Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘lees vrouwen’

Ik dacht dat ik al een heel eind was met het lezen van de shortlist van de Women’s Prize for fiction, maar ik had Normal People (stond wel op de longlist én op de longlist van de Man Booker Prize) verward met Ordinary People. Niet zo vreemd, toch? Deze week maak ik dat snel goed en lees ik na Milkman, Circe en An American Marriage de vierde titel van de shortlist.

Wie bij het lezen van de titel van deze roman meteen John Legend hoort zingen heeft de juiste sfeer te pakken. In het eerste hoofdstuk bereiden twee mannen in Londen een feest voor ter ere van de verkiezing van Obama, de gastenlijst bestaat uit hip and black London. Op het feestje leren we M&M kennen: Michael en Melissa. Ze hebben twee kleine kinderen en dit is één van hun weinige avonden samen. Als ze aan het einde van de avond naar huis rijdt is Melissa teleurgesteld dat ze eigenlijk geen moment tijd en oog voor elkaar hebben gehad.
Michael’s beste vriend Damian woont het met zijn vrouw en drie kinderen buiten Londen (in Surrey als ik me niet vergis) en heeft het gevoel dat zijn leven hem min of meer is overkomen. Past het wel bij hem of vervult hij gewoon de rol die zijn vrouw en haar ouders hem hebben aangemeten? Zijn eigen vader, die autoritair en afstandelijk was, is onlangs overleden. Dit heeft hem meer geraakt dan hij wil toegeven en zijn vrouw denkt zelfs dat hij depressief is.

De blurb van The Times noemt het ‘ruthlessly funny’, maar dat ben ik niet met ze eens, of ik moet iets gemist hebben. Als je iets luchtigs en geestigs zoekt zou ik je eerder ‘die andere met bijna dezelfde titel’ aanraden (Normal People dus), maar als je een diepgravende roman zoekt die een beeld schetst van langdurige relaties. Van hoe het mis kan gaan en hoe het weer goed kan komen. Een boek dat de beklemming schetst van thuis zijn met twee kleine kinderen (de opluchting toen ik het boek dicht deed!) met tegen het einde wat suspense-elementen.
Een roman die prima als basis zou kunnen dienen voor een Harts and Bones-achtige serie maar dan met een overwegend black cast (graag Sterling K. Brown als Michael, pretty please). Wie dat allemaal zoekt in een boek, leze Ordinary People (wedden dat je John Legend op gaat zoeken op Spotify?)

Advertenties

Read Full Post »

Het gebeurt me niet vaak dat ik na het lezen van de laatste pagina van een boek denk ‘wat heb ik nou eigenlijk gelezen’, maar de debuutroman van Daisy Johnson, die in 2018 op de shortlist van de Man Booker Prize stond, laat zich niet zomaar vangen.
Drie verhaallijnen lopen door elkaar heen: in hoofdstukken met de titel The Cottage, zorgt Gretel voor haar verwarde moeder met wie ze jarenlang samen op een woonboot heeft gewoond. Toen Gretel 16 was verdween haar moeder. Ze hebben elkaar jarenlang niet gezien.
In de hoofdstukken die ‘The Hunt’ heten  is Gretel op zoek naar Marcus die ooit een maand bij haar en haar moeder op de boot heeft gewoond. Ze komt de ouders van Marcus op het spoor maar die kennen Marcus onder een heel andere naam (wat bijdraagt aan de verwarring over wie wie nou is).
De hoofdstukken getiteld ‘The River’ volgen we Marcus die van huis is weggelopen na het horen van een voorspelling.
Het kan aan de warmte van de afgelopen dagen hebben gelegen (tegen de veertig graden in de schaduw) maar ik had wat moeite met het hele ‘wiens verhaal zit ik nú weer te lezen’. Het begon me op twee derde deel wel te dagen dat ik een moderne en bewerkte versie van een verhaal uit de Griekse Mythologie zat te lezen en het is me ook niet ontgaan dat de schrijfstijl van Daisy Johnson erg mooi is. Maar als je op zoek bent naar een luchtig verhaal dat ook bij tropische warmte goed te volgen blijft dan zou ik je iets anders aanraden.

Read Full Post »

