Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘homo-emancipatie’

Mijn man interesseert zich matig voor voetbal en we kijken sowieso nauwelijks tv-programma’s op de momenten waarop ze worden uitgezonden en al helemaal nooit naar commerciële zenders, en dan mis je een hoop…lelijkheid en domheid. Ik kom er meestal pas achter dat één of andere te bekende Nederlander weer een scheet heeft gelaten als de trending topics op Twitter dat doen vermoeden.
Zoals die keer dat René van de Gijp (een smakeloos figuur zonder enig moreel besef over wie geheel onnodig een boek is verschenen) de spot dreef met een collega. Deze collega was heel open geweest over haar transitie van man naar vrouw en van der Gijp vond het ‘geestig?’ of ‘nodig’ om vervolgens in een tv-programma te verschijnen met een lelijke pruik op en te verkondigen dat hij voortaan ‘Renate’ heette.
Het tv-programma in kwestie heet iets met voetbal. Moeten we dit dan opvatten als voetbalhumor? Voetbalhumor was toch het verstoren van de tv-interviews van je teamgenoten en een kwak shampoo deponeren op de kale bol van Kees Jansma of in de schoenen van de man of the match? Flauw, maar herkenbaar als een vorm van humor.
En vandaag stroomt twitter vol met de hashtag #sorryjohan naar aanleiding van uitspraken van een andere presentator van het voetbal als excuus voor homofobe opmerkingen-programma. Het programma had een brief gekregen van twee jongens die vroegen of het misschien iets minder kon met de homo-haat in het programma omdat veel jongens (vooral jongens die van voetbal houden) het nog steeds heel moeilijk vinden om uit de kast te komen en dat zo’n sfeer er niet aan bijdraagt. Johan Derksen vond dat onzin, die jongens moesten niet zeuren en zielig doen.
En vandaag stroomt twitter vol met de meest schrijnende verhalen. Vrouwen die niet meer welkom waren in een bruidsmodezaak toen bleek dat ze met een vrouw gingen trouwen, een jongen die van zijn fiets is geschopt omdat hij ‘gay’ fietste, mensen die zijn gepest op school of zelfs op het werk, jongeren die op straat goed om zich heen kijken voordat ze hun partner durven kussen.
En ik vind het zo erg dat bij al die tweets de voornaam van mijn opa staat. Mijn opa die 100 jaar geleden werd geboren en die, als ik op mijn 15e had gezegd ‘ik val op meisjes’ in plaats van het ‘ik val definitief op jongens’ wat ik zei, zijn schouders zou hebben opgehaald. Want hij was misschien een grote sterke man, maar vanbinnen klopte een groot hart. Zijn kinderen, zijn kleinkinderen, de kinderen van willekeurig ieder ander, die moesten gelukkig zijn.
En daarmee was hij veel meer een man van ‘onze tijd’ dan Derksen ooit worden zal. Zijn opvattingen horen niet thuis in deze eeuw. Hij is een sneu en bang mannetje dat roept dat die jongens die die brief schreven ‘karakter moeten hebben’. Maar je kwetsbaarheid durven tonen is zóveel dapperder dan alleen maar harde klappen uitdelen. 

Advertenties

Read Full Post »

