Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘lees vrouwen’

Een boek van Anna Enquist lezen voelt voor mij altijd een beetje als het hebben van een gesprek met een heel intelligente tante. Zo’n vrouw die verstand heeft van dingen waar je geen kaas van hebt gegeten maar die ze op zo’n toegankelijke manier weet te brengen dat je je toch niet dom voelt, maar juist, tegen de tijd dat ze klaar is met vertellen, een beetje slimmer.
‘Want de avond’ is het vervolg op ‘Kwartet’ waarin vier vrienden wekelijks samen musiceren op de woonboot van één van hen. Aan het einde van die laatstgenoemde roman vindt een gebeurtenis plaats waardoor ze ‘nu’, aan het begin van ‘Want de avond’ geen contact meer hebben met elkaar. Dit geldt zelfs voor het echtpaar dat deel uitmaakte van het kwartet, ze spreken elkaar nog nauwelijks en de man begraaft zich in zijn werk terwijl de vrouw zich er niet toe kan zetten om aan het werk te gaan of zelfs maar haar instrument weer op te pakken.
‘Want de avond’ volgt Jochem, de instrumentbouwer die nu in zijn atelier leeft en Carolien (zijn echtgenote) die er steeds meer van overtuigd raakt dat ze haar beroep, ze is huisarts, niet meer uit kan (of wil?) voeren. Uiteindelijk neemt ze het vliegtuig naar China, waar één van de andere kwartetleden concerten organiseert. Eenmaal daar blijkt dat de liefde voor muziek er nog wel degelijk is. Maar komt het kwartet ooit nog bij elkaar? 

Advertenties

Read Full Post »

De achterflap van deze roman bevat alleen twee blurbs die het de hemel inprijzen (waaronder één van Thomas Rosenboom) maar niet veel prijsgeven over de inhoud. En dat is in dit geval eigenlijk wel zo leuk (ik heb een hekel aan achterflapteksten die een soort samenvatting geven van de eerste helft van het verhaal, maar soms is enige informatie vooraf wel handig, zoals bij ‘Twee Vrouwen’, dat boek had alleen een foto van de auteur – in zwembroek, nee bedankt!- achterop waardoor ik er pas halverwege de roman achter kwam dat de ik-figuur een vrouw moest voorstellen).
Van verwarring omtrent de hoofdpersoon is bij ‘In alle steden’ geen sprake: de ik-figuur heet Bennie en tot voor kort had hij het beter dan nu. Hij is een stukje omlaag gevallen op de sociale ladder. En dat kun je vrij letterlijk nemen want het verhaal speelt zich af in een toekomst waarin steden verticaal zijn gebouwd en opgedeeld in wijken met een letter. Hoe lager de letter in het alfabet, hoe armoediger de situatie daar is.
Uitzicht op verbetering is er nauwelijks. Het leek er even op dat Bennie één van de weinigen was die uit de sloppenwijk had weten te ontsnappen, maar zijn wens om de wereld beter te maken strookte niet echt met wat men in de C-wijk voor ogen had.
Een roman die zich afspeelt in een dystopische toekomst (tenminste, als je geen VVD-stemmer bent dan vind je dit waarschijnlijk geen rooskleurige maatschappij) doet natuurlijk snel denken aan ‘1984’, maar de grauwheid is subtieler in ‘In alle steden’. Wat dat betreft deed het me meer denken aan ‘The heart goes last’ van Margaret Atwood, al is de roman van Weverling minder absurdistisch.
Op subtiele wijze laat de auteur merken dat de lezer zich bevindt in een tijd die niet de huidige is. Bijvoorbeeld door te spelen met taalgebruik. Daarin zijn anglicismen geslopen die ons nu (gelukkig nog) vreemd in de oren klinken zoals ‘…als ik hem tegenkom dan zal ik het eens goed laten regenen op dat gezicht van hem en dan heb jij mijn rug’.
‘In alle steden’ is een interessante roman waarin huidige problemen zoals het VVD-egoïsme, de klimaatcrisis en het afkalven van de integriteit van de media belangrijke thema’s zijn. 

