Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Kim leest’

Een oud-studiegenote schreef me laatst dat ze liefhebber is van de eenvoudige stijl van Elizabeth Strout. Ik herinnerde me dat ‘Olive, again’ onlangs door niemand minder dan Oprah Winfrey was getipt en ook dat dat een tweede deel was. Dus kocht ik ‘Olive Kitteridge’, het zogenaamde deel 1.
Op het omslag (dat al mooi is in z’n eenvoud en daarmee het gelijk van vriendin M lijkt te bewijzen) prijst David Nicholls het als een gedetailleerd portret van een huwelijk. En daar lijkt het eerst ook op: in het eerste hoofdstuk volgt de lezer Henry, apotheker en echtgenoot van Olive. Maar al snel blijkt dat ieder hoofdstuk een andere verteller heeft, sommigen slechts zeer oppervlakkig aan Olive gelieerd. ‘Olive Kitteridge’ is eerder een portret van een kustplaatsje dan van een huwelijk. De hoofdstukken laten zich lezen als korte verhalen waarin Olive de rode draad vormt, soms is ze de hoofdpersoon of een belangrijk bijfiguur, een andere keer slechts de oud-lerares wiskunde die de hoofdpersoon tegenkomt in de supermarkt.
En Olive is nogal iemand: imposant, van postuur en van karakter. Vele mannen van haar eigen leeftijd hebben een hekel aan haar, met haar zoon heeft ze een gecompliceerde relatie en oud-leerlingen hebben nog altijd respect voor haar. En zo lijkt Olive in het ene hoofdstuk een secreet waar je niets mee te maken zou willen hebben en is ze in het volgende oprecht en sympathiek.
Ik kon me makkelijk met haar identificeren toen ze zich uitsprak over de ‘idioot in het Witte Huis’ en realiseerde me pas later dat het boek meer dan tien jaar oud is en ze het dus over de vorige idioot in het Witte Huis had. De setting van de roman -een kustplaatsje waar veel summer people komen en de rest van de bewoners elkaar allemaal kent- deed me sterk denken aan het eerste seizoen van The Affair waarin Alice in een toeristisch restaurant werkt. Montauk is weliswaar op Long Island gelegen en Crosby (het stadje waar Olive woont) ligt in Maine, maar de kust is hetzelfde en New York is blijkbaar nooit ver weg.
Ik kan niet zeggen dat ik gelijk verkocht ben en alle boeken van de auteur nu gelijk wil hebben, maar ik sluit niet uit dat ik ooit aan ‘Olive, again’ zal beginnen. Ik houd wel van intimiderende vrouwen.

Read Full Post »

De moeilijkste vraag die je ooit aan een echte lezer kan stellen is ‘wat is je lievelingsboek?’ Niet omdat ze daar geen antwoord op hebben maar omdat er te veel antwoorden zijn. We willen dan meestal een specificatie: jeugdroman, historische roman, beste young adult of ben je op zoek naar een leestip (want wat ik mooi vind zou ik niet direct aan iedereen aanraden)?
Maar als ik dan één boek zou moeten noemen, één overall winnaar dan is het ‘The signature of all things’ van Elizabeth Gilbert. En als er dan een nieuwe historische roman van dezelfde auteur uitkomt dan is dat best een beetje spannend. Dit keer beslaat het verhaal niet een hele eeuw, zoals in The signature of all things, maar speelt het zich met name af in de jaren ’40. Niet een tijdsperiode waar ik bijzonder in geïnteresseerd ben (ik heb daar in mijn jeugd al meer dan genoeg over gelezen) maar laat het maar aan Elizabeth Gilbert over om er iets bruisends van te maken.