In de jaren ’90 had je verzamel-cd’s onder de titel ‘Knuffelrock’. Ik geloof zelfs dat ik er één had (twaalfjarigen hebben geen smaak). Achterin zat een boekje met kleine fotootjes van alle verkrijgbare ‘nummers’ (appellerend aan het ‘spaar ze allemaal’-instinct van de mens). Op alle albumcovers stonden een jongen en een meisje in diverse stadia van knuffelen (wel allemaal met kleren aan) en één ding viel me op: bijna alle meisjes hadden blond haar en géén van de jongens was blond.
Zelf had (en heb ik overwegend) heel donker haar. Volgens de fotografen van Knuffelrock kan ik dan alleen gaan zeilen met een jongen die ook donker haar had. En dat dan alleen bij wijze van uitzondering, want de meeste jongens met donker haar lopen langs het strand met blondines. Maar ik was niet verliefd op een jongen met donker haar. Ik vond die lange blonde jongen leuk waar ik op de eerste dag van de brugklas pal vóór was gaan zitten (ik was toen al vrij geslepen). Wij pasten niet in de module van de reeks verzamel-cd’s.
Pas vanaf Knuffelrock 11 mochten wij ook bestaan (maar dan wel in het donker, bij een kampvuur). 
Ik moest er van de week weer aan denken toen ik het met een vriendin (die (ook) op vrouwen valt) had over ‘jezelf terug zien’, in films, reclames of dus op hoezen van mierzoete cd’s. Toen ik opgroeide was ik al in de war door het jongen-moet-donker-haar-hebben-en-meisjes-moeten-blond-zijn (en door het feit dat ik blauwe ogen had, ik dacht dat dat een foutje was-wist ik veel), kun je nagaan als je, donker van huid of, zoals mijn nichtje dat noemde meisje-meisje-verliefd bent (of jongen-jongen verliefd)?
Gelukkig is het met de representatie op dat gebied inmiddels iets beter gesteld: zo zag ik vandaag nog een reclame voor een matras van de HEMA met twee lepeltje-lepeltje slapende mannen en zijn er recent twee romantische films uitgekomen waarin liefde tussen twee mannen centraal staat (Call me by your name en Love, Simon).
Maar twee mannen (of twee vrouwen natuurlijk) op een romantische albumhoes? We konden ons niet herinneren dat al eens gezien te hebben maar het leek ons wel wat. Mijn neef en zijn vriend zijn bijvoorbeeld behoorlijk leuk en fotogeniek. ‘En ken je die en die? Die heeft echt een héle knappe man. Vind ik dan (en ik heb smaak).’
Die en die kende ze wel (want wie kent hem niet?), maar ze wist niet of ze de echtgenoot van de ‘Bekendere Haarlemmer’ ook kende. Gelukkig kwamen we beiden 5 minuten later tegen in de Lepelstraat, want zo is Haarlem.
Moraal van dit verhaal: iedereen mag knuffelen en dat mogen 12-jarigen weten. En Haarlem is gezellig.

P.S. Wat representatie qua kleur betreft zijn we ook nog vrij ver van huis, lees dit onderzoek van OneWorld er maar op na.

Read Full Post »

‘Tja, het spijt me’, zegt de mijnheer, ‘maar ik vind het wel heel ordinair.’
‘Ja, dat mag je vinden, maar op deze foto is er in ieder geval geen sprake van seksisme. Geen van beiden is in een onderdanige rol geduwd.’
‘Nee, maar smaakvol is het niet.’
‘Voor smaakvol moet je ook niet bij SuitSupply zijn. Dat is namelijk het bedrijf dat reclames maakt waarin een man in pak onder het rokje van een vrouw kijkt die als een object over een trap gedrapeerd ligt. Of een verder geheel naakte vrouw van een bontjas ontdoet. Of een koffie drinkende naakte blondine over het kookeiland gedrapeerd van achteren genomen wordt door een man in pak. Of foto’s in de catalogus zet waarop onder in beeld nog net een paar billen in een G-string te zien zijn. SuitSupply staat synoniem aan ordinair.
Met deze foto’s met twee mannen erop heb ik geen probleem. Ze zijn al stukken mínder ordinair en in ieder geval niet seksistisch.
Het zou pas weer een probleem worden als een witte man in pak een niet-witte man in zwembroek zou dwingen tot het dweilen van de vloer of iets dergelijks.’
‘Hmm, ik snap je punt, maar ik vind het nog steeds niks.’
Waar ik dus wél moeite mee heb zijn de mensen die SuitSupply nu ineens omarmen alsof het een mensenrechtenorganisatie is. Nee, het is een bedrijf dat graag ‘spraakmakende’ (of, zo je wil, aanstootgevende) reclame maakt en dat voorheen op seksistische wijze heeft gedaan. Meer moeite heb ik met de huilebalken die zeggen dat ze niet weten hoe ze deze posters aan hun kinderen moeten uitleggen. Als je niet slim of invoelend genoeg bent om hier een antwoord op te geven dan had je misschien geen kinderen moeten krijgen.
Of, zoals ‘tweep’ Chris Klomp schreef: ‘Heel simpel. Die mannen vinden elkaar leuk en willen uiteindelijk neuken. Klaar.
Ik zou daar zelf voor de allerkleinsten nog aan toevoegen ‘En daarvan komt dan geen kindje in de buik van de pappa, maar soms groeit er wel een baby in de harten van de pappa’s en zo komt het dat sommige kinderen twee pappa’s hebben.’
Ben je daar ook gelijk vanaf.
Maar het állerergste zijn de mensen die denken dat ze abri’s moeten vernielen omdat ze niet tegen foto’s van zoenende mannen kunnen. Toen er mensen waren die bezwaren hadden tegen de billboards van de van achter genomen vrouw met het kopje koffie omdat ze vonden dat dat niet het beeld was dat meisjes hoorden te krijgen van ‘de vrouw’ deden deze mensen rustig hun zegje in een praatprogramma. En werden vervolgens een beetje meewarig aangekeken.
Dan ken ik nog wel een paar mensen die eerder voor zo’n behandeling in aanmerking zouden moeten komen. 

