Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘anything can happen tuesday’

Hallo Frida

Langzaamaan gaat alles weer open. Of eigenlijk: weer weer open, want dat is natuurlijk al eerder gebeurd, maar hopelijk nu voor het echie. Of in ieder geval tot de volgende pandemie zich aandient want zolang het nieuwe normaal niet wezenlijk verschilt van het oude kunnen we daar natuurlijk op wachten.
Maar goed, we kunnen weer op bezoek bij mensen en musea zijn weer open. Na bibliotheken voor mij wel het belangrijkste, dus combineerden we ‘vrienden’ en ‘cultuur’ en gingen op bezoek bij Frida en Diego want die hangen nu tijdelijk in het Cobra Museum.
Het was even wennen aan al die kwetterende boomers om ons heen, dat was ik echt niet meer gewend, zo veel mensen om me heen die tegelijk praten (sowieso in mijn ogen altijd heiligschennis, bij een tentoonstelling op vol volume praten maar ik kan mijn normen helaas niet aan de hele wereld opleggen), maar heel fijn om weer eens kunst te zien die ik niet zelf eerst bij RedBubble heb moeten bestellen. Leuke bonus: toen we jaren geleden in San Francisco waren wilde ik graag een muurschildering van Diego Rivera bekijken, maar dat kon toen niet omdat dat College waar die schildering zich bevond, dicht was. In de tentoonstelling is een replica van die muurschildering te zien. Dat is natuurlijk niet hetzelfde, maar toch leuk.

Read Full Post »

Is ‘reli-thriller’ al een subgenre? Umberto Eco was wellicht de bedenker van het genre en Dan Brown maakte het met zijn Da Vinci Code populair bij een groot publiek maar de Nederlandse auteurs Jeroen Windmeijer en Jacob Slavenburg zijn ook hard bezig om naam te maken in het genre. Van hen samen verscheen eerder Het Isisgeheim en Windmeijer is auteur van onder meer Het Petrusmysterie en Het Pauluslabyrint.

Het verhaal begint met Frank. Frank is een man met de tatoeages van Arie Boomsma en de slangenliefde van Freek Vonk…en de godsdienstwaanzin van een Staphorster predikant. Frank’s ex-vriendin Magda is journalist en werkt in haar vrije tijd aan een boek over vrouwen in de Bijbel. Tijdens haar onderzoek stuit ze met regelmaat op informatie die niet strookt met de canonieke lezing van de Bijbel. En al helemaal niet met de interpretatie die men er aan geeft in de Pinkstergemeente waar Frank en zijn vrouw lid van zijn. En jammer genoeg voor Frank is zijn vrouw Cat de beste vriendin van Magda.
Frank vlucht steeds meer in zijn seksistische geloofsovertuiging en trekt veel op met de voorganger van zijn kerk. Samen organiseren ze bijenkomsten voor een select groepje gelovigen waar een heel gevaarlijk spel gespeeld wordt. Het duurt niet lang of het eerste dodelijke slachtoffer valt.

De korte hoofdstukjes houden de vaart in het boek en zorgen ervoor dat de lezer het boek nauwelijks weg kan leggen. Een ‘whodonnit’ kan deze thriller niet genoemd worden, voor mij was het al vrij snel duidelijk wie wàt had gedaan en waarom. Maar dat geeft niet, de spanning zit in andere dingen. Zoals de vraag welke kant Cat, die tussen twee vuren zit, gaat kiezen: die van haar echtgenoot van wie ze meer en meer vervreemd of die van haar vriendin?

