Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vakantie’

‘Is this your first time in Africa?’, werd ons met regelmaat gevraagd toen we in Gambia waren. De echtgenoot zei dan ‘yes’ en ik zei ‘no, we were in Marocco in October.’
Er is iets vreemds aan de hand met Afrika: het continent is groter dan Europa (op Azië na zelfs het grootste continent van de wereld), omvat meer dan 50 onafhankelijke staten en toch wordt het vaak als één geheel genoemd, alsof Afrika een land is. Behalve dan als het gaat om landen ten noorden van de Sahara, Marokko, Algerije, Egypte en Tunesië, die worden vaak apart genoemd, alsof ze geen deel uitmaken van het continent.
En dat terwijl Algerije het grootste land van Afrika is. Qua oppervlakte dan, Nigeria heeft de meeste inwoners.
Wij waren op vakantie in het kleinste landje dat te vinden is op het continent. Aan drie kanten grenst het aan Senegal, de vierde grens is met de Atlantische Oceaan. Begrijpelijkerwijs wonen en werken er veel Senegalezen in Gambia en vice versa. Vele stammen die in Gambia leven, zijn ook terug te vinden in Senegal. Toch zijn het twee verschillende landen: zo was Senegal van oorsprong een Franse kolonie en Gambia een Britse, om maar een voor toeristen opvallend verschil te noemen. En zo heeft ieder land zijn eigen cultuur en geschiedenis.
Toch wordt in diverse media met regelmaat ‘Afrika’ gezegd alsof het om een land zou gaan. Zoals een nieuwsbericht over een man die ebola had opgelopen toen hij in ‘Afrika’ was. In slechts 5 van de 54 landen van het continent waren gevallen van ebola bekend.
Niet in elk Afrikaans land heerste ebola, en niet in elk Afrikaans land lopen olifanten of leeuwen rond.
De afstand van Banjul (de hoofdstad van Gambia) naar Kaapstad is bijna twee keer zo lang als die van hier naar Gambia. Nederland is Griekenland niet net zomin als Somalië Kenia is. Dus is een op-één-hoop-beeld van Afrika nogal kortzichtig. En soms ook pijnlijk en kwetsend, zoals de ervaring van een Ghanees meisje dat in Nederland op school kwam en van klasgenootjes de vraag kreeg: ‘Jij komt uit Afrika, is jouw familie dan ziek? Hebben ze AIDS?’
Afrika is meer dan ziektes en hongersnood. Verruim je blik, kijk films, lees boeken en reis. En vertel vervolgens de verhalen door. 

Advertenties

Read Full Post »

Voordat ik op vakantie ga, ga ik altijd even langs ‘A taste of home’, een winkel in de stad die Britse thee en snoep verkoopt en achterin de winkel een soort ‘ruilbieb’ heeft waar Engelstalige boeken staan die je mee mag nemen. Ik kies er daar dan een paar uit en dwing mezelf om de meegenomen boeken achter te laten op mijn reisbestemming. Dit jaar was dat het Senegambia Beach Hotel in Kololi, Gambia en dit waren de boeken die ik mee had:

Brick Lane-Monica Ali
Geestig geschreven verhaal over de 18-jarige Nazneen uit Bangladesh die wordt uitgehuwelijkt aan een 20 jaar oudere man die in Londen woont. Stond op de shortlist voor de Man Booker Prize.

The Gracekeepers-Kirsty Logan
Een dystopisch sprookje dat zich afspeelt in een wereld waar land schaars is (vanwege klimaatverandering en overstromingen), een meisje met een beer danst in het circus en er onder water meer leeft dan menigeen weet.
Het boek won in 2015 de Polari First Book Prize (awarded each year to a writer whose debut work explores the LGBT experience).
Deze young adult roman over de liefde tussen Toni en haar vriendin Gretchen leest als een trein. De overgang van middelbare school naar universiteit is niet de enige grote hindernis waar hun relatie mee te kampen heeft…

IMG_1241

The Bone People-Keri Hulme
Keri Hulme is van gemengde Maori en ‘Pakeha’ (Nieuwzeelander van Europese afkomst) afkomst. Voor dit debuut kreeg ze in 1985 de Booker prize. Het vertelt het verhaal van Kerewin die als een kluizenaar leeft in haar zelfgebouwde toren totdat ze op een dag, als ze thuiskomt van het vissen, een kind in haar huis ontdekt. Deze Simon wurmt zich haar leven in, waar ineens toch wel plaats blijkt te zijn voor hem en zijn adoptievader Joe.

