Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘emancipatie’

Een poosje geleden las ik in een Facebookgroep een hartekreet van iemand die het niet van deze tijd vond dat ze bij een formulier nog de aanspreektitel ‘juffrouw’ in kon vullen. En terecht, jongetjes zijn van geboorte tot dood ‘mijnheer’, terwijl voor meisjes de aanspreektitel af zou moeten hangen van burgerlijke staat: tot je trouwen zou je ‘juffrouw’ zijn. Belachelijk.
Dat bracht mij op de volgende term: ‘meisjesnaam’. Elke keer als iemand aan mij vraagt of iets mijn ‘meisjesnaam’ is, zeg ik dat Kim een meisjesnaam is, overigens ook een jongensnaam en dat ze waarschijnlijk willen weten wat mijn geboorte-achternaam is. ‘Of vraagt u mannen ook naar hun jongetjesnaam?’
Trouwen heeft van mij niet ineens een ander mens gemaakt, dus heb ik mijn naam niet veranderd. Ik was ook niet onvolwassen tot het moment dat ik ‘ja’ zei, dus was ik voordat ik trouwde geen meisje.
Er zijn ook mannen die wèl van achternaam zijn veranderd na hun trouwen. Omdat ze die van hun man of vrouw hebben aangenomen of voor of achter die van henzelf hebben geplaatst. Toch heb ik het nog nooit zien gebeuren dat mijn echtgenoot om zijn jongetjesnaam is gevraagd door welke instantie dan ook.
Ik schreef iets van die strekking in de Facebookgroep, vergezeld van een emoticon met groen gezichtje, en kreeg een reactie in de trant van ‘nou wat fijn dat je zo’n makkelijk leven hebt dat je je druk kunt maken over zulke dingen en misselijk wordt van zo’n normale ingeburgerde term’.
Ik heb de mevrouw in kwestie verder niet uitgelegd hoe ‘makkelijk’ mijn leven is maar haar bedankt dat ze het fijn voor me vindt en haar nog veel plezier gewenst in de jaren ’50.
Maar dat ‘ingeburgerd’ zette me wel aan het denken. Ingeburgerd staat bij haar kennelijk gelijk aan ‘normaal’ en ‘ok om te gebruiken’. Maar er zijn zo veel termen en woorden die ooit ingeburgerd en sociaal geaccepteerd waren die dat nu niet meer zijn. Debiel, flikker, mongool en het n-woord dat werd gebruikt voor mensen met een zwarte of bruine huidskleur, om er maar een paar te noemen. Oudere generaties kunnen er vast nog veel meer noemen waar onze oren in 2020 van gaan klapperen. Zum kotsen, maar ooit doodnormaal. Net als ‘meisjesnaam’.
Gelukkig zijn deze termen ‘uitgeburgerd’, vervangen voor neutralere termen die nu sociaal geaccepteerd zijn. Tijd dat ‘meisjesnaam’ in de betekenis van ‘achternaam die je bij je geboorte kreeg’ uitburgert. Dan kan ik verder met mijn super-makkelijke leven in de 21e eeuw.

Read Full Post »

