Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Vrijdag columndag’ Category

Vorige week was het een interessante week: deze stond namelijk in het teken van autisme (#autismeweek) en wie op die hashtag klikte zag al snel dat het gezicht van autisme niet een grijze man in een beige jack hoeft te zijn (vaak wel, maar deze week even niet). Autismeweek betekende Judith Visser die ergens op een podium stond (met haar hond natuurlijk), Bianca Toeps die haar boek ‘Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit’ presenteerde en Zjos Dekker die op de radio een brief aan haar psychiater voorlas. En oh ja, ik deelde via twitter een paar oudere blogposts over ASS en mijn ‘Sheldon Cooper-test en kreeg daar fijne reacties op.
Een goede week die ik afsloot met eten bij de Thai met een super autisme-proof vriendin. Ik eet graag bij de Thai omdat ik weet dat ik daar vegetarisch kan eten en ook nog keuze heb (maar ik bestel meestal hetzelfde, maar dat maakt niet uit, het gaat om het idee). En toen werd het zaterdag, maar het voelde nog als vrijdagnacht toen om 7 uur de kinderen van de buren begonnen te stampen en krijsen. Het hele huis door, maar de muren zijn van bordkarton dus het klonk alsof ze míjn huis door aan het stampen waren. Al mijn spieren schoten in een kramp terwijl de herrie onverminderd voortduurde. Een uur. Twee uur. En toen trok ik het niet meer en belde de mijnheer die eigenlijk dit weekend weg zou zijn. Want ik wist niet meet wat ik moest doen en al helemaal niet hoe ik in deze staat voor mezelf én de hond moest zorgen. De rest van de dag heeft de buurman tegen zijn kinderen geschreeuwd, hebben die kinderen gerolschaatst over de plavuizen, wat voor mij klinkt alsof iemand mijn hoofd met een schuurmachine bewerkt, in de deuropening van zijn huis staan roken terwijl de nicotinewalm via de kieren naast onze deur onze gang blauw zette, terwijl er naast hem een kind op een fluitje stond te blazen.Tegen de tijd dat de mijnheer ’s avonds thuis was, was ik volledig over mijn toeren en zwaar overprikkeld en de pijnscheuten trokken door mijn spieren.
Na de #autismeweek had ik een pest geen autisten-weekend wel heel fijn gevonden.Misschien een ideetje voor volgend jaar.

Advertenties

Read Full Post »

Ze bestaan nog steeds zag ik: de Lijsters, goedkope uitgaven van romans die je op je leeslijst mocht zetten. In de tijd dat ik op school zat zat ‘Het Gouden Ei’ er zelfs bij. Alsof jongeren door het geringe aantal pagina’s er zelf niet op zouden komen het op hun lijst te zetten. Ik heb het overigens wel gelezen maar niet op mijn lijst gezet.
Ik zal in de derde klas hebben gezeten toen we tijdens de les Engels foldertjes kregen uitgereikt. ‘Young Black Birds’ stond erop en daaronder een afbeelding van drie boeken met omslagillustraties die me geschikt leken voor kinderen van een jaar of 8. Eén van de titels was ‘The tv-kid’, weet ik nog. Ik voelde me niet aangesproken. Dus liep ik met het foldertje naar het bureau van mijn docent. Hij keek naar mij, naar het foldertje, zei ‘sorry’, pakte het van me aan en gaf me de folder ‘Black Birds’.
Ik las ‘The Millstone’ van Margaret Drabble, ik las ‘Before she met me’ van Julian Barnes en ‘If Beale street could talk’ van James Baldwin. En van die laatste twee weet ik zeker dat ik ze ook op mijn leeslijst heb gezet.
Een aantal jaren geleden ben ik begonnen met wat ik noem ‘the woke reading list’. Ik realiseerde me dat ik vooral boeken las die waren geschreven door witte, westerse mensen. En ik ben zelf al wit en westers, dus als ik mijn horizon wil verbreden dan is het niet meer dan logisch als ik ook eens boeken lees die zijn geschreven door mensen die de wereld (mogelijk) anders ervaren.
Dus las ik me een halve baan om de aarde en kocht ik de biografie van Malcolm X en leende, vóór mijn reis naar Gambia ‘Roots’ van de bibliotheek. Een naam die ik steeds vaker tegenkwam op mijn literaire reis was die van ‘James Baldwin’ en ik dacht ‘van hem moet ik ook eens iets lezen’. Maar toen ik ging kijken op Wikipedia zag ik daar de titel uit de folder die ik meer dan 20 jaar geleden had gekregen: ‘If Beale street could talk’. Ik hád dus al iets van hem gelezen en afgelopen maandag ben ik de verfilming gaan zien in de bioscoop. En ze kwamen weer tot leven, Fonny en Tish met wie ik zo had meegeleefd. En misschien was 20 jaar geleden het zaadje gezaaid voor het vermogen om mee te leven met verhalen die iets verder van je bed zijn. Stel je voor dat ik, net als de rest van de klas ‘The tv-kid’ had gelezen…

