Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Kim leest’

Bijna elke week lees ik wel ergens een afkorting waarvan ik denk ‘waar staat dát nou weer voor?’ (toppunt van verwarring: als ik een stuk of 3 mogelijke betekenissen kan bedenken). De afgelopen week las ik een boek waarin het met regelmaat ging over ‘de 10LAD’s’
Nu weet ik wat lads zijn (gozers, jongens, gasten), maar daar ging het hier niet over. De 10LAD’s zijn the ten letters a day. Nu krijg ik best veel post, maar 10 brieven per dag? Nee. Wie krijgt -of kreeg-  er dan 10 brieven per dag? President Obama. Sterker nog, hij kreeg er nog veel meer, maar hij las tien brieven per dag.
Zijn postkamer gaf hem aan het einde van elke dag een selectie van brieven mee die hij ’s avonds las. De brieven waren een dwarsdoorsnede van de bevolking. Variatie speelde een belangrijke rol in de selectie. Brieven van vóór en tegenstanders van zijn beleid kwamen hem onder ogen, evenals een keur aan onderwerpen.
Dus ging Obama naar huis met in zijn handen een brief van een kind dat hem vertelde dat hij maar eens lekker gek moest doen en in een tie-and-dye T-shirt moest gaan voetballen op het gras voor het witte huis, een brief van een jonge vrouw die schreef dat ze er getuige van was geweest dat haar vader -een oorlogsveteraan- compleet doordraaide en met een geweer stond te zwaaien in huis, een man die schrijft dat hij dankzij Obamacare voor het eerst naar de dokter is geweest en daardoor net op tijd was om een tumor zonder blijvende schade te kunnen behandelen, een brief van een man die schrijft wat ‘don’t ask, don’t tell’ voor hem betekent.
‘Don’t ask, don’t tell’ was een regel die jarenlang gold binnen het leger: we vragen niet naar jouw seksuele voorkeur en jij praat er niet over. Die regel had als gevolg dat sommige partners niet op de ‘in geval van nood-bellen’-lijst stonden. Als hun man of vrouw gewond raakte, of erger, zouden zij daar niet van op de hoogte worden gesteld en bij begrafenissen zou hen niet de eer worden gegeven die de weduwe of weduwnaar van een militair toekomt. Een man schreef wat die onzekerheid voor hem en zijn kinderen betekende.
Obama veranderde de wet. Obama stelde het huwelijk open voor alle volwassenen. De bundel brieven en de antwoorden die de postkamer, en soms Obama zelf, stuurde geven een overzicht van 8 jaren Obama in het witte huis en het beleid dat hij voerde. De brieven geven een overzicht van de invloed die zijn beslissingen hadden op het leven van ‘de’ Amerikaan en soms beïnvloedden de brieven zijn beslissingen.
Als één ding duidelijk wordt na het lezen van deze bloemlezing van 8 jaar correspondentie, is dat Obama ervan overtuigd was dat hij er was voor de mensen, en niet andersom. Misschien mis ik dat nog wel het meest aan hem.

Advertenties

Read Full Post »