Er zaten echter wat dingen in het boek die ik vreemd, storend of onwaarschijnlijk vond. Zo heeft hoofdpersoon Magda Nederlands gestudeerd maar heeft ze nog nooit van Lilith gehoord. Dat lijkt me net zo waarschijnlijk als een politieagent die onbekend is met de term ‘plaats delict’.
Ook zegt een man op enig moment dat hij een douche gaat ‘pakken’. Aangezien hij niet in de bouwmarkt is maar in zijn eigen huis neem ik aan dat hij een douche gaat ‘nemen’. Zijn vrouw zegt vervolgens dat ze thee gaat ‘maken’ (ik neem aan ‘zetten’).
Als een vrouw het kapsel van een andere vrouw omschrijft als ‘pittig’, dan is dat geen compliment, heren auteurs. En aan de context meende ik af te kunnen lezen dat ze het goed met elkaar konden vinden….
Maar het meest verwarrende vond ik nog wel de opmerking dat iets de crime scene fotograaf de kans zou geven de foto’s te ‘ontwikkelen’. Werkt die vrouw met een analoge camera dan? Dat lijkt me bijzonder genoeg om te vermelden in deze tijd waarin bijna alles digitaal gaat.
Alleen analoge foto’s hoeven ontwikkeld te worden. Wellicht bedoelden de auteurs afdrukken*?

Betekenen deze lezersergernissen dat het boek de moeite niet waard is? Nee, dat betekent het niet. Zoals al gezegd leest het lekker vlot en is het een aanrader voor mensen die houden van een thriller waar je nog iets van opsteekt. Want de passages waarin Magda onderzoek doet en deskundigen spreekt zijn zeker de moeite waard.

*Toen ik in een fotowinkel werkte blafte mening klant ‘ontwikkelen’ als opdracht. ‘Ook afdrukken?’ vroeg ik dan heel liefjes. ‘JA NATUURLIJK!’ was dan steevast het antwoord, maar zo natuurlijk is dat niet. Sommige mensen hebben thuis de mogelijkheid tot afdrukken maar laten het ontwikkelen graag elders doen.

Read Full Post »

Ik heb het nooit geweten, maar voordat ik een jaar oud was dacht ik al als een monnik: ik vroeg bij alles ‘waarom?’ En ‘dat is nu eenmaal zo’ vond -en vind- ik niet goed genoeg.
Maar dat wil niet zeggen dat Jay Shetty, auteur van ‘Denk als een monnik’ mij niets meer te leren had. De Britse Jay volgde ooit een opleiding in iets waar hij veel geld mee had kunnen verdienen in The City (het Londense zakencentrum). In plaats daarvan ging hij drie jaar in een ashram wonen om monnik te worden. De lessen die hij daar leerde -waaronder de les dat zich geheel terugtrekken uit de maatschappij toch niet zijn pad was- deelt hij nu via podcasts, als coach en nu door middel van dit boek.
Jay stimuleert je om kritisch te denken, om je af te vragen waarom je wil wat je denkt te willen. Wat zijn je drijfveren, wat zit erachter, voor wie doe of wil je dit eigenlijk.
Frappant vond ik het stuk waarin hij omschreef wat ik zelf ook onlangs ontdekte: routine en structuur zijn juist goed voor de creativiteit. Ik had nooit een planning voor de dag omdat ik eigenlijk maar zelden iets ‘moet’. Maar dat zorgde ervoor dat ik een groot deel van de dag maar wat aanlummelde. Nu ik een uur rust heb ingebouwd in mijn werkdag ben ik de tijd eromheen veel productiever. En hopelijk ook creatiever.
Maar zijn belangrijkste boodschap in deze tijd is misschien nog wel die van ‘een brede kijk op het leven’. Verruim je bewustzijn, verbreed je horizon en de pijn zal minder worden.
Dat lijkt me een mooi streven voor iedereen die alleen maar kan kijken naar de negatieve invloed van een lockdown op hun eigen leven heeft. Mensen die roepen ‘ja maar ik wil uit eten’ terwijl er mensen zijn die niet eens te eten hebben. Mensen die roepen ‘ja maar ik wil mijn vrienden knuffelen’ terwijl er mensen zijn die sommigen van hun vrienden nooit meer kunnen knuffelen.
Als er ooit een juiste boek op de juiste tijd was, dan is dit het wel. Ik kan het van harte aanbevelen aan iedereen die ‘De meeste mensen deugen’ met veel plezier hebben gelezen.
Wordt het meer, zou Jay zeggen. Wat dat betekent? Dat lees je op pagina 254 van het boek.