Mijn moeder las nauwelijks boeken (alleen de Vlieland-reeks van Vonne van der Meer en zo af en toe een Lenmiscaat jeugdroman) maar ik weet zeker dat ze dit boek geweldig zou hebben gevonden. Hoofdpersoon Vivian heeft namelijk dezelfde blik op de wereld als zij had: oog voor kleding, stoffen en stijl. En wat haar ogen zien kunnen haar handen maken. Nadat ze geen bal uitvoerde op haar prestigieuze school wordt de 20-jarige Vivian naar haar tante in New York gestuurd. Deze excentrieke tante is eigenaar van een vervallen off-broadway theater waar twee keer per dag shows for the masses worden opgevoerd.
Vivian maakt zich al snel onmisbaar met haar naaimachine: ze herstelt kostuums en maakt nieuwe van oude kleding die ze bij haar favoriete winkel in de stad weet te vinden.
En dan neemt een beroemde Britse theateractrice haar toevlucht in het Lily Theatre omdat haar huis gebombardeerd is door de Duitsers en ze dus geen reden heeft om terug naar huis te gaan. Iemand van haar aanzien verdient een beter toneelstuk dan doorgaans in het theater te zien is. En dat stuk komt er: City of Girls.

Net als in haar columns en vorige historische roman weet Elizabeth Gilbert een sfeer te scheppen die ervoor zorgt dat je dit boek niet weg wil leggen. Haar hoofdpersoon is geen invloedrijke grande dame maar wel een vrouw die haar eigen weg kiest en tegen de heersende norm van haar tijd in gaat, net als in ‘The signature of all things’. Met al haar werk wil Gilbert eigenlijk zeggen: doe maar lekker anders, dan doe je al normaal genoeg. En laat dat nou net mijn motto zijn.

Read Full Post »

‘You think you’d hear that here if Roosevelt was president? People wouldn’t dare, the wouldn’t dream, in Roosevelt’s day…’, my father said. ‘But now that our great ally is Adolf Hitler, now that the best friend of the president of the United States is Adolf Hitler-why, now they think they can get away with anything. It’s disgraceful. It starts in the White House…’
Zomaar een fragment uit ‘The Plot Against America’, verschenen in 2004 maar als je ‘Roosevelt’ vervangt voor ‘Obama’ en ‘Hitler’ voor ‘Putin’, ‘Kim Jong-Un’ of welke dictator dan ook zou het zomaar het draaiboek van de huidige ‘president’ van de Verenigde Staten kunnen zijn.  ‘The plot against America’, vandaag de dag is het geen antisemitisme dat de boventoon voert maar een andere vorm van vreemdelingenhaat. En nu ik dit schrijft is het wanbeleid en leugens gemixt met een dodelijk virus waar mensen dagelijks met bosjes tegelijk aan sterven. En nog steeds probeert Drumpf te beweren dat het allemaal de schuld van Obama is.
In ‘The plot against America’ wordt piloot Charles Lindbergh (die van de ontvoerde baby) onverwacht de Republikeinse Presidentskandidaat en verslaat tijdens de verkiezingen van 1940 Franklin Roosevelt. Ineens ziet de wereld er heel anders uit: in plaats van een strijdbaar Amerika dat hun bondgenoten overzee wil steunen in hun oorlog tegen de Nazi’s zit er een man in het Witte Huis die het allemaal wel best vindt en beweert dat het heel belangrijk is voor de economie dat de Verenigde Staten zich niet mengen in een oorlog. Oh, en hij heeft ook nog een belangrijke Duitse onderscheiding op zak die ‘versierd’ is met hakenkruizen.
Hoofdpersoon Philip groeit op in een Joods gezin met een oudere broer, een vader, een moeder en een verweesde neef in een stad in New Jersey. Door zijn ogen maken we de invloed van het Lindbergh-presidentschap op het dagelijks leven mee. Deze stijl zorgt ervoor dat het boek niet te zwaar wordt, ook al zijn de gebeurtenissen ingrijpend en door de huidige situatie extra actueel. 
Een ijzersterke roman met een titel die op het moment zó van toepassing is dat iedereen het zou moeten lezen.

