Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘roemer’

Ouder wil niet altijd zeggen wijzer… Mijn meest recente column voor Dierenpraktijken lees je hier 2019-03-11_001527

Read Full Post »

Als hij zich verveelt komt mijn hond me zijn speelgoed brengen. Na een uurtje geconcentreerd schrijven ligt er vaak een hele berg naast mijn bureaustoel. Onlangs had hij een keurig stapeltje gemaakt met een trektouw onderop en bovenop zijn lievelingsspeelgoed: een blauwe ring. Ertussen lag ook nog zijn ‘kopkussen’, het kussen dat ik naast de postzak leg waar hij op slaapt maar dat vreemd genoeg altijd aan de wandel gaat want ik kom het op verschillende plekken in de woonkamer tegen.
Het brengen van speelgoed om aandacht te vragen is op zich vrij normaal hondengedrag, maar Roemer doet er een schepje inlevingsvermogen bovenop. Hij brengt niet alleen zijn eigen speelgoed, maar ook dingen waarvan hij denkt dat ik het leuk vind om ermee te spelen. Zo had ik, vlak voordat ik ‘toch écht aan het werk moest’ even de vloer gedweild en was ik waarschijnlijk op een gegeven moment afgeleid en maar aan het werk gegaan, waardoor de dweil nog in de kamer lag. Die belandde dus ook op de stapel speelgoed.
Niet echt mijn hobby, vriendje, maar bedankt.
Van de week ging hij nog een stapje verder en probeerde hij één van de dumbells die in een hoek van de kamer liggen op te pakken. Het ding weegt drie kilo dus hij liet het van schrik weer vallen. Om het binnen een minuut opnieuw te proberen. Ik zei nog ‘nee’, maar dat is vrij zinloos als een stier (van sterrenbeeld, het is een hond, maar hij is dus ook een stier) zich eenmaal iets in zijn hoofd heeft gehaald.
Hij bleef het proberen, ondanks mijn waarschuwingen. Drie kilo in je bek als je er zelf maar 12 weegt is niet niks. En eventjes dacht ik dat hij het opgegeven had, maar toen ik thee aan het drinken was met mijn vader hoorde ik ineens een dreun. Er lag een dumbell naast mijn voeten. ‘Hier, dat ding waar jij om de dag mee speelt’. Goh, bedankt.
Gelukkig luidt het gezegde ‘je bent wat je eet’ en niet ‘je bent het speelgoed dat je hond je geeft’, dus ben ik nu havermout met banaan en chocola en geen dweil met een dumbell.

Read Full Post »

Mijn meest recente column voor Dierenpraktijken, over puppygedrag als je al zeven bent, lees je hier: 2018-11-30_0520.

Read Full Post »

Mijn nieuwste column voor Dierenpraktijken lees je hier: 2018-3-5_0483 

Read Full Post »

Ik weet niet meer wie ooit zei ‘leven met kleine kinderen is vooral heel veel poep en kots'(het klinkt als iets van Sylvia Witteman, maar dat weet ik dus niet zeker), maar als je daar ‘bloed’ aan toevoegt dan heb je wel een goede samenvatting van leven met Roemer in huis.
Zo kwam de echtgenoot een keer beneden en ontdekte een bloedbad. Roemer had nogal fanatiek aan zijn piemel liggen likken en daar bleek ie een vaatkluwen te hebben. Dus dat ging bloeden (wat ie deels ook weer fanatiek had opgelikt). De dierenartsen hebben daar trouwens niet echt een goede oplossing voor, afgezien van het amputeren van het betreffende uitsteeksel. Dat doen we maar niet, echtgenoot ziet het niet zitten om hondjelief zijn piemel af te nemen en ik zie een narcose niet zitten (Roemer heeft namelijk ook epilepsie). Daarom krijgt hij dagelijks een pyjamaatje aan om te voorkomen dat ie in de nacht zichzelf tot bloedens toe kan likken.
Als hij een epileptische aanval krijgt dan laat hij zijn plas lopen, en als de dosering van zijn medicijnen verhoogt wordt dan wil ie ook nog wel eens een plas in huis doen, dus plas zien we ook vaak genoeg (snap je al dat we blij zijn dat vloerbedekking uit de mode is?).

Het nieuwe jaar was een paar dagen oud toen ik merkte dat de echtgenoot nog niet de deur uit was op een tijdstip waarvan ik dat al wel verwacht had. Hij kwam naar boven: ‘Roemer wil niet lopen, dus ik ga even met hem naar de dierenarts.’
Het vonnis was: pijn in zijn rug. Roemer had pijnstillers en een dekentje van de dokter gekregen en we moesten het maar een beetje aanzien.
Ik ging bij het zielige hoopje zitten en voelde voorzichtig aan zijn rug. Een andere reactie dan ‘lekker, doe nog maar een keer’ kreeg ik niet. Ook niet toen ik iets harder duwde. Zijn buik voelde wèl raar. Niet soepel maar gespannen. En als hij ging staad kromde hij zijn rug raar en zette één pootje soms niet op de grond.
Een dag later bleek mijn vermoeden te kloppen: zeven keer (ZE-VEN) keer kotste Roemer zijn maaginhoud op de grond. En daar bleek gelijk het euvel.
Tijdens Oud en Nieuw heb ik hem een duizendklapper gegeven: een schoenendoos gevuld met WC-rollen, waarvan sommige met iets lekkers erin. Een leuke afleiding, bedacht door iemand die haar nerveuze honden wilde afleiden. Nu is Roemer niet bang voor vuurwerk, dacht ik, maar ik vond het gewoon een leuke traditie: als we thuis zijn met Oud en Nieuw begint hij het nieuwe jaar met veel lekkers. 
Maar misschien heb ik me toch iets vergist in zijn stalen zenuwen: hij heeft het lekkers namelijk behoorlijk snel opgeschrokt want ik kom in zijn braaksel hele stukken tegen. Scherpe splinters kophuid en hele gedroogde sprotjes. Ja, logisch dat hij last had van zijn buik…. Of was het toch zijn rug?
Voordeel is wel dat ik nu 7 keer kots opruimen vóór sta op de echtgenoot.

Read Full Post »

Klik op de link om mijn meest recente column voor de Kennemerblaf te lezen: 2018-1-5_14414

Read Full Post »

2017-12-18_21620

 

Klik op de bovenstaande link om mijn meest recente column voor Dierenpraktijken, over huisdieren en hun eigenaardigheden, te lezen.

Read Full Post »

Older Posts »