Komende maandag, 8 maart is het Internationale Vrouwendag. Ongetwijfeld gaat de commercie daarop inspelen met reclames voor chocola en bloemen waar je de vrouwen in je leven voor eeuwig gelukkig van zullen worden. Maar als je een rondvraag gaat doen onder vrouwen die niet in een reclame wonen, dan kom je tot een hele andere wensenlijst.
Voor iedereen die zich afvraagt wat ‘de vrouw’ wil, op Vrouwendag en elke andere dag van het jaar, heb ik een lijstje gemaakt.
◊We willen meer vrouwen in de Tweede Kamer, dus stem op een vrouw. En dan niet zomaar op de eerste of tweede vrouw op de lijst, maar doe het strategisch op de eerste vrouw die op een volgens de peilingen niet-verkiesbare plek staat (lees er meer over op stemopeenvrouw.com).
◊Beter nog: stem op een partij met een vrouwelijke lijsttrekker, de enige manier om eindelijk eens een vrouwelijke premier te krijgen. Ben je anti-racistisch en/of van mening dan de aarde onleefbaar wordt voor mensen als we op de neo-liberale voet verder gaan, dan is het niet zo moeilijk om op een vrouw te stemmen (Bij1 of Partij voor de Dieren). Vind je de Toeslagenaffaire het grootste schandaal van de afgelopen paar jaar, dan voel je je waarschijnlijk ook prima thuis bij een politieke partij met een vrouw op nummer 1 (SP of Bij1). Past de vriendelijke gematigde middenpositie bij je maar heb je vrouwenemancipatie hoog in het vaandel, dan stel ik je graag voor aan het nieuwe gezicht van de Partij van de Arbeid en geloof je nog steeds in marktwerking, vind je uitruilen van vluchtelingen uit kamp Moria geen bezwaar en vind je het geen probleem dat de zoon van de huisarts wel kan studeren maar de dochter van de melkboer niet meer omdat er geen studiefinanciering meer is, dan adviseer ik D66.
Wil je graag dat de dochter van de melkboer premier kan worden dan verwijs ik opnieuw naar de PvdA.
◊We willen dat mensen ermee ophouden intelligente vrouwen die de ruimte nemen om hun mening te verkondigen ‘heks’ te noemen. Waarom is dat überhaupt nog een scheldwoord? Wees liever bang voor de heksenjagers want die zijn er ook nog steeds en doen meer schade.
◊We willen een collega die zegt als: ‘Leuk dat je het even herhaalt, Wouter, maar volgens mij zei Annemarie dat net ook. Ik vind het trouwens een goed voorstel van haar.’ en ‘Thom, volgens mij was Hasne nog niet uitgesproken.’
◊We willen standbeelden. Leuk hoor, een borstbeeld van Marga Klompé in de Tweede Kamer, maar zet er ook een in de openbare ruimte. En ook één voor Els Borst graag. En zo kan ik nog wel wat vrouwen verzinnen die een standbeeld verdienen.
◊Gratis kinderopvang (voor drie dagen per week). Als ik me niet vergis van origine een idee van de SP
◊Gelijkwaardig ouderschapsverlof na de geboorte van een kind.
◊We willen de geillustreerde hardcover editie van een boek van de beste vrouwelijke fantasy-auteur van dit moment.
◊ Free Britney
◊ Respect Taylor Swift (en we willen haar album hebben om keihard in de auto mee te kunnen zingen op dagen dat we dat nodig hebben)
◊Puppies willen we, om te aaien. En ezetjes.
◊En dat kalfjes bij hun moeder mogen blijven

En mocht je die bloemen en chocola toch willen kopen: ik wil de nieuwe vegan Hands Off Caramel Seasalt en liever een potje met een bolletje erin dan een bos bloemen want bloemenwater gaat stinken. En pioenrozen zijn er nog niet volgens mij.

Read Full Post »

Rob en zusters

Afgelopen zondag was het de internationale dag tegen homofobie. Deze term is niet geheel correct, want zoals Morgan Freeman ooit zei: ‘Je bent niet bang, je bent gewoon een asshole.’ Daarnaast gaat het niet alleen over homohaat maar ook lebienne, bi- en transhaat.
Maar dat zijn voor veel mensen wel heel veel woorden om te onthouden. Dus daarom maar de Internationale dag tegen homohaat. Om deze heugelijke dag te vieren las politicus Rob Jetten voor uit andermans werk. In het filmpje van nog geen twee minuten overheersten termen als stinkhomo (al dan niet met incorrecte spatie) en flikker. Proza dat dagelijks tot hem komt via twitter.
Menigeen reageerde geschokt en verbijsterd. Ze dachten dat dat in het tolerante Nederland niet gebeurde. Want ze waren zelf witte heteroseksuele cis-mannen. Niet dat vrouwen dit geen vreselijk filmpje vinden. Ze zijn alleen niet verbaasd: dit is ook voor hen dagelijkse realiteit.
Een vrouw (of persoon van kleur) met een publieke functie (of anderszins een mening) krijgt dit soort dingen ook dagelijks over zich heen via ‘sociale’ media. Je moet je bek houden, dood of er moet een piemel in. In willekeurige volgorde.
Het is walgelijk en treurig en bewijst maar weer eens dat de emancipatie van iedereen die geen witte hetero man is nog een lange weg te gaan heeft.
Dus daarom is feminisme een mensenrecht en is ‘dat gedans op die boot’ nodig. En daarom moeten we gewoon luisteren als mensen het uiterlijk van de beste vriend van Sinterklaas wil aanpassen. Want de boze witte man (ja, de tweets die tegen Rob Jetten waren gericht waren afkomstig van kaaskoppen) heeft het gewoon niet meer voor het zeggen hier.

Read Full Post »

It’s something by a creepy old white dude‘, zei de leerlinge in antwoord op de vraag van haar leraar Noah Solloway (Dominic West in de serie The Affair) toen hij haar vroeg wat ze al kon zeggen over het boek dat ze voor haar op tafel had liggen op basis van het omslag.
Something by a creepy old white dude. Iets dat geschreven is door een enge oude witte vent. Cultuur wordt gemaakt door oude witte mannen. Of, die indruk kun je krijgen als je je, zoals Noah, aan het vastgestelde curriculum houdt, of als je naar kennisquizzen zoals De Slimste kijkt.
Een paar weken geleden werden daar tijdens de ronde De Galerij acht foto’s getoond van filmregisseurs, beginnend met Francis Ford Coppola. Ik herkende ze bijna allemaal behalve iemand die werd geflankeerd door twee mevrouwen in een jurk die in de jaren ’50 mode was. En nee, het was niet Alfred Hitchcock want die zou ik wel herkend hebben.
Behalve dat het allemaal regisseurs waren hadden ze nòg iets gemeen: het waren allemaal witte mannen (in meer of mindere mate van creepyness, Roman Polanski stond er overigens niet tussen). Waarom?
Een witte man zijn is geen voorwaarde voor het maken van goede films. Spike Lee (Blackkklansman) of Steve McQueen (12 years a slave) had daar prima tussen gepast. En anders Kathryn Bigelow (Zero Dark Thirty) of Ava DuVernay (Selma, When they see us) wel.
De Slimste is met regelmaat De Witste, zelfs in een galerij met foto’s van Nederlandse meidenbands werd de enige kleur gegeven door Patty Brard in Luv en Esther van de Dolly Dots. Waar was Mai Tai gebleven? Compleet His-To-Ry geworden?

De leerlingen van Noah Solloway wilden een diversere leerstof met daarin óók aandacht voor Octavia E. Butler en James Baldwin en liepen vervolgens uit protest de school uit om dat te eisen. Zo ver kwam het bijna in onze woonkamer toen mijn man tijdens een galerij met acht dichtregels waar een woord in moest worden ingevuld uitriep: ‘Weer alleen maar mannen! Waar is Vasalis?’
Van Marsman tot Gorter en Slauerhoff, allemaal creepy old white dudes. Alsof geen vrouw ooit een woord op papier heeft gezet. Terwijl het toch echt niet zo moeilijk hoeft te zijn. Speciaal voor de redactie een paar bekende dichtregels:

-Voor wie ik liefheb wil ik heten
-De boog kan niet altijd gespannen staan
-Ik heb geen talent voor ondergeschiktheid
-Er is geen tijd of is er niets dan tijd?

Respectievelijk van Neeltje Maria Min, Anna Bijns, Belle van Zuylen en M. Vasalis. Of had iets van Annie M.G. Schmidt gekozen, dan had Viggo Waas misschien één antwoord goed gehad.

Read Full Post »

Ik zit heus niet altijd een boek te lezen, soms lees ik ook een tijdschrift. Zo bladerde ik laatst Psychologie Magazine door. Een blad dat zich, naar mijn idee, richt op de bovengemiddeld-opgeleide vrouw van 35 tot, pak ‘m beet, 60. Meestal staat er een frisse mevrouw op het omslag, zo eentje die je tegen zou kunnen komen in de rij bij de biologische buurtwinkel of in de yoga-studio.
Ik beweer niet dat het blad ongeschikt of oninteressant zou zijn voor mannen, maar ik denk dat het merendeel van de lezers vrouw is. Daarom verbaas ik me over sommige ‘taalkundige’ keuzes die de auteurs maken. Zo stond er een artikel in over de dynamiek in vriendschappen als één van beiden een probleem heeft. Er stond een voorbeeld in over twee vriendinnen waarbij één van hen zich graag wat fitter wil voelen en de ander haar op sleeptouw neemt met hardlopen. Vriendin één haakt na een paar keer af, vriendin twee is gepikeerd. Maar het punt is: was dat hardlopen wel wat vriendin één wilde.
Uitleg van de psycholoog van dienst: ‘De een stelt zich op als een soort ‘superman’, die denkt het ‘slachtoffer’ te redden…’
En ik dacht: ‘huh, het ging toch over twee vrouwen?’ En iedereen mag natuurlijk een gender-bender doen, als je een superman, spiderman of batman-pakje aan wil trekken moet je dat natuurlijk helemaal zelf weten, maar je hóeft niet in een man te veranderen om de wereld (of alleen je vrienden) te redden.
Wat is er mis met de zin : ‘De één stelt zich op als een soort Wonder Woman’…’
Captain Marvel kan ook.
Black Widow lijkt me iets te veel tough love als je een vriendin warm wil laten lopen voor hardlopen (snap je ‘m, warm LOPEN!). Mighty Mouse is ook een optie. Maar je kunt natuurlijk ook bestaande vrouwen met een ‘schouders eronder en wir schaffen das’, mentaliteit aanhalen. Ik denk aan Florence Nightingale of Greta Thunberg. Daar associeer ik die mevrouw op het omslag toch iets meer mee dan met een man met een vierkante kaaklijn en een blauw schaatspak met roze zwembroek eroverheen aan. 