Read Full Post »

Keer op keer slaagt Hanna Bervoets erin om grote maatschappelijke thema’s aan te snijden in haar romans zonder daar zware kost van de te maken. Ook in ‘Welkom in het rijk der zieken’, haar meest recente werk.
‘Iedereen wordt geboren als burger van twee rijken’, schrijft Susan Sontag in Illness as Metaphor. ‘We zijn zowel burger van het rijk der gezonden als van het rijk der zieken. Hoewel we bij voorkeur alleen van het goede paspoort gebruikmaken, komt iedereen vroeg of laat in dat andere rijk terecht, al is het maar tijdelijk.’
Hoofdpersoon Clay komt onverwacht in het rijk der zieken terecht: na een bezoek aan een kinderboerderij krijgt hij hevige koorts en daarna chronische pijn. De medische wereld kan weinig voor hem doen, ook na de diagnose volgt er niet meer dan de ene na de andere vage cursus.
Zijn oude ‘zelf’ is hij kwijt en ook zijn relatie loopt op de klippen. De passages in het heden en het verleden, toen Nora er nog was, worden afgewisseld met fragmenten waarin Clay zich in het rijk der zieken bevindt, slepend met zijn eigen lichaam als Jezus met het kruis. Deze fragmenten zijn subliem in hun absurditeit, iets waar ik -als liefhebber van de romans van Rob van Essen- wel van houdt.
Thema’s in deze roman zijn de staat van het zorgsysteem (formuliertje halen, weer naar een ander loket, terug om een stempel te halen en dan weer eeuwig in de wachtruimte) en niet-progressieve (chronische) ziekten en het gebrek aan aandacht hiervoor. Een sterke roman met een flinke dosis surrealistische humor, ik weet het wel te waarderen.

Read Full Post »

‘En intussen, terwijl ik mijn fiere idealen voor een rechtvaardige samenleving met zwarte koeienletters in mijn wapperende banier schreef en lange, doorwrochte stukken produceerde in ernstige kranten, siepelden mijn kinderen en mijn geliefden weg en liet ik ze gaan. Dat kwam niet door het werk. (…) Het gebeurde gewoon en ik weet nog steeds niet waarom of waardoor.’

Oud-politica en auteur van een aantal non-fictie bestsellers Katharina Mercedes Donker krijgt het verzoek om mee te werken aan haar biografie. Die biografie vindt ze niet zo nodig, maar als ze haar medewerking niet verleent kom ie er ook wel, dus misschien kan ze beter toch…
Het verzoek, en de kat-en-muis-achtige gesprekken met de (wel of niet) biograaf zorgen ervoor dat ze terugdenkt aan haar jeugd. Opgegroeid in een arbeidersgezin met een wrokkige vader die tegen de fascisten vocht in Spanje en vervolgens statenloos werd. Katherina, de weerspannige en briljante dochter die naar het gymnasium ging en vervolgens haar studie combineerde met werken in het volkscafé van haar oom en tante.
Maar ze blijft niet in Amsterdam: naar Parijs gaat ze, naar Barcelona, naar de DDR en naar Suriname. Ze wordt minister, moeder en feministisch boegbeeld. Maar dat wil niet zeggen dat alles gaat zoals het de bedoeling was. De mensen van wie ze echt gehouden heeft glippen haar door de vingers en wat is er nou eigenlijk van al die goede bedoelingen en idealen terecht gekomen?

Ik ben groot liefhebber van het werk van Nelleke Noordervliet en ook met ‘Aan het eind van de dag’ heeft ze weer een meeslepende roman geschreven. Hoofdpersoon Katherina Donker is een beetje een kreng, maar ik houd van haar. Ze is een vrouw waar je alleen maar groot respect voor kunt hebben: ze liep voorop in de tijd van Man Vrouw Maatschappij en Dolle Mina. Iemand die durfde en ver kwam. Maar wat blijft daar van over aan het eind van de dag?

