Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘lees vrouwen’

Dat je een dun boek niet per definitie sneller uit hebt dan een dik boek bewijst Anna Burns met ‘Milkman’ (bekroond met de Man Booker Prize 2018). Ik deed er ruim een week over omdat het zeer weinig ‘lucht’ bevat: 348 pagina’s verdeeld over slechts zeven hoofdstukken die per hoofdstuk hoogstens één witregel en misschien een halve pagina dialoog en twee ingesprongen alinea’s bevatten. Heel veel letters dus.
‘Milkman’ is daarmee geen aanrader voor de gemiddelde lezer, maar dat wil zeker niet zeggen dat het een saaie roman is.
De 18-jarige hoofdpersoon groeit in de jaren ’70 op in een verdeelde stad. Aan de andere kant van de straat houden ze er een andere opvatting op na dan aan haar kant. En dan is er ook nog een ‘aan de andere kant van de grens’ wat weer iets anders wil zeggen dan ‘aan de overkant van het water’, want dat is waar de onderdrukker vandaan komt. Tenminste, als je aan een bepaalde kant van de straat woont dan zie je dat zo.
Er is niet veel voor nodig om hierin het Belfast ten tijde van The Troubles te zien. Een tijd waarin roddels en vermoedens iedereen fataal konden worden. Zo wordt de hoofdpersoon gelinkt aan ‘Milkman’ (die bekend staat als een gevaarlijk figuur) alleen maar omdat hij een tweetal keren, tegen haar zin, heeft geprobeerd met haar te praten.
Anna Burns weet de grimmige sfeer en het geroddel binnen de beklemmende gemeenschap met een lichte toon van schets te beschrijven wat Milkman een bijzondere en terecht bekroonde roman maakt. 

Advertenties

Read Full Post »

Zodra de uitslag van de Women’s Prize for Fiction bekend was heb ik het boek besteld. Toen het eenmaal binnen was was ik een beetje teleurgesteld: ik vond het omslag niet zo mooi, met dat geel en rood, en het boek was vrij dun. I love big books and I cannot lie…

Maar die teleurstelling verdween snel. Nog voordat ik de eerste bladzijde helemaal gelezen had. Want dit is goed. Heel goed. De roman begint met een scène bij de douane. Isma mist de vlucht die haar naar de Amerikaanse stad zal brengen waar ze (na jarenlang voor haar broertje en zusje te hebben gezorgd) zal kunnen studeren en haar eigen leven beginnen. De inhoud van haar koffer (waaronder haar ondergoed) ligt verspreid over de tafel en ze moet vragen beantwoorden als ‘Do you consider yourself British’, terwijl ze gewoon een Brits paspoort heeft.
Een indringende passage die gedurende het boek door je hoofd blijft spoken. In Massachusetts leert ze een mede-Londenaar kennen van wie ze weet dat ze een hekel aan hem moet hebben: hij is de zoon van Home Secretary, zelf van moslim-afkomst maar onverbiddelijk als het om Syriëgangers gaat. Bovendien kent haar familie hem al veel langer en is niet bepaald te spreken over zijn karakter. Toch worden ze vrienden, tot het moment dat Aemonn weer teruggaat naar Londen.
Na twee hoofdstukken met Isma te hebben meegekeken verschuift het perspectief naar Aemonn, daarna naar Parvaiz, Isma’s broertje, vervolgens naar Aneeka, Parvaiz’ tweelingzus enten slotte naar Karamat, Eamonns vader.
Normaal gesproken vind ik dat een beetje vervelend, mijn loyaliteit ligt namelijk bij mijn eerste hoofdpersoon dus daar blijf ik dan naar terug verlangen, maar omdat de personages in deze roman zo met elkaar verweven zijn had ik daar veel minder last van. 

