Feeds:
Berichten
Reacties

‘How to tell a shattered story?
By slowly becoming everybody.
No. 
By slowly becoming everything.’

….Tja, en daar gaat het een beetje mis want ik was tijdens het lezen van ‘The Ministry of Utmost Happiness’ met enige regelmaat de draad een beetje kwijt. Kennen we dit personage al? Als dat nou die ene die… Helaas was er achterin de ruim 400 pagina dikke roman geen lijst met personages te vinden. Ongetwijfeld heb ik dit ook deels aan mezelf te wijten omdat ik niet-westerse namen waarschijnlijk minder gemakkelijk uit elkaar kan houden dan westerse, maar dat hielp natuurlijk niet mee.
De tweede roman van Roy (die voor haar debuut ‘The God of small things’ de Booker Prize kreeg) begint met het verhaal van Anjum, een hijra (iemand met zowel vrouwelijke als mannelijke geslachtskenmerken) die voor zichzelf een toevluchtsoord creëert op een begraafplaats.  In de loop van de tijd krijgt ‘Jannat Guest House’ steeds meer bezoekers die ergens voor op de vlucht zijn, het gevolg van een zeer verdeeld India. Het land kent niet alleen veel verschillende talen maar ook een veelheid aan religies en de daaraan haast onlosmakelijk verbonden conflicten. Vooral de strijd tussen India en Kashmir speelt een belangrijke rol in de roman.
En dan is er ook nog Tilo, een architecte die het hart van drie mannen steelt, een zeer donker gekleurde baby die door haar moeder wordt achtergelaten, een vrouw die haar eigen kind adopteert en een man met vele paspoorten. Bij vlagen, als ik weer even wist over wie ik las en wat hun rol was in het verhaal, vond ik het ook echt wel mooi, maar het was me net iets te vaak hard werken om er echt van te houden.

Advertenties

Van of voor?

Toen ik op de basisschool zat werden voorzetsels uitgelegd aan de hand van een vogeltje en een kooitje: alle woorden die je daarbij kon bedenken waren voorzetsels. Het vogeltje kon in, op, onder of naast het kooitje zitten. Later werd het lijstje nog uitgebreid met voorzetsels die iets minder voor de hand lagen.
Vaststaande uitdrukkingen hebben vaak hun ‘eigen’ voorzetsel. Zo kun je alleen in zak en as zitten, gebukt gaan onder schuldgevoel, buiten de prijzen vallen of ergens naast grijpen.
Dat kun je niet zomaar veranderen in onder zak en as zitten of gebukt gaan buiten schuldgevoel. In de prijzen vallen kan dan weer wel, maar dat betekent dan gelijk ook iets anders.
Persoonlijk vind ik ook dat het ergens op staan moet zijn, of desnoods ergens achter, maar dat ergens in staan gereserveerd moet worden voor hondenpoep en poten in de modder en niet als managerstaal voor ‘wat is je mening hierover’.
Er is echter één voorzetsel dat afhankelijk is van je leeftijd, en van het gezin waar je in woont. Heb jij namelijk vorige week cadeautjes gekregen ván Sinterklaas of vóór Sinterklaas? In mijn gelovige jaren kreeg ik mijn cadeautjes natuurlijk ván Sinterklaas. Daarna zei ik vóór Sinterklaas, want ik was natuurlijk al groot. Behalve als er jongere kinderen bij waren, dan zei ik ‘van’ en knipoogde naar de aanwezige volwassenen zodat die wisten dat ik al groot was én zo vriendelijk om rekening te houden met hun kinderen. Je kon niet sociaal genoeg zijn rondom de decembermaand.
En nu, nu twijfel ik een beetje tussen van en voor. Wat ik wél zeker weet is dat ik op sinterklaasavond sets schrijfpapier heb gekregen, en ‘A history of Magic’, ‘Het toernooi van Gorlan’, een T-shirt met Jon Snow en Ghost erop in Peanuts-stijl en een waxinelichtjeshoudertje (mooi woord voor galgje) in de vorm van een kerkje.
Dank u Sinterklaasje 

In mijn nieuwste blogpost voor EcoGoodies vertel ik wat je het beste kunt doen met kleding die je niet meer draagt.

Kinderfeest

Hoe vreselijk de twee kampen het ook met elkaar oneens waren (tot een snelwegblokkade aan toe!), iedereen vond dat Sinterklaas een kinderfeest was. De mensen die vóór een aanpassing van Piet waren wilden dat het een feest zou worden waar álle kinderen plezier aan kunnen hebben en de mensen die tégen waren, die…riepen iets over traditie en niet over de hoofden van de kinderen.
Maar, zoals Pieter Derks al zei in zijn radiocolumn; ‘het is een kinderfeest’ is geen argument. Als hij een jihad-kampje had georganiseerd als verjaardagspartijtje waarbij een groepje kleuters een Amerikaanse vlag had verbrandt, dan was ‘ach, het is een kinderfeestje’ ook niet afdoende geweest.
Bovendien…ik ben het er niet mee eens. Sinterklaas is helemaal geen kinderfeest. Het is een volksfeest. Voor kinderen van alle leeftijden. Bij ons thuis werd het pas écht leuk toen ik niet meer ‘geloofde’. Ik weet me het eerste jaar waarop ik tot de ‘ingewijden’ behoorde nog goed te herinneren. Mijn moeder had van een groot stuk geel karton een platenhoes gemaakt en knipte uit roddelbladen foto’s van Nederlandse artiesten uit de categorie ‘wansmaak’. Met behulp van een liniaal en een viltstift schreef ze ‘Alle 13 verkeerd’ op de hoes, met onder andere titels van Jopie Koopmans en Corrie Konings. In de hoes deed ze de plaat van Chris Rea, die mijn vader wél wilde hebben. Over voorpret gesproken.
In het jaar dat ik in de brugklas zat kreeg ik een stuk karton met daarop een kruiswoordraadsel. Alle vragen gingen over Marc Overmars. Bij elk goed ingevuld antwoord kreeg ik een cadeautje (en ja, één van die cadeautjes was een mars, ja).
Ik weet de eerste surprise nog die ik maakte (een chocoladeletter A, tussen twee cd-tjes geplakt), maar ach, ik moest het toen ook al meer van mijn gedichten hebben. Mijn vader is de knutsel-piet, die maakte ooit voor mijn opa, die altijd in de clinch lag met parkeerbeheer, een Amsterdammertje.
Misschien, als meer mensen zich realiseren dat Sinterklaasavond een feest is van creativiteit en plagerij voor jong én oud, ze zich ook wat volwassener zouden opstellen. Het is maar een ideetje. Ik zet het op mijn verlanglijstje voor volgend jaar. 