Net als ‘Milkman’ en de uiteindelijke winnaar An American Marriage ,stond ‘Circe’ van professor Klassieke Talen Madeline Miller op de shortlist voor de Women’s Prize for Fiction van dit jaar.
Het duurde even voordat ik deze roman in huis had want ik wilde per sé de Engelstalige versie mét het gezicht op het omslag. Uiteindelijk vond ik ergens een prachtige hardcover uitvoering uit de eerste druk. Dan kán het bijna niet anders of de inhoud is minder mooi dan de uitvoering. Maar niets was minder waar.
‘Circe’ vertelt het verhaal van een dochter van Helios, de zonnegod. Ze is één van de vele nymphen die als voetnoten in de Griekse Mythologie zo af en toe een bijrol mogen spelen. Als Circe een kind was dan zou je hopen dat een buurvrouw jeugdzorg zou bellen want ze wordt geminacht door haar moeder omdat ze niet mooi genoeg is en een lelijke stem zou hebben en haar vader heeft ook nauwelijks aandacht voor haar.
Als ze verliefd wordt op een jonge visser hoopt ze dat ze nu eindelijk iemand gevonden heeft die echt van haar houdt, maar het is slechts de eerste les die ze zal leren over de menselijke aard. Een les die niet zonder consequenties is: ze wordt verbannen uit de hal van haar grootvader. Toch leeft Circe een rijk leven waarin ze diverse helden uit de Griekse  geschiedenis zal leren kennen en in een ander daglicht zal stellen dan de epiek heeft gedaan.
Zonder al te veel te willen verklappen over de loop van het verhaal (ik weet zelf altijd het liefst zo min mogelijk over een boek voordat ik het ga lezen) kan ik er nog dit over zeggen:
℘ Het eiland Aiaia zal altijd mijn ‘happy place’ zijn
℘ Helden zijn niet altijd wat de geschiedenis van ze maakt
℘ Ik vond het heel handig dat ik net Mythos van Stephen Fry had gelezen, maar als je dat niet hebt dan staat er achterin het boek een lijst met personages (dat zag ik dus pas toen ik het uit had)
℘ Ik vond het zó verschrikkelijk mooi dat het mijn favoriete boek van dit jaar tot nu toe is.

Read Full Post »

Romans van Italiaanse auteurs zijn over het algemeen niet echt la mia tazza di caffè. ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’? Raakte me totaal niet. ‘Ik haal je op, ik neem je mee’? Ik dacht het niet, laat mij lekker met rust, ik ben niet geïnteresseerd. ‘De geniale vriendin’ vond ik best aardig maar nou ook weer niet zó geniaal dat ik deel twee en drie, laat staan vier van de boekenreeks van Elena Ferrante wilde lezen.
Eigenlijk was de enige Italiaanse auteur die me kon bekoren Susanna Tamaro , totdat ik ‘De lessen’ van de Sardijnse Michela Murgia las (omdat ze van Sardinië komt wil ze misschien niet tot de Italiaanse literatuur gerekend worden, maar ik doe het voor het gemak toch maar).
De 38-jarige hoofdpersoon Eleonora is actrice en begeeft zich in de hoogste culturele kringen van de hoofdstad van Sardinië (en met regelmaat in andere grote steden binnen en buiten Italië). Aan het begin van de roman heeft ze er net (weer) in toegestemd om een pupil onder haar hoede te nemen. Niet om hem (het zijn altijd jonge mannen) de kneepjes van het vak te leren maar om hem wegwijs te maken in alles eromheen: hoe kleed je je, wat kun je aan de kleding van een ander aflezen, wie zijn de juiste mensen, hoe begin je een gesprek met hen?
Haar beste vriend en ex-geliefde vindt het een slecht idee dat ze deze Chirú, een violist die net is aangenomen aan het conservatorium, onder haar hoede neemt omdat het met haar laatste pupil slecht is afgelopen.
Het is opvallend hoeveel Michela Murgia in een beperkte omvang (nog geen 220 bladzijden) weet te vertellen over relaties, nature and nurture en de Italiaanse cultuur. Na het lezen krijg je zin om je te hullen in de duurste stoffen en door hoge zalen te dwalen om te kijken naar al het moois dat de voorgaande generaties voor ons hebben achtergelaten. Maar het precieze waaróm achter het einde van de voorgaande pupil…dat zul je zelf in moeten vullen.

Read Full Post »

Boeken waar elke lezen lyrisch over is, zoals die detectives met kinderrijmpjes in de titel of die zeven zussen, ik weet het nog zo net niet. Of eigenlijk, ik weet het in het eerste geval wèl, die vond ik ronduit slecht en aan die zeven zussen durf ik dus niet eens te beginnen. Maar ‘Normal People’ van Sally Rooney werd de Costa Book Awards winner van 2018, en laat de Costa Book Awards winner van 2017, Eleanor Oliphant is completely fine, nou één van de leukste boeken zijn die ik het afgelopen jaar heb gelezen.  Dus misschien weten ze bij Costa iets wat ze in de top 10 bestverkochte boeken van de gemiddelde Bruna nìet weten, namelijk wat ík nou een fijn boek vindt.
‘Normal People’ is de tweede roman van de Ierse auteur Sally Rooney en bereikte de longlist van de Man Booker Prize 2018 (hij ging dat jaar naar de Noord-Ierse Anna Burns). En ik denk op zich dat het terecht is dat ‘Milkman‘ won, maar ik denk ook dat ‘Normal People’ een grotere groep lezers heel gelukkig zal maken.
Hoofdpersonen van de roman zijn Marianne en Connell. Ze zitten bij elkaar op school, maar daar hebben ze geen contact met elkaar want Marianne hoort nergens bij en Connell is één van die zeldzame mensen die populair is en goed in sport maar toch geen verwaande pestkop is geworden. Ze spreken elkaar als Connell zijn moeder ophaalt bij Marianne thuis waar ze schoonmaakt.
Zowel Marianne als Connell groeit op zonder vader: die van Marianne is een aantal jaar geleden overleden en die van Connell is al ‘buiten beeld’ vanaf het moment dat zijn moeder (als tiener) in verwachting raakte. Tussen hen ontstaat een onverwachte vriendschap (with benefits) die zich (met onderbrekingen en misverstanden) ontwikkelt tot na hun studietijd.
De roman doet een beetje denken aan ‘One Day’, wat betreft het onderwerp en heeft verder alles wat ik van ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ verwachtte maar niet kreeg (ik vond het een oppervlakkig boek met kille personages die niet voor me gingen leven). ‘Normal people’ is terecht een hitroman en ik zou het zeker ook aanraden aan jongeren die de Young Adult een beetje ontgroeid zijn maar graag nog wel willen lezen over mensen van hun eigen leeftijd.