‘Home Fires’ is een meesterlijk uitgewerkte moderne versie van Sophocles’ toneelstuk Antigone. Wie het klassieke verhaal kent zal veel paralellen en verwijzingen herkennen, maar enige voorkennis is totaal niet nodig. Voor degenen die niet thuis zijn in de mythologie is dit een hartverscheurend verhaal dat hun (politieke) overtuigingen op losse schroeven kan zetten of op z’n minst een beter inzicht zal geven in het ‘waarom’ van een groot maatschappelijk probleem.
Dit boek komt ongetwijfeld in mijn top 10 van beste boeken van 2018

Read Full Post »

In haar boek ‘Big Magic’ vertelt Elizabeth Gilbert dat ze ooit een idee voor een roman in de kast legde omdat ze geen tijd had om het uit te werken. Ze was verbijsterd toen ze jaren later in gesprek was met vriendin en collega Ann Patchett en tot de ontdekking kwam dat zij op precies hetzelfde idee gekomen was en de roman waar Liz geen tijd voor had aan het schrijven was.
Door dit voorval werd ik nieuwsgierig naar Ann Patchett en haar werk. ‘Commonwealth’ is de eerste roman van haar die ik lees (en nee, het is niet die waar Elizabeth Gilbert over schreef, dat is State of Wonder) en toevalligerwijs is het haar meest autobiografische werk.
Het verhaal begint met een man die onuitgenodigd op het doopfeestje van de dochter van een collega verschijnt en verliefd wordt op de moeder van de baby, wat lijdt tot de ontbinding van twee huwelijken en het ontstaan van een samengesteld gezin met zes kinderen.
In het tweede hoofdstuk zit de inmiddels volwassen baby uit het eerste hoofdstuk (Franny) in het ziekenhuis naast haar vader (die inmiddels een jaar of 80 is) terwijl hij chemo toegediend krijgt.
De roman springt heen en weer in de tijd en vormt zo een familiedrama in 9 bedrijven zonder dat het te zwaar wordt. Centrale figuur is Franny, die als twintiger een relatie heeft met een gevierd auteur. Nadat zij hem heeft verteld over haar jeugd gebruik hij elementen daaruit -met name een tragische gebeurtenis die het gezin tekende- voor één van zijn romans. Is het dan nog wel háár verhaal en welke invloed heeft het op de andere betrokkenen, met name haar stiefbroertje?
Commonwealth is een prachtige roman die ik iedereen aan kan raden. Ik vind het een raadsel dat het niet is genomineerd voor een grote prijs.

Read Full Post »

‘Die titel klinkt vertaald’, zei de mijnheer toen hij ‘De wonderbaarlijke vindingrijkheid van Walter Lavender’ zag liggen.En dat klopt, maar het is geen letterlijke vertaling, in het Engels heet de debuutroman van Sophie Chen Keller ‘The Luster of Lost Things’. Maar het woord ‘wonderbaarlijke’ klinkt hier wat gekunsteld, wonderlijk was goed genoeg geweest.
Want wonderlijk is hij, die Walter. Hij is twaalf jaar oud en praat nauwelijks. En toch, of misschien juist daardoor, ontgaat hem weinig. Als snel wordt bekend dat ‘de jongen van de bakkerswinkel’ dingen weet te vinden die voor altijd verloren lijken te zijn. En daarmee herkende ik mezelf onmiddellijk in deze hoofdpersoon. Sommige mensen kunnen uren zoeken, Walter en ik zijn sterren in vinden.
Steeds meer mensen doen een beroep op Walter als ze iets dierbaars kwijt zijn. Maar op een dag is het Walter zelf die iets kwijt is. Ongeveer tegelijkertijd met de komst van een nieuwe huisbaas, die winkeleigenaren opzadelt met een torenhoge huur die velen failliet doet gaan, verdwijnt het boek uit de bakkerswinkel. Het boek is het enige aandenken dat Walter heeft aan zijn vader en is waarschijnlijk ook hetgene dat ervoor zorgt dat de bakkerswinkel niet zómaar gebak verkoopt, maar magisch gebak. Cakejes die stroop sproeien als ze boos zijn, muizen die dansen en pasteitjes die zelf in de doos springen als ze uitgekozen worden.
Die sprookjesachtige en veilige wereld moet Walter verlaten op zoek naar het boek. Want als het boek niet in de winkel staat komen de klanten ook niet. En die heeft zijn moeder juist zo hard nodig nu haar huur verdubbeld is…