Read Full Post »

Even ertussenuit

Ik ben er even tussenuit dus het tekstbureau is gesloten tot en met 17 juni. Morgen verschijnt er wel een #literairewoensdag boekbespreking maar daarna zul je het even zonder mij moeten doen…

Read Full Post »

Zo’n beetje iedere Nederlander spreekt wel een paar woorden Arabisch. Wie weet er nou niet wat shouf shouf habibi betekent? En ik doe al jaren regelmatig boodschappen bij Mabrouk (verrassing) en ik weet ook wel een handvol Arabische gerechten op te noemen
Maar hele gesprekken voeren in de taal gaat me nog iets te ver, al zou ik het graag nog eens leren, een cd-tje met een Marokkaans-Arabische taalles leerde me dat ik daar toch echt wel héél veel tijd voor uit moet trekken want het is wel even iets anders dan Spaans of Italiaans.
Gelukkig kun je in Marokko een eind komen met je schoolfrans (vooral bij de oudere generatie) en een groot gedeelte van de jongeren spreekt goed Engels.
Maar een klein woordje Arabisch tussendoor maakt het wel zo leuk. Niet alleen het ‘bislama’ wat ik van de kamermeisjes leerde en vervolgens altijd zei bij het verlaten van het hotel, maar ook die keer dat een taxichauffeur tegen ons zei dat we snel in moesten stappen omdat hij het verkeer ophield en ik zei ‘so, yallah, yallah!’. Dat kwam onverwacht en hij moest er smakelijk om lachen. Waarschijnlijk heeft hij tot in lengte van dagen een goed verhaal voor op feestjes over die keer dat die twee blauwogige Europeanen in zijn taxi stapten en gewoon yallah yallah zeiden. Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Ik ben aan het eten met een vriendin, in het heerlijk chaotische en gastvrije Ora. Rechts van ons is net een vrouw met haar zoontje boos weggelopen omdat de serveerster haar niet kon vertellen hoe lang het nog zou duren voordat het eten zou komen en links van ons bestellen twee vrouwen cappuccino en citroentaart die ze graag tegelijk willen hebben. ‘Maar doe maar rustig aan hoor.’
Wij vinden die tegenstelling grappig. Ik vertel haar dat ik dit restaurant niet alleen heb gekozen omdat het eten lekker is en de eigenaar heel aardig maar ook omdat we, in geval van een dik pak sneeuw er naartoe hadden kunnen lopen. En dat ik Roemer dan mee had genomen.
‘Mijn schoonmoeder belt me altijd als het gaat sneeuwen’, zegt vriendin. Dan zit ik op mijn werk en ben ik met van alles bezig en dan gaat ze bellen. ‘Ja, met Jette, ik wil even zeggen dat het heel hard is gaan waaien.’ Nou én, ik zit toch op mijn werk? Nou ja, dat denk ik dan hè, dat zeg ik niet.
Of dan ben ik na mijn werk in de manege en dan gaat mijn telefoon weer. En dan leg ik uit dat ik daar ben, zoals elke dag om die tijd en dan vraag ik of het iets korts is wat ze zeggen wil en dat het anders niet zo goed uit komt. ‘Nee, ik wilde gewoon even kletsen, maar dan bel ik later wel terug.’ Nou, denk ik dan, dat ging best goed. En ik heb het nog niet gedacht of mijn telefoon gaat weer: ‘Ja, ik wilde nog even zeggen dat het heel erg is gaan sneeuwen.’ Oh joh, zijn dat die witte vlokken die nu in mijn haar aan het smelten zijn?IMG_20150205_110700

Mijn schoonmoeder communiceert met name via hele leuke kaartjes. Ideaal want die komen nooit ongelegen. En hoewel mijn moeder er ook een gave voor had om te bellen (vaak met hele verhalen) als ik op het punt stond de deur uit te gaan was ik dan weer meestal degene die háár belde als het ging over het weer. ‘Wat voor weer wordt het en kan ik een jurkje aan of is het linnen-broeken-weer? Gaat het nog regenen?’ Het was nu eenmaal veel makkelijker om mijn moeder te bellen dan om het zelf uit te zoeken want zij wist dat soort dingen gewoon. Ze had een brede interesse en wilde nu eenmaal altijd alles weten (van wie zou ik het hebben?) en deelde die kennis graag. Zo kwam ik van de week in een puppyboek een briefje tegen dat mijn moeder me had gegeven voordat we naar Frankrijk op vakantie gingen met een toen ruim 4 maanden oude Roemer. In haar atlas, die ook een kleurcode heeft voor de mate van pittoreskheid van plaatjes had ze opgezocht wat er ‘leuk’ was in de buurt van ons huisje en op een briefjes geschreven. En die vond ik dus van de week weer terug. Ik kan dan nu niet meer vragen wat voor weer het is of wordt, maar ik heb nog wel dat briefje. En die gaat in de doos met herinneringen, oude Sinterklaasgedichten en foto’s. En mochten we dan ooit nog weer eens naar de Morvan gaan dan weten we dat er een mooie route naar Autun is.

