teacher I need you’ van Elton John. Die hoef ik niet uit te leggen, toch?
De boer dat is de keerl die dreigt om distributiecentra te blokkeren zodat we niet te eten hebben aan het einde van het jaar (distributiecentra die gevuld zijn met voedsel dat voor het overgrote deel niet afkomstig is van de Nederlandse boerenbedrijven). De nachtzuster (m/v) en docent zijn de mensen die het niet doen voor het geld maar omdat ze écht hart hebben voor hun vak. Wat moeten we zonder hen beginnen?

Read Full Post »

Vorige week zondag liet Arjen Lubach in Zondag met Lubach zien hoe het er in een slachterij een toe gaat. Let wel: dit was een slachterij die aan de meest strenge en ‘diervriendelijke’ regels voldeed. Maar ook onder de beste omstandigheden worden varkens (de onbetaalde figuranten in het filmpje waren varkens) uiteindelijk gewoon vermoord. En dan schreeuwen ze van angst. Hoe het eruit zag weet ik niet want ik hoefde van Arjen niet te kijken. Ik eet namelijk geen vlees. Maar ik heb het wel gehoord want ook al stop je je vingers in je oren, een doodskreet gaat door merg en been.
Deze aflevering van ZML werd door de omroep niet overdag herhaald omdat deze beelden dan door kinderen gezien konden worden. Sommigen vonden dat hypocriet.
Jongeren zouden via computerspelletjes en gewelddadige films veel heftigere dingen te zien krijgen, was de redenatie. En ik begrijp de gedachtegang, maar er is één groot verschil: dit is echt. De varkens die te zien waren waren geen animatiefiguurtjes (zoals Pepa Pig of Knorretje) en nadat ze ‘af’ waren hadden ze niet nog drie levens waarin ze konden proberen het level uit te spelen, nee, ze waren dood. En ze wilden niet dood. Want varkens hebben vrienden, houden van spelletjes en zijn heel slim.
Eigenlijk net als de meeste kinderen. Die kinderen die door hun ouders in het weekend mee worden genomen naar een kinderboerderij waar ze een biggetje mogen aaien, een lammetje de fles mogen geven en samen met hun ouders ‘boer wat zeg je van mijn kippen’ zingen.
En ’s avonds krijgen ze een onherkenbaar stuk van zo’n dier op hun bord en noemen de ouders het ‘vlees’. Dat vind ik pas echt goed hypocriet.
En als je daar met mensen over probeert te praten dan zeggen ze dingen als ‘zo zit de maatschappij nu eenmaal in elkaar’. Maar dat is hetzelfde non-argument dat ooit gebruikt is voor het uitsluiten van vrouwen als het gaat om universitaire opleidingen. Het werd gegeven als reden tegen het invoeren van het algemeen kiesrecht en het algemeen huwelijksrecht.
Newsflash: die dingen vinden we nu heel normaal en daar zijn we trots op. Hopelijk zijn we binnenkort ook heel trots op het feit dat alle slachthuizen moeten sluiten omdat we het eten van andere levende wezens niet meer van deze tijd vinden. Hulp komt uit onverwachte hoek: de boeren zijn aan het dreigen dat ze tegen de kerstdagen niet meer zullen leveren aan supermarkten. Nou prima, ik verheug me op een kerstdiner met aubergine miso en vegan sushi en op de tweede dag gevulde zoete aardappel uit de oven. Allemaal dingen die je ruim van tevoren in huis kan halen.

Read Full Post »

Gisteren zag ik een filmpje langskomen op Facebook met daarin een item van de Keuringsdienst van Waarde. De zeer genuanceerde kop erbij was ‘havermelk is overprijsde onzin’. Hoofdvraag in het item was ‘Waarom kost havermelk drie euro en ‘gewone’ melk 85 cent.’
Nu gebruik ik al ruim een jaar met regelmaat havermelk bij het klaarmaken van mijn ontbijt (vooral sinds ik weet dat er bij de bereiding minder water wordt gebruikt dan bij die van rijstmelk) maar ik heb nog nooit drie euro voor een pak betaald. Eigen merk van EcoPlaza kost als ik me niet vergis twee euro. Nog steeds meer dan het dubbele dan koemelk, dat wel.
Maar de vraag die in het item werd gesteld, ‘waarom is havermelk zo duur?’, is volgens mij de verkeerde. Ze zouden zich eigenlijk af moeten vragen waarom koemelk zo goedkoop is. De schade aan het milieu die wordt veroorzaakt door de veestapel wordt immers niet in de prijs doorberekend, laat staan het leed dat er voor de koe achter zit: ongewenste inseminatie, gescheiden worden van haar kalf (dat in het geval van een mannelijk kalf vermoord zal worden en als ‘runderlapje’ verkocht wordt). Haverdrink is veel beter voor het milieu en sommige mensen willen daar best iets meer voor betalen. Maar eerlijk is het niet.
Een van de redenen dat koemelk zo goedkoop kan zijn, is de subsidie die erop zit. Daarnaast is de concurrentie groot en dat stimuleert boeren om de prijs zo scherp mogelijk te houden. En wie betaalt de prijs? Niet de consument maar de koe.
Een producent van haverdrink zal bovendien reclame moeten maken voor het product omdat nog niet iedereen het kent. Koemelk krijgt al eeuwenlang gratis reclame van het Voedingscentrum die nog steeds het sprookje verkoopt dat melk gezond is. Maar het drinken van melk verhoogt de kans op osteoporose en diabetes.
Wat in het filmpje wél wordt gezegd is dat havermelk duurder is omdat het een kleinere markt is. Er zitten dus maar twee dingen op: óf we gaan massaal aan de havermelk óf we maken het zelf. Meer dan een staafmixer, een lege fles en een stuk kaasdoek heb je niet nodig.