Deze feelgood-roman is een aanrader voor iedereen die vindt dat je nooit te oud bent voor Charlie and the chocolate factory en Harry Potter en houdt van excentrieke personages. De vertaling is ook niet slecht, al was er één passage waarvan ik dacht ‘dat had veel beter gekund’. Een meisje zegt ‘Een heel goede morgen’ tegen Walter, waar haar opa ‘Zoals de Ieren zeggen’ aan toevoegt. Oh, dat is dus ‘top of the morning to you’. 
Waarom daar dan geen ‘een bovenste beste morgen!’ van gemaakt? ‘Een heel goede morgen’ behoeft geen uitleg, sterker nog, de uitleg doet vreemd aan omdat het gewoon taalgebruik is.

Read Full Post »

Ik heb het mijn missie gemaakt om alle boeken te lezen die zijn bekroond met de ‘Women’s Prize for Fiction‘, dus toen ik ‘A girl is a half-formed thing’ ‘tegenkwam’ op Bookdepository, heb ik het besteld. Groot was mijn verrassing toen ik zag hoe dun het was: slechts 203 pagina’s. Blijkbaar heeft het idee dat dikkere boeken beter zijn bij mij ook post gevat.
Toen ik begon met lezen was ik echter maar wát blij dat het bekroonde werk gering van omvang was… Het boek is één lange gedachtenstoom (of: stream of consciousness) die begint als de ik-persoon nog maar een dreumes is en doorgaat tot het laatste hoofdstuk waarin ze een jaar of 20 is. Gelukkig is de novelle wel ingedeeld in hoofdstukken en worden de gedachten iets meer uitgesponnen naarmate het personage ouder wordt, toch voelt het lezen van deze roman als het lezen van een lang gedicht.
Een gedicht dat bij vlagen mooi van vorm, maar rauw en lelijk van inhoud is.
De hoofdpersoon is de jongere zus van een broer die op zeer jonge leeftijd een hersentumor heeft gehad en als gevolg daarvan intellectueel beperkt is. Hun moeder is streng gelovig en gelooft in lijfstraffen. De vader is overleden.
De ziekte van de zoon drukt zwaar op het gezin. Een, zoals ik tussen de regels door lees, ‘sociaal zwak’ gezin, waarin de dochter ten prooi valt aan een ouder familielid en uiteindelijk verdrinkt in verdriet.
Een bijzondere novelle in een geheel eigen stijl die niet iedereen zal bevallen. Als je The Luminaries een ingewikkeld boek vond, dan raad ik je niet aan je hier aan te wagen. In dat geval kun je beter The Power van Naomi Alderman gaan lezen.

Read Full Post »

