Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Vrijdag columndag’ Category

My Adventures

Het jaar 2019 was nog maar een paar uur oud toen ik mijn maaginhoud over de woonkamervloer uitstortte. Nee, dat lag niet aan de hoeveelheid champagne die ik genuttigd had (dat was namelijk: geen) of wat ik had gegeten. Ik was gewoon letterlijk ziek zwak en misselijk en het had besloten om op dat moment de kop op te steken.
En dat zette een beetje de toon voor het hele jaar want als ik terugkijk herinner ik me vooral dat ik vaak moe op de bank heb gelegen en dat ik vaak dingen af moest zeggen omdat ik gewoon te moe was of last had van hoofdpijn. Ik heb het idee dat ik vaker ‘sorry ik kan niet’ heb geappt naar mijn yoga- en pilateslerares dan dat ik daadwerkelijk naar de les ben geweest. Het was een soort ‘tussenjaar’ zal ik maar zeggen. Een tussenjaar vol bijholteontsteking en gemiste ochtenden. Een beetje mèh, dat 2019.
Maar als ik iets langer nadenk komen er ook wel dingen in me op die heel erg tof waren: vakantie in Engeland waarbij ik mijn penvriendin met wie ik al 6 jaar schrijf eindelijk in het echt ontmoet heb en wandelen langs Hadrian’s Wall (met een hond die het niks vond omdat zijn poten te ver wegzakten in de modder).
Waarschijnlijk was 2019 gewoon een beetje mèh, maar wel met leuke dingen erin. Alleen is je brein er beter in om tegenslag en teleurstelling te onthouden dan de dingen die wèl lukten en leuk waren. Gelukkig heb ik daar voor dit jaar iets voor.
Voor mijn columns voor Crohniek kreeg ik als eindejaarsattentie van CCUVN een notitieboekje gemaakt van olifantenpoep (ze hebben wel humor daar bij de redactie). ‘My adventures’ staat er op het omslag. Een goed idee en een goed voornemen: dit jaar alles noteren dat wèl lukt. De films die ik heb gezien, de reizen die ik heb gemaakt maar ook de gewone dingen die je nog sneller vergeet. Zoals de wandeling die ik afgelopen vrijdag heb gemaakt en dat het geen januari-weer was maar helder en zonnig en dat we in een wolk van twitterende vinkjes liepen.

Read Full Post »

Iets doen

Australië staat in brand en van alle kanten worden we opgeroepen om ‘iets te doen’ om klimaatverandering tegen te gaan en zulke rampen in de toekomst te voorkomen. ‘Iets doen’ kent een lange traditie. In 1979 was het al duidelijk dat we ‘iets’ moesten doen en aan het einde van zijn documentaire ‘An inconvenient truth’ riep Al Gore kijkers op om ook ‘iets’ te gaan doen en hun vrienden aan te sporen de film ook te kijken zodat zij ook ‘iets’ konden gaan doen.
Tijdens de uitreikingen van de Golden Globe verklaarde menig prominent solidair te zijn met Australië. Ook zij vonden het tijd om ‘iets’ te doen. Over te stappen op hernieuwbare energiebronnen bijvoorbeeld. Maar om Jonathan Safran Foer (auteur van ‘Het klimaat dat zijn wij’) te parafraseren: duurt lang. En die tijd hebben we niet. Er staat namelijk al een eiland in brand en op andere plekken staat het water de mensen al aan de lippen, maar die mensen zijn niet wit dus daar worden minder camera’s naartoe gestuurd.
Russel Crowe was er niet, die avond, hij was in Australië gebleven bij zijn vrouw en kinderen. Dat schaar ik wel onder ‘iets doen’. Ik weet niet hoeveel een gladiator uit kan voeren tegen een bosbrand, maar het scheelt ook weer een vliegreis.
Grappig genoeg was het de acteur die de Golden Globe kreeg voor zijn rol als The Joker die er als enige geen doekjes om wond. Hij vertelde wàt we moeten doen. Nog voordat hij zijn vrouw en zijn moeder noemde in zijn dankwoord deelde hij complimenten uit aan de organisatoren van de Golden Globes die een plant based (plantaardig, dus zonder vlees, vis, zuivel of eieren) maaltijd serveerden. Hij bedankte hen voor het erkennen van de link tussen veeteelt en klimaatverandering.
Want dát is wat we moeten doen: de veestapel radicaal inkrimpen en zo veel mogelijk veganistisch eten. Daarnaast is het beter om een kind minder te krijgen (maar als je ze eenmaal hebt mag je ze van me houden mits je ze alleen gras voert), minder te vliegen en vaker de auto te laten staan. Maar punt 1 is het belangrijkste. En dat heb ik niet verzonnen hoor, dat heeft een team van onafhankelijke wetenschappers gezegd).
De NOS plaatste een filmpje van alle bezorgde sterren op hun website. Een nogal curieus geknipt filmpje, Joaquin Phoenix wordt afgekapt nadat hij zegt ‘we have to do more than that‘. Wàt we dan moeten doen gaat de NOS blijkbaar te ver. Maar vergis je niet, de Joker sprak de waarheid.