Courtesan-Diane Haeger

Sinds een aantal weken heb ik een nieuwe Netflix-verslaving: Reign. Vriendin S. omschreef het als een soort auto-ongeluk ‘het is verschrikkelijk maar je kunt niet stoppen met kijken’.  Nu heb ik daar met ongelukken niet zo’n last van, van niet kunnen stoppen met kijken (ik begin gewoon niet), maar ik kan niet meer zonder Reign.
De serie speelt zich af aan het hof van de Franse koning Henry II (*1519-1559) en zijn echtgenote Catherine de Medici (inderdaad een lid van de invloedrijke Italiaanse familie). Zijn grote liefde was echter zijn maîtresse Diane de Poitiers, die 20 jaar ouder was dan hij. In de serie is ze echter van dezelfde leeftijd als de acteur die Henry II speelt en slechts drie jaar ouder dan de acteur die hun zoon speelt (?!?), maar goed, die de opmerking van vriendin S. Je blijft kijken.
Toen ik op een website las dat er een roman was over Diane en Henry werd ik gelijk nieuwsgierig (niet in de laatste plaats omdat hun zoon mijn favoriete personage uit de serie is).
Diane de Poitiers blijkt namelijk een bijzonder invloedrijke vrouw te zijn geweest. Niet alleen voor Henry, die zonder moeder opgroeide en al vanaf zijn tienerjaren van haar hield, als van een moeder, dachten velen, maar dat bleek anders te liggen, maar ook aan het hof. Gedurende de 25 jaar dat Henry II aan de macht was, was Diane de Poitiers de machtigste vrouw van Frankrijk. Vele officiële documenten uit zijn regeerperiode zijn opgesteld en mede-ondertekend door Diane die beschikte over een scherp intellect en politiek inzicht.
Als het verhaal begint is Francois I nog aan de macht, een koning die hield van dansen en het vieren van feesten terwijl zijn favoriete Anne d’Heilly zo’n beetje het hele hof tegen elkaar (en vooral tegen Diane, die ze als een grote bedreiging zag) opzette. Een aflevering Reign is er niets bij.
De opbloeiende liefde tussen twee mensen die zich geen van beiden thuis voelen in de slangenkuil wordt mooi beschreven door de auteur die een voornaam deelt met haar hoofdpersoon.  ‘Courtesan’ is een absolute aanrader voor liefhebbers van de romans van Philippa Gregory en van de serie Reign. En ik heb vanaf nu een bezoek aan chateau d’Anet, het paleis dat Henry voor zijn geliefde heeft restaureren, op mijn emmer-lijst staan! 

Lieve Roemer,

Roemer kreeg vegetarische paté
in zijn blauwe Kong
maar het zat hem niet mee:
omdat hij zichzelf niet bedwong
beet hij zijn Kong helemaal stuk
Maar geluk hoort bij ongeluk
want Piet had het gezien
en kocht voor de fanatiekeling
een nieuw Kong-ding
hopelijk gaat deze iets langer mee
zelfs als je ‘m vult met vegetarische paté

Berries and buffalo

I’m the last person to enforce gender stereotypes, but I can’t help but notice how the two males I live with are unable to see ‘things that do not move’.
When a ball moves through the air, my dog can see and probably catch it. The same goes when it rolls over the grass. But when it lays somewhere motionless he can run around for hours, almost stepping on it, without detecting it.  Meanwhile, the same goes for the husband. But instead of a red rubber ball it’s keys, a wallet, the card he was supposed to put in the mail and…panda’s.
I recently had to buy a new smartphone and since this new one has a battery that actually last for more than an hour I decided to download some games. Some brain training stuff, Daily Art, Wordfeud and Find the panda. You might have seen some screenshots of this last one: a black and white drawing with, for instance, a whole lot of snowmen, only one of them is secretly a panda. With this app you have to find as many of them within a minute. At the first try, I found 20. at the second more than 40 within 60 seconds.
The husband got frustrated. He claimed it was impossible to find 40 pandas within a minute. Also, he refused to tell me how many he had found. But it was definitely more than the amount of pandas that currently reside in Ouwehands Dierenpark. I told him that it’s probably a berries and buffalo-ting. I am programmed to find tiny details, stuff that is familiar and things that do not fit the pattern. He is only wired to pay attention to ‘stuff that moves’.
We are just wired differently. Recently my brother in law showed me a recording of his daughters ballet recital on the tiny screen of his phone. It was shot from afar. I pointed at one of the ants in tuttu; ‘That’s her, isn’t it?’ He was baffled. I was right. I shrugged. It’s just my superpower.
Meanwhile my record stands on 88 impossible pandas. I would be a great zookeeper.