Ik krijg steeds vaker het idee dat we in een spoiler-samenleving leven: filmtrailers laten een soort samenvatting van de gehele film zien- en kijk ik dus maar zelden- en de achterflap van een boek mijd ik tegenwoordig als de pest. Ik ben blij dat ik dat bij de roman ‘De meid’ van Marlies Allewijn ook gedaan heb en zou iedereen willen adviseren hetzelfde te doen.
Ga zitten, op de bank of in je favoriete stoel, kijk even naar het mooie omslag, weersta de verleiding om het boek om te draaien en de achterkant te lezen, sla het open en laat de auteur langzaamaan de tikken uitdelen.
‘De meid’ vertelt het verhaal van Neeltje Lokerse die in 1868 werd geboren in Yerseke in een gezin dat werd getekend door verlies. Neeltje verloor niet alleen een broertje en een zusje, ook haar vader overleed toen ze nog jong was. Neeltje kon goed leren maar ging al jong ‘in betrekking’ als dienstmeisje. Eerst in Zeeland, maar later in ‘Holland’ (een verzamelnaam voor wat we nu ‘de Randstad’ zouden noemen) waar dienstbodes in Zeeuwse klederdracht erg in trek zijn.
Het beroep van dienstbode is niet zonder gevaar: jonge vrouwen zijn overgeleverd aan de grillen van hun ‘mevrouw’, en, erger nog, hun ‘mijnheer’ of de zoon des huizes.
Zodra de reputatie van zo’n jonge vrouw is geschonden, bijvoorbeeld door een ongewenste zwangerschap, staat ze op straat. En waar kan ze dan nog naartoe? Een ander gezin zal haar niet meer opnemen en dan is er eigenlijk nog maar één beroep dat ze kan uitoefenen.
Door één van haar mevrouwen wordt Neeltje meegenomen naar een bijeenkomst waar een activiste uit gegoede kring spreekt over de gevaren waar een dienstmeisje aan kan worden blootgesteld en wat daaraan gedaan kan worden (haar oplossing: een verbod op prostitutie). Neeltje zit zich in stilte op te vreten en realiseert zich dat zij zélf de aangewezen persoon is om vrouwen in die positie te helpen. Door naar hen te luisteren en hun verhalen op te schrijven.

Deze fact-based-fiction-roman is een aanrader voor iedereen die graag de historische romans van Simone van der Vlugt leest of wie graag méér wil weten over één van de 1001 vrouwen uit de bundel van Els Kloek (ja, daar staat ze in, nummer 813, maar: spoilers! Wel leuk: daar kun je een foto van haar zien in klederdracht). De roman is opgebouwd uit korte, zeer toegankelijke hoofdstukken die brieven, gesprekken en flashbacks bevatten (die laatste zijn niet altijd even gemakkelijk herkenbaar).
Ik hoop van harte dat Marlies Allewijn nog meer historische vrouwen aan de vergetelheid zal onttrekken want met ‘De meid’ heeft ze bewezen iets te vertellen te hebben (net als Neeltje Lokerse).

Read Full Post »

Dat een boek een ‘Number One Bestseller’ is, dat zegt me meestal niet zoveel. Hetzelfde kan namelijk gezegd worden voor 50 tinten misbruik, biografieën van voetballers met een naamsafkorting als titel en die serie misdaadromans met kleuterrijmpjes als titel. En die vallen voor mij allemaal in dezelfde categorie: papierverspilling.
Maar de titel ‘The Secret Life of Bees’ intrigeerde me. Bijen hebben sowieso een heel interessant leven, of in ieder geval, de zwerm zit interessant in elkaar, en het omslag van de roman van Sue Monk Kidd sprak me ook aan. Dit waagde ik me aan iets wat ‘de massa’ heeft verslonden.
En ik moet zeggen: voor één keer heeft de massa gelijk. ‘The Secret Life of Bees’ is een feelgood-roman die ik iedereen die ‘The Help’ mooi vond aan zou raden. Hoofdpersoon is Lily, die aan het einde van de roman een jaar of 15 is. Ze groeit op in South Carolina, zonder moeder maar met een bullebak van een vader. Gelukkig heeft ze een lieve nanny, Rosaleen, die tot aan het overlijden van Lily’s moeder medewerkster was op de boerderij van T Ray (Lily’s ‘vader’). Als hij Lily vertelt dat zijzelf verantwoordelijk is voor de dood van haar moeder én Rosaleen in de problemen komt met de politie, lopen Lily en Rosaleen weg van huis.
Het is 1964, dankzij de Civil Rights Act vinden er grote veranderingen plaats in het zuiden van de Verenigde Staten. Niet minder groot zijn de veranderingen in het leven van Lily als ze een nieuw ‘thuis’ vindt. Een grotere tegenstelling met het huis waarin ze één tirannieke ouder had is haast niet denkbaar. 

Read Full Post »

Older Posts »