Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘lees vrouwen’

Jullie verwachten natuurlijk een stukje van mij over hoeveel schijt ik heb aan die uil van Minerva, of over het woord ‘Boreaal’ of dat ik paralellen trek tussen de leraren-kliklijn en ‘1984’ of iets dystopisch van Margaret Atwood. Want het gros van het electoraat weet toch niet wat ‘boreaal’ betekent of wie Minerva was, en degenen die het wèl weten en tòch op een fascist gestemd hebben kan het blijkbaar niet schelen.
Dus neem ik deze vrijdag even vrij om in een andere wereld te duiken. Het is namelijk boekenweek en ik weet niet hoe lang zoiets nog mag, een viering van de literatuur en het vrije woord, dus ik neem het er maar even van. Uit protest over het truttige thema van dit jaar (de moeder de vrouw) en de daarbij uitgekozen auteurs (louter mannen, al heb ik niets tegen de auteurs zelf, volgens mij zijn het hele aardige en misschien zelfs feministische mannen) heb ik natuurlijk wel een roman van een vrouwelijke auteur gekocht.
Zo ben ik dan ook wel weer, van sommige dingen kun je niet echt vrij nemen.

Advertenties

Read Full Post »

Ik houd van romans waarin maatschappelijke problemen in begrijpelijke taal behandeld worden. Een van mijn favoriete boeken van vorig jaar was daarom de Young Adult-novel ‘The hate U give’ (nu succesvol verfilmd). Liefhebbers van dat boek zou ik ‘Het overgebleven kind’ (Only Child) van harte aanraden. Samen met ‘The hate U give’ vormt het een mooi tweeluik van wat ik (vrij naar het liedje van Razorlight) ‘Trouble in America’ zou willen noemen.
Hoofdpersoon Zach is zeven jaar oud en aan het begin van de roman hebben hij, zijn klasgenootjes en zijn juf, zich opgesloten in een kast die in hun klaslokaal staat. Met een ijzerdraadje dat aan de binnenkant van de kastdeur is bevestigd houdt de juf de deur krampachtig dicht. Alsof haar leven en dat van de kinderen ervan afhangt. En dat doet het ook, want terwijl ze in de kast zitte horen ze gegil en plof…plof…plof-geluiden vanaf de gang komen.
Zacht hoort zijn juf de politie bellen. ‘Er is iemand met een wapen in de school’, hoort hij haar zeggen. Sommige klasgenootjes gaan huilen, een ander geeft over, maar ze mogen de kast niet uit totdat er een politieagent komt die hen vertelt dat de kust veilig is.
Terwijl ze door de gang lopen zegt de agent tegen hen dat ze vóór zich moeten kijken, maar Zach vraagt zich af waarom er kinderen in de gang op de grond liggen, en is dat nou bloed wat hij ziet?
In een kerk wachten de kinderen op hun ouders die hen mee naar huis zullen nemen. Maar als Zach’s moeder er is is de nachtmerrie ver van over.

De achterflap van deze roman verklapt meer dan ik in dit stuk wil doen (ik had ‘m zelf vooraf niet gelezen en daar ben ik blij om), maar ik kan wel vertellen dat ‘Het overgebleven kind’ een sterk debuut is met een zeer sympathieke hoofdpersoon. Een aanrader voor iedereen die in het onderwijs of op een andere manier met jonge kinderen werkt. En daarnaast voor iedereen die houdt van romans met een jonge hoofdpersoon.
Navin slaagt er goed in om gedurende de gehele roman binnen de beleving van een schoolkind te blijven, het enige nadeel van dit perspectief is dat er niet heel expliciet wordt vermeld waar de schuld van het drama gezocht moet worden. Wellicht is dit een bewuste keuze zodat de roman door lezers van alle politieke kleuren omarmd kan worden, maar misschien acht de auteur de lezer gewoon hoog genoeg om zelf de conclusie te trekken.

Read Full Post »