Read Full Post »

Vier jaar geleden ging ik voor het eerst naar Californië. In mijn koffer zat een boek dat was geschreven door een auteur uit dezelfde staat. Wellicht zou het zich afspelen op de plek waar ik op dat moment verbleef. Ik selecteer wel vaker vakantieliteratuur op basis van de bestemming. Het boek was ‘The age of Miracles’ en de auteur Karen Thompson Walker. Het was één van de vreemdste en beste boeken die ik ooit gelezen heb. Dus toen ik in Oprah Magazine las dat haar tweede roman uit was heb ik geen moment geaarzeld en ‘m gelijk besteld.
‘The Dreamers’ is weer net zo vervreemdend en toch volkomen aannemelijk als haar eerste roman. Deze keer komt de dreiging niet vanuit de hemel maar begint het onschuldig, op een campus in een klein stadje in Californië valt een eerstejaars studente in slaap om vervolgens niet wakker te worden. Al snel blijkt dat het niet om één enkel geval gaat. Is het een virus? En zo ja, hoe verspreidt het zich? Hoe kan men zich ertegen wapenen? Is het het water, of hangt het in de lucht?
Antwoorden komen mondjesmaat (en op niet alle vragen komt een antwoord, sorry), in de tussentijd volgen we een introverte eerstejaarsstudente, twee meisjes wier vader een prepper is (iemand die zich voorbereid op de apocalyps door voedsel en water te hamsteren), hun buren, een stel dat net een baby heeft gekregen en waarvan de vrouw op de universiteit werkt, en nog een paar mensen. Hoe reageren zij op een ongrijpbare ziekte waarvan niet duidelijk is hoe men zich ertegen kan wapenen? Intussen vallen mensen bij bosjes ten prooi aan de slaap die voor sommigen al weken duurt. Honden lopen los door het stadje, de lijn losgelaten door een baas die plotseling door slaap overmand werd. Wie zal de volgende zijn, en zal iemand ooit nog wakker worden uit de slaap die de gevuld is met levendige dromen?
Op elke bladzijde is de onderhuidse spanning voelbaar die me zo is bijgebleven van haar eerste roman.

Read Full Post »

‘The language of flowers’ heb ik ooit ergens ‘voor weinig’ op de kop getikt en op een stapel met goedkope en tweedehands boeken gelegd met het idee dat ik die wel een keer mee kon nemen op vakantie. Maar de laatste weken ben ik veel in de tuin bezig geweest en zodoende had ik ineens zin om een boek over bloemen te lezen. En dat is maar beter ook want ik zou het sowieso niet op mijn vakantieadres hebben kunnen achterlaten.
‘The language of flowers’ vertelt het verhaal van de net 18 geworden Victoria die een ‘ward of the state’ is, oftewel: ze is een wees zonder pleegouders. Nu ze 18 is brengt haar sociaal werkster haar naar een huis waar meerdere jonge vrouwen wonen die afkomstig zijn uit een weeshuis. Ze drukt Victoria op het hart om snel een baantje te zoeken want ze moet de huur van het huis kunnen betalen. Maar Victoria heeft helemaal geen behoefte aan een huis, ze wil een tuin.
Victoria heeft ooit wel een huis gehad, zo komen we via de flashback-hoofdstukken te weten. Een huis met een ‘moeder’ en vooral een tuin. Maar het liep mis en Victoria is ervan overtuigd dat dat allemaal haar eigen schuld is. Intussen vindt ze in het ‘nu’ de enige baan waar ze geschikt voor denkt te zijn: die van bloemist. Al snel komen klanten erachter dat ze meer kan dan een boeket bij elkaar binden: Victoria weet boodschappen over te brengen via de bloemen. Ze is een van de weinigen die de taal der bloemen nog kent. In de Victoriaanse tijd werden boodschappen overgebracht via bloemen. Zo kon je maar beter geen basilicum van iemand krijgen (haat) of boerenwormkruid (ik verklaar je de oorlog) en de zonnebloem staat voor klatergoud. Achterin het boek staat een lijst met snijbloemen en hun betekenis. Helaas betekent één van mijn lievelingsplanten (vingerhoedskruid), onoprechtheid. Gelukkig weet ik dat af te zwakken met de ridderspoor ernaast (lichtheid) en ertegenover staat perfectie (aardbeien).
Aanrader voor liefhebbers van bloemen en voor lezers die The Secret Life of Bees mooi vonden.

Read Full Post »

Older Posts »