Feeds:
Berichten
Reacties

My Adventures

Het jaar 2019 was nog maar een paar uur oud toen ik mijn maaginhoud over de woonkamervloer uitstortte. Nee, dat lag niet aan de hoeveelheid champagne die ik genuttigd had (dat was namelijk: geen) of wat ik had gegeten. Ik was gewoon letterlijk ziek zwak en misselijk en het had besloten om op dat moment de kop op te steken.
En dat zette een beetje de toon voor het hele jaar want als ik terugkijk herinner ik me vooral dat ik vaak moe op de bank heb gelegen en dat ik vaak dingen af moest zeggen omdat ik gewoon te moe was of last had van hoofdpijn. Ik heb het idee dat ik vaker ‘sorry ik kan niet’ heb geappt naar mijn yoga- en pilateslerares dan dat ik daadwerkelijk naar de les ben geweest. Het was een soort ‘tussenjaar’ zal ik maar zeggen. Een tussenjaar vol bijholteontsteking en gemiste ochtenden. Een beetje mèh, dat 2019.
Maar als ik iets langer nadenk komen er ook wel dingen in me op die heel erg tof waren: vakantie in Engeland waarbij ik mijn penvriendin met wie ik al 6 jaar schrijf eindelijk in het echt ontmoet heb en wandelen langs Hadrian’s Wall (met een hond die het niks vond omdat zijn poten te ver wegzakten in de modder).
Waarschijnlijk was 2019 gewoon een beetje mèh, maar wel met leuke dingen erin. Alleen is je brein er beter in om tegenslag en teleurstelling te onthouden dan de dingen die wèl lukten en leuk waren. Gelukkig heb ik daar voor dit jaar iets voor.
Voor mijn columns voor Crohniek kreeg ik als eindejaarsattentie van CCUVN een notitieboekje gemaakt van olifantenpoep (ze hebben wel humor daar bij de redactie). ‘My adventures’ staat er op het omslag. Een goed idee en een goed voornemen: dit jaar alles noteren dat wèl lukt. De films die ik heb gezien, de reizen die ik heb gemaakt maar ook de gewone dingen die je nog sneller vergeet. Zoals de wandeling die ik afgelopen vrijdag heb gemaakt en dat het geen januari-weer was maar helder en zonnig en dat we in een wolk van twitterende vinkjes liepen.

In het tweede deel van De Drie Dochters, volgen we Eve, de jongste van de drie ‘dochters’ van Hollywood-icoon Jilian Croft. In tegenstelling tot middelste zus Rosalind voelt Eve niet de drang om haar biologische moeder te gaan zoeken. Maar vlak na de 80e verjaardag van haar vader, waarbij ze haar twee zussen weer ziet, moet ze een knoop doorhakken: gaat ze de strijd aan het haar vriend om ver van huis een freelance ontwerpklus aan te nemen of blijft ze bij het architectenbureau waar ze nu werkt tot in lengte van dagen liftschachten ontwerpen?
En dan geeft het lot haar een duwtje en werpt haar ook nog een op drift geraakte puber in haar schoot.
Dit tweede deel van De Drie Dochters vond ik beter dan het eerste, waar ik al een beetje op hoopte. Eve komt beter uit de verf dan haar oudere zus en Muna Shahadi durft hier ook een actueel thema aan te snijden: homo (LHBTQ+) haat binnen kerkelijke gemeenschappen.
Al moet ik heel eerlijk zeggen dat ik me zelf een beetje begon te ergeren aan het continue aanhalen van God: ‘Hij heeft je op mijn pad gebracht’ en dat soort dingen. Dat had ik met het eerste boek ook al een beetje, maar daar was het een bejaarde vrouw die dat zei dus dacht ik nog ‘nou ja, laat maar’, maar in dit deel zijn het meerdere personages die het doen. Het is natuurlijk super-Amerikaans en ik merkte dat ik er nogal jeuk van begon te krijgen. Gelukkig leest het boek lekker snel dus ik had er niet te lang last van.
Dit voorjaar komt het derde en laatste deel uit en ik ben wel benieuwd of die nóg beter is. Al denk ik dat Eve mijn favoriet blijft van de Drie Dochters.