Read Full Post »

Het is best jammer dat ik geen arts geworden ben want ik ben een kei in het stellen van diagnoses. Vooral als ik tv zit te kijken. Zo volgen de mijnheer en ik een serie waarin een adolescent last had van ernstige buikpijn. Omdat zijn ouders in scheiding liggen zijn zijn moeder (en vooral zijn tirannieke grootmoeder) ervan overtuigd dat het psychisch is en denken ze dat de psycholoog hem wel kan helpen. ‘Hij heeft Crohn’, zeg ik tegen de tv.
Een aflevering later zien we de jongen zwetend van de pijn wegens constipatie zijn best doen om toch op tijd klaar te zijn om met zijn vader mee te kunnen naar een sportwedstrijd. ‘Yep, Crohn’, zeg ik nog een keer, want ik herken dit uit de tijd dat ik zelf nog geen diagnose had en mijn darm bijna geheel afgesloten was vanwege de ontstekingen. Dat poept niet fijn, kan ik verklappen.
Ongeveer een half uur later draagt de vader zijn zoon de eerste hulp in waar de zoon alle hotdogs over de ziekenhuisvloer uitkotst. ‘Darmperforatie’, zegt de arts. ‘Vanwege de ziekte van Crohn’, zeggen de arts en ik in koor.

De zoon wordt met spoed geopereerd en een aflevering later krijgt iedereen die vraagt hoe het nu met Martin is te horen: ‘Oh, he’s fine.’ In welke wereld is het ‘fine’ dat een scholier voor de rest van zijn leven te kampen zal hebben met een chronische auto-immuunziekte? De arts zei nog dat hij op zijn voeding zal moeten letten en dat dat nog best lastig kan zijn. Hij zei er niet bij dat Martin misschien zijn hele toekomstbeeld moet herzien omdat hij voor de rest van zijn leven minder energie zal hebben, spanning (bij voorbeeld in de vorm van tentamens) een negatieve invloed zullen hebben op zijn ziekte, last kan krijgen van sociale uitsluiting of er zelf voor zal kiezen om zich meer en meer terug te trekken omdat hij bang is dat zijn ziekte op zal spelen zodra hij de deur uit gaat.
Allemaal dingen die de onwetende kijker niet meekrijgt en dus onbekend blijven over een ziekte die wel mee lijkt te vallen als we op de reactie van de ouders af mogen gaan. Hun reactie is precies die van de gemiddelde buitenstaander: oh, geopereerd? Dan is het nu over. Oh heeft hij medicijnen? Dan is het nu opgelost. Medicijnen zijn geen toverdrank, het is een hulpmiddel. De patiënt is nog steeds ernstig ziek en zal daar altijd rekening mee moeten houden.
Bovendien heeft de zoon net een zware buikoperatie achter de rug die een flink litteken achter zal laten. Hoe is dat ‘fine’?

Later blijkt dat de arts humira voor heeft geschreven (hebben jullie een extra tandartsverzekering afgesloten voor jullie zoon die ‘fine’ is? Hebben jullie sowieso al gedacht aan de extra ziektekosten die hij voor de rest van zijn leven zal hebben?). Prikken die de jongen vervelend vindt. De arts geeft tips: de spuiten van tevoren uit de koelkast halen, de prikplek koelen en ik de buik prikken. Hij doet het even voor en Martin zegt dat het dan inderdaad wel meevalt.
Maar de prik zelf in het punt niet. Het is de ellende die erna komt, als de vloeistof onder je huid brand en een weg zoekt door je been (of buik) en alles op zijn weg lijkt te verschroeien.

