Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vakantie’

Read Full Post »

Annie M.G.

We gaan over een paar dagen met vakantie en ik zeg tegen de mijnheer hier in huis dat als er kleding is die hij mee wil nemen die nog gewassen moet worden, hij die dan vandaag in de wasmachine moet stoppen. Hij kijkt beteuterd naar het nieuwe Yoda T-shirt dat hij al drie dagen achter elkaar aan heeft gehad. ‘Dan moet ik deze zeker nu uit doen?’
‘Ja, ik heb hier in de buurt nog steeds geen hou-maar-aan-stomerij ontdekt.’

Read Full Post »

Read Full Post »

‘Is this your first time in Africa?’, werd ons met regelmaat gevraagd toen we in Gambia waren. De echtgenoot zei dan ‘yes’ en ik zei ‘no, we were in Marocco in October.’
Er is iets vreemds aan de hand met Afrika: het continent is groter dan Europa (op Azië na zelfs het grootste continent van de wereld), omvat meer dan 50 onafhankelijke staten en toch wordt het vaak als één geheel genoemd, alsof Afrika een land is. Behalve dan als het gaat om landen ten noorden van de Sahara, Marokko, Algerije, Egypte en Tunesië, die worden vaak apart genoemd, alsof ze geen deel uitmaken van het continent.
En dat terwijl Algerije het grootste land van Afrika is. Qua oppervlakte dan, Nigeria heeft de meeste inwoners.
Wij waren op vakantie in het kleinste landje dat te vinden is op het continent. Aan drie kanten grenst het aan Senegal, de vierde grens is met de Atlantische Oceaan. Begrijpelijkerwijs wonen en werken er veel Senegalezen in Gambia en vice versa. Vele stammen die in Gambia leven, zijn ook terug te vinden in Senegal. Toch zijn het twee verschillende landen: zo was Senegal van oorsprong een Franse kolonie en Gambia een Britse, om maar een voor toeristen opvallend verschil te noemen. En zo heeft ieder land zijn eigen cultuur en geschiedenis.
Toch wordt in diverse media met regelmaat ‘Afrika’ gezegd alsof het om een land zou gaan. Zoals een nieuwsbericht over een man die ebola had opgelopen toen hij in ‘Afrika’ was. In slechts 5 van de 54 landen van het continent waren gevallen van ebola bekend.
Niet in elk Afrikaans land heerste ebola, en niet in elk Afrikaans land lopen olifanten of leeuwen rond.
De afstand van Banjul (de hoofdstad van Gambia) naar Kaapstad is bijna twee keer zo lang als die van hier naar Gambia. Nederland is Griekenland niet net zomin als Somalië Kenia is. Dus is een op-één-hoop-beeld van Afrika nogal kortzichtig. En soms ook pijnlijk en kwetsend, zoals de ervaring van een Ghanees meisje dat in Nederland op school kwam en van klasgenootjes de vraag kreeg: ‘Jij komt uit Afrika, is jouw familie dan ziek? Hebben ze AIDS?’
Afrika is meer dan ziektes en hongersnood. Verruim je blik, kijk films, lees boeken en reis. En vertel vervolgens de verhalen door. 

Read Full Post »

Voordat ik op vakantie ga, ga ik altijd even langs ‘A taste of home’, een winkel in de stad die Britse thee en snoep verkoopt en achterin de winkel een soort ‘ruilbieb’ heeft waar Engelstalige boeken staan die je mee mag nemen. Ik kies er daar dan een paar uit en dwing mezelf om de meegenomen boeken achter te laten op mijn reisbestemming. Dit jaar was dat het Senegambia Beach Hotel in Kololi, Gambia en dit waren de boeken die ik mee had:

Brick Lane-Monica Ali
Geestig geschreven verhaal over de 18-jarige Nazneen uit Bangladesh die wordt uitgehuwelijkt aan een 20 jaar oudere man die in Londen woont. Stond op de shortlist voor de Man Booker Prize.

The Gracekeepers-Kirsty Logan
Een dystopisch sprookje dat zich afspeelt in een wereld waar land schaars is (vanwege klimaatverandering en overstromingen), een meisje met een beer danst in het circus en er onder water meer leeft dan menigeen weet.
Het boek won in 2015 de Polari First Book Prize (awarded each year to a writer whose debut work explores the LGBT experience).
Deze young adult roman over de liefde tussen Toni en haar vriendin Gretchen leest als een trein. De overgang van middelbare school naar universiteit is niet de enige grote hindernis waar hun relatie mee te kampen heeft…

IMG_1241

The Bone People-Keri Hulme
Keri Hulme is van gemengde Maori en ‘Pakeha’ (Nieuwzeelander van Europese afkomst) afkomst. Voor dit debuut kreeg ze in 1985 de Booker prize. Het vertelt het verhaal van Kerewin die als een kluizenaar leeft in haar zelfgebouwde toren totdat ze op een dag, als ze thuiskomt van het vissen, een kind in haar huis ontdekt. Deze Simon wurmt zich haar leven in, waar ineens toch wel plaats blijkt te zijn voor hem en zijn adoptievader Joe.

Read Full Post »

Even ertussenuit

Ik ben er even tussenuit dus het tekstbureau is gesloten tot en met 17 juni. Morgen verschijnt er wel een #literairewoensdag boekbespreking maar daarna zul je het even zonder mij moeten doen…

Read Full Post »

Zo’n beetje iedere Nederlander spreekt wel een paar woorden Arabisch. Wie weet er nou niet wat shouf shouf habibi betekent? En ik doe al jaren regelmatig boodschappen bij Mabrouk (verrassing) en ik weet ook wel een handvol Arabische gerechten op te noemen
Maar hele gesprekken voeren in de taal gaat me nog iets te ver, al zou ik het graag nog eens leren, een cd-tje met een Marokkaans-Arabische taalles leerde me dat ik daar toch echt wel héél veel tijd voor uit moet trekken want het is wel even iets anders dan Spaans of Italiaans.
Gelukkig kun je in Marokko een eind komen met je schoolfrans (vooral bij de oudere generatie) en een groot gedeelte van de jongeren spreekt goed Engels.
Maar een klein woordje Arabisch tussendoor maakt het wel zo leuk. Niet alleen het ‘bislama’ wat ik van de kamermeisjes leerde en vervolgens altijd zei bij het verlaten van het hotel, maar ook die keer dat een taxichauffeur tegen ons zei dat we snel in moesten stappen omdat hij het verkeer ophield en ik zei ‘so, yallah, yallah!’. Dat kwam onverwacht en hij moest er smakelijk om lachen. Waarschijnlijk heeft hij tot in lengte van dagen een goed verhaal voor op feestjes over die keer dat die twee blauwogige Europeanen in zijn taxi stapten en gewoon yallah yallah zeiden. Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Older Posts »