Read Full Post »

Jullie verwachten natuurlijk een stukje van mij over hoeveel schijt ik heb aan die uil van Minerva, of over het woord ‘Boreaal’ of dat ik paralellen trek tussen de leraren-kliklijn en ‘1984’ of iets dystopisch van Margaret Atwood. Want het gros van het electoraat weet toch niet wat ‘boreaal’ betekent of wie Minerva was, en degenen die het wèl weten en tòch op een fascist gestemd hebben kan het blijkbaar niet schelen.
Dus neem ik deze vrijdag even vrij om in een andere wereld te duiken. Het is namelijk boekenweek en ik weet niet hoe lang zoiets nog mag, een viering van de literatuur en het vrije woord, dus ik neem het er maar even van. Uit protest over het truttige thema van dit jaar (de moeder de vrouw) en de daarbij uitgekozen auteurs (louter mannen, al heb ik niets tegen de auteurs zelf, volgens mij zijn het hele aardige en misschien zelfs feministische mannen) heb ik natuurlijk wel een roman van een vrouwelijke auteur gekocht.
Zo ben ik dan ook wel weer, van sommige dingen kun je niet echt vrij nemen.

Read Full Post »

Net als de rest van heel Nederland was ik afgelopen maandag in de ban van het nieuws. De eerste berichten meldden dat ‘meerdere personen’ het vuur zouden hebben geopend in een Utrechtse tram. Vrij kort daarop kwam er een ooggetuigenverslag naar buiten van iemand die in het treinstel áchter het noodlottige had gezeten. Volgens hem was één vrouw het doelwit en waren de andere slachtoffers mensen die haar probeerden te helpen.
Een doelbewuste actie, gericht op één persoon dus. Wellicht gepleegd door een stalker of iemand die in een psychose zat. Vanwege de afbraak van de geestelijke gezondheidszorg kunnen en zullen we dit soort berichten steeds vaker horen. Het is schrijnend en het is verschrikkelijk voor de mensen die het meemaken of vanaf maandag iemand moeten missen in hun leven, maar één ding is het niet, en dat is wel het woord dat de hele dag rondzoemde.
Een woord dat nooit gebruikt wordt als een witte man zonder aanziens des persoons om zich heen gaat maaien.

‘We moeten rekening houden met terrorisme’, werd er al snel gezegd. Dat je er als veiligheidsdienst rekening mee moet houden, dat begrijp ik, maar je moet het niet zeggen. Je kunt het namelijk niet meer uitwissen. Al snel werd duidelijk dat het om één dader ging: een doorgesnoven crimineel die recent nog voor de rechter had gestaan in verband met een verkrachtingszaak.
En daarmee werd mijn eerste theorie zo goed als bevestigd: dit is geen terrorisme maar seksisme met dodelijke afloop.
Maar ‘terrorisme’ zal blijven hangen in het brein van mensen die niet hebben geleerd overal over door te vragen. Ook als je zegt ‘het was toch geen terrorisme’ horen mensen nog een keer het woord ‘terrorisme’. Het is net zoals de zin ‘Denk niet aan een roze olifant’. Dan kun je heel krampachtig aan een blauw nijlpaard gaan denken, je ziet toch eerst die olifant voor je. En als tante Mien uit Appelscha dan op woensdag in dat stemhokje staat denkt ze ‘het was een Turk met een wapen, was terrorisme, dat zei Rutte’. En voordat je het weet stemt ze uit angst op een blaaskaak die NSB-waarden in een nieuw jasje heeft gestoken. Want ze is bang voor ‘ze’.

En die ‘ze’ hebben inmiddels heel wat op hun geweten. Zoals een kennis het een keer verwoordde: ‘Ze hebben ook Pim Fortuyn vermoord.’
‘Ze?’, zei ik. ‘Wie bedoel je met ‘ze’? Pim Fortuyn is neergeschoten door een psychisch verwarde milieu-activist die het er niet mee eens was dat Fortuyn nertsenfokkerijen weer toe wilde staan. Dus wie zijn ‘ze’?’
Daar had hij geen antwoord op.
‘Ze’ zijn een mengsel geworden van halve waarheden en hele enge roze olifanten.