Read Full Post »

Toen ik in groep acht zat keken we de film over het leven van Corrie ten Boom, Haarlemse verzetsheldin en eerste vrouwelijke meester-klokkenmaker. Nadat de onderduikplaats verraden was werden zij, haar zus en haar hoogbejaarde vader afgevoerd naar een concentratiekamp.
We keken de Nederlandse versie, zei de meester. Hij legde uit dat er een Nederlandse en een Amerikaanse versie van de film bestaan. Corrie ten Boom is na de Tweede Wereldoorlog bekend geworden als evangeliste, dus het was vrij logisch dat er ook een Amerikaanse versie van haar leven bestond.
Het verschil zat ‘m echter niet in de taal die werd gesproken in de film, maar in wat er ‘niet zo nodig’ werd gevonden. De Nederlandse versie bevatte ‘naakt’ en vond overdreven geweld ‘niet zo nodig’, de Amerikaanse versie bevatte geen naakt maar wel geweld. Om nog iets preciezer te zijn: in de Nederlandse versie was te zien dat de vrouwen naakt onder de douche stonden (mijns inziens niet alleen logisch maar ook ‘functioneel’: je kunt je als kijker voorstellen hoe ongemakkelijk en vreemd het is om met een groep vreemden tegelijk onder de douche te staan) en in de Amerikaanse versie werden de gevangenen vaker en bruter geslagen.
Het is maar net wat je bedreigender vindt voor de ‘tering kinderziel’ (zo noemde onze meester dat, ik kan er ook niets aan doen). Volgens mij zegt het een heleboel over een maatschappij.
Ik moest hier laatst aan terugdenken toen ik ineens achterop het boek dat ik aan het lezen was (deel 6* van de Throne of Glass serie)een waarschuwing zag staan: Contains mature content. Not suitable for younger readers. Dit was me nog niet eerder opgevallen, dus keek ik op de andere delen van de serie. De eerste vier hadden geen ‘waarschuwing’ op het omslag. En dat terwijl de hoofdpersoon vanaf deel één een ruthless assassin is. Alle moord en doodslag kan dus niet de ‘mature content’ zijn. Nee, het is waarschijnlijk de vier pagina’s durende ‘copulatie-scène’ die de uitgever ertoe heeft bewogen om een waarschuwing op het boek te zetten. Want oh jee, stel je voor dat jongeren lezen over seks, voordat je het weet gaan ze iets anders doen dan videospelletjes en het kopen van wapens bij Wallmart. There is something rotten on the States that call themselves United.

 

*Deel  5 als je de prequels niet meerekent: Empire of Storms

Read Full Post »

We staan in de rij bij de koffieautomaat tijdens de pauze van een cursus. Samen met een mede-cursist ben ik de enige die elke week trouw een eigen mok meeneemt. Het was hem ook opgevallen. ‘Een beter milieu begint bij jezelf, toch?’, zegt hij. En ik geef hem gelijk, maar eigenlijk heb ik wat moeite met dat zinnetje.
Het is er bij ons (kinderen van de jaren ’80 die hoorden over gaten in de ozonlaag en zure regen die alle bomen op zou vreten) goed in geramd door middel van allerlei postbus 51-spotjes: een beter milieu begint bij jezelf. Dus brachten we oude kranten naar de papierbak, gingen we met de trein op vakantie en namen we linnen tasjes mee als we boodschappen gingen doen. Of, in het geval van mijn vader, een grote sporttas die hij over zijn schouder droeg op de fiets.
Hierop voortbordurend maak ik al jaren geen gebruik meer van wegwerpmaandverband, neem ik niet alleen tassen mee naar de supermarkt maar ook van die zakjes waar je je appels in kan doen en probeer ik zo min mogelijk plastic in huis te halen of dingen waar schadelijke stoffen in zitten (denk aan wasmiddel, douchegel, shampoo). Oh ja, we eten ook nog eens (bijna volledig) plantaardig.
Want een beter milieu, daar zijn wij verantwoordelijk voor, toch? Nou, dat begint steeds meer te wringen. Is het niet gewoon een frame die de aandacht afleidt van het werkelijke probleem? Zoals de frame dat kinderen dik worden omdat ze niet genoeg bewegen. Gesponsord door MacDonalds. En de frame dat ‘De boeren voor ons eten zorgen’. Terwijl het overgrote deel van de ‘producten’ (waaronder (dode) dieren) worden verscheept naar het buitenland.
En dan moeten wij de auto wat vaker laten staan en niet meer met het vliegtuig op vakantie want dat is beter voor het milieu. Maar de trein kost klauwen met geld en vliegen een schijntje. Maar wat doet de overheid eraan om ons te stimuleren om met de trein te gaan of ervoor te zorgen dat we iets meer betalen voor een vliegreis en de vliegmaatschappijen aan strengere milieu-eisen te laten voldoen?
Niets. Want oh jee, oh jee, het ‘ondernemersklimaat’. Dat vindt Rutte veel belangrijker. Nee, een beter milieu begint bij óns. Wíj, de burgers, moeten ons best doen zodat we het te druk hebben om ons te realiseren dat Mark weer eens niets doet.
Ik neem nog een kop thee in mijn meeneembeker.

Read Full Post »

Older Posts »