Read Full Post »

Tot het begin van het nieuwe jaar is de mijnheer hier in huis een paar weken vrij. We hebben een lijst gemaakt met dingen erop die we in die tijd moeten doen. Of in ieder geval zoveel mogelijk dingen van die lijst.
De kunst van het maken van lijstjes is dat je er niet alleen vervelende dingen op moet zetten. Dus staat er niet alleen kastje ophangen in de badkamer (√) en kast in de woonkamer opruimen (x) op, maar ook textiel naar ezelopvang brengen (√ nuttig èn heel erg leuk) en Mexico-tentoonstelling in het Cobramuseum. 
Gisteren ‘moesten’ we weer iets doen wat ik op de lijst had gezet: een bezoek brengen aan de Monet-tentoonstelling in het Gemeentemuseum in Den Haag (√).
En mijn man doet braaf wat er op de lijst staat (soms met een aantal dagen rust ertussen waarna hij vraagt waar die lijst ook alweer is, -altijd op dezelfde plek- maar daar gaat dit stukje niet over), dus reden we naar Den Haag en parkeerden voor de deur van het museum. Als Haarlemmer moet ik natuurlijk het Teylers Museum het mooiste museum ter wereld vinden, maar als er ooit gestemd moet worden op het mooiste museumgebouw zou het me niet verbazen als dit door Berlage ontworpen gebouw hoge ogen zou gooien.
Vincent van Gogh was mijn eerste lievelingsschilder toen ik klein was en Monet was de tweede. En oude liefde roest niet dus ik word nog steeds blij van zijn werk. Kun je nagaan hoe blij ik word van zaal na zaal vol waterlelies.
‘Dat vind ik mooi’, zei de mijnheer over het schilderij met de brug.
‘Ik wil op die brug staan’, zei ik.
‘Kan dat?’
‘Ja, dat kan. De tuinen van Monet kun je bezoeken.’
We moeten een nieuwe lijst maken.

Read Full Post »

Net als zoveel dingen in de maand december is de top2000 iets wat heel leuk zou kunnen zijn maar elke jaar weer tegenvalt. Zo komt die Bohemian Rhapsody me behoorlijk mijn neus uit (het is niet eens het beste nummer van Queen) en met de rest van die top 10 ben ik het ook niet echt eens. Behalve Pearl Jam, Coldplay en Boudewijn de Groot (ok, en Billy Joel).
Maar over smaak schijn je niet te mogen twisten. Over frames en leugens wel. Dit jaar staat ‘De boer dat is de keerl’ van Normaal namelijk in de top 10 (op nummer 9). Er door vals voorgelicht Nederland in gestemd. Een groot deel van de boerenbevolking schreeuwt namelijk moord en brand en doet alsof ze in hun bestaan worden bedreigd omdat er is gesuggereerd dat de veestapel wat in moet krimpen. Vervolgens heeft men spandoeken op trekkers gehangen met de tekst ‘no farmers no food’ erop en is half Nederland gaan blokkeren.
Zonder boeren hebben we inderdaad bar weinig te eten. Maar niemand heeft ooit gesuggereerd dat alle boeren weg moeten. Er is alleen gesuggereerd dat de veestapel kleiner mag. Niets mis met het verbouwen van graan, groente en fruit. Daarnaast is het overgrote deel van wat de boeren ‘produceren’ (lees: naar het slachthuis laten vervoeren) bestemd voor het buitenland.
Door subsidies heeft de gemiddelde boer een ruim boven modaal inkomen, dus zo slecht heeft hij het niet. Of zij (dat is er dus ook nog eens mis met dat nummer). Als we dan als Nederlanders een beroepsgroep een hart onder de riem moeten steken omdat ze het zo zwaar hebben dan weet ik er nog wel een paar te verzinnen.
‘Nachtzuster, wat moet ik zonder jou beginnen?’ zong Doe Maar al in 1983 en die vraag stellen we ons nog steeds. En wie gaat ervoor zorgen dat de nachtzuster ook eens een avondje goed slaapt? Want van de salarissen en de werkdruk zou je nachtmerries krijgen.
Andere suggesties zijn ‘Don’t stand so close to me’ van The Police of ‘Teacher I need you’ van Elton John. Die hoef ik niet uit te leggen, toch?
De boer dat is de keerl die dreigt om distributiecentra te blokkeren zodat we niet te eten hebben aan het einde van het jaar (distributiecentra die gevuld zijn met voedsel dat voor het overgrote deel niet afkomstig is van de Nederlandse boerenbedrijven). De nachtzuster (m/v) en docent zijn de mensen die het niet doen voor het geld maar omdat ze écht hart hebben voor hun vak. Wat moeten we zonder hen beginnen?

