Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Kim leest’

Op de valreep werd het nog even het bestverkochte boek van 2018 (in de Verenigde Staten): ‘Becoming’, de autobiografie van Michelle Obama. De vrouw die een graag geziene en sprankelende gast was in menig praatprogramma, er geen geheim van maakte dat ‘First Lady’ worden nou niet echt haar ambitie was geweest en in haar laatste toespraak in die functie weldenkend en links Amerika nog even een vaak herhaald mantra meegaf: ‘when they go low, we go high’.
Maar wie was ze nou eigenlijk zelf? Wat waren dan háár ambities. Want dat ze die had dat kan geen twijfel leiden als je weet dat ze afgestudeerd is aan Princeton én Harvard.
Zoals het hoort in een goede biografie wordt er een levendig beeld geschetst van het gezin waarin Michelle Robinson opgroeit en het kind dat ze was (leergierig, standvastig en niet bang om haar mondje te roeren). Ze beschrijft haar vriendschappen en haar eerste stappen op de carrièreladder, hoe ze Barack leerde kennen en de fouten die ze heeft gemaakt in haar jong-volwassen leven (soms moet vriendschap vóór het werk gaan, ik denk dat ze dat met me eens is).
In het gedeelte over haar tijd in het Witte Huis vind ik de passages over haar dochters, en dan vooral de observaties van Sasha veruit de beste stukken. Haar opstel ‘what I did last summer’ deed me huilen van het lachen. Wat mij betreft had er wel meer Sasha in ‘Becoming’ gemogen, maar ik begrijp ook wel weer dat ze haar dochters zo veel mogelijk buiten de publiciteit wil houden.
Wie hoopt op een onthullend tell-all boek komt bedrogen uit met deze biografie. Ook iedereen die nog steeds hoopt op ‘Michelle 2020’ zal dit boek teleurgesteld dichtslaan: Michelle Obama houdt helemaal niet van politiek dus zal ze er nooit voor kiezen om zelf de arena in te stappen. Maar wie vooral meer wil weten over het leven van Michelle Robinson én dat van van Michelle Obama en wil weten hoe ze zich ermee heeft kunnen verzoenen om ‘in de schaduw van’ te leven terwijl ze zelf zoveel in haar mars heeft, die kan ik van harte aanraden dit boek te lezen. En ik ben heel benieuwd wat ze nu gaat doen, nu haar dochters volwassen zijn en ze zich niet steeds hoeft te omringen met ‘the secret people’ (term verzonnen door Sasha), want dat heb ik er eigenlijk niet zo goed uit weten te halen. 

Advertenties

Read Full Post »

Jaren geleden werkte ik in een bibliotheek. Een van de stamgasten duwde me op een goede dag een boek in handen ‘deze moet je eens lezen’, zei hij, en vertrok weer. ‘Die jongen met die wimpers wordt steeds brutaler’, zei ik tegen mijn collega. Maar ik deed wel braaf wat me gezegd was en ik verslond ‘Troje’ van Rob van Essen.
En daarna alles wat er van hem te vinden was (dat was toen helaas nog niet veel). En die jongen met die wimpers en ik richtten een officieuze Rob van Essen-fanclub op (en ik kreeg een antiquarisch exemplaar van Troje, waar hij stad en land voor had afgezocht).
Die jongen met die wimpers en ik spreken elkaar niet meer, maar gelukkig is Rob er altijd nog; nu met veel meer boeken. Zijn meest recente is ‘De goede zoon’, en die is weer Esseniaans absurd. De roman speelt zich af in de nabije toekomst waarin het basisinkomen is ingevoerd en menigeen zijn dagen slijt in rijen om musea in te kunnen. Zelfrijdende auto’s en zelflopende rugzakken zijn gemeengoed geworden. De hoofdpersoon heeft net zijn 100-jarige moeder begraven (ja, ze was overleden) en installeert zich in haar oude sta-op-stoel (hij is zelf immers ook al 60), als een oude bekende bij hem aanklopt. Hij heeft hem nodig, een gemeenschappelijke kennis is namelijk zijn geheugen aan het verliezen en blijkbaar kan de hoofdpersoon daar iets aan doen.
De rest van de roman is een combinatie van een roadtrip en flashbacks naar de tijd waarin de mannen die nu ongeveer 60 zijn, twintigers waren. Waarheen de weg leidt is de hoofdpersoon onbekend, maar dat is juist wel passend want na 20 jaar elke woensdag naar zijn moeder te zijn gegaan is hij de houvast toch een beetje kwijt.

‘De goede zoon’ is een tractatie voor alle liefhebbers van het werk van Van Essen. Het bevat dezelfde humor en absurditeit als Troje en Kwade Dagen. Veel thema’s, zoals opgroeien in een dorp, een vader die jong overlijdt, ouders die wél en dan weer een poosje níet lid zijn van de kerk en de ‘jongens, maar áárdige jongens’, keren ook terug in deze roman. Wat me wel op begint te vallen is dat vrouwen vaak slechts bijfiguren zijn. In ‘De goede zoon’ hebben ze zelfs geen naam: ze zijn óf ‘moeder’ of ze worden aangeduid met een cijfer-lettercombinatie. Persoonlijk vind ik dat nog veel dystopischer dan een zelfrijdende auto.