Read Full Post »

In 2015 kwam de echtgenoot, die in de auto veel naar de radio luistert, een thuis met de mededeling ‘Tofik Dibi is homo’.
‘Ja, en?’, zei ik. ‘Oh, dit is nieuws?’
‘Ja, blijkbaar’, zei hij.
Het was de dag waarop zijn boek ‘Djin’ uitkwam en hij in een interview met de Volkskrant heeft verteld dat hij homoseksueel is. Blijkbaar was dat een onthulling. Het verbaasde me dat het blijkbaar al die jaren dat hij in de tweede kamer zat een heet hangijzer is geweest. Wat een politicus thuis doet moet ie helemaal zelf weten, tenzij hij een getrouwde CDA-er is die onder zijn bureau…nou ja, u kent Jack de Vries.
Maar goed, het, was een heet hangijzer. En niet alleen in de periode waarin Tofik Dibi in de Tweede Kamer zat; al van jongs af aan worstelde hij met het en wat ze ervan zouden vinden. Als jongetje van een jaar of 10 kijkt hij samen met zijn vader naar een film waarin twee jongens zoenen. Pappa zapt niet weg en zegt er ook niets over. Wil zijn vader er iets mee zeggen? Zij hij weten van het?
Ernaar vragen durft hij niet en niet veel later kan het ook niet meer:  kort na de film-avond overlijdt zijn vader. In eerste instantie blijven Tofik en zijn broertjes achter bij hun (boze) stiefmoeder, maar al snel beslist jeugdzorg dat ze bij hun moeder in Amsterdam mogen wonen (zijn ouders zijn gescheiden).
Met regelmaat zou ik, tijdens het lezen van Djin, het boek in willen stappen om het kleine jongetje met de grote bruine ogen te troosten. Hem te zeggen dat het allemaal goed komt en dat hij goed is zoals hij is en dat iedereen die een andere mening is toegedaan gewoon zijn smoel moet houden.
Gelukkig kómt het ook goed. Na gesprekken met een aantal imams die het ook hebben, durft hij in koranteksten op zoek te gaan naar ‘massavernietigingswoorden’ (mooi woord). En hij vindt ze niet. Hij hoeft Allah niet op te geven, en Allah zal hém niet opgeven als hij zichzelf is. Hij kan gewoon gelovig moslim blijven als hij open is over het.
Maar ‘Djin’ is meer dan een ontroerend en soms pijnlijk relaas van een man die worstelt met zijn identiteit, het is ook het verhaal van een jonge bevlogen politicus die de opkomst van de PVV meemaakte. Djin is daarom óók een aanrader voor iedereen die Pluche met veel interesse gelezen heeft.
Op deze dag waarop velen weer naar de stembus gaan wil ik een open brief van Tofik Dibi aan PVV-stemmers citeren want hij is helaas nog steeds actueel. 20170302_163814
‘(…)Je bent een volwassen Nederlander die er bewust voor kiest op een racistische partij te stemmen. Maakt dat jou een racist? Ik weet het niet. Het maakt je in ieder geval medeplichtig aan racisme. Ik heb eerder tegen je politiek leider gezegd dat ik begrijp dat de komst en de permanente vestiging van immigranten, waaronder moslims, als een gedwongen huwelijk worden ervaren. Bij huwelijken kin je-hoe pijnlijk ook- scheiden. Maar zodra er kinderen zijn, is de band voor eeuwig en is een goede verstandhouding in ieders belang.
Mijn neefjes en nichtjes zijn een paar van die kinderen. Straks, wanneer je dat rode potlood pakt en je stem aan de PVV schenkt, weet dan dat je tegen ze zegt dat ze minderwaardig zijn. Daar ben jij zelf volledig verantwoordelijk voor. Niemand anders.’