Read Full Post »

De week zonder vlees is bijna afgelopen. Zondag begint er weer een nieuwe week, en dan? Gaat ‘men’ dan weer gewoon op oude voet verder? Zoals we na het Earth Hour ook gewoon de kaarsjes uitblazen, het licht aandoen, de tv weer aanzetten en alle telefoons en tablets weer opladen. Volgens onderzoek duurt het 30 dagen voordat iets een gewoonte wordt, dus zo’n week zonder vlees zet niet zo heel veel zoden aan de dijk.
Vooral niet als er steeds meer anti-veganisme artikelen verschijnen (ongetwijfeld gesponsord door de vleesindustrie) waarin geschreven wordt dat het erg duur is om vegan te eten. En dat klopt voor een deel. Een vegan alternatief is duurder dan een product met dierenleed. Voor een pakje vegan kaas betaal ik € 3,- terwijl er pakjes ‘echte’ kaas naast staan die maar € 1,- kosten. Maar het punt is dat de milieu-impact niet wordt doorberekend. Het pakje ‘echte’ kaas draagt bij aan kindersterfte. Er gaan namelijk per uur 400 kinderen dood van de honger omdat de helft van de wereldwijde graanproductie wordt gebruikt als veevoer. En dan heb ik het nog niet eens over het leed voor de koe. 
Het is dus niet zo dat vegetarische en vegan alternatieven ‘te duur’ zijn, vlees en melkproducten zijn te goedkoop en ze verwoesten niet alleen het milieu maar ook mensenlevens.
Veganistisch eten hóeft niet per se duurder te zijn dan je reguliere warme prak. De makkelijkste stap om te zetten is natuurlijk het vervangen van hamburger voor een MC3 burger van de Vegetarische Slager, maar het kan zijn dat je dan iets duurder uit bent. Je kunt het ook heel anders aanpakken.
Bij ‘mijn’ lokale boekhandel hadden ze het dat goed begrepen: ze hadden een tafel gemaakt met daarop allerlei aantrekkelijke vegetarische kookboeken. Als je het mij vraagt hadden ze daar beter voornamelijk vegan kookboeken op kunnen leggen, maar ze zijn op de goede weg. Met zo’n kookboek maak je kennis met allerlei nieuwe recepten en andere ingrediënten die je ook niet gaat vergelijken met ‘het origineel’. En hopelijk vindt je ze zó lekker dat je ze ook na die ene week blijft eten.
Heb je bijvoorbeeld weleens een bloemkoolsteak gebakken? Wij eten thuis met regelmaat zoete aardappel uit de oven met zelfgemaakte vegan mayonaise (recept uit ‘Vegan Smaaksouvenirs’) met daarbij een salade van boerenkool, tomaat en pijnboompitten. Of een pad thai met tempèh. Die ‘dure’ vervangers zijn dus helemaal niet elke dag nodig. De week zonder vlees was eigenlijk vooral heel fijn voor mensen die toch al geen vlees eten én een flinke vriezer hebben want veel van die ‘dure’ vleesvervangers waren in de aanbieding dus menigeen sloeg flink in. Als de supermarkten dat nou ook eens rond de feestdagen zouden doen in plaats van alleen maar reclames in de stad te hangen met stukken dood dier op de foto, dan zou dat wellicht meer zoden aan de dijk zetten dan alleen die éne week zonder vlees.

Read Full Post »

‘Als gepensioneerde ben ik blij met de opwarming van de aarde want na de korte winter is er niks leukers dan weer buiten in de tuin mijn krantje te lezen en mijn koffie te nuttigen’, schreef Hans Vlaming in een ingezonden brief die via diverse social media gedeeld is.
Hans werd de baby-boom tegenhanger van de klimaatspijbelaars. Mensen schreven dingen als ‘na hem de zondvloed, en dat zal ook gebeuren al maakt hij dat zelf niet meer mee’.
Ik vraag me vooral af welke krant hij leest, dat hij dat met een gerust hart buiten in de zon kon doen in februari. Ik vermoed de Telegraaf.
Ook het woord ‘winter’ verwarde me. Ik herinner me een lange herfst en een beetje sneeuw op dagen dat het helemaal niet zo koud was, maar winter? Ik voel me net Jon Snow want ik verwacht dat de winter er nog steeds aan zit te komen.