Een boek van Anna Enquist lezen voelt voor mij altijd een beetje als het hebben van een gesprek met een heel intelligente tante. Zo’n vrouw die verstand heeft van dingen waar je geen kaas van hebt gegeten maar die ze op zo’n toegankelijke manier weet te brengen dat je je toch niet dom voelt, maar juist, tegen de tijd dat ze klaar is met vertellen, een beetje slimmer.
‘Want de avond’ is het vervolg op ‘Kwartet’ waarin vier vrienden wekelijks samen musiceren op de woonboot van één van hen. Aan het einde van die laatstgenoemde roman vindt een gebeurtenis plaats waardoor ze ‘nu’, aan het begin van ‘Want de avond’ geen contact meer hebben met elkaar. Dit geldt zelfs voor het echtpaar dat deel uitmaakte van het kwartet, ze spreken elkaar nog nauwelijks en de man begraaft zich in zijn werk terwijl de vrouw zich er niet toe kan zetten om aan het werk te gaan of zelfs maar haar instrument weer op te pakken.
‘Want de avond’ volgt Jochem, de instrumentbouwer die nu in zijn atelier leeft en Carolien (zijn echtgenote) die er steeds meer van overtuigd raakt dat ze haar beroep, ze is huisarts, niet meer uit kan (of wil?) voeren. Uiteindelijk neemt ze het vliegtuig naar China, waar één van de andere kwartetleden concerten organiseert. Eenmaal daar blijkt dat de liefde voor muziek er nog wel degelijk is. Maar komt het kwartet ooit nog bij elkaar? 

Read Full Post »

De achterflap van deze roman bevat alleen twee blurbs die het de hemel inprijzen (waaronder één van Thomas Rosenboom) maar niet veel prijsgeven over de inhoud. En dat is in dit geval eigenlijk wel zo leuk (ik heb een hekel aan achterflapteksten die een soort samenvatting geven van de eerste helft van het verhaal, maar soms is enige informatie vooraf wel handig, zoals bij ‘Twee Vrouwen’, dat boek had alleen een foto van de auteur – in zwembroek, nee bedankt!- achterop waardoor ik er pas halverwege de roman achter kwam dat de ik-figuur een vrouw moest voorstellen).
Van verwarring omtrent de hoofdpersoon is bij ‘In alle steden’ geen sprake: de ik-figuur heet Bennie en tot voor kort had hij het beter dan nu. Hij is een stukje omlaag gevallen op de sociale ladder. En dat kun je vrij letterlijk nemen want het verhaal speelt zich af in een toekomst waarin steden verticaal zijn gebouwd en opgedeeld in wijken met een letter. Hoe lager de letter in het alfabet, hoe armoediger de situatie daar is.
Uitzicht op verbetering is er nauwelijks. Het leek er even op dat Bennie één van de weinigen was die uit de sloppenwijk had weten te ontsnappen, maar zijn wens om de wereld beter te maken strookte niet echt met wat men in de C-wijk voor ogen had.
Een roman die zich afspeelt in een dystopische toekomst (tenminste, als je geen VVD-stemmer bent dan vind je dit waarschijnlijk geen rooskleurige maatschappij) doet natuurlijk snel denken aan ‘1984’, maar de grauwheid is subtieler in ‘In alle steden’. Wat dat betreft deed het me meer denken aan ‘The heart goes last’ van Margaret Atwood, al is de roman van Weverling minder absurdistisch.
Op subtiele wijze laat de auteur merken dat de lezer zich bevindt in een tijd die niet de huidige is. Bijvoorbeeld door te spelen met taalgebruik. Daarin zijn anglicismen geslopen die ons nu (gelukkig nog) vreemd in de oren klinken zoals ‘…als ik hem tegenkom dan zal ik het eens goed laten regenen op dat gezicht van hem en dan heb jij mijn rug’.
‘In alle steden’ is een interessante roman waarin huidige problemen zoals het VVD-egoïsme, de klimaatcrisis en het afkalven van de integriteit van de media belangrijke thema’s zijn. 

Read Full Post »

‘Tja, het is een soort auto-ongeluk, maar je blijft kijken’, zei een vriendin ooit over een tv-serie die ons beider heimelijk genoegen was, en daar moest ik weer aan denken toen ik dit zesde deel uit de Outlander-serie las. Even heb ik zelfs overwogen om te stoppen met lezen, zoveel kommer en kwel kregen Claire en ik -als lezer- aan het begin van ‘A breath of snow and ashes’ te verwerken. Maar ik heb doorgezet (‘je blijft kijken’…) en ik werd zoals gebruikelijk beloond met een spannend en meeslepend verhaal met naast alle ellende een flinke dosis humor.
Zonder al te veel weg te geven voor de mensen die nog niet aan de reeks begonnen zijn (in dat geval wil je misschien liever deze blogpost lezen); de gebruikelijke elementen zitten er weer in: een sterke vrouwelijke hoofdpersoon, droge humor, spanning (ja, zoals gebruikelijk raken ze elkaar weer kwijt) en een boeiende historische achtergrond.
Net als J.K. Rowling in háár fantasy-reeks slaagt Diana Gabaldon erin om de personages een gelaagdheid mee te geven die hen tot leven doet komen. Bijna niemand is alleen maar ‘goed’ (ok, behalve Lord john Grey dan) zodat zelfs je favoriete personages je bij tijd en wijle behoorlijk kunnen irriteren (Claire is in dit deel -wederom- nogal homofoob en Jamie had bij het opvoeden van Fergus misschien íets meer tijd moeten besteden aan communicatieve vaardigheden).
Daarnaast is ze ook een ster in het verweven van verschillende verhaallijnen waarvan je je afvraagt of ze voor het einde van het boek nou nog opgelost gaan worden en of die personages waarvan we al 500 bladzijden niets vernomen hebben nog terug gaan komen. Het antwoord is ‘ja’. Maar omdat ze er 1438 pagina’s over doet is het te hopen voor je dat je nog weet wie ook alweer wie was. 