Read Full Post »

Het liefst lees ik boeken in de taal waarin ze oorspronkelijk geschreven zijn (daarom lees ik niet zo vaak werk van Russische auteurs, te veel gedoe ;)), maar in het geval van ‘The Miniaturist’ bleek dat niet zo slim. De auteur is namelijk Brits maar haar debuutroman speelt zich af in het Amsterdam van de Gouden Eeuw. De Gouden Eeuw die tijdens mijn studie historische letterkunde aan de UvA uitgebreid aan bod is gekomen (we zaten er letterlijk middenin). En dat gaat schuren.
Om te beginnen al omdat straatnamen half vertaald worden: Old Hooghstraat. Waarom niet Oude Hooghstraat, eventueel met een vertaling onderaan de pagina) of als het per sé moet Old Hooghstraat. En de Heren canal. Het is in het Nederlands zelfs één woord: Herengracht, thank you very much.
En bij het ontbijt eet de hoofdpersoon een stuk Gouda. Ik heb nog nooit zo’n honger gehad dat ik een stuk van een stad heb gegeten, jij wel? En als het dan om Goudse kaas zou moeten gaan, is het dan niet logischer dat men in Amsterdam Edammer eet?
En als het dan toch over Amsterdam gaat, ergens in het boek staat geschreven dat een vrouw iets roep met een schel plattelands-accent. Ik kan me echt geen enkel accent bedenken dat scheller is dan het Amsterdamse dus ik ben nu wel heel benieuwd waar die vrouw vandaan zou moeten komen.
Verder wordt er aan een jonge vrouw uit Assendelft uitgelegd dat het er in Amsterdam heel anders aan toe gaat dan in Engeland wat betreft de vrijheden die vrouwen hebben in het openbare leven. Het lijkt me volstrekt onlogisch dat een vrouw van 18 die nauwelijks haar eigen dorp uit is geweest bekender is met de mores in Engeland dan die in de hoofdstad van haar eigen land. Heeft de auteur hier te veel vanuit zichzelf gedacht wellicht?
Ik deed mijn best om me over die slordigheden en culturele onjuistheden te zetten en me te concentreren op dit verhaal over Petronella Oortman, eigenaresse van het poppenhuis dat in het Rijksmuseum te zien is. Het zit een beetje tussen een suspense-novel en een (slordige) historische roman in. Wat dat betreft is het te vergelijken met andere populaire titels als Tulip fever en Girl with a pearl earring, vlot geschreven en spannend. Al blijven er bij The Miniaturist wel heel veel losse eindjes over en wordt alle opgebouwde spanning maar matig ingelost.

 

Read Full Post »

‘Oh, ga je gelijk door met het volgende deel over die Crazy Rich Asians?’, vroeg de mijnheer aan mij toen ik dit boek afrekende bij Barter Books (een gigantische tweedehands boekhandel in Noord Engeland). En ik snapte zijn vergissing, het omslag heeft wel iets wel van die van de populaire reeks van Kevin Kwan: frisse kleuren en een portret van een stylish mevrouw met een enorme zonnebril op. Maar in deze roman komt slechts één Aziatisch personage voor en die is niet Crazy Rich. Misschien wel crazy, maar in vergelijking met de rest valt dat enorm mee.
Waarom ik het dan gekocht heb? De titel kwam me vaag bekend voor én er stond een blurb (aanbeveling) van Kate Atkinson op het omslag en als Kate iets adviseert dan doe ik het (als het om lezen gaat).

