Feeds:
Berichten
Reacties

Straf

Ik geloof niet echt in het opleggen van gevangenisstraf. De veroordeelde wordt buiten de maatschappij gehouden (op kosten van de burgers van die maatschappij) en heeft het daarna nog veel moeilijker om volwaardig deel uit te maken van die maatschappij. Taakstraffen zijn veel effectiever als het gaat om rehabilitatie.
Ik weet het, ik ben een linkse bamboesok (geitenwollensokken zijn niet vegan), maar als je het mij vraagt is het enige doel dat je bereikt met gevangenisstraf, vergelding.
Toch was ik woensdagavond laat blij. Heel blij omdat gevangenisstraf werd opgelegd. Derk Chauvin, de politieagent die bijna tien minuten lang met zijn knie op de nek van een verdachte (die mogelijk met een vals biljet van 20 dollar had proberen te betalen in een winkel) had gezeten, was veroordeeld voor alle drie de aanklachten die hem ten laste waren gelegd.
Alle drie.
Minstens één had ik wel verwacht. Twee had ik gehoopt. Van alle drie had ik alleen durven dromen.
En laten we reëel zijn: dit is geen gerechtigheid. Dit is alleen vergelding, maar het is beter dan niets. En deze vergelding is voor een groot deel te danken aan Darnella Frazier.
Darnella, toen 17 jaar oud, is de jonge vrouw die de arrestatie van George Floyd filmde. En bleef filmen terwijl collega’s van Derk Chauvin (zelf politie dus) de politie belden omdat ze niet wisten hoe ze hem moesten stoppen. Cops were calling the cops on the cops.
Ze bleef filmen terwijl ze zich waarschijnlijk op dat moment heel bewust was van het feit dat haar huidskleur dezelfde was als die van Floyd en niet leek op die van Chauvin.
Ze heeft een filmpje gemaakt dat ik niet eens kijken kan. En ik hoef dat ook niet want daar help ik niemand mee. Zij kon wel iemand helpen en deed dat ten koste van haar eigen veiligheid en mentale gezondheid.

Sommige mensen vinden het onterecht dat George Floyd het symbool is geworden van de Black Lives Matter beweging omdat hij geen halve heilige is, onzin natuurlijk, mensenrechten moeten voor iedereen gelden, maar wellicht kunnen deze mensen zich wel vinden in een zaligverklaring van Darnella Frazier.

Terwijl ik nog wat verder nadacht over de termen gerechtigheid, genoegdoening, compensatie en vergelding, kwam het nieuws naar buiten dat het hele kabinet Rutte III wist van de toeslagenaffaire en ervoor gekozen heeft informatie achter te houden voor de Tweede Kamer. Dat is strafbaar.
De suggestie dat Rutte maar eens behandeld zou moeten worden als iemand die afhankelijk is van een uitkering en ergens ‘geen actieve herinnering aan had’, namelijk flinke boetes moeten betalen omdat een formulier verkeerd is ingevuld, was niet genoeg. Excuses hebben we niet gehoord. Ergens verantwoordelijkheid voor nemen heeft Rutte nog nooit gedaan, of het nu gaat om coronabeleid of iets anders, hij trekt zijn handen ervan af alsof hij alleen maar in Den Haag is om broodjes te smeren. Me dunkt dat dit ook een geval is waar rehabilitatie niet meer mogelijk is dus rest er alleen gevangenisstraf.
En intussen hebben de slachtoffers van de toeslagenaffaire nog geen cent van hun eigen geld teruggezien. Waar blijft de vergelding?

Kunstenaar Joost Swarte maakte ooit een serie waarschuwingsposters voor lezers. Niet ten onrechte, lezen is niet alleen verslavend, lezen leidt ook tot meer lezen.
Zo las ik laatst een Young Adult novel waarin twee personages de hele nacht opblijven om ‘The Outsiders’ te lezen. Het was niet de eerste keer die week dat ik de titel van dat boek uit 1967 tegenkwam: in de aflevering van Supernatural die zich afspeelt op een middelbare school (s4e13), is op één van de schoolborden te zien dat het boek klassikaal besproken wordt. Bovendien is de auteur groot fan van de serie en was ze figurant in een aflevering van seizoen 7 (aflevering 6, ze is één van de diner guests).
Niet zo verwonderlijk als je je realiseert dat één van de grote thema’s in ‘The Outsiders’ de band tussen broers is en hoe zij samen, zonder ouders, het moeten zien te redden onder moeilijke omstandigheden. En niet zonder de nodige ruzie. Dat moet Supernatural-kijkers bekend in de oren klinken.
The Outsiders is een Young Adult Novel avant la lettre, de auteur was zelf nog maar 17 jaar oud toen ze het schreef. Hoofdpersoon is Ponyboy (ja, zo heet hij echt), die samen met zijn twee oudere broers in Oklahoma woont. Hij en zijn broers zijn Greasers, dat wil zeggen dat ze lang haar met gel erin hebben en in een bepaald deel van de stad (Tulsa) wonen. En dat ze elk moment besprongen kunnen worden door Socs (kakkers) die zin hebben om te vechten.
Op een dag loopt een gevecht uit de hand en ontvluchten Ponyboy en zijn vriend Johnny hun stad.
Zo vervelend als ik ‘The catcher in the rye’ vond, zo positief heeft The Outsiders me verrast. Mooi schrijven over ellende en de lezer met een goed gevoel achter kunnen laten, dat is een kunst. Een terechte klassieker.