Read Full Post »

2018 was het jaar waarin de verkoop van papieren boeken steeg met 2.5% en zoals gewoonlijk heb ik daar mijn steentje aan bijgedragen. Het was een mooi jaar waarin veel romans van vrouwelijke auteurs in de publiciteit kwamen. Overkoepelende thema leek ‘de dystopische toekomst’ (in de sfeer van Margaret Atwood’s The handmaid’s tale) te zijn. Denk bijvoorbeeld aan Red Clocks van Leni Zumas en Future home of the living God van Louise Erdrich. Beiden stonden op mijn longlist maar hebben net de top 10 niet gehaald.
Twee romans die de top 10 ook niet hebben gehaald maar zeker het vermelden waard zijn zijn ‘An American marriage’ en ‘Little fires everywhere‘. Beide romans behandelen maatschappelijke problemen op een heel toegankelijke en vlot leesbare manier. Aanraders voor iedereen die ‘gewoon een lekker boek’ wil maar niet bang is om er ook iets van op te steken. Net als de nummer 1 trouwens, en de nummer 2. Hier zijn ze:

  1. The Power-Naomi Alderman Screen Shot 2019-01-02 at 11.03.54
  2. The hate u give-Angie Thomas
  3. Eleanor Oliphant is completely fine-Gail Honeyman
  4. Home fire-Kamila Shamsie
  5. The sun does shine-Anthony Ray Hinton
  6. State of wonder-Ann Patchett
  7. The human stain-Philip Roth
  8. The heart goes last-Margaret Atwood
  9. Dertig dagen-Annelies Verbeke
  10. Hier-Joke van Leeuwen

Read Full Post »

Kort maar krachtig is de titel van de meest recente roman van Joke van Leeuwen (ook bekend als auteur van jeugdliteratuur-pareltjes). En eenvoudig maar sterk is ook de inhoud.
In een huisje aan de grens, een grens die eerst doet denken aan die tussen Nederland en België maar later aan die tussen Oost- en West-Berlijn, woont een man met een opdracht. Zijn opdracht is het bewaken van de grens. In een uniform. En met een hond. Hij houdt zich aan de regels en verwacht dat ook van zijn vrouw en zijn zoon. Zij mogen niet vriendschappelijk omgaan met de mensen in het dorp want dan zou men kunnen denken dat hij een oogje toe zou knijpen als één van hen iets over de grens zou smokkelen en ze mogen ook de grens niet over. Waarom zouden ze dat ook willen? Hier is immers alles beter.
Aan het begin van het verhaal lijkt het er nog op dat de zoon, Bardo, zal ontsnappen aan het regime van zijn vader: hij heeft een creatieve geest en raakt toch bevriend met iemand van school die huisjes maakt van luciferstokjes. Maar dan komt de militaire dienst en een baan: het bewaken van de grens. Niet veel later wordt de grens gesloten. Er mag niemand meer over.
Treedt Bardo in de voetsporen van zijn vader en houdt hij zich rigide aan de regels of kiest hij de kant van een ‘landverrader’ met wie hij bevriend is die de grens over wil?
In een eenvoudige stijl schetst Joke van Leeuwen een beklemmende wereld die duidelijk laat zien dat vroeger niet alles beter was (het verhaal deed me sterk denken aan de jaren ’60 en ’70). ‘Hier’ behandelt thema’s die de laatste jaren opnieuw actueel worden: wie zijn ‘wij’ en wie zijn ‘zij’ en is ‘hier’ echt alles beter dan elders? Is iedereen van over de grens ‘de ander’ en daarmee automatisch minder dan ‘wij’?
De stijl deed me wat Vlaams aan en ik vroeg me af ‘is Joke van Leeuwen nou Nederlands of Vlaams?’ Ze blijkt een Nederlandse te zijn die 16 jaar geleden naar Antwerpen is verhuisd. Zij wel. 

Read Full Post »

Older Posts »