Read Full Post »

Op 2 januari verschijnt mijn top 18 van beste boeken van het afgelopen jaar. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan want als het goed is heb ik tegen de tijd dat we aftellen naar het nieuwe jaar zo’n 125 boeken gelezen. Maar welke was nou echt het allerbeste? Met andere woorden: welke roman wordt mijn nummer 1 van het afgelopen jaar?
Reageer hieronder en maak kans op een leuke prijs voor lettervreters. 
Klik op de link om te spieken wat ik allemaal gelezen heb dit jaar.

Read Full Post »

Bijna elke week lees ik wel ergens een afkorting waarvan ik denk ‘waar staat dát nou weer voor?’ (toppunt van verwarring: als ik een stuk of 3 mogelijke betekenissen kan bedenken). De afgelopen week las ik een boek waarin het met regelmaat ging over ‘de 10LAD’s’
Nu weet ik wat lads zijn (gozers, jongens, gasten), maar daar ging het hier niet over. De 10LAD’s zijn the ten letters a day. Nu krijg ik best veel post, maar 10 brieven per dag? Nee. Wie krijgt -of kreeg-  er dan 10 brieven per dag? President Obama. Sterker nog, hij kreeg er nog veel meer, maar hij las tien brieven per dag.
Zijn postkamer gaf hem aan het einde van elke dag een selectie van brieven mee die hij ’s avonds las. De brieven waren een dwarsdoorsnede van de bevolking. Variatie speelde een belangrijke rol in de selectie. Brieven van vóór en tegenstanders van zijn beleid kwamen hem onder ogen, evenals een keur aan onderwerpen.
Dus ging Obama naar huis met in zijn handen een brief van een kind dat hem vertelde dat hij maar eens lekker gek moest doen en in een tie-and-dye T-shirt moest gaan voetballen op het gras voor het witte huis, een brief van een jonge vrouw die schreef dat ze er getuige van was geweest dat haar vader -een oorlogsveteraan- compleet doordraaide en met een geweer stond te zwaaien in huis, een man die schrijft dat hij dankzij Obamacare voor het eerst naar de dokter is geweest en daardoor net op tijd was om een tumor zonder blijvende schade te kunnen behandelen, een brief van een man die schrijft wat ‘don’t ask, don’t tell’ voor hem betekent.
‘Don’t ask, don’t tell’ was een regel die jarenlang gold binnen het leger: we vragen niet naar jouw seksuele voorkeur en jij praat er niet over. Die regel had als gevolg dat sommige partners niet op de ‘in geval van nood-bellen’-lijst stonden. Als hun man of vrouw gewond raakte, of erger, zouden zij daar niet van op de hoogte worden gesteld en bij begrafenissen zou hen niet de eer worden gegeven die de weduwe of weduwnaar van een militair toekomt. Een man schreef wat die onzekerheid voor hem en zijn kinderen betekende.
Obama veranderde de wet. Obama stelde het huwelijk open voor alle volwassenen. De bundel brieven en de antwoorden die de postkamer, en soms Obama zelf, stuurde geven een overzicht van 8 jaren Obama in het witte huis en het beleid dat hij voerde. De brieven geven een overzicht van de invloed die zijn beslissingen hadden op het leven van ‘de’ Amerikaan en soms beïnvloedden de brieven zijn beslissingen.
Als één ding duidelijk wordt na het lezen van deze bloemlezing van 8 jaar correspondentie, is dat Obama ervan overtuigd was dat hij er was voor de mensen, en niet andersom. Misschien mis ik dat nog wel het meest aan hem.

Read Full Post »

In haar boek ‘Big Magic’ beschrijft Elizabeth Gilbert een opmerkelijke gebeurtenis. In een turbulente periode in haar leven was ze bezig met het uitwerken van een roman over een vrouw die een geheime relatie heeft met haar baas en door omstandigheden voor hem afreist naar het Amazonegebied om iemand die daar verdwenen is terug te vinden.
Maar Elizabeths eigen leven gooit roet in het eten en het lukt haar niet om de roman te voltooien.
Groot was haar verbazing toen haar vriendin Ann Patchett haar een poosje later vertelde dat ze een roman aan het schrijven was over een vrouw van middelbare leeftijd uit Minnesota (die verliefd is op haar baas) die voor hem afreist naar het Amazonegebied.
Dat is geen genre hè, mensen. Het is niet zo dat in de gemiddelde boekwinkel naast de kast met memoires en autobiografieën een kast te vinden is met romans over vrouwen uit Minnesota die in het Amazonegebied vermiste mensen op proberen te sporen. Volgens Elizabeth Gilbert is dit verhaal het bewijs dat verhalen een auteur zoeken. En als de auteur geen tijd heeft, dan zoeken ze een ander.
En de muze heeft er waarschijnlijk goed aan gedaan want het resultaat is ‘State of Wonder’, een boeiende roman van Ann Patcett van wie ik eerder Commenwealth heb gelezen.
‘State of wonder’ begint met een brief, een korte brief waarin een onderzoeker die al jaren aan het werk is in het Amazonegebied, schrijft dat Anders, de collega van hoofdpersoon dokter Marina Singh, tijdens zijn verblijf in de jungle is overleden. Omdat de brief zeer weinig informatie geeft en Anders’ weduwe graag meer wil weten en haar baas (met wie ze dus in het geheim een relatie heeft) nog steeds niet weet hoe het er met het onderzoek voor staat, reist Marina af naar het Amazonegebied en ontdekt daar veel meer dan ze had verwacht.
‘State of wonder’ is een aanrader voor iedereen die graag ver reist vanuit zijn luie stoel, voor wie van psychologische romans met een beetje vaart houdt en voor liefhebbers van romans met goed uitgewerkte vrouwelijke personages. Ik ben in ieder geval blij dat de muze niet heeft opgegeven. 