Is ‘reli-thriller’ al een subgenre? Umberto Eco was wellicht de bedenker van het genre en Dan Brown maakte het met zijn Da Vinci Code populair bij een groot publiek maar de Nederlandse auteurs Jeroen Windmeijer en Jacob Slavenburg zijn ook hard bezig om naam te maken in het genre. Van hen samen verscheen eerder Het Isisgeheim en Windmeijer is auteur van onder meer Het Petrusmysterie en Het Pauluslabyrint.

Het verhaal begint met Frank. Frank is een man met de tatoeages van Arie Boomsma en de slangenliefde van Freek Vonk…en de godsdienstwaanzin van een Staphorster predikant. Frank’s ex-vriendin Magda is journalist en werkt in haar vrije tijd aan een boek over vrouwen in de Bijbel. Tijdens haar onderzoek stuit ze met regelmaat op informatie die niet strookt met de canonieke lezing van de Bijbel. En al helemaal niet met de interpretatie die men er aan geeft in de Pinkstergemeente waar Frank en zijn vrouw lid van zijn. En jammer genoeg voor Frank is zijn vrouw Cat de beste vriendin van Magda.
Frank vlucht steeds meer in zijn seksistische geloofsovertuiging en trekt veel op met de voorganger van zijn kerk. Samen organiseren ze bijenkomsten voor een select groepje gelovigen waar een heel gevaarlijk spel gespeeld wordt. Het duurt niet lang of het eerste dodelijke slachtoffer valt.

De korte hoofdstukjes houden de vaart in het boek en zorgen ervoor dat de lezer het boek nauwelijks weg kan leggen. Een ‘whodonnit’ kan deze thriller niet genoemd worden, voor mij was het al vrij snel duidelijk wie wàt had gedaan en waarom. Maar dat geeft niet, de spanning zit in andere dingen. Zoals de vraag welke kant Cat, die tussen twee vuren zit, gaat kiezen: die van haar echtgenoot van wie ze meer en meer vervreemd of die van haar vriendin?

Er zaten echter wat dingen in het boek die ik vreemd, storend of onwaarschijnlijk vond. Zo heeft hoofdpersoon Magda Nederlands gestudeerd maar heeft ze nog nooit van Lilith gehoord. Dat lijkt me net zo waarschijnlijk als een politieagent die onbekend is met de term ‘plaats delict’.
Ook zegt een man op enig moment dat hij een douche gaat ‘pakken’. Aangezien hij niet in de bouwmarkt is maar in zijn eigen huis neem ik aan dat hij een douche gaat ‘nemen’. Zijn vrouw zegt vervolgens dat ze thee gaat ‘maken’ (ik neem aan ‘zetten’).
Als een vrouw het kapsel van een andere vrouw omschrijft als ‘pittig’, dan is dat geen compliment, heren auteurs. En aan de context meende ik af te kunnen lezen dat ze het goed met elkaar konden vinden….
Maar het meest verwarrende vond ik nog wel de opmerking dat iets de crime scene fotograaf de kans zou geven de foto’s te ‘ontwikkelen’. Werkt die vrouw met een analoge camera dan? Dat lijkt me bijzonder genoeg om te vermelden in deze tijd waarin bijna alles digitaal gaat.
Alleen analoge foto’s hoeven ontwikkeld te worden. Wellicht bedoelden de auteurs afdrukken*?

Betekenen deze lezersergernissen dat het boek de moeite niet waard is? Nee, dat betekent het niet. Zoals al gezegd leest het lekker vlot en is het een aanrader voor mensen die houden van een thriller waar je nog iets van opsteekt. Want de passages waarin Magda onderzoek doet en deskundigen spreekt zijn zeker de moeite waard.

*Toen ik in een fotowinkel werkte blafte mening klant ‘ontwikkelen’ als opdracht. ‘Ook afdrukken?’ vroeg ik dan heel liefjes. ‘JA NATUURLIJK!’ was dan steevast het antwoord, maar zo natuurlijk is dat niet. Sommige mensen hebben thuis de mogelijkheid tot afdrukken maar laