Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘#lhbti’

Uit de kast

Gisteren was het Coming Out Day: de dag waarop je uit de kast kan komen als je wil. Maar het kan natuurlijk ook op een andere dag. En je hoeft niet ofzo.
Ik hoefde niet meer, ik heb toen ik een jaar of 15 was aan tafel verteld dat ik op jongens val. Mijn vader zei ‘als je maar gelukkig bent’ en mijn moeder zei ‘het is goed met je, eet je bord nou maar leeg’. Het zullen wel spruitjes zijn geweest.
Ik val nog steeds bijna uitsluitend op mannen, maar sluit niet uit dat ik ooit een relatie zou hebben met een vrouw of iemand die nonbinair is of trans. Dus wellicht ben ik wel Panseksueel, maar daar had ik toen ik 15 was nog nooit van gehoord. Maar ik had het waarschijnlijk wel gesnapt als iemand het me had uitgelegd. Wat ik niet snapte, en nu nog steeds niet, is waarom je uit de kast móet (of mag) komen als je homoseksueel, lesbisch of bi bent maar niet als je hetero bent.
Waarom zou hetero nog steeds de norm zijn? Zo langzaamaan wordt daar wat aan gemorreld, dan is er een foto in het advertentiekrantje van de HEMA waarop twee jongens samen onder een dekbed liggen en dan is een deel van Nederland boos (waarschijnlijk hetzelfde deel van Nederland dat al had geschreeuwd dat ze NOOIT meer naar de HEMA zouden gaan toen die roetveegpietjes-inpakpapier in de schappen hadden liggen). Of er is Gay Pride en dan zeggen mensen ‘ik vind alles best hoor, maar moet dat nou zo?’. Ja, want blijkbaar hebben velen nog steeds niet door hoe vaak (jonge) mensen worden geconfronteerd met heteronormatieve beelden, daar mag best iets tegenover staan. Of mensen die zeuren dat in ‘al die boeken voor Young Adults er altijd een lhbti-onderwerp bij moet worden gesleept’. Draai het eens om: jarenlang is er in de jeugdliteratuur gedaan alsof de hele wereld alleen maar bestond uit jongetje-meisje. Auteurs van nu zijn bezig om het een beetje gelijk te trekken.
En zo af en toe deel ik ook een speldenprikje uit, want hoe progressief en opvoedkundig verantwoord de meesten van mijn vrienden zijn, ik hoor ze vaak tegen hun zoons dingen zeggen als: ‘wanneer je later een vriendinnetje hebt…’ ‘Of een vriendje!’, roep ik dan. ‘Ja dat kan ook’, haasten ze zich dan te zeggen. En met de meisjes is het andersom, dan hebben ze het over ‘vriendjes’ als het over verliefd en later gaat. Maar dat kun je helemaal niet weten. Ook niet als je dochter van roze houdt en op ballet zit.
Dus misschien is het beste wat we kunnen doen, die hele Coming Out Day overbodig maken door hetero = de standaard af te schaffen. Dus houd het open in gesprekken met je kind, zeg bijvoorbeeld ‘als je later ook verkering hebt of verliefd bent op iemand…’, koop die young adult boeken voor ze als ze iets ouder zijn en natuurlijk dat dekbed van de HEMA.

Read Full Post »

Ik schrijf dit stuk een dag na Dodenherdenking. Net als vorig jaar zat ik met mijn oren gespitst voor de televisie. Ik dacht namelijk dat ik toen niet goed had opgelet. Dat ik niet goed had geluisterd en het gemist had. Want er was een krans voor alle Joodse, Roma en Sinti-slachtoffers, voor alle burgerslachtoffers en verzetsmensen en alle militairen. Maar ik miste nog een groep.
En toen kwam de toespraak van de liefste man van Nederland (de woorden van Johan Fretz, maar die heeft eigenlijk altijd gelijk dus nu ook), en hij benoemde het, eindelijk. Andrè van Duin vertelde dat hij in alle jaren dat hij in Amsterdam woont nog nooit op 4 mei op de Dam heeft gestaan, hij herdacht altijd bij een ander monument: het Homomonument op de Westermarkt. En het is heel mooi dat het er is en dat het het eerste Homomonument ter wereld was, maar wordt het niet eens tijd voor het grote podium?
Wordt het niet eens tijd voor een krans met een regenboog-lint eraan? Zeg nou maar gewoon: Hitler vermoordde ook homo’s en lesbiennes. Iedereen kent Anne Frank en Hannie Schaft, maar kent ook iedereen Willem Arondeus, de homosexuele verzetsman die deelnam aan de bomaanslag op het Bevolkingsregister? Vlak voordat hij vermoord werd, vroeg hij zijn advocaat (v) ‘Zeg de mensen dat homoseksuelen niet per definitie zwakkelingen zijn’.

En het is mooi, dat op de Dam vertegenwoordigers van de Eerste en Tweede kamer en de president van Aruba acte de présence geven, maar daar hoort ook iemand van het COC te staan. Want ja, Auschwitz begon in het Vondelpark met een bordje ‘verboden voor joden’, zoals de koning het vorig jaar zo mooi zei, maar vrijheid begint, zoals Andrè gisteren zei bij ‘de vrijheid om jezelf te zijn zonder dat iemand daar iets van zegt’.
Iets wat voor menig Nederlander heel gewoon is, maar in de landen om ons heen steeds minder gewoon wordt. Dus het mag wel weer eens gezegd worden. En daar mogen ook wel bloemen voor worden gelegd op de meest prominente plek.

Er is nog een groep die stelselmatig ‘vergeten’ wordt op 4 mei, en ik stond daar zelf ook niet bij stil maar ik las een tweet van Noortje van Lith en realiseerde me dat ik ook een blinde vlek had. Mensen met een beperking worden namelijk niet genoemd. Mensen met een fysieke of verstandelijke beperking werden ook als ‘minderwaardig’ gezien en dus vermoord.
Vergeet dat niet. Als het aan de fascisten ligt zijn niet alleen de mensen van een ander ‘ras’ maar iedereen die niet voldoet aan het plaatje de klos. Iedereen in een rolstoel, iedereen met een chronische ziekte, iedereen met het syndroom van Down.
Als het aan mij ligt zien we ze allemaal terug op de Dam, een dragQueen en een Downie die samen een krans leggen, of iemand in een rolstoel (ok, dat is misschien wat lastig, misschien kan die persoon dan een toespraak houden ofzo).

Ik weet het, de herdenking is voor álle slachtoffers, maar als sommige groepen expliciet genoemd worden (Joden, Roma, Sinti), laat dan andere niet in de schaduw staan en noem de lhbti-slachtoffers en mensen met een verstandelijke of fysieke handicap.

Read Full Post »