Read Full Post »

Sinds ik getrouwd ben krijg ik regelmatig post op de mat met de naam van mijn schoonzus erop. Dat zit zo: wij hebben dezelfde voornaam. Nu heeft zíj officieel sinds haar huwelijk de achternaam van haar man, maar op Facebook heet ze gewoon ‘Kim Hooimeijer’. Dus elke keer als ik post zie met de naam ‘Kim Hooimeijer’ erop denk ik ‘hè, dat is voor mijn zus’. Het duurt serieus even voordat het kwartje valt.
Van al mijn getrouwde vriendinnen hebben alleen degenen die géén goede band met hun vader (of ouders) hebben, hun achternaam veranderd in die van hun man. Diverse artikelen in bladen als Opzij hebben mijn generatie gewaarschuwd:  het veranderen van je achternaam is slecht voor je carrière. In mijn geval is dat nogal een open deur: ik heb inmiddels vijf boeken op mijn (eigen) naam staan.
Wel heb ik, net als de vriendin die mijn ceremoniemeester was, de naam van mijn echtgenoot achter de mijne geplakt. Ik gebruik zijn naam niet (behalve soms als ik ergens iets reserveer voor ons beiden), maar op deze manier horen we iets officieëler bij elkaar. Ik zou het logisch hebben gevonden als hij hetzelfde had gedaan, maar dat zat er niet in, helaas.
Maar zo heet ik in ieder geval hetzelfde als mijn kind, mochten we dat ooit krijgen. We zijn het over achternamen wat dat betreft niet zo eens. Ik zou het veel logischer vinden als kinderen de achternaam van hun moeder krijgen, maar dat ziet de echtgenoot niet zo zitten. Daarom pleit ik ervoor om ’t op z’n Deens te doen: Bergshoeff-Hooimeijer. Zo heet ik immers ook al (heel officieel dan) en dan zijn we geen van beiden ‘weggestreept’. Zo zou dat namelijk voor mij voelen als een kind alleen de achternaam van mijn man zou hebben. Dan zit er niets van mij ‘in dat kind’.
Nu las ik alleen een artikel in NRC waarin staat dat dat helemaal niet mag. Je mag in Nederland slechts de achternaam van één van beide ouders meegeven. Wat een getrut. Hygge, de Deense levenskunst is toch zo in? Laten we dan in godsnaam, net als in Denemarken proberen een zo genderneutraal mogelijke samenleving te scheppen. Anders ben ik niet zo hygge. Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Afgelopen weekend is het nieuwe nummer van de Haarlemse Hofjeskrant verspreid: je kunt ‘m gratis meenemen bij onder meer Kantoorboekhandel Muys, Drogisterij van der Pigge en de bibliotheek (hij ligt naar de boeken over Haarlem). Het verhaal is dit keer geschreven door mij en is mijn historische fictie-debuut. Hoofdpersoon is niemand minder dan Keetje Hodshon, de Haarlemse wees die een monumentaal pand liet bouwen aan het Spaarne tegenover het Teylers Museum.
Woon je niet in Haarlem maar wil je de krant toch lezen?
Hier vind je de digitale versie:
http://www.haarlemse-hofjeskrant.nl/assets/Haarlemse_Hofjeskrant24.pdf
Het verhaal staat op bladzijde 6. IMG_20150111_134817

Read Full Post »