Wat ik precies van de roman kon verwachten wist ik niet, maar daar hou ik juist wel van. Niets irritanter dan een achterflap die driekwart van de verhaallijn beschrijft. Na het lezen van de eerste bladzijde dacht ik een young adult novel in handen te hebben omdat de verteller een adolescent is, maar toen ik verder las merkte ik dat het verhaal voor het overgrote deel verteld wordt aan de hand van documenten: emails, brieven en ooggetuigenverslagen.
De stijl is dus ‘experimenteel’ te noemen zonder dat het iets van de leesbaarheid vermindert. In het begin deed het verhaal me, vanwege de high achieving moeders die Bernadette irriteren me denken aan die uit ‘Big Little Lies’, toen nam het verhaal een wending en kreeg het een tikje ‘The Circle’ en daarna veranderde het weer.
‘Where’d you go, Bernadette’ is origineel, toegankelijk en uiteindelijk met niets te vergelijken. Een aanrader als je fan bent Liliane Moriarty’s werk (of als je braaf alles doet wat Kate Atkinson je adviseert).

Met het uitlezen van dit boek heb ik mijn doel gehaald: 125 boeken in één jaar lezen. Maar er zijn nog twee woensdagen in december dus ik ga gewoon nog even door. Volgende week en de week erna is het gewoon weer #literairewoensdag op mijn blogpagina en in januari deel ik mijn top 10 van favorieten van 2019. Heb je al een vermoeden wat de nummer 1 zal zijn?

Read Full Post »

Omdat ik deze week in Engeland op vakantie ben, een roman van een Britse auteur

Quentin is een lul en Lottie wil van hem scheiden. Maar ze wonen in Londen en zij is haar baan kwijt en hij is freelance-journalist, dus ze kunnen het zich niet veroorloven. Behalve dan als ze het huis verkopen, maar dan kunnen ze zich nooit meer in Londen vestigen en Quentin is ervan overtuigd dat hij in Londen moet zijn om ‘in beeld te blijven’ bij mogelijke opdrachtgevers. Oh ja, en zijn scharrel woont er. Denk niet dat Lottie dat niet weet.
Dus heeft zijn nu-nog-vrouw een oplossing bedacht: ze verhuren hun huis aan Canadese expats en gaan zelf een jaar op het platteland wonen in Devon met haar zoon van 18 en hun twee dochtertjes. Ze heeft, dankzij Quentins moeder, al een huis gevonden waarvan de huur zó laag is dat het bijna te goed is om waar te zijn.
En dat is het ook want het lot van de vorige huurder wordt angstvallig verborgen gehouden voor de familie Bendin. Zoon Xan verveelt zich intussen het schompes op het platteland en is ook nauwelijks ergens voor te motiveren sinds duidelijk is geworden dat hij zich niet heeft gekwalificeerd voor de universiteit van Oxford. Uiteindelijk gaat hij werken in de Humble taartenfabriek (eating humble pie, you get it?) en leert daar een heel andere wereld kennen dan die waarin hij voor de verhuizing geleefd had.
Het einde van deze roman is een beetje ‘alle eindjes aan elkaar knopen’ maar dat doet niets af aan het feit dat Amanda Graig een goed uitgesponnen portret heeft geschreven van het hedendaagse Groot-Brittannië waarin veel mensen zich vergeten en in de steek gelaten voelen. Een ander motief in de roman is de vader-zoon-relatie en het herhalen van de fouten van een eerdere generatie. En natuurlijk dat mysterie dat zich heeft afgespeeld in de achtertuin van het huis…
Ik vond ‘The lie of the land’ een geslaagde mix van ‘The casual vacancy’ van J.K. Rowling en de relatie/mysterie romans van Liliane Moriarty. Een onverwachte aanrader.