In haar boek ‘Big Magic’ beschrijft Elizabeth Gilbert een opmerkelijke gebeurtenis. In een turbulente periode in haar leven was ze bezig met het uitwerken van een roman over een vrouw die een geheime relatie heeft met haar baas en door omstandigheden voor hem afreist naar het Amazonegebied om iemand die daar verdwenen is terug te vinden.
Maar Elizabeths eigen leven gooit roet in het eten en het lukt haar niet om de roman te voltooien.
Groot was haar verbazing toen haar vriendin Ann Patchett haar een poosje later vertelde dat ze een roman aan het schrijven was over een vrouw van middelbare leeftijd uit Minnesota (die verliefd is op haar baas) die voor hem afreist naar het Amazonegebied.
Dat is geen genre hè, mensen. Het is niet zo dat in de gemiddelde boekwinkel naast de kast met memoires en autobiografieën een kast te vinden is met romans over vrouwen uit Minnesota die in het Amazonegebied vermiste mensen op proberen te sporen. Volgens Elizabeth Gilbert is dit verhaal het bewijs dat verhalen een auteur zoeken. En als de auteur geen tijd heeft, dan zoeken ze een ander.
En de muze heeft er waarschijnlijk goed aan gedaan want het resultaat is ‘State of Wonder’, een boeiende roman van Ann Patcett van wie ik eerder Commenwealth heb gelezen.
‘State of wonder’ begint met een brief, een korte brief waarin een onderzoeker die al jaren aan het werk is in het Amazonegebied, schrijft dat Anders, de collega van hoofdpersoon dokter Marina Singh, tijdens zijn verblijf in de jungle is overleden. Omdat de brief zeer weinig informatie geeft en Anders’ weduwe graag meer wil weten en haar baas (met wie ze dus in het geheim een relatie heeft) nog steeds niet weet hoe het er met het onderzoek voor staat, reist Marina af naar het Amazonegebied en ontdekt daar veel meer dan ze had verwacht.
‘State of wonder’ is een aanrader voor iedereen die graag ver reist vanuit zijn luie stoel, voor wie van psychologische romans met een beetje vaart houdt en voor liefhebbers van romans met goed uitgewerkte vrouwelijke personages. Ik ben in ieder geval blij dat de muze niet heeft opgegeven. 

Read Full Post »

Vlak na terugkomst van vakantie in Engeland las ik het 100e boek van dit jaar uit en behaalde daarmee de Reading Challange die ik me op GoodReads had gesteld al in oktober (wat overigens niet wil zeggen dat ik daarmee voor dit jaar klaar ben, stiekem hoop ik de 150 te halen al weet ik dat dat niet gaat lukken). Het 100e boek was zeker niet het minste: Red Clocks van Leni Zumas.
Ik had het boek gekocht tijdens ons verblijf in Toronto (maart/april dit jaar) en het lag dus al een tijdje op me te wachten. Toevalligerwijs las ik het in de dagen waarin het nieuws werd gedomineerd door het belachelijk maken van een vrouw die zo dapper was om een getuigenis af te leggen tegen een witte man met een opgeblazen ego die op het punt stond om aangesteld te worden als lid van het Amerikaanse Hooggerechtshof. Diverse beschuldigingen van aanranding en het stelselmatig ondermijnen van ‘a woman’s right to choose’ stonden een benoeming niet in de weg.
De dystopie die in Red Clocks wordt geschetst komt (net als die uit Margaret Atwoods ‘The handmaid’s tale’) met rasse schreden dichterbij.
Red Clocks volgt het leven van vier vrouwen (docente Roberta Stephens die wordt beschreven als ‘The Biographer’ omdat ze in haar vrije tijd een biografie schrijft van een historische ontdekkingsreizigster, Gin Percival die wordt omschreven als ‘The Mender’ omdat ze natuurgeneesmiddelen verstrekt aan vrouwen, Susan Korsmo, omschreven als ‘The Wife’ en Matilda Quarles, leerlinge van Roberta, omschreven als ‘The Daughter’) in een nabije toekomst waarin The Personhood Act van kracht is. Dit betekent dat abortus en IVF verboden zijn en dat vrouwen na een miskraam een begrafenis moeten betalen voor de foetussen.
Voor de alleenstaande Ro, die graag moeder wil worden, is dat al lastig genoeg (ze ondergaat nu extreem dure behandelingen met donorzaad), maar binnenkort gaat ook nog ‘Every child needs two’ in, waardoor ze deze behandelingen niet meer mag ondergaan én niet meer in aanmerking komt om adoptie-ouder te worden.
Voor Gin en Matilda heeft de wet weer andere consequenties…
Red Clocks is een aanrader voor liefhebbers van romans met maatschappelijke thema’s zoals ‘the Handmaid’s tale’ en ‘The Power’. 