Read Full Post »

Afgelopen zaterdag zag het in diverse steden roze van de pussy-mutsen: roze mutsen, de meeste met twee kattenoortjes, gedragen door mensen die het niet eens waren met de benoeming van de 45e president van de Verenigde Staten. En Drumpf? Die kon al die katjes nooit allemaal grijpen met zijn vadsige kleine handen en werd dus weer boos.
Schoonmoeder en -vader, broertje en zusje liepen de Womens March mee in het regenachtige San Francisco. En ik? Nou, ik had allerlei slappe smoezen waarom ik niet kon, het feit dat mijn pussyhat nog niet af was is misschien nog wel de slapste. Ter compensatie ben ik op social media wel heel actief geweest, als een soort tech support heb ik beelden gedeeld van mensen die wél van de bank af waren gekomen.
Laf? Ja, een beetje wel. Maar het kan nog veel erger: twitteren dat mensen die meelopen alleen maar aandacht voor zichzelf vragen, bijvoorbeeld. Dat is een interessante kronkel. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat mijn schoonmams voor zichzelf bezig is als ze recht op abortus eist of dat ik aan mezelf denk als ik teksten deel over gelijke rechten voor LBGHT-ers (rainbow-people) deel.  Maar goed, ik weet wie het tweet (een vrij rechtse mevrouw die bij het afgelopen seizoen van ‘De slimste’ toch best slim bleek. Ik heb daar nog steeds moeite mee), dus ik leg het naast me neer en denk ‘ze weet niet beter’.
Maar toen zag ik de column van Roderick Veelo die erop neer komt dat het protest van afgelopen zaterdag maar kleinburgerlijk was omdat er elke dag over de gehele wereld de vreselijkste seksistische dingen gebeuren. Als het aan hem ligt gaan we maandag de straat op tegen Boko Haram, dinsdag tegen Daesh, woensdag tegen mannen die tijdens sollicitatiegesprekken aan vrouwen vragen of ze nog van plan zijn een kind op de wereld te zetten en hoe ze dat dan wil combineren met haar baan, op donderdag breien we tegen verkrachtingen in India en Pakistan op vrijdag is genitale verminking aan de beurt en in het weekend doen we iets met gedwongen en/of kindhuwelijken of stereotyperingen in reclames, net hoe onze pussyhat dan staat.
Natuurlijk, hardstikke goed plan. Ware het niet dat we, als we elke dag de straat op moeten om te beginnen al doodvriezen bij deze temperaturen en daarnaast…we hebben nog iets meer te doen. We hebben namelijk tegenwoordig een baan. Mijn Pliateslerares is een vrouw, de jurist die ik onlangs in de arm nam, is een vrouw, ik mailde gisteren met een historica die al jaren bezig is de rol van vrouwen in de geschiedenis weer op de kaart te zetten, vanmorgen deed ik boodschappen bij mijn biologische buurtwinkel; de eigenaresse, degene achter de kassa, allemaal vrouwen. En weet je, ik heb zelf ook werk. Hoe ga ik geld verdienen met mijn eigen bedrijf als ik elke dag de straat op moet? We hebben het gewoon een béétje te druk, mijnheer Veelo.
Dus vergeef ons dat we pas de straat op gaan als er een seksistische racistische verkrachter de leider van het vrij westen is geworden. Als dat is rechtgezet, dan beginnen we met het volgende agendapunt. Dat lijkt hard maar het wil écht niet zeggen dat we ons de rest niet aantrekken. Maar we die mars érgens beginnen.