Read Full Post »

‘Tja, het is een soort auto-ongeluk, maar je blijft kijken’, zei een vriendin ooit over een tv-serie die ons beider heimelijk genoegen was, en daar moest ik weer aan denken toen ik dit zesde deel uit de Outlander-serie las. Even heb ik zelfs overwogen om te stoppen met lezen, zoveel kommer en kwel kregen Claire en ik -als lezer- aan het begin van ‘A breath of snow and ashes’ te verwerken. Maar ik heb doorgezet (‘je blijft kijken’…) en ik werd zoals gebruikelijk beloond met een spannend en meeslepend verhaal met naast alle ellende een flinke dosis humor.
Zonder al te veel weg te geven voor de mensen die nog niet aan de reeks begonnen zijn (in dat geval wil je misschien liever deze blogpost lezen); de gebruikelijke elementen zitten er weer in: een sterke vrouwelijke hoofdpersoon, droge humor, spanning (ja, zoals gebruikelijk raken ze elkaar weer kwijt) en een boeiende historische achtergrond.
Net als J.K. Rowling in háár fantasy-reeks slaagt Diana Gabaldon erin om de personages een gelaagdheid mee te geven die hen tot leven doet komen. Bijna niemand is alleen maar ‘goed’ (ok, behalve Lord john Grey dan) zodat zelfs je favoriete personages je bij tijd en wijle behoorlijk kunnen irriteren (Claire is in dit deel -wederom- nogal homofoob en Jamie had bij het opvoeden van Fergus misschien íets meer tijd moeten besteden aan communicatieve vaardigheden).
Daarnaast is ze ook een ster in het verweven van verschillende verhaallijnen waarvan je je afvraagt of ze voor het einde van het boek nou nog opgelost gaan worden en of die personages waarvan we al 500 bladzijden niets vernomen hebben nog terug gaan komen. Het antwoord is ‘ja’. Maar omdat ze er 1438 pagina’s over doet is het te hopen voor je dat je nog weet wie ook alweer wie was. 

Read Full Post »

2018 was het jaar waarin de verkoop van papieren boeken steeg met 2.5% en zoals gewoonlijk heb ik daar mijn steentje aan bijgedragen. Het was een mooi jaar waarin veel romans van vrouwelijke auteurs in de publiciteit kwamen. Overkoepelende thema leek ‘de dystopische toekomst’ (in de sfeer van Margaret Atwood’s The handmaid’s tale) te zijn. Denk bijvoorbeeld aan Red Clocks van Leni Zumas en Future home of the living God van Louise Erdrich. Beiden stonden op mijn longlist maar hebben net de top 10 niet gehaald.
Twee romans die de top 10 ook niet hebben gehaald maar zeker het vermelden waard zijn zijn ‘An American marriage’ en ‘Little fires everywhere‘. Beide romans behandelen maatschappelijke problemen op een heel toegankelijke en vlot leesbare manier. Aanraders voor iedereen die ‘gewoon een lekker boek’ wil maar niet bang is om er ook iets van op te steken. Net als de nummer 1 trouwens, en de nummer 2. Hier zijn ze:

  1. The Power-Naomi Alderman Screen Shot 2019-01-02 at 11.03.54
  2. The hate u give-Angie Thomas
  3. Eleanor Oliphant is completely fine-Gail Honeyman
  4. Home fire-Kamila Shamsie
  5. The sun does shine-Anthony Ray Hinton
  6. State of wonder-Ann Patchett
  7. The human stain-Philip Roth
  8. The heart goes last-Margaret Atwood
  9. Dertig dagen-Annelies Verbeke
  10. Hier-Joke van Leeuwen

Read Full Post »

Kort maar krachtig is de titel van de meest recente roman van Joke van Leeuwen (ook bekend als auteur van jeugdliteratuur-pareltjes). En eenvoudig maar sterk is ook de inhoud.
In een huisje aan de grens, een grens die eerst doet denken aan die tussen Nederland en België maar later aan die tussen Oost- en West-Berlijn, woont een man met een opdracht. Zijn opdracht is het bewaken van de grens. In een uniform. En met een hond. Hij houdt zich aan de regels en verwacht dat ook van zijn vrouw en zijn zoon. Zij mogen niet vriendschappelijk omgaan met de mensen in het dorp want dan zou men kunnen denken dat hij een oogje toe zou knijpen als één van hen iets over de grens zou smokkelen en ze mogen ook de grens niet over. Waarom zouden ze dat ook willen? Hier is immers alles beter.
Aan het begin van het verhaal lijkt het er nog op dat de zoon, Bardo, zal ontsnappen aan het regime van zijn vader: hij heeft een creatieve geest en raakt toch bevriend met iemand van school die huisjes maakt van luciferstokjes. Maar dan komt de militaire dienst en een baan: het bewaken van de grens. Niet veel later wordt de grens gesloten. Er mag niemand meer over.
Treedt Bardo in de voetsporen van zijn vader en houdt hij zich rigide aan de regels of kiest hij de kant van een ‘landverrader’ met wie hij bevriend is die de grens over wil?
In een eenvoudige stijl schetst Joke van Leeuwen een beklemmende wereld die duidelijk laat zien dat vroeger niet alles beter was (het verhaal deed me sterk denken aan de jaren ’60 en ’70). ‘Hier’ behandelt thema’s die de laatste jaren opnieuw actueel worden: wie zijn ‘wij’ en wie zijn ‘zij’ en is ‘hier’ echt alles beter dan elders? Is iedereen van over de grens ‘de ander’ en daarmee automatisch minder dan ‘wij’?
De stijl deed me wat Vlaams aan en ik vroeg me af ‘is Joke van Leeuwen nou Nederlands of Vlaams?’ Ze blijkt een Nederlandse te zijn die 16 jaar geleden naar Antwerpen is verhuisd. Zij wel. 