Read Full Post »

This blogpost was written after the airing of The long night so it might contain some spoilers if you haven’t seen that episode (or any episode of Game of Thrones) yet. So yes, this is a Game of Thrones blogpost. Because I have a theory on how it will end. Or should end, because it’s best for everyone if I’m just always right. I save a lot of discussion and Ned Stark once wisely said: ‘Never argue with a Tully’.
So, our side wins the war (this is a Tully (me) /Stark (the husband)-household with a hint of Baratheon temper (mainly me) so ‘our side’ means Jon and friends. They arrive in the throne room and Jon tells his dragon to ‘dracaris’ the iron throne. Which ticks off Daenerys but he says ‘You wanted to break the wheel, this is how you break the wheel’ (in that voice, yes). And then they set up a council of seven to rule Westeros together. Each of the seven members represents one of the seven faces of God.
Daenerys is the mother (of Dragons)
Jon is the Father (unless he is the warrior, in which case Tyrion or Ser Davos will be the Father)
Sansa is the Maiden
Varys could be the Crone (there are no old women left in Westeros at the end of the war, I suspect)
Ser Brienne will be the Warrior (unless it’s Jon)
Gendry is the Smith (dùh)
and of course Arya is the Stranger
and this council of men, women and intersexuals will rule Westeros in many peaceful years and they will live happily ever after. By the old gods and the new, this is how it should end.
Or I may be completely wrong and everybody dies in the episode I’ll watch tonight….
How do you think it will all end and who is your favorite character?

Read Full Post »

Laatst las ik een boek over de Japanse cultuur. Daarin stond een stukje over de manier waarop Valentijnsdag gevierd wordt: op die dag geven vrouwen chocola aan iemand die ze leuk vinden (en vervolgens moeten ze een maand wachten of ze op 14 maart iets terugkrijgen, wreed!), ‘ook al kom je daarmee sterk over’.
En dat laatste zinnetje liet me maar niet los. Is ‘sterk’, ofwel ‘zelfverzekerd’ overkomen iets slechts in de Japanse cultuur? Is Valentijnsdag die éne dag in het jaar waarop vrouwen assertief mogen zijn in de liefde? Er stond geen verdere uitleg bij.

Een paar pagina’s later las ik nog een rare zin en toen ging ik even voorin het boek kijken: het was niet vertaald vanuit het Japans maar uit het Engels. Dat ‘sterk overkomen’ was dus gewoon een knudde-vertaling van ‘coming on strong’, oftewel: hard van stapel lopen. Je geeft als Japanse vrouw op Valentijnsdag dus chocola aan een man die je leuk vind, ook al lijk je daarmee wel erg hard van stapel te lopen. Zo zie je maar, een slechte vertaling kan een hele cultuur in een ander daglicht zetten…

Read Full Post »

Ik had de hashtag via Twitter wel eens langs zien komen, maar ik wist niet waar ie vandaan kwam. Totdat ik ‘m afgelopen woensdag tijdens de bioscoopreclame voorbij zag komen: #doeslief (een samentrekking van ‘doe eens lief’). Maar het gaat niet eens over lief doen, het gaat over sociaal geaccepteerde omgangsvormen.
Blijkbaar moet ons via reclame duidelijk worden gemaakt dat het niet ‘lief’ is om trambestuurders te bespugen en kassamedewerkers te negeren.
Dat laatste is niets nieuws hoor. Toen ik 17 was werkte ik in een vrij bekend warenhuis en als ik daar achter de kassa zat, begroette ik iedereen met ‘goedemorgen’ of ‘goedemiddag’ (afhankelijk van het tijdstip van de dag). De meesten antwoordden dan. Mocht er geen antwoord komen dan herhaalde ik de groet nog een keer. Vaak zeiden mensen dan ‘Oh sorry, goedemiddag.’ Maar er was ook een categorie mensen (tja, als ik eerlijk ben: zichzelf belangrijk vindende mannen van middelbare leeftijd) die hield hun kaken stijf op elkaar. En zolang zij niets zeiden, schande ik geen boodschappen. Ze zullen me wel een naar wijf hebben gevonden, maar ik ben geen robot, ze bekeken het maar. Het grappige was dat dit soort mannen vaak terecht werd gewezen door vrouwen op de leeftijd ‘zou zijn moeder hebben kunnen zijn’. ‘Zeg, ze zei wat hoor!’, zeiden ze dan. Waarop de eikel dan iets mompelde wat ik, met één opgetrokken wenkbrauw, dan maar als groet accepteerde.
Een soortgelijke situatie ontstond een keer toen ons PIN-systeem het niet deed (het pinnen stond nog in de kinderschoenen). Een man van het onvriendelijke type was aan de beurt en nadat ik alles had gescand haalde hij zijn pinpas tevoorschijn waarop ik vertelde dat ‘tot mijn spijt het niet mogelijk was om te pinnen’. Waarop de man ontplofte van woede en zei dat ik dat wel eens eerder had kunnen zeggen. ‘Nou’, zei de mevrouw die achter hem stond, ‘Ik sta achter u in de rij en ik heb het haar in die tijd wel drie keer horen zeggen, dus als je niet op stond te letten dan is dat niet háár schuld!’
Dat was misschien niet per se heel erg lief maar wel heel leuk. Scan_20151005 (4)h