De pussyhat voor de ijsvogel is verzorgd door @sabdesignskim_logo_vrijstaand_rozemuts

Read Full Post »

Oordelen

Toen ik dit filmpje langs zag komen op de website Upworthy moest ik denken aan een uitspraak van mijn neef: ‘Je zou toch denken dat mensen die heel gelovig zijn ervan overtuigd zijn dat je je alleen tegenover de Heer moet verantwoorden. Gek genoeg voelen juist zíj altijd de behoefte om over iedereen te oordelen.’
Gelukkig zijn er ook andere mensen, zie filmpje.

Read Full Post »

Op 23 augustus 1913 werd in de haven van Kopenhagen een beeldje met de titel ‘Lille havrue’ onthuld. De kleine zeemeermin is het bekendste personage van de Deense cultuursprookjesschrijver Hans Christiaan Andersen. Na het zien van een ballet dat gebaseerd was op het sprookje gaf Carl Jacobsen (oprichter van brouwerij Carlsberg) beeldhouwer Edvard Eriksen opdracht een beeldje te maken van de zeemeermin. Voor het gezicht stond danseres Ellen Price model.
En net als de zeemeermin in het sprookje van Andersen, die haar stem inruilt voor benen maar bij elke stap het gevoel heeft dat ze op messen loopt en zich uit wanhoop omdat haar prins met een ander trouwt in zee stort, heeft de bronzen meermin heel wat te verduren gehad. Zo werd ze al tweemaal onthoofd (op 24 april 1964 door kunstenaar Jørgen Nash), trokken feministes haar ooit een BH aan en werd ze in 2006 beklad met groene verf en voorzien van een dildo (vermoedelijk had dit iets te maken met vrouwendag aangezien de datum 8 maart op haar rots gekalkt werd). tumblr_m7d9vukKsb1r46tfso1_500
Het enige wat haar nog nooit lijkt te zijn overkomen is het krijgen van aan bronzen penis of een ander symbool van mannelijkheid. In tegenstelling tot de BH zou dit wél passend zijn geweest. Het verhaal van de kleine zeemeermin was ooit onderdeel van een liefdesbrief die Hans Christiaan Andersen schreef aan Edvard Collin. Toen hij hoorde dat Edvard verloofd was met een vrouw schreef Andersen dat hij naar hem verlangde als naar een mooie jonge vrouw uit Calabrië. ‘Mijn gevoelens voor jou zijn als die van een vrouw’. ‘Mijn vrouwelijke natuur en de aard van onze vriendschap moeten geheim blijven’, voegde hij er aan toe.
Edvard kon zijn gevoelens niet beantwoorden en in reactie daarop schreef Andersen het verhaal van de kleine zeemeermin: net als het de meermin niet gegund was van haar mensenprins te houden kon Andersen niet met de man zijn van wie hij hield. Hij schreef het sprookje in 1836 en het wordt nog steeds gezien als één van de mooiste liefdesbrieven ooit geschreven.
Dus mocht je haar ooit zien, bedenk dan: ze is eigenlijk een man. En ik hoop van harte dat de eerstvolgende ludieke actie met de meermin er eentje is met een regenboogsjaal.

Read Full Post »

Older Posts »