Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘anything can happen tuesday’

This blogpost was written after the airing of The long night so it might contain some spoilers if you haven’t seen that episode (or any episode of Game of Thrones) yet. So yes, this is a Game of Thrones blogpost. Because I have a theory on how it will end. Or should end, because it’s best for everyone if I’m just always right. I save a lot of discussion and Ned Stark once wisely said: ‘Never argue with a Tully’.
So, our side wins the war (this is a Tully (me) /Stark (the husband)-household with a hint of Baratheon temper (mainly me) so ‘our side’ means Jon and friends. They arrive in the throne room and Jon tells his dragon to ‘dracaris’ the iron throne. Which ticks off Daenerys but he says ‘You wanted to break the wheel, this is how you break the wheel’ (in that voice, yes). And then they set up a council of seven to rule Westeros together. Each of the seven members represents one of the seven faces of God.
Daenerys is the mother (of Dragons)
Jon is the Father (unless he is the warrior, in which case Tyrion or Ser Davos will be the Father)
Sansa is the Maiden
Varys could be the Crone (there are no old women left in Westeros at the end of the war, I suspect)
Ser Brienne will be the Warrior (unless it’s Jon)
Gendry is the Smith (dùh)
and of course Arya is the Stranger
and this council of men, women and intersexuals will rule Westeros in many peaceful years and they will live happily ever after. By the old gods and the new, this is how it should end.
Or I may be completely wrong and everybody dies in the episode I’ll watch tonight….
How do you think it will all end and who is your favorite character?

Read Full Post »

Laatst las ik een boek over de Japanse cultuur. Daarin stond een stukje over de manier waarop Valentijnsdag gevierd wordt: op die dag geven vrouwen chocola aan iemand die ze leuk vinden (en vervolgens moeten ze een maand wachten of ze op 14 maart iets terugkrijgen, wreed!), ‘ook al kom je daarmee sterk over’.
En dat laatste zinnetje liet me maar niet los. Is ‘sterk’, ofwel ‘zelfverzekerd’ overkomen iets slechts in de Japanse cultuur? Is Valentijnsdag die éne dag in het jaar waarop vrouwen assertief mogen zijn in de liefde? Er stond geen verdere uitleg bij.

Een paar pagina’s later las ik nog een rare zin en toen ging ik even voorin het boek kijken: het was niet vertaald vanuit het Japans maar uit het Engels. Dat ‘sterk overkomen’ was dus gewoon een knudde-vertaling van ‘coming on strong’, oftewel: hard van stapel lopen. Je geeft als Japanse vrouw op Valentijnsdag dus chocola aan een man die je leuk vind, ook al lijk je daarmee wel erg hard van stapel te lopen. Zo zie je maar, een slechte vertaling kan een hele cultuur in een ander daglicht zetten…

Read Full Post »

Ik had de hashtag via Twitter wel eens langs zien komen, maar ik wist niet waar ie vandaan kwam. Totdat ik ‘m afgelopen woensdag tijdens de bioscoopreclame voorbij zag komen: #doeslief (een samentrekking van ‘doe eens lief’). Maar het gaat niet eens over lief doen, het gaat over sociaal geaccepteerde omgangsvormen.
Blijkbaar moet ons via reclame duidelijk worden gemaakt dat het niet ‘lief’ is om trambestuurders te bespugen en kassamedewerkers te negeren.
Dat laatste is niets nieuws hoor. Toen ik 17 was werkte ik in een vrij bekend warenhuis en als ik daar achter de kassa zat, begroette ik iedereen met ‘goedemorgen’ of ‘goedemiddag’ (afhankelijk van het tijdstip van de dag). De meesten antwoordden dan. Mocht er geen antwoord komen dan herhaalde ik de groet nog een keer. Vaak zeiden mensen dan ‘Oh sorry, goedemiddag.’ Maar er was ook een categorie mensen (tja, als ik eerlijk ben: zichzelf belangrijk vindende mannen van middelbare leeftijd) die hield hun kaken stijf op elkaar. En zolang zij niets zeiden, schande ik geen boodschappen. Ze zullen me wel een naar wijf hebben gevonden, maar ik ben geen robot, ze bekeken het maar. Het grappige was dat dit soort mannen vaak terecht werd gewezen door vrouwen op de leeftijd ‘zou zijn moeder hebben kunnen zijn’. ‘Zeg, ze zei wat hoor!’, zeiden ze dan. Waarop de eikel dan iets mompelde wat ik, met één opgetrokken wenkbrauw, dan maar als groet accepteerde.
Een soortgelijke situatie ontstond een keer toen ons PIN-systeem het niet deed (het pinnen stond nog in de kinderschoenen). Een man van het onvriendelijke type was aan de beurt en nadat ik alles had gescand haalde hij zijn pinpas tevoorschijn waarop ik vertelde dat ‘tot mijn spijt het niet mogelijk was om te pinnen’. Waarop de man ontplofte van woede en zei dat ik dat wel eens eerder had kunnen zeggen. ‘Nou’, zei de mevrouw die achter hem stond, ‘Ik sta achter u in de rij en ik heb het haar in die tijd wel drie keer horen zeggen, dus als je niet op stond te letten dan is dat niet háár schuld!’
Dat was misschien niet per se heel erg lief maar wel heel leuk. Scan_20151005 (4)h

Read Full Post »

Een vriendin deelde op Facebook een schattig filmpje van een meisje met het Syndroom van Down dat iedereen opriep om op 21 maart, World Down Syndrome Day, odd socks te dragen. ‘Snel gekke sokken kopen’ schreef vriendin erbij. Maar dat hoeft dus niet. Het woord odd heeft in deze context namelijk niet de betekenis ‘gek’ of ‘raar’.
Als iemand, op een voorval of opmerking, reageert met ‘That’s odd’, dan kun je dat inderdaad vertalen met ‘Dat is raar’ of ‘Dat is apart’. Maar in de woordcombinatie an odd pair, worden er twee dingen bedoeld die niet hetzelfde zijn. Als je bijvoorbeeld met memory in je ene hand het kaartje met de chocoladeletter hebt en in de andere de gaper (we hadden thuis Holland Memory), dat is een odd pair en dan moet je ze dus terugleggen (memory heet in het Engels trouwens pairs).
Op 21 maart kun je dus gewoon hele saaie sokken dragen: als je aan de ene voet een rode en aan de andere een blauwe doet draag je al een odd pair. Een sáái odd pair, maar toch.
Ik ben er dan ook absoluut vóór om gekke sokken te kopen. Zo heb ik een paar in Engeland gekocht met kleine pepertjes erop waarvan er eentje zegt ‘I’m a little chilly’, die kan om mijn rechtervoet en dan draag ik links een sok met daarop een pakje sojasaus dat zegt ‘I’m soy into you’.
Want odd kan altijd odder.

Read Full Post »

Afgelopen zondag was het al zover: de eerste dag van het jaar waarop ik (weliswaar met een sweater aan en een sjaal om) in mijn tuin in de zon kon zitten.
Dat ging niet zo makkelijk als ik het opschrijf. Ik liep eerst naar buiten met een kop thee en een boek in mijn handen, om, eenmaal in de tuin, tot de conclusie te komen dat ik eerst de stoel schoon moest maken. Dus liep ik weer naar binnen om allesreiniger en een doekje te halen en toen de stoel schoon was ging in nog een keer naar binnen om een handdoekje te halen waar ik op kon gaan zitten omdat de stoel nog nat was.
En toen zat ik eindelijk, boek op schoot, kop thee voorzichtig op een tegel gezet (de grond loopt schuin omdat de vorige eigenaar de tuin zo had ingericht dat je absoluut niet kon zitten in dat éne hoekje waar de zon staat). Om tot de ontdekking te komen dat ik middenin een misselijkmakende stank beland was. Ik keek om me heen. De onlangs door de mijnheer schoongemaakte tuin was weer als kattenbak gebruikt door het zwart-witte kutbeest dat ik met regelmaat verjaag.
Ik zal jullie de details besparen, maar toen ik klaar was met het rottigste schoonmaakklusje dat ik me voor kon stellen bedacht ik me dat het een goed idee zou zijn om een jaarlijkse (of beter: maandelijkse) schoonmaakdag te organiseren waarop katteneigenaren de tuinen van mensen die geen kat hebben schoonmaken.
Dat hele ‘katten moeten vrij kunnen zijn’  is natuurlijk leuk en aardig (nee, dat meen ik niet, ze doden vogels dus houd die krengen binnen, maar dat voor nu even terzijde), maar mijn hond moet ook naar buiten kunnen maar dan is het nog steeds mijn verantwoordelijkheid om zijn poep op te ruimen. Hondeneigenaren hebben dus elke dag poepopruimdienst.
Daarnaast zijn die schijtende katten ook nog eens heel slecht voor het milieu: menig tuineigenaar is de stank zo zat dat ze de bloemen en planten uit de grond trekken (zijn de bijen en de vogels heel blij mee, maar niet heus) en tegels gaan leggen. En door die tegels kan het regenwater niet gemakkelijk de grond in lopen waardoor de kans groter is dat je straat of huis onder water komt te staan.
Dus: als je niet wil verzuipen, ruim dan de kattenschijt uit de tuinen van katlozen op en geef ze een tuinplant als dank voor het doorstaan van de stank. 

