Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘LGBTQ’

Zolang de scholen dicht zijn lees ik op maandag en donderdag via FaceTime voor aan de dochter(s) van mijn vriendin. Oudste dochter verveelt zich te pletter met haar schoolwerk en is meestal voor het middaguur al klaar met wat ze moet doen. Dus speel ik ‘extra-juf’. Bij mijn plaatselijke boekhandel bestel ik boekjes uit de serie ‘Little People Big Dreams’, prentenboekjes over belangrijke mensen uit de geschiedenis. Ze weten nu wie Frida Kahlo is, waarom Anne Frank een dagboek schreef, dat Audrey Hepburn niet alleen kon dansen en acteren maar ook veel deed voor kinderen met honger omdat ze dat zelf tijdens de oorlog had gehad en waarom Rosa Parks bleef zitten in de bus.
Vorige week las ik voor over Emmeline Pankhurst die zich jarenlang had ingezet voor algemeen kiesrecht. Als klein opdrachtje ‘moest’ ze op internet de naam opzoeken van een vrouwelijke dokter die zich in Nederland sterk had gemaakt voor kiesrecht voor vrouwen (Aletta Jacobs inderdaad). Daarna praatten we nog wat na over waarom het belangrijk is om te gaan stemmen.
L. (7) zei dat ze best wel had willen stemmen op Joe Biden maar dat ze nog geen 18 is en ook niet in de Verenigde Staten woont. Ze is blij dat hij toch gewonnen heeft.
Later die dag zag ik in mijn boekenkast ‘A day in the life of Marlon Bundo’ staan, een prentenboek dat is uitgebracht door John Oliver, een late night show presentator. Hij deed dit in reactie op een prentenboek dat was geschreven door de dochter van Mike Pence (ex-Vice President en godsdienstwaanzinnige homo-hater). In het boekje van John Oliver wordt konijn Marlon Bundo verliefde op een ander jongetjeskonijn maar mogen ze van een stomme mestkever niet met elkaar trouwen.
De opbrengst van het boek ging naar een organisatie die Homo-jongeren ondersteunt, dus de mijnheer hier in huis bestelde gelijk een exemplaar.
Met zijn lieve tekeningen en duidelijke love-is-love boodschap én eind-goed-al-goed omdat alle vrienden van Marlon gaan stemmen zodat de mestkever niet meer de baas is, leek het me ideaal materiaal voor een volgende les.
We praten wat na over de regenboogvlag en waar die voor staat (dat je altijd trots op jezelf mag zijn en dat het niet uitmaakt of je op jongetjes of meisjes verliefd wordt of soms op jongetjes en soms op meisjes). En de meisjes merken op dat ik een t-shirt aan heb met daarop een mijnheer die een kus geeft aan…(schuine koppies aan de andere kan van het scherm) ook een mijnheer. Ik had voor de gelegenheid een Destiel*-shirt aangetrokken.
Aangezien de boodschap over lijkt te komen ga ik nog even door over de vlag, dat die ook nog voor iets anders staat. ‘Want weet je, soms wordt er een baby geboren en dan zegt de dokter ‘het is een jongetje’, en de pappa en mamma, of mamma’s of pappa’s denken dan ook ‘het is een jongetje’. Maar als het kindje groter wordt dan voelt het ‘ik ben vanbinnen een meisje’. En dan kan het zijn dat zij haar haar laat groeien en een andere naam kiest en soms helpt de dokter ook om van buiten te veranderen.’
‘Oh ja, zegt ze, zoals bij Nikkie**.’
Ik hoef hier niets meer uit te leggen…
Die middag stuurt vriendin mij een appje: ‘Ze zijn nu aan het spelen. ‘En dan waren we twee meisjes en gingen we trouwen’. Die ene is trouwens arts want ik ben al gevaccineerd tegen Corona en krijg over drie weken weer een prik hoor ik net.’ Ik denk dat Marlon Bundo langer bijblijft dan de taalles.

*ship-name (relatie-naam) van twee personages uit een tv-serie. Gedurende 10 jaar zijn er diverse subtiele en niet zo subtiele hints gegeven dat de twee een relatie hadden maar het werd altijd net niet in beeld gebracht. Fans zijn nog steeds pissig. Diverse illustratoren hebben hun ‘skills’ ingezet om alsnog de beelden te creëren die op tv te zien hadden moeten zijn. Sommige weirdo’s kopen daar T-shirts van.
** Nikkie de Jager, visagiste bekend onder de naam Nikkie Tutorials die begin 2020 in een videoboodschap bekend maakte transvrouw te zijn (vrouw die bij geboorte werd gezien als man).