Read Full Post »

Parijs schijnt iets magisch te hebben: alleen het woord al. Als je tegen mensen zegt ‘we gaan dit weekend naar Parijs’ worden hun ogen groot en maken ze een geluid dat klinkt als een dromerig ‘óhhhh’. Zoiets als makers van een reclamefilmpje voor Disneyland willen van de kleine acteurtjes.
Zelf begrijp ik het niet heel goed. Dat speciale Parijs-is-superromantisch-gevoel heb ik niet zo. Maar goed, ik begrijp de magie van Disney ook niet zo goed, dus het ligt ongetwijfeld aan mij. Maar wil je mij aan het zwijmelen krijgen dan roep je ‘Kopenhagen’, ‘Malmö’ of een willekeurige stad in Ierland. Blijkbaar ligt het noorden me beter hoewel mijn wortels (lang, lang geleden, dat wel) toch echt in Frankrijk liggen.
Maar dat maakte het wel weet extra leuk dat het weekend weg met het bedrijf waar mijn vriend werkt dit jaar Parijs als bestemming had. Samen waren we er 6 jaar geleden geweest (toen we elkaar een maand kenden) en als we dit weekend niet terg waren geweest dan zou het best kunnen dat het nóg eens 6 jaar had geduurd voordat we terug waren gegaan naar de stad aan de Seine. Voor een Haarlemmer is er natuurlijk maar één stad aan de rivier de allermooiste…
Het leuke aan deze stedentrip was de excursie naar keuze: een fietstocht met gids door de stad, een wandeling door de Marais met het proeven van delicatessen, een wijnproeverij of een rondleiding achter de schermen van de Eiffeltoren. En oh ja: je kon ook een dag naar Euro-Disney maar het zal geen verbazing wekken dat we dat niet gedaan hebben. Wij hoefden op zaterdagochtend pas als laatste te vertrekken; onder leiding van een enthousiaste gids die erg goed Engels sprak gingen we door de regen op weg naar de Eiffeltoren die op slechts een paar honderd meter afstand lag.
Nadat Philippe onze gids ons mee heeft genomen door meer dan 100 jaar geschiedenis, waarbij hij steeds vol enthousiasme in een andere rol kroop, van vliegenier tot lid van de Franse ondergrondse tijdens de Tweede Wereldoorlog en medewerker in de machinekamer, gaan we met z’n tweeën naar de Champs-Élysées. Bij Louis Vuitton kunnen we een beetje opdrogen (helaas komt het gevoel in mijn tenen de hele dag niet meer terug en kan ik wegens wintertenen ’s avonds geen schoenen meer aan) en krijgen we ook nog koffie en thee aangeboden (in een Louis Vuitton-kopje). 
10482294_10205504711322386_3358714434659118849_n’s Avonds eten we in een geweldig Japans restaurant en ik heb de saaie risotto van het cateringbedrijf geen seconde gemist. Daarna is vriend nog even een kijkje gaan nemen bij het feestje terwijl ik in het hotelbed verveinethee dronk (dit hotel was zo luxe dat er een waterkoker en theezakjes op de kamer te vinden was) en een Deense thriller las.
De volgende dag zijn we, na een uitgebreid en heerlijk ontbijt, naar het Louvre gegaan, waar ik nog nooit geweest was. Natuurlijk hebben we de beroemde dames Mona Lisa en Venus van Milo gezien, maar het leukste vond ik het toch om een drietal grote doeken van mijn stadsgenoot Frans Hals te zien.
Want Parijs is natuurlijk leuk, maar er gaat niets boven Haarlem.

Uitnodiging: vrijdag 19 december om 11 uur lees ik een nieuw verhaal voor op de bank van Bar Wolkers (Hoek Spaarne/Gedempte Oude Gracht) voor Serious Request, wees welkom!

Read Full Post »

dierenpraktijken-2014herfst

Read Full Post »

Older Posts »