Echte mannen

Er zijn in het verleden wel eens vrouwen geweest die me verteld hebben dat ze op ‘echte mannen’ vallen. Ik neem aan dat ze die term niet meer gebruiken. Want wat zijn dat dan? Échte mannen? Zijn dat mannen waaraan lichamelijk niets ontbreekt ofzo? Of bedoel je van die mannen die bier drinken en dan het blikje op hun hoofd plat slaan of het dopje met hun tanden van de fles afhalen? Of van die mannen die alles wat met kunst of cultuur temaken heeft ‘iets voor wijven’ vinden? Of die denken dat ‘homo’ en scheldwoord is? Of zijn echte mannen voorzien van inktplaatjes en ringetjes in hun oor? Ik vind zelf niets truttiger dan een man met een oorbelletje. Maar dat zal wel aan mij liggen.
En het kan aan mij liggen maar ik heb bij de term ‘echte man’ nou niet de associatie met vooruitstrevende types die het geen bal uitmaakt wie er thuis meer verdient en wie er kookt en wie de gaten in de muren boort. In tegenstelling: ik denk bij ‘mannelijkheid’ snel aan ‘in zijn eer aangetast’ en ‘mept zijn vrouw als hij het op intellectueel niveau niet winnen kan’.
Waarmee ik dus níet zeg dat mannen die bier drinken en het blikje op hun hoofd platdrukken hun vrouw slaan maar de term ‘echte man’ doet mij vermoeden dat er in de ogen van sommigen ook zoiets bestaat als een ‘niet-echte man’. Of een watje ofzo. 10698577_747654275270888_261519036066578966_n
Waar ík nou bewondering voor heb zijn mannen die juist hun zachtere kant durven laten zien: mannen die een stapje terug durven doen om een vrouw in de schijnwerpers te laten staan, bijvoorbeeld. Zo heb ik bewondering voor de vader van Malala Yousafzai: een onderwijzer die zijn dochter gestimuleerd heeft door te leren en op te komen voor haar recht op onderwijs. Ongeacht wat de buurman, de regering of zijn broer daar van zal vinden. Die hebben daar namelijk helemaal niets mee van doen.
Als er al zoiets bestaat als een ‘echte’ man dan is dat een man die lak durft te hebben aan wat ‘men’ wel niet denkt en op durft te komen voor de rechten van vrouwen (om maar iets te noemen). En ‘echte’ mannen vinden het leuk om bekend te staan als ‘de vader van…’ of ‘de man van’.

Read Full Post »

Ik heb al eens eerder op deze plek opgebiecht dat ik graag Marie Claire lees in bad. Niet alleen om op de hoogte te blijven van de laatste trends op modegebied (ik droom stiekem van een leren ‘bucket bag’ van Gucci) maar ook omdat de column van Wim spijkers over ‘zijn kijk op vrouwen’ de moeite waard is. In het septembernummer kaart hij een vraagstuk aan waar ik me ook altijd enorm over verbaasd heb: ‘waarom nemen vrouwen in hemelsnaam de naam van hun man aan?’
Ik moest gelijk denken aan de periode waarin ik in de bibliotheek in Zandvoort werkte en mijn collega in september aankondigde: ‘Ja hoor, gaan we weer: na de zomervakanties en na de feestdagen komen weer hordes vrouwen hun naam terug-veranderen omdat ze gaan scheiden. Had gewoon in eerste instantie je eigen naam gehouden, stelletje mutsen.’ IMG_20140901_171752
Bovendien heeft onderzoek uitgewezen dat het ook geen slimme zet is qua carrière. In mijn geval is dat natuurlijk evident: eerst vier boeken uitbrengen onder de naam Kim Bergshoeff en daarna ineens een andere achternaam op het omslag zetten. Bovendien zou dat in mijn geval de naam zijn die mijn schoonzus tot haar huwelijk had (ja, schoonzus en ik hebben dezelfde voornaam). Niet alleen onhandig; ook heel raar. Want stel dát ik zou trouwen, dan ben ik toch niet ineens een ander? En dan ben ik al helemáál niet ineens mijn schoonzus.
‘Je voelt je meer een eenheid samen’, zegt de vrouw van de columnist. En ze wil dezelfde naam dragen als haar kinderen. Dat laatste lijkt me een vrij normale wens, maar ik heb het altijd al heel raar gevonden dat een vrouw 9 maanden met een kind in haar lijf rondsjouwt en dat het, als het er eenmaal uit komt, ineens de naam van een ander krijgt. Volslagen ridicuul. In België is dit overigens inmiddels niet meer zo: kinderen krijgen daar niet meer automatisch de naam van de vader.
Maar liefst 65% van de vrouwen in Nederland gaat na haar huwelijk onder een andere naam verder. En nu moet iedereen dat voor zichzelf weten natuurlijk maar erg onafhankelijk en geëmancipeerd komt het natuurlijk niet over.
Het is misschien een hele mond vol maar er zijn ook stellen die beiden de naam van de ander aannemen. Persoonlijk vind ik dat een stuk logischer dan dat de één een naam inlevert en de ander de eigen naam houdt. Maar ik heb me altijd afgevraagd hoe dat dan zit met kinderen? Krijgen die dan beiden namen? Maar toen herinnerde ik me een interview met één van de knuffelbaarste voetballers die ooit in de Nederlandse competitie gespeeld hebben: John Dahl Tomasson. daarin legt hij uit dat Dahl de achternaam van zijn moeder is en Tomasson van zijn vader. En ja, Jon is van hemzelf (en dat allemaal in charmant Nederlands).