Read Full Post »

Vorige week zondag liet Arjen Lubach in Zondag met Lubach zien hoe het er in een slachterij een toe gaat. Let wel: dit was een slachterij die aan de meest strenge en ‘diervriendelijke’ regels voldeed. Maar ook onder de beste omstandigheden worden varkens (de onbetaalde figuranten in het filmpje waren varkens) uiteindelijk gewoon vermoord. En dan schreeuwen ze van angst. Hoe het eruit zag weet ik niet want ik hoefde van Arjen niet te kijken. Ik eet namelijk geen vlees. Maar ik heb het wel gehoord want ook al stop je je vingers in je oren, een doodskreet gaat door merg en been.
Deze aflevering van ZML werd door de omroep niet overdag herhaald omdat deze beelden dan door kinderen gezien konden worden. Sommigen vonden dat hypocriet.
Jongeren zouden via computerspelletjes en gewelddadige films veel heftigere dingen te zien krijgen, was de redenatie. En ik begrijp de gedachtegang, maar er is één groot verschil: dit is echt. De varkens die te zien waren waren geen animatiefiguurtjes (zoals Pepa Pig of Knorretje) en nadat ze ‘af’ waren hadden ze niet nog drie levens waarin ze konden proberen het level uit te spelen, nee, ze waren dood. En ze wilden niet dood. Want varkens hebben vrienden, houden van spelletjes en zijn heel slim.
Eigenlijk net als de meeste kinderen. Die kinderen die door hun ouders in het weekend mee worden genomen naar een kinderboerderij waar ze een biggetje mogen aaien, een lammetje de fles mogen geven en samen met hun ouders ‘boer wat zeg je van mijn kippen’ zingen.
En ’s avonds krijgen ze een onherkenbaar stuk van zo’n dier op hun bord en noemen de ouders het ‘vlees’. Dat vind ik pas echt goed hypocriet.
En als je daar met mensen over probeert te praten dan zeggen ze dingen als ‘zo zit de maatschappij nu eenmaal in elkaar’. Maar dat is hetzelfde non-argument dat ooit gebruikt is voor het uitsluiten van vrouwen als het gaat om universitaire opleidingen. Het werd gegeven als reden tegen het invoeren van het algemeen kiesrecht en het algemeen huwelijksrecht.
Newsflash: die dingen vinden we nu heel normaal en daar zijn we trots op. Hopelijk zijn we binnenkort ook heel trots op het feit dat alle slachthuizen moeten sluiten omdat we het eten van andere levende wezens niet meer van deze tijd vinden. Hulp komt uit onverwachte hoek: de boeren zijn aan het dreigen dat ze tegen de kerstdagen niet meer zullen leveren aan supermarkten. Nou prima, ik verheug me op een kerstdiner met aubergine miso en vegan sushi en op de tweede dag gevulde zoete aardappel uit de oven. Allemaal dingen die je ruim van tevoren in huis kan halen.

Read Full Post »

Gisteren zag ik een filmpje langskomen op Facebook met daarin een item van de Keuringsdienst van Waarde. De zeer genuanceerde kop erbij was ‘havermelk is overprijsde onzin’. Hoofdvraag in het item was ‘Waarom kost havermelk drie euro en ‘gewone’ melk 85 cent.’
Nu gebruik ik al ruim een jaar met regelmaat havermelk bij het klaarmaken van mijn ontbijt (vooral sinds ik weet dat er bij de bereiding minder water wordt gebruikt dan bij die van rijstmelk) maar ik heb nog nooit drie euro voor een pak betaald. Eigen merk van EcoPlaza kost als ik me niet vergis twee euro. Nog steeds meer dan het dubbele dan koemelk, dat wel.
Maar de vraag die in het item werd gesteld, ‘waarom is havermelk zo duur?’, is volgens mij de verkeerde. Ze zouden zich eigenlijk af moeten vragen waarom koemelk zo goedkoop is. De schade aan het milieu die wordt veroorzaakt door de veestapel wordt immers niet in de prijs doorberekend, laat staan het leed dat er voor de koe achter zit: ongewenste inseminatie, gescheiden worden van haar kalf (dat in het geval van een mannelijk kalf vermoord zal worden en als ‘runderlapje’ verkocht wordt). Haverdrink is veel beter voor het milieu en sommige mensen willen daar best iets meer voor betalen. Maar eerlijk is het niet.
Een van de redenen dat koemelk zo goedkoop kan zijn, is de subsidie die erop zit. Daarnaast is de concurrentie groot en dat stimuleert boeren om de prijs zo scherp mogelijk te houden. En wie betaalt de prijs? Niet de consument maar de koe.
Een producent van haverdrink zal bovendien reclame moeten maken voor het product omdat nog niet iedereen het kent. Koemelk krijgt al eeuwenlang gratis reclame van het Voedingscentrum die nog steeds het sprookje verkoopt dat melk gezond is. Maar het drinken van melk verhoogt de kans op osteoporose en diabetes.
Wat in het filmpje wél wordt gezegd is dat havermelk duurder is omdat het een kleinere markt is. Er zitten dus maar twee dingen op: óf we gaan massaal aan de havermelk óf we maken het zelf. Meer dan een staafmixer, een lege fles en een stuk kaasdoek heb je niet nodig.