Vegan maar hoe dan-lunch

Het beste wat je kunt doen voor het klimaat, je gezondheid en de dieren is vegan eten. Maar hoe dan? Nee, je hoeft niet op een bordje gras te kauwen. Hier zijn mijn lunchtips

kort verhaal-de vlucht

Iets doen

Australië staat in brand en van alle kanten worden we opgeroepen om ‘iets te doen’ om klimaatverandering tegen te gaan en zulke rampen in de toekomst te voorkomen. ‘Iets doen’ kent een lange traditie. In 1979 was het al duidelijk dat we ‘iets’ moesten doen en aan het einde van zijn documentaire ‘An inconvenient truth’ riep Al Gore kijkers op om ook ‘iets’ te gaan doen en hun vrienden aan te sporen de film ook te kijken zodat zij ook ‘iets’ konden gaan doen.
Tijdens de uitreikingen van de Golden Globe verklaarde menig prominent solidair te zijn met Australië. Ook zij vonden het tijd om ‘iets’ te doen. Over te stappen op hernieuwbare energiebronnen bijvoorbeeld. Maar om Jonathan Safran Foer (auteur van ‘Het klimaat dat zijn wij’) te parafraseren: duurt lang. En die tijd hebben we niet. Er staat namelijk al een eiland in brand en op andere plekken staat het water de mensen al aan de lippen, maar die mensen zijn niet wit dus daar worden minder camera’s naartoe gestuurd.
Russel Crowe was er niet, die avond, hij was in Australië gebleven bij zijn vrouw en kinderen. Dat schaar ik wel onder ‘iets doen’. Ik weet niet hoeveel een gladiator uit kan voeren tegen een bosbrand, maar het scheelt ook weer een vliegreis.
Grappig genoeg was het de acteur die de Golden Globe kreeg voor zijn rol als The Joker die er als enige geen doekjes om wond. Hij vertelde wàt we moeten doen. Nog voordat hij zijn vrouw en zijn moeder noemde in zijn dankwoord deelde hij complimenten uit aan de organisatoren van de Golden Globes die een plant based (plantaardig, dus zonder vlees, vis, zuivel of eieren) maaltijd serveerden. Hij bedankte hen voor het erkennen van de link tussen veeteelt en klimaatverandering.
Want dát is wat we moeten doen: de veestapel radicaal inkrimpen en zo veel mogelijk veganistisch eten. Daarnaast is het beter om een kind minder te krijgen (maar als je ze eenmaal hebt mag je ze van me houden mits je ze alleen gras voert), minder te vliegen en vaker de auto te laten staan. Maar punt 1 is het belangrijkste. En dat heb ik niet verzonnen hoor, dat heeft een team van onafhankelijke wetenschappers gezegd).
De NOS plaatste een filmpje van alle bezorgde sterren op hun website. Een nogal curieus geknipt filmpje, Joaquin Phoenix wordt afgekapt nadat hij zegt ‘we have to do more than that‘. Wàt we dan moeten doen gaat de NOS blijkbaar te ver. Maar vergis je niet, de Joker sprak de waarheid.