Read Full Post »

‘Ik heb morgen een dag waarop mijn collega’s en ik werken op een andere locatie en dan aansluitend met eten enzo.’
‘Een team-uitje ofzo?’
‘Nee, we gaan in kaart brengen of we nog op de goede weg zijn enzo en welke richting we het komend jaar op willen.’
Ik zie aan de mijnheer dat hij heel erg zijn best doet om alle termen die hem op zijn werk om de oren vliegen te vermijden want in ons huis wordt al het holle kantoor-jargon genadeloos afgestraft.
De volgende dag appt hij foto’s van hemzelf en zijn collega’s voor een grote flip-over in een zaal van de beurs van Berlage.
‘Hoe was je hei-dag?’, vraag ik als hij weer thuis is.
‘Ik heb dat woord niet gebruikt hè?!’, zegt hij.
‘Nee, maar ik lees ook wel eens wat. Ik dacht eigenlijk dat dat soort dingen altijd op de hei gehouden werden.’
‘Ja, ik ook.’
‘Waarom heet het dan zo?’
‘Dat weet ik ook niet.’
‘Dan is eik-dag toch een beter woord? Omdat je gaat eiken of je nog op de goede weg zit enzo?’
‘Misschien wel.’
Hij weet wel beter dan in discussie gaan over taalgebruik. Hij is op de goede weg.

Read Full Post »

Ik geloof dat ze na elke aflevering van ‘De slimste’ te zien waren: korte stichtelijke filmpjes van een mevrouw die zwerfvuil in een vuilnisbak stopt en dan de tekst ‘laten we wat meer omkijken naar elkaar’.
Nu had ik op zich die spotjes niet nodig want ik ben opgevoed door ouders die deuren openhielden voor ouderen en op roltrappen gevallen peuters opraapten voor moeders die hun handen vol hadden, maar ik moest er toch weer even aan denken toen ik laatst in de rij stond bij de kassa van Albert Heijn.
Voor mij stond een mevrouw op leeftijd die haar mandje op de grond had gezet en bukt om één voor één de boodschappen op de band te zetten. Waarschijnlijk is het voor haar te zwaar om die mand op te tillen dus vraag ik ‘kan ik u helpen?’
‘Nee hoor’, zegt ze ‘zo blijf ik in beweging.’
En gelijk heeft ze natuurlijk, als je bepaalde bewegingen niet meer maakt dan kun je ze op een gegeven moment niet eens meer maken. We kletsen nog wat verder (ik sta nu toch in socialio-modus) terwijl we onze boodschappen uitstallen. Ik heb alleen maar biologische groente en een pakje quorn geen-kipfilet en zij heel veel doosjes waar ‘Chinese kippensoep’ op staat.
Dan draait de man die voor haar staat zich om en zegt ‘Zal ik even helpen’ en begint zonder het antwoord af te wachten in haar mandje te graaien. De vrouw slaat haar ogen ten hemel en ik moet een beetje lachen. ‘Nee!’, zeg ik ‘niet helpen!’
Ze waren in dat spotje even vergeten te vermelden dat ‘omkijken naar elkaar’ ook betekent dat je even luistert want helpen kun je alleen doen op de manier waarom mensen geholpen wíllen worden. Anders is het lastigvallen. 

Read Full Post »

When I was about four years of age, I had my first conversations in English. It was on one of Greece’s beaches and my conversational partners were two redheaded girls. This may be an explanation for the fact that my accent in English is a mixture of Irish and Scottish (Scots assume I’m Irish, the Irish assume I’m Scottish).
There’s just one word that ‘outs’ me as a non-native English speaker, and that’s ‘interesting’. When I say interesting, there’s a change I mean just that: I find what you are saying noteworthy, amusing or enlightening. Whereas the reply ‘interesting’, when coming from a British person, should usually be interpreted as ‘what you are saying is just a load of poppycock’.
And that’s an interesting (see what I’m doing here?) word; poppycock. It comes from the Dutch word pappekak in which pap means porridge or mush and kak means shit. Together it adds up to an old fashioned way to say diarrhea.
So, literally, what you are thinking, or saying, is; ‘you’re talking shit’.  But even I know that it is a rare occasion on which a British person will say that.  