Read Full Post »

Het is best jammer dat ik geen arts geworden ben want ik ben een kei in het stellen van diagnoses. Vooral als ik tv zit te kijken. Zo volgen de mijnheer en ik een serie waarin een adolescent last had van ernstige buikpijn. Omdat zijn ouders in scheiding liggen zijn zijn moeder (en vooral zijn tirannieke grootmoeder) ervan overtuigd dat het psychisch is en denken ze dat de psycholoog hem wel kan helpen. ‘Hij heeft Crohn’, zeg ik tegen de tv.
Een aflevering later zien we de jongen zwetend van de pijn wegens constipatie zijn best doen om toch op tijd klaar te zijn om met zijn vader mee te kunnen naar een sportwedstrijd. ‘Yep, Crohn’, zeg ik nog een keer, want ik herken dit uit de tijd dat ik zelf nog geen diagnose had en mijn darm bijna geheel afgesloten was vanwege de ontstekingen. Dat poept niet fijn, kan ik verklappen.
Ongeveer een half uur later draagt de vader zijn zoon de eerste hulp in waar de zoon alle hotdogs over de ziekenhuisvloer uitkotst. ‘Darmperforatie’, zegt de arts. ‘Vanwege de ziekte van Crohn’, zeggen de arts en ik in koor.

De zoon wordt met spoed geopereerd en een aflevering later krijgt iedereen die vraagt hoe het nu met Martin is te horen: ‘Oh, he’s fine.’ In welke wereld is het ‘fine’ dat een scholier voor de rest van zijn leven te kampen zal hebben met een chronische auto-immuunziekte? De arts zei nog dat hij op zijn voeding zal moeten letten en dat dat nog best lastig kan zijn. Hij zei er niet bij dat Martin misschien zijn hele toekomstbeeld moet herzien omdat hij voor de rest van zijn leven minder energie zal hebben, spanning (bij voorbeeld in de vorm van tentamens) een negatieve invloed zullen hebben op zijn ziekte, last kan krijgen van sociale uitsluiting of er zelf voor zal kiezen om zich meer en meer terug te trekken omdat hij bang is dat zijn ziekte op zal spelen zodra hij de deur uit gaat.
Allemaal dingen die de onwetende kijker niet meekrijgt en dus onbekend blijven over een ziekte die wel mee lijkt te vallen als we op de reactie van de ouders af mogen gaan. Hun reactie is precies die van de gemiddelde buitenstaander: oh, geopereerd? Dan is het nu over. Oh heeft hij medicijnen? Dan is het nu opgelost. Medicijnen zijn geen toverdrank, het is een hulpmiddel. De patiënt is nog steeds ernstig ziek en zal daar altijd rekening mee moeten houden.
Bovendien heeft de zoon net een zware buikoperatie achter de rug die een flink litteken achter zal laten. Hoe is dat ‘fine’?

Later blijkt dat de arts humira voor heeft geschreven (hebben jullie een extra tandartsverzekering afgesloten voor jullie zoon die ‘fine’ is? Hebben jullie sowieso al gedacht aan de extra ziektekosten die hij voor de rest van zijn leven zal hebben?). Prikken die de jongen vervelend vindt. De arts geeft tips: de spuiten van tevoren uit de koelkast halen, de prikplek koelen en ik de buik prikken. Hij doet het even voor en Martin zegt dat het dan inderdaad wel meevalt.
Maar de prik zelf in het punt niet. Het is de ellende die erna komt, als de vloeistof onder je huid brand en een weg zoekt door je been (of buik) en alles op zijn weg lijkt te verschroeien.

Read Full Post »

Older Posts »