Read Full Post »

Vlak na terugkomst van vakantie in Engeland las ik het 100e boek van dit jaar uit en behaalde daarmee de Reading Challange die ik me op GoodReads had gesteld al in oktober (wat overigens niet wil zeggen dat ik daarmee voor dit jaar klaar ben, stiekem hoop ik de 150 te halen al weet ik dat dat niet gaat lukken). Het 100e boek was zeker niet het minste: Red Clocks van Leni Zumas.
Ik had het boek gekocht tijdens ons verblijf in Toronto (maart/april dit jaar) en het lag dus al een tijdje op me te wachten. Toevalligerwijs las ik het in de dagen waarin het nieuws werd gedomineerd door het belachelijk maken van een vrouw die zo dapper was om een getuigenis af te leggen tegen een witte man met een opgeblazen ego die op het punt stond om aangesteld te worden als lid van het Amerikaanse Hooggerechtshof. Diverse beschuldigingen van aanranding en het stelselmatig ondermijnen van ‘a woman’s right to choose’ stonden een benoeming niet in de weg.
De dystopie die in Red Clocks wordt geschetst komt (net als die uit Margaret Atwoods ‘The handmaid’s tale’) met rasse schreden dichterbij.
Red Clocks volgt het leven van vier vrouwen (docente Roberta Stephens die wordt beschreven als ‘The Biographer’ omdat ze in haar vrije tijd een biografie schrijft van een historische ontdekkingsreizigster, Gin Percival die wordt omschreven als ‘The Mender’ omdat ze natuurgeneesmiddelen verstrekt aan vrouwen, Susan Korsmo, omschreven als ‘The Wife’ en Matilda Quarles, leerlinge van Roberta, omschreven als ‘The Daughter’) in een nabije toekomst waarin The Personhood Act van kracht is. Dit betekent dat abortus en IVF verboden zijn en dat vrouwen na een miskraam een begrafenis moeten betalen voor de foetussen.
Voor de alleenstaande Ro, die graag moeder wil worden, is dat al lastig genoeg (ze ondergaat nu extreem dure behandelingen met donorzaad), maar binnenkort gaat ook nog ‘Every child needs two’ in, waardoor ze deze behandelingen niet meer mag ondergaan én niet meer in aanmerking komt om adoptie-ouder te worden.
Voor Gin en Matilda heeft de wet weer andere consequenties…
Red Clocks is een aanrader voor liefhebbers van romans met maatschappelijke thema’s zoals ‘the Handmaid’s tale’ en ‘The Power’. 

Read Full Post »

Ik zag een aankondiging voorbij komen van de film ‘Juliet, naked’ en zag dat de komedie was gebaseerd op een roman van Nick Hornby (High fidelity, About a boy), dus ben ik snel de spoilers gaan lezen. Een boek graaft altijd dieper dan een film en als ik de film ga kijken voordat ik het boek heb gelezen, weet ik (waarschijnlijk) al hoe het afloopt.
Hornby is een meester in het scheppen van eikels, en dat doet hij in Juliet, naked ook weer.
‘Juliet, naked’ is geen hoogstaande literatuur, maar een geestig en luchtig verhaal dat heerlijk wegleest. In tegenstelling tot sommige andere romans in de categorie ‘romantische komedie’ is hoofdpersoon Annie geen nerveus wrak met een waslijst aan onzekerheden, maar een vrouw met een ingedutte relatie (die sowieso nooit vonkte), een dito baan en woonachtig in een dorp waar nooit iets gebeurt.
Ik zag alleen in de trailer van de film dat Annie zuchtend in de spiegel kijkt. En dat vond ik dus niet bij haar passen. Ze is geen lijnende Bridget Jones en ik hoop van harte dat de film dat ook niet van haar gemaakt heeft.
En ik zag in de gauwigheid wel meet dingen ‘die niet kloppen’, want dat is het nadeel van eerst het boek lezen: ik zit straks waarschijnlijk ruim anderhalf uur in het donker te mompelen ‘zo ging het niet in het boek…’

Read Full Post »

Older Posts »