Read Full Post »

De yoga-les is afgelopen. We vouwen alle dekentjes op en pakken de grote bolsters om ze terug te leggen in de kast. Voor mij staat een vrouw die, ik kan het niet anders omschrijven, de hele boel in één worp erin kwakt. De dekens scheef en bovenop dekens van een andere kleur, de bolsters dito en met de achterkant naar voren. Ik weet dat de eigenaresse van de studio blij wordt van dekens en kussens op kleur, en als ik heel eerlijk ben kan ik dit zelf gewoon niet aanzien, dus leg ik alles even goed voordat ik mijn eigen kussens een dekens in de kast leg. Recht. En zodanig dat de spullen die een ander gebruikt heeft er ook nog in passen.
Vervolgens doe ik mijn jas aan en zet mijn schoenen alvast op de mat. Straks zal ik als een gemankeerde ooievaar met één voet op de mat mijn schoen aan mijn andere voet wurmen. We ‘mogen’ namelijk niet met onze buitenschoenen in de studio lopen, vandaar het gehannes. Maar eerst pak ik nog even mijn tas zodat ik alles heb en gelijk de deur uit kan. Maar in de drie seconden dat ik mijn tas pak heeft zij haar schoenen naast de mijne gegooid en gaat zelf de geknakte kraanvogel uitvoeren. Er zit weinig anders op dan even te wachten. Al denk ik wel: als ik jouw spullen niet had opgeruimd dan was ik nu al de deur uit geweest.
Als ze klaar is schopt ze mijn schoenen eerst omver en gaat er daarna bovenop staan. Terwijl ze de deur open doet, doet ze het nóg een keer.
‘Je staat nu voor de derde keer op mijn schoenen’, zeg ik. Maar ze hoort me niet, of doet net alsof, en loopt de deur uit.
Ik weet dat het bij yoga gaat om ‘in jezelf keren’ en naar je eigen lichaam luisteren, maar ik geloof niet dat deze ‘na mij de zondvloed en schijt aan de rest van de wereld’ onderdeel uitmaakt van het achtvoudige pad. 

Read Full Post »

Vorige week werd er een wet aangenomen in de Tweede Kamer omtrent de Nederlandse vlag. Die komt voortaan in diezelfde Kamer te hangen. Slechts één partij, de Partij voor de Dieren, stemde tegen. De wet was een initiatief van de SGP, in samenwerking met de PVV.
Of er een vlag in de Tweede Kamer hangt of niet, dat zal me verder (vegetarische) worst wezen, maar ik geef eerlijk toe dat als SGP en PVV iets willen, ik ook geneigd ben om gelijk te denken ‘nee, dank je’.
De SGP was niet blij met het ‘nee’ van de Partij voor de Dieren. ‘Je hebt altijd mensen die niet meegaan in de moderne tijd.’, luidde de kattige reactie van woordvoerder Menno de Bruyne.
Even voor de goede orde: de SGP zijn de reli’s die geen vrouwen toelaten op de kieslijst. En over welke ‘moderne tijd’ hebben we het eigenlijk? De tijd waarin de regeringspartijen (allemaal geleid door witte mannen) er alleen is voor de witte, rijke ‘normale’ Nederlander? De tijd waarin bijna iedereen die vol trots een vlaggetje naast zijn twitternaam zet een extreem-rechtse troll blijkt te zijn? Niet zelden plaatsen die trouwens per ongelijk de vlag van Luxemburg, maar dat terzijde.
Dit is de tijd dat er in het Nederlands parlement woorden gebruikt worden als ‘kopvoddentax’, waarin mensen varkenskoppen plaatsen bij moskeeën en asielzoekerscentra. Dit lijkt me niet de tijd om trots te zijn op Nederland en méér vertoon van nationalisme te willen. De lijkt me de tijd van internationale saamhorigheid. Imagine there’s no countries…
Waar ik dan trots op ben? Op Marianne Thieme. 

Read Full Post »

Older Posts »