Read Full Post »

Ik zag een aankondiging voorbij komen van de film ‘Juliet, naked’ en zag dat de komedie was gebaseerd op een roman van Nick Hornby (High fidelity, About a boy), dus ben ik snel de spoilers gaan lezen. Een boek graaft altijd dieper dan een film en als ik de film ga kijken voordat ik het boek heb gelezen, weet ik (waarschijnlijk) al hoe het afloopt.
Hornby is een meester in het scheppen van eikels, en dat doet hij in Juliet, naked ook weer.
‘Juliet, naked’ is geen hoogstaande literatuur, maar een geestig en luchtig verhaal dat heerlijk wegleest. In tegenstelling tot sommige andere romans in de categorie ‘romantische komedie’ is hoofdpersoon Annie geen nerveus wrak met een waslijst aan onzekerheden, maar een vrouw met een ingedutte relatie (die sowieso nooit vonkte), een dito baan en woonachtig in een dorp waar nooit iets gebeurt.
Ik zag alleen in de trailer van de film dat Annie zuchtend in de spiegel kijkt. En dat vond ik dus niet bij haar passen. Ze is geen lijnende Bridget Jones en ik hoop van harte dat de film dat ook niet van haar gemaakt heeft.
En ik zag in de gauwigheid wel meet dingen ‘die niet kloppen’, want dat is het nadeel van eerst het boek lezen: ik zit straks waarschijnlijk ruim anderhalf uur in het donker te mompelen ‘zo ging het niet in het boek…’

Read Full Post »

Vorige week werd ik door een vriendin getagged in een Instagram-bericht waarin een wereldwijde boekenruil werd voorgesteld. Daarvoor moest je een exemplaar van je favoriete boek kopen en dat opsturen naar een onbekende. Zelf zou je uiteindelijk een maximum van 26 boeken ontvangen: de lievelingsboeken van mensen van over de hele wereld.
Dat klinkt op zich allemaal best leuk, maar wat nou als je zelf een hardback koopt voor iemand en je krijgt een beduimelde paperback terug? Of je ontvangt een boek in het Russisch, of erger nog: een boek dat je al hebt?
En als ik zo in de boekengroepjes op Facebook en in de bestseller-lijsten kijk, lezen de meeste mensen vooral thrillers met het woord ‘meisje’ of een kleuterliedje in de titel. Niet echt iets waar ik mijn Orange Prize winnaressen voor aan de kant leg.
Maar mijn grootste bezwaar zat ‘m in het woord ‘lievelingsboek’. Aan iemand die ongeveer 120 boeken per jaar leest vragen wat haar lievelingsboek is is net zoiets als aan een moeder vragen wat nou haar lievelingskind is. Bovendien weet ik maar al te goed dat wat voor de één het neusje van de zalm is, voor de ander bagger met of zonder rietje is (zie die bestsellerslijsten). Jarenlang was ‘The book of lost things’ mijn lievelingsboek, maar dat kan ook te maken hebben gehad met de omstandigheden waarin ik het boek kreeg. ‘The signature of all things’ vind ik prachtig, maar is niet geschikt voor mensen die van fast paced thrillers houden. Margaret Atwood is mijn favoriete auteur, maar ik moet wel iets meer van jou en je interesses weten voordat ik je ‘The heart goes last’, ‘Alias Grace’ of ‘The Handmaid’s tale’ aanbeveel.
Het is net als met de hoofdpersoon in ‘De boekenapotheek aan de Seine’: ik wil van je weten wat jij wil van een boek. Wil je lachen, wil je huilen of wil je iets leren? Pas dan weet ik of ik je ‘Life of Pi’ of ‘Life after life’ moet aanraden.
Ik heb besloten om niet mee te doen aan de boekenketting, waarschijnlijk zou ik uit pure wanhoop ‘Ronja de roversdochter’ opsturen. Misschien zelfs in het Zweeds… 

Read Full Post »