Kingslayer met dubbele achternaam

Kingslayer met dubbele achternaam

Ah, dus in Denemarken is dat heel normaal: kinderen krijgen beide achternamen. Zo ook acteur Nicolaj Coster-Waldau (zoon van Hanne Søborg Coster en Fritzer Waldau), u weet wel, the Kingslayer uit Game of Thrones. Maar hoe dat nou zit als twee mensen met een dubbele achternaam dan weer kinderen krijgen, dat weet ik niet. Misschien heeft iemand het telefoonnummer van John Dahl Tomasson? Die kan het vast heel leuk uitleggen.

Read Full Post »

Ik word de laatste tijd nogal misselijk van de Jumbo. En dan niet vanwege de kiloknallers of de plofkip, geen idee hoe het staat met het beleid van Jumbo op het gebied van dierenleed, ik koop al tijden geen voedsel meer in een supermarkt. Gewoon, voor de zekerheid.
Nee, het gaat me om de bananen. En dan vooral om de reclame voor de bananen (hoewel ik ze wel verdacht goedkoop vindt, daar zit vast geen Max Havelaar keurmerk op). En eigenlijk om alle reclames van Jumbo.
Die reclames van dat gezin. Dat gezin waarvan de man hele dagen met de kinderen niets anders uitvoert dan rommel maken en bananen eten. En die moeder die zegt alleen maar ‘Jongens!’ en gaat weer naar de supermarkt om bananen te kopen die haar apenkoppen dan weer opeten. Die vrouw heeft namelijk geen enkel ander doel in haar leven dan naar de supermarkt gaan en de bananenschillen van man en kinderen opruimen. Wat een leuk en hip rolmodel is die vrouw. Heeft het ‘Mad men’-virus toegeslagen op het reclamebureau dat achter deze commercial zit? Moeten we terug naar de jaren 50? ‘Onze kostwinner’, wordt de man ook nog genoemd in de ergerniswekkende filmpjes. Kots. doei jumbo
Een stapje erger wordt het bij het nieuwste filmpje uit de serie over ‘Lieke en Bas’: vrouw wil dat man naar de supermarkt gaat. Vrouw verwent man met koffie en belooft ‘iets spannends’ aan te trekken als hij naar de supermarkt gaat en dat dan ’s avonds voor hem uit te trekken.
Gatverrrdamme. En terwijl Bas dan met de belofte van seks als hij thuiskomt door de supermarkt loopt is Lieke niet bezig met het in alle rust schrijven van een essay van maatschappelijk belang of het timmeren van een schuur, nee ze ligt in bad.
Ik weet niet hoe die reclamelui denken dat een normaal stel met elkaar om gaat, maar bij Kim en Arjo thuis gaat het er heel anders aan toe dan bij ‘Lieke en Bas’. Als ik wil dat vriend even langs de supermarkt gaat dan vraag ik dat gewoon. En dan zegt hij ‘ja’ of ‘nee’. Soms gaan we ook samen. Maar dus niet naar de Jumbo. Dikke doei, Jumbo. Ik hoef hem niet te conditioneren met een beloning in de vorm van seks. Die krijgt hij toch wel. En ik hoef er al helemaal niets ‘spannends’ voor aan te trekken. Maar mijn vriend gedraagt zich dan ook niet als een aap. Misschien is dat het verschil. Doei Jumbo 2
Dikke doei drie banaan, Jumbo!

Wat er allemaal gebeurde nadat ik deze column plaatste, lees je hier.

Read Full Post »