Read Full Post »

Afgelopen zondag stonden ze zelfs in De Hout in mijn eigen stad: wappies die fel tegen mondkapjes zijn. Er hingen zelfs spandoeken waarop beweerd werd dat de mondkapjesplicht ernstige mishandeling is. Want, zo stond er, zo krijg je geen zuurstof. Ik heb zelf helemaal niet het idee dat is geen zuurstof krijg als ik een stukje stof voor mijn mond draag, maar als ik die wappies zo bezig zie dan denk ik inderdaad dat hun hersenen te kampen hebben gehad met zuurstofgebrek.
Anderen noemen zo’n onschuldig stukje stof een muilkorf en zeggen dat we monddood worden gemaakt. Apart, ik ben juist een stuk uitgesprokener als ik mijn mondkapje draag.
De meeste mensen die de supermarkt in lopen vallen in één van de twee volgende categorieën: lichtblauw wegwerp-ding of zwart wasbaar kapje. In Italië zag je tot mijn verbazing overigens bijna uitsluitend categorie 1, ik had wat meer creativiteit en expressie verwacht.
Maar zo heel af en toe zie je een uitzondering, een mondkapje met bloemetjes erop of een batik-printje. En ik weet dan gelijk: my kind of people. Ik vind zo’n stukje stof op je gezicht namelijk een uitgelezen kans om iets meer van je persoonlijkheid te laten zijn. Mijn mondkapjes zijn namelijk nogal uitgesproken. Zo heb ik er één met boerderijdieren en de tekst ‘friends not food‘ erop, een Black lives matter kapje, eentje van Harry Styles in een jurk, eentje met gendergelijkheids-icoon Ruth Bader Ginsburg en een met twee zoenende mannen erop. Wen d’r maar aan, zeggen mijn mondkapjes.
Maar blijkbaar ook ‘this face is a safe space’, zo bleek laatst. Een paar weken geleden liep ik namelijk een theewinkel binnen met een mondkapje voor met daarop een illustratie van twee van mijn favoriete literaire personages. De ene is wit en non-binair, de ander een man met een Midden-Oosterlijk uiterlijk. Samen houden ze een regenboogvlag vast. Achter de toonbank van de theewinkel stond een beeldschone jongeman met een mondkapje met batik-patroon voor. My kind of people. Hij keek me blij verrast aan. Misschien omdat ik ook een anders-dan-anders mondkapje voor had, misschien omdat hij die regenboogvlag leuk vond. Of misschien omdat hij gewoon een hele lieve positieve jongeman was. We hebben in ieder geval een leuk gesprek gehad over het York Museum (ik had een York Castle tas om mijn schouder). Ik voelde me allesbehalve mishandeld of gemuilkorfd en hij volgens mij ook niet.

Read Full Post »