Nadat ik  The Handmaid’s Tale , The heart goes last en Alias Grace had gelezen, kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat Margaret Atwood de beste auteur van dit moment is. Na elke roman concludeerde ik een overtreffende strap: The handmaid’s tale is de meest profetische, The heart goes last de geestigste en Alias Grace…is eigenlijk gewoon mijn favoriet want die combineert fact based historical fiction (mijn lievelings-genre) met de schrijfstijl van Margaret Atwood.
Tijdens de twee weken die ik in Toronto doorbracht (de stad waar de auteur een deel van de tijd woont en waar veel van haar romans zich afspelen) ging ik dan ook op zoek naar een gebonden versie van één van haar romans. Want tot mijn schande moet ik bekennen dat ik slechts één van haar boeken zelf heb en dat ook slechts in een paperback uitvoering.
Mijn missie is helaas niet geslaagd, dus heb ik gewoon een voor mij nog onbekende titel in een tweedehandswinkel aangeschaft. Zo hoefde ik er ook niet voorzichtig mee te zijn en kon ik ‘m lekker in het vliegtuig terug naar huis lezen.
En ik zeg het eerlijk: het omslag vond ik niet zo mooi en de titel sprak me niet aan. Het deed me denken aan goedkope pulpromannetjes. En die aanname is helemaal juist, maar dat romannetje zit verpakt in een historisch familiedrama. En bovenal: het is geschreven door Margaret Atwood. Dat wil zeggen dat het niet alleen maar mooi is, maar dat het vol staat met zinnen die je wil noteren in een mooi gebonden boekje om ze nog eens na te lezen.
De roman begint als Iris Chase het bericht krijgt dat haar jongere zus Laura is verongelukt. Het vermoeden bestaat dat het zelfmoord is. In de rest van de roman wisselt de vertelde tijd naar het nu, waarin Iris 82 jaar oud is en bescheiden leeft, en haar jonge jaren als dochter van een industrieel en vanaf haar 18e getrouwd met een industrieel (haar vader is intussen zijn vermogen kwijt) met politieke aspiraties. Al snel wordt duidelijk dat Laura postuum een roman heeft uitgebracht (met als titel The Blind Assassin) waaromheen een hele cultus is ontstaan. De roman vertelt het verhaal van een society lady die in het geheim een relatie heeft met een voortvluchtige revolutionair. Als ze samen zijn verzinnen ze sci-fi verhalen die hij verkoopt om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien. Liefde, oorlog en verraad…waar houdt het verhaal op en begint het echte leven?

En ja, het is weer een meesterwerk.

Read Full Post »

Deze roman, van de auteur van Everything I never told you , begint met een brand. En niet zomaar een brand: deze brand is aangestoken, in de verscheidene slaapkamers van het riante pand zijn kleine vuurtjes aangestoken (en dus heb je binnen een aantal bladzijden de titelverklaring te pakken).
Terwijl Elena Richardson naar haar brandende huis kijkt hoort ze haar oudste drie kinderen praten over wie de brand heeft aangestoken: Izzy, de jongste van het gezin. Izzy is altijd al het zwarte schaap van de familie geweest en ze zijn ervan overtuigd dat ‘she finally snapped’.
Of ze gelijk hebben komt de lezer pas later te weten, eerst gaan we terug in de tijd. Elena Richardson, een vrouw die in de keurige suburb Shaker Heights woont en van rust, reinheid, regelmaat en regels houdt, heeft een nieuwe huurster gevonden voor het appartement waar ze eigenaresse van is. Het appartement is een stuk kleiner dan haar eigen huis, maar staat in dezelfde keurige buurt. Ze heeft het verhuurt aan Mia, een fotograaf, die er samen met haar dochter zal gaan wonen. Dit geeft de dochter gelegenheid om naar dezelfde (uiteraard uitstekende) school te gaan als de kinderen Richardson.
Al snel raken de levens van Elena en Mia, via hun kinderen, met elkaar verweven. Als vrienden van Elena verwikkeld raken in een adoptie-strijd staan de twee tegenpolen elk aan een andere kant.
‘Little fires everywhere’ is een aanrader voor iedereen die van echte literatuur houdt en het heerlijk vindt als karakters diep worden uitgewerkt. Extra leuk voor leeftijdgenoten: het verhaal speelt zich af in de jaren ’90, de tijd waarin Clinton president was en ik zelf op de middelbare school zat. Daardoor had ik in die tijd dezelfde leeftijd als de kinderen Richardson en zijn veel dingen uit die tijd (Doc Martins-schoenen, de muziek) heel herkenbaar; TLC, anyone?
Een mooie roman met als thema’s klassenverschillen, adolescentie, zwarte schapen en moeder-dochterliefde. 

Read Full Post »

Older Posts »