Read Full Post »

Dat je een dun boek niet per definitie sneller uit hebt dan een dik boek bewijst Anna Burns met ‘Milkman’ (bekroond met de Man Booker Prize 2018). Ik deed er ruim een week over omdat het zeer weinig ‘lucht’ bevat: 348 pagina’s verdeeld over slechts zeven hoofdstukken die per hoofdstuk hoogstens één witregel en misschien een halve pagina dialoog en twee ingesprongen alinea’s bevatten. Heel veel letters dus.
‘Milkman’ is daarmee geen aanrader voor de gemiddelde lezer, maar dat wil zeker niet zeggen dat het een saaie roman is.
De 18-jarige hoofdpersoon groeit in de jaren ’70 op in een verdeelde stad. Aan de andere kant van de straat houden ze er een andere opvatting op na dan aan haar kant. En dan is er ook nog een ‘aan de andere kant van de grens’ wat weer iets anders wil zeggen dan ‘aan de overkant van het water’, want dat is waar de onderdrukker vandaan komt. Tenminste, als je aan een bepaalde kant van de straat woont dan zie je dat zo.
Er is niet veel voor nodig om hierin het Belfast ten tijde van The Troubles te zien. Een tijd waarin roddels en vermoedens iedereen fataal konden worden. Zo wordt de hoofdpersoon gelinkt aan ‘Milkman’ (die bekend staat als een gevaarlijk figuur) alleen maar omdat hij een tweetal keren, tegen haar zin, heeft geprobeerd met haar te praten.
Anna Burns weet de grimmige sfeer en het geroddel binnen de beklemmende gemeenschap met een lichte toon van schets te beschrijven wat Milkman een bijzondere en terecht bekroonde roman maakt. 

Read Full Post »

Zodra de uitslag van de Women’s Prize for Fiction bekend was heb ik het boek besteld. Toen het eenmaal binnen was was ik een beetje teleurgesteld: ik vond het omslag niet zo mooi, met dat geel en rood, en het boek was vrij dun. I love big books and I cannot lie…

Maar die teleurstelling verdween snel. Nog voordat ik de eerste bladzijde helemaal gelezen had. Want dit is goed. Heel goed. De roman begint met een scène bij de douane. Isma mist de vlucht die haar naar de Amerikaanse stad zal brengen waar ze (na jarenlang voor haar broertje en zusje te hebben gezorgd) zal kunnen studeren en haar eigen leven beginnen. De inhoud van haar koffer (waaronder haar ondergoed) ligt verspreid over de tafel en ze moet vragen beantwoorden als ‘Do you consider yourself British’, terwijl ze gewoon een Brits paspoort heeft.
Een indringende passage die gedurende het boek door je hoofd blijft spoken. In Massachusetts leert ze een mede-Londenaar kennen van wie ze weet dat ze een hekel aan hem moet hebben: hij is de zoon van Home Secretary, zelf van moslim-afkomst maar onverbiddelijk als het om Syriëgangers gaat. Bovendien kent haar familie hem al veel langer en is niet bepaald te spreken over zijn karakter. Toch worden ze vrienden, tot het moment dat Aemonn weer teruggaat naar Londen.
Na twee hoofdstukken met Isma te hebben meegekeken verschuift het perspectief naar Aemonn, daarna naar Parvaiz, Isma’s broertje, vervolgens naar Aneeka, Parvaiz’ tweelingzus enten slotte naar Karamat, Eamonns vader.
Normaal gesproken vind ik dat een beetje vervelend, mijn loyaliteit ligt namelijk bij mijn eerste hoofdpersoon dus daar blijf ik dan naar terug verlangen, maar omdat de personages in deze roman zo met elkaar verweven zijn had ik daar veel minder last van. 

‘Home Fires’ is een meesterlijk uitgewerkte moderne versie van Sophocles’ toneelstuk Antigone. Wie het klassieke verhaal kent zal veel paralellen en verwijzingen herkennen, maar enige voorkennis is totaal niet nodig. Voor degenen die niet thuis zijn in de mythologie is dit een hartverscheurend verhaal dat hun (politieke) overtuigingen op losse schroeven kan zetten of op z’n minst een beter inzicht zal geven in het ‘waarom’ van een groot maatschappelijk probleem.
Dit boek komt ongetwijfeld in mijn top 10 van beste boeken van 2018

Read Full Post »

Older Posts »