Ik wilde eigenlijk wel weer naar Engeland dit jaar, maar Engeland is gesloten en ik ben niet van plan om zwanen te gaan vangen om de sleutel te pakken te krijgen. Ik wacht wel een jaartje en hoop Old Blighty volgend jaar weer terug te zien.
Weet je trouwens hoe je een dom blondje met corona noemt? Boris Johnson.
Dus besloten we om maar een huisje te zoeken ergens in Spanje. Na het boeken installeerde ik de app Duolingo weer op mijn telefoon en begon op intermediate level aan een cursus Spaans. Ook diepte ik alle Spaanstalige cd’s die ik in de loop der jaren heb verzameld weer op, want dat is toch de leukste manier om een taal te leren: luisteren, de woorden die je kent meezingen en de rest opzoeken in het cd-boekje.
Toevalligerwijs werd Pablo Alborán op de dag dat ik zijn album ‘Tanto’ in de cd-speler van de auto duwde ineens wereldnieuws (ok, hij domineerde social media en dat is bijna hetzelfde). In het kader van Pride-week had hij namelijk op Instagram geschreven dat hij gay is. En dat verbaasde me nogal.
Ik ging ervan uit dat dat algemeen bekend was. Toen ik hem een jaar of 7 geleden voor het eerst tegen kwam in de rekken van de Fnack (boek- en cd winkel in Frankrijk en Spanje) gaf hij mij al gay vibes, maar dat kan aan mij hebben gelegen. Wie weet hebben vele Spaanse meisjes van teleurstelling in hun kussen liggen wenen, geen idee. De reacties op Instagram waren in ieder geval positief.
Waar ik me met terugwerkende kracht wèl over verbaas zijn sommige songteksten: ‘He pensado en ella toda la noche’. Ik heb de hele nacht aan haar gedacht. Waarom dan, jongen? Had je een goed gesprek met haar, heb je ruzie gehad met je zus of is ‘ella’ je moeder en gaat het niet goed met haar gezondheid? Maar nee, uit de volgende regels blijkt dat hij toch echt betoverd is door haar uiterlijk. Vooral door haar huid…? Misschien is hij benieuwd welke dagcrème ze gebruikt.
En van mij mag het hè, homoseksuele mannen die liefdesliedjes zingen over vrouwen, maar wordt het niet eens tijd, zoals Annie M. G. Schmidt al zei, voor een mooi liedje over Romeo en Julius?
Nu zag ik op (daar heb je ‘m weer) Instagram dat de beste jongen bezig is aan een nieuw album. Ik ben benieuwd of daar ook uitsluitend heteronormatieve liefdesliedjes op staan of dat we ons kunnen verheugen op songteksten over ‘zijn gespierde dijen’ of ‘zijn stoppels die over mijn wang schuren’. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Vamos a la Fnac.

Read Full Post »

‘Niemand sterft aan liefde’, zongen Acda en de Munnik ooit aan het einde van de jaren ’90. Maar er was een tijd dat je wel degelijk kon sterven aan liefde. Of aan de ontrouw van je partner. Maar vooral aan de homo-haat van de zittende president. Per dag stierven er duizenden mannen in de Verenigde Staten en Reagan deed niks.

The Great Believers speelt zich voor het grootste deel af in die tijd: mid-  tot eind jaren ’80. Het deel van Chicago waar veel homoseksuele mannen (afkomstig uit zo’n beetje alle windstreken) wonen wordt Boystown genoemd. Maar de boys verliezen snel hun onschuld: ‘the virus’ hangt als een zwaard van Damocles boven hun hoofd en in hun hoofd zijn er twee lijsten die steeds langer worden: de lijst van vrienden die ze al begraven hebben en de lijst van vrienden die geïnfecteerd of ziek zijn.
Hoofdpersoon Yale (financieel adviseur voor de gallery van een universiteit) is al jarenlang samen met zijn partner Charlie, die redacteur is van een gay krant. Als Charlie Yale verdenkt van vreemdgaan tijdens het ‘afscheidsfeest’ van Nico, één van hun beste vrienden, komt hun relatie op losse schroeven te staan. Intussen probeert Yale de overdracht van een collectie kunst, die de oudtante van zijn beste vriendin aan de universiteit wil schenken, veilig te stellen.

De hoofdstukken die zich afspelen in de jaren ’80 worden afgewisseld met fragmenten uit 2015 waarin Fiona, de zus van Nico en de beste vriendin van Yale, de hoofdpersoon is. Dertig jaar ouder is ze op zoek naar de dochter die het contact met haar verbroken heeft. Hoe komt het toch dat Fiona, steun en toeverlaat voor half Boystown, er niet in is geslaagd om een goede band met haar dochter te onderhouden?
En hoe is het met alle boys afgelopen?

Op Goodreads (website waarop je bij kan houden wat je leest en daar commentaar op leveren) noemde iemand ‘The Great Believers’ the great gay novel die ‘A little life‘ had moeten zijn. En daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Het schets een genuanceerd beeld van een tijd waarin homoseksuele mannen eindelijk een plek hadden gevonden waar ze zichzelf konden zijn om vervolgens genadeloos hard te worden geraakt door een virus en vervolgens meedogenloos in de steek te worden gelaten door de regering (nogmaals: Reagan).
‘The Great Believers’ is een prachtige roman over vriendschap, lost generations, kunst, de geschiedenis van de 20e eeuw, (zelf gekozen) familie en liefde.

Read Full Post »