Peter Pan-J.M. Barrie

Ik begon 2020 met het uitlezen van een klassieker. Dat was ook gelijk mijn literaire voornemen: meer klassiekers lezen en meer romans van eigen bodem. Kijkend naar mijn top 10 van beste boeken die ik in 2019 heb gelezen viel het me op dat ze allemaal Engelstalig waren en dat lag niet aan de Nederlandse auteurs (denk ik) want ik heb het afgelopen jaar gewoon heel weinig in mijn moerstaal gelezen.
Daarin wil ik iets meer gaan afwisselen, maar nu nog even niet want Peter Pan is een klassieker van een Schotse auteur. Ik weet niet zeker of ik ooit de Disney film heb gezien die op dit verhaal is gebaseerd, maar ik weet wèl zeker dat ik ‘Finding Neverland’ meerdere malen heb gezien. Maar het boek had ik dus nog nooit gelezen.
En als een echte klassieker staat het nog steeds als een huis. Het verhaal is behoorlijk absurdistisch qua humor, en de personages zijn veel minder zwart-wit dan ze worden afgeschilderd in de Disney-film. Behalve Tinker Bell dan, dat is gewoon een naar kreng.
Een aantal dingen in de roman zijn wat gedateerd: de term ‘redskins’ is volgens mij niet zo politiek correct en de manier waarop de lost boys de eerste de beste vrouw die ze zien bombarderen tot ‘mother’ die hen moet vertellen hoe laat ze naar bed moeten is misschien ook niet zo geëmancipeerd, maar ja, dat doen eenden die net uit een ei komen ook: de eerste de beste die ze zien is hun moeder, dus misschien zit het bij jongens ook gewoon in hun natuur. En Peter Pan zegt zelf dat één meisje van meer nut is dan twintig jongens en daar valt natuurlijk wel iets voor te zeggen.
Het allerleukste van dit boek vond ik het moment waarop er bij mij een enorm kwartje viel. Ken je die meme met die foto van Dr Who en de tekst ‘When you’re reading a book and you get to the part where the title starts making sense’? Nou, zo’n hoofd trok ik waarschijnlijk.
Ik weet al jaren dat zo’n speelhuisje voor kinderen dat bij mensen in goeden doen in de tuin staat, een Wendy House heet. Dat heb ik ooit (volgens mij tijdens het lezen van Boy van Roald Dahl) ter kennisgeving aangenomen. Me nooit afgevraagd waarom dat zo heet.
En toen las ik de passage in Peter Pan waarin de jongens denken dat Wendy dood is (spoiler: het is niet zo) en ze besluiten een huisje om haar heen te bouwen. Insert hier dat gezicht van Dr Who.

Petities en referenda

Sinds de jaarwisseling (waarbij weer de (on)nodige doden en gewonden zijn gevallen) heb ik geloof ik wel drie verschillende petities zitten ondertekenen om de regering zo ver te krijgen dat ze vuurwerk eindelijk eens gaan verbieden.
En dit zou niet nodig moeten zijn. Die petities en andere stemmingen op social media (die dan gebruikt worden door kranten en tv-programma’s die gaan vertellen dat 55% van de Nederlanders vóór een vuurwerkverbod is) zeggen alleen maar iets over wat mensen ‘leuk’ of ‘niet leuk’ vinden. Maar dit is een kwestie waar experts over zouden moeten gaan. Eerste Hulp-, dieren- en oogartsen. Milieudeskundigen. En de mensen die in kaart hebben gebracht wat zo’n oudjaarsavond doet met vogels. En ik ben dan geen expert, maar normaalgesproken wonen er minstens twintig mussen, een roodborstje, twee meesjes en twee spreeuwen in mijn tuin. Die heb ik sinds de jaarwisseling niet meer gezien. De enige die zich nog durft te vertonen is een verwarde duif die overal tegenaan vliegt.
De overheid zou de belangen van het milieu, de dieren en de vele omstanders die elk jaar weer slachtoffer worden zwaarder moeten laten wegen dan het gejengel van een paar pubers. Gewoon eens durven zeggen ‘nee het mag niet want het is gevaarlijk en het is slecht voor het milieu.’ Dat zou voor al die ouders die zeggen ‘ja, de kinderen willen het hè?’ ook eens een verfrissend idee zijn. Gewoon eens ‘nee’ zeggen.
En als dat toch wel erg ver gaat, hou hier dan eens een referendum over in plaats van over dingen waar de gemiddelde Nederlander geen mening over heeft. Gewoon de vraag: mag elk kind zonder toezicht gewoon door pappa in Polen gekocht illegaal vuurwerk in handen krijgen ja of nee?
Maar dan willen mijn hond en mijn 20 mussen ook kunnen stemmen.