‘Hij zal wel geen kleinkinderen hebben’, schreven sommigen. Maar daar ben ik niet zo zeker van. Kortzichtige mensen zijn kortzichtige mensen en die steken, ook als ze (klein)kinderen hebben gewoon hun kop in het zand of wijzen naar een ander en zeggen ‘maar hullie doen het ook’ en mensen met een moreel kompas doen het juiste juist niet uit eigenbelang (of dat van hun kleinkinderen). En ja, ik heb ook buiten in de zon gezeten (maar niet tussen 12 en 3 uur ’s middags) en letterlijk en figuurlijk mijn ogen even gesloten. Maar zonder kopje koffie (wist je dat voor de productie van een kopje koffie net zoveel water nodig is als voor twee tot drie douchebeurten?) en met een dubbel gevoel. Daarom ben ik wel blij dat domme gans  Hans zijn zondvloed alsnog tijdens zijn leven heeft gekregen.
Het regent al dagenlang flink, dus alle bijen-plezierende plantjes die ik tijdens de mooie dagen in de grond heb gezet maken het goed. Ik kan ze goed zien vanuit de woonkamer waar ik ‘De kanarie in de kolenmijn’ zit te lezen met het geluid van de regen die tegen de ramen slaat op de achtergrond.

Read Full Post »

HPDeTijd publiceerde onlangs een artikel waarin de auteur veganisten oproept om eens op te houden met het ‘overal bijhalen van hun morele meetlat’. Want, zo schrijft ze, het is heel bewonderenswaardig als mensen geen dierlijke producten meer eten of anderszins gebruiken, maar de ‘verlichte zielen’ slaan iedereen om de haverklap om de oren met hun heiligheid en betweterigheid.
Nu is het mijn ervaring dat mensen die uit overtuiging geen vlees meer eten over het algemeen heel goed ingelicht zijn en dat het de verstokte vleeseters zijn die met rare redenaties komen. Wist je bijvoorbeeld dat we, als we allemaal vlees en zuivelproducten af zouden zweren, 4 miljard mensen extra kunnen voeden? Dus ook als je geen bal om dieren geeft maar het wel erg vindt dat er kinderen honger lijden en er mensen omkomen op zee omdat ze droge dorre landen ontvluchten, dan heb je ook een goede reden om veganistisch te gaan eten.
Maar mensen hebben geen zin om naar dit soort argumenten te luisteren want ze willen ‘gewoon’ een gehaktbal eten en wél boos mogen worden om een festival in China waar honden worden gedood maar met kerst ‘gewoon’ een plofkip of een kistkalf op tafel zetten als feestelijk middelpunt. Want het moet wel gezellig blijven natuurlijk. Er doet een ‘grap’ de ronde: hoe weet je of iemand een vegan is? Antwoord: dat vertellen ze je snel genoeg. Nu wil de harde werkelijkheid dat er nog nooit een vegan is geweest die me met een bos wortels achterna heeft gezeten of die me in geuren en kleuren uit de doeken heeft gedaan wat ze dit weekend allemaal met een aubergine hebben uitgespookt, maar de keren dat ik heb moeten horen wat mensen allemaal voor vlees hebben geserveerd kan ik niet op één hand meer tellen en ik de keer dat ik tegen iemand zei dat ik absoluut geen vlees eet en hij het even nodig vond om de stukken vermoord varken in mijn gezicht te duwen met een ‘weet je het zeker’ staat me nog levendig voor de geest.
Ja ik weet het zeker. Maar terug slaan met een wortel of een krop sla heb ik niet gedaan ‘want het moet natuurlijk wel gezellig blijven’.
En daar probeer ik een beetje tussendoor te navigeren: aan de ene kant heb ik missie-drang want ik wil niet dat er kinderen verhongeren en dat koeien van hun kalfjes beroofd worden en dat vosjes die verdomd veel op mijn hond lijken worden vermoord voor hun vacht, en aan de andere kant wil ik niet alleen maar doom and gloom spuien. Ik zie dus meer dan dat ik deel. Zo zag ik gisteren een foto van een oerang oetang die met haar blote handen de graafmachine tegen wil houden die haar bos verwoest (waarschijnlijk vanwege de palmolie-industrie).
Ik heb de foto niet gedeeld, maar ik moet wel de hele tijd aan haar denken. Ik denk dat zij het ook graag ‘gezellig’ had willen houden.

Read Full Post »

Older Posts »