Read Full Post »

Nee, niet die toffe film over Elton John, maar die andere Rocketman, één van de vreemdste wereldleiders van deze tijd: Kim Jung-un (nee, geen familie). Bijna iedereen ter wereld weet hoe hij eruit ziet (vrij klein, dik en met een raar kapsel) en dat hij al op jonge leeftijd dictator werd van Noord-Korea, maar verder? Hij schijnt bevriend te zijn met ex-basketballer Dennis Rodman en hij schijnt zijn oom hebben laten vermoorden, maar wat is feit, wat is fictie en wat is speculatie?
Hoofdredacteur van de Washington Post en Azië-verslaggever Anna Fifield heeft met ‘De grote Kameraad’ een intrigerend portret geschetst van de ondoorgrondelijke leider. Dankzij gesprekken met een tante en oom en de voormalig kok en speelkameraad van Kim Jong-un heeft ze een tipje van de sluier op kunnen lichten. Wist je bijvoorbeeld dat Kim Jong-un er expres zo raar uitziet? Door zich het postuur, kapsel en de garderobe van zijn grootvader aan te meten hoopt hij dat het volk hem associeert met de jaren ’40 (waarin zijn grootvader Kim il-sung regeerde), een tijd waarin het erg goed ging in Noord-Korea. Zomaar een gedachte: wellicht probeert Rob Jetten van D66 wel op Willem Drees te lijken…
Door haar jarenlange journalistieke ervaring -ze was gestationeerd in Japan en Noord- en Zuid-Korea- weet Anna Fifield niet alleen een portret van de communistische leider te schetsen maar ook van het land dat hem (gedwongen) vereert. Is hij echt een vernieuwer? En waarom zijn die kernwapens zo belangrijk voor hem? En is het inderdaad waar dat hij de enige wereldleider is die Trump naar zijn pijpen kan laten dansen?

Read Full Post »

Boeken waar elke lezen lyrisch over is, zoals die detectives met kinderrijmpjes in de titel of die zeven zussen, ik weet het nog zo net niet. Of eigenlijk, ik weet het in het eerste geval wèl, die vond ik ronduit slecht en aan die zeven zussen durf ik dus niet eens te beginnen. Maar ‘Normal People’ van Sally Rooney werd de Costa Book Awards winner van 2018, en laat de Costa Book Awards winner van 2017, Eleanor Oliphant is completely fine, nou één van de leukste boeken zijn die ik het afgelopen jaar heb gelezen.  Dus misschien weten ze bij Costa iets wat ze in de top 10 bestverkochte boeken van de gemiddelde Bruna nìet weten, namelijk wat ík nou een fijn boek vindt.
‘Normal People’ is de tweede roman van de Ierse auteur Sally Rooney en bereikte de longlist van de Man Booker Prize 2018 (hij ging dat jaar naar de Noord-Ierse Anna Burns). En ik denk op zich dat het terecht is dat ‘Milkman‘ won, maar ik denk ook dat ‘Normal People’ een grotere groep lezers heel gelukkig zal maken.
Hoofdpersonen van de roman zijn Marianne en Connell. Ze zitten bij elkaar op school, maar daar hebben ze geen contact met elkaar want Marianne hoort nergens bij en Connell is één van die zeldzame mensen die populair is en goed in sport maar toch geen verwaande pestkop is geworden. Ze spreken elkaar als Connell zijn moeder ophaalt bij Marianne thuis waar ze schoonmaakt.
Zowel Marianne als Connell groeit op zonder vader: die van Marianne is een aantal jaar geleden overleden en die van Connell is al ‘buiten beeld’ vanaf het moment dat zijn moeder (als tiener) in verwachting raakte. Tussen hen ontstaat een onverwachte vriendschap (with benefits) die zich (met onderbrekingen en misverstanden) ontwikkelt tot na hun studietijd.
De roman doet een beetje denken aan ‘One Day’, wat betreft het onderwerp en heeft verder alles wat ik van ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ verwachtte maar niet kreeg (ik vond het een oppervlakkig boek met kille personages die niet voor me gingen leven). ‘Normal people’ is terecht een hitroman en ik zou het zeker ook aanraden aan jongeren die de Young Adult een beetje ontgroeid zijn maar graag nog wel willen lezen over mensen van hun eigen leeftijd.

Read Full Post »

Older Posts »