Read Full Post »

Een vriendin deelde op Facebook een schattig filmpje van een meisje met het Syndroom van Down dat iedereen opriep om op 21 maart, World Down Syndrome Day, odd socks te dragen. ‘Snel gekke sokken kopen’ schreef vriendin erbij. Maar dat hoeft dus niet. Het woord odd heeft in deze context namelijk niet de betekenis ‘gek’ of ‘raar’.
Als iemand, op een voorval of opmerking, reageert met ‘That’s odd’, dan kun je dat inderdaad vertalen met ‘Dat is raar’ of ‘Dat is apart’. Maar in de woordcombinatie an odd pair, worden er twee dingen bedoeld die niet hetzelfde zijn. Als je bijvoorbeeld met memory in je ene hand het kaartje met de chocoladeletter hebt en in de andere de gaper (we hadden thuis Holland Memory), dat is een odd pair en dan moet je ze dus terugleggen (memory heet in het Engels trouwens pairs).
Op 21 maart kun je dus gewoon hele saaie sokken dragen: als je aan de ene voet een rode en aan de andere een blauwe doet draag je al een odd pair. Een sáái odd pair, maar toch.
Ik ben er dan ook absoluut vóór om gekke sokken te kopen. Zo heb ik een paar in Engeland gekocht met kleine pepertjes erop waarvan er eentje zegt ‘I’m a little chilly’, die kan om mijn rechtervoet en dan draag ik links een sok met daarop een pakje sojasaus dat zegt ‘I’m soy into you’.
Want odd kan altijd odder.

Read Full Post »

Afgelopen zondag was het al zover: de eerste dag van het jaar waarop ik (weliswaar met een sweater aan en een sjaal om) in mijn tuin in de zon kon zitten.
Dat ging niet zo makkelijk als ik het opschrijf. Ik liep eerst naar buiten met een kop thee en een boek in mijn handen, om, eenmaal in de tuin, tot de conclusie te komen dat ik eerst de stoel schoon moest maken. Dus liep ik weer naar binnen om allesreiniger en een doekje te halen en toen de stoel schoon was ging in nog een keer naar binnen om een handdoekje te halen waar ik op kon gaan zitten omdat de stoel nog nat was.
En toen zat ik eindelijk, boek op schoot, kop thee voorzichtig op een tegel gezet (de grond loopt schuin omdat de vorige eigenaar de tuin zo had ingericht dat je absoluut niet kon zitten in dat éne hoekje waar de zon staat). Om tot de ontdekking te komen dat ik middenin een misselijkmakende stank beland was. Ik keek om me heen. De onlangs door de mijnheer schoongemaakte tuin was weer als kattenbak gebruikt door het zwart-witte kutbeest dat ik met regelmaat verjaag.
Ik zal jullie de details besparen, maar toen ik klaar was met het rottigste schoonmaakklusje dat ik me voor kon stellen bedacht ik me dat het een goed idee zou zijn om een jaarlijkse (of beter: maandelijkse) schoonmaakdag te organiseren waarop katteneigenaren de tuinen van mensen die geen kat hebben schoonmaken.
Dat hele ‘katten moeten vrij kunnen zijn’  is natuurlijk leuk en aardig (nee, dat meen ik niet, ze doden vogels dus houd die krengen binnen, maar dat voor nu even terzijde), maar mijn hond moet ook naar buiten kunnen maar dan is het nog steeds mijn verantwoordelijkheid om zijn poep op te ruimen. Hondeneigenaren hebben dus elke dag poepopruimdienst.
Daarnaast zijn die schijtende katten ook nog eens heel slecht voor het milieu: menig tuineigenaar is de stank zo zat dat ze de bloemen en planten uit de grond trekken (zijn de bijen en de vogels heel blij mee, maar niet heus) en tegels gaan leggen. En door die tegels kan het regenwater niet gemakkelijk de grond in lopen waardoor de kans groter is dat je straat of huis onder water komt te staan.
Dus: als je niet wil verzuipen, ruim dan de kattenschijt uit de tuinen van katlozen op en geef ze een tuinplant als dank voor het doorstaan van de stank. 

Read Full Post »

‘Ik heb morgen een dag waarop mijn collega’s en ik werken op een andere locatie en dan aansluitend met eten enzo.’
‘Een team-uitje ofzo?’
‘Nee, we gaan in kaart brengen of we nog op de goede weg zijn enzo en welke richting we het komend jaar op willen.’
Ik zie aan de mijnheer dat hij heel erg zijn best doet om alle termen die hem op zijn werk om de oren vliegen te vermijden want in ons huis wordt al het holle kantoor-jargon genadeloos afgestraft.
De volgende dag appt hij foto’s van hemzelf en zijn collega’s voor een grote flip-over in een zaal van de beurs van Berlage.
‘Hoe was je hei-dag?’, vraag ik als hij weer thuis is.
‘Ik heb dat woord niet gebruikt hè?!’, zegt hij.
‘Nee, maar ik lees ook wel eens wat. Ik dacht eigenlijk dat dat soort dingen altijd op de hei gehouden werden.’
‘Ja, ik ook.’
‘Waarom heet het dan zo?’
‘Dat weet ik ook niet.’
‘Dan is eik-dag toch een beter woord? Omdat je gaat eiken of je nog op de goede weg zit enzo?’
‘Misschien wel.’
Hij weet wel beter dan in discussie gaan over taalgebruik. Hij is op de goede weg.

Read Full Post »

Ik geloof dat ze na elke aflevering van ‘De slimste’ te zien waren: korte stichtelijke filmpjes van een mevrouw die zwerfvuil in een vuilnisbak stopt en dan de tekst ‘laten we wat meer omkijken naar elkaar’.
Nu had ik op zich die spotjes niet nodig want ik ben opgevoed door ouders die deuren openhielden voor ouderen en op roltrappen gevallen peuters opraapten voor moeders die hun handen vol hadden, maar ik moest er toch weer even aan denken toen ik laatst in de rij stond bij de kassa van Albert Heijn.
Voor mij stond een mevrouw op leeftijd die haar mandje op de grond had gezet en bukt om één voor één de boodschappen op de band te zetten. Waarschijnlijk is het voor haar te zwaar om die mand op te tillen dus vraag ik ‘kan ik u helpen?’
‘Nee hoor’, zegt ze ‘zo blijf ik in beweging.’
En gelijk heeft ze natuurlijk, als je bepaalde bewegingen niet meer maakt dan kun je ze op een gegeven moment niet eens meer maken. We kletsen nog wat verder (ik sta nu toch in socialio-modus) terwijl we onze boodschappen uitstallen. Ik heb alleen maar biologische groente en een pakje quorn geen-kipfilet en zij heel veel doosjes waar ‘Chinese kippensoep’ op staat.
Dan draait de man die voor haar staat zich om en zegt ‘Zal ik even helpen’ en begint zonder het antwoord af te wachten in haar mandje te graaien. De vrouw slaat haar ogen ten hemel en ik moet een beetje lachen. ‘Nee!’, zeg ik ‘niet helpen!’
Ze waren in dat spotje even vergeten te vermelden dat ‘omkijken naar elkaar’ ook betekent dat je even luistert want helpen kun je alleen doen op de manier waarom mensen geholpen wíllen worden. Anders is het lastigvallen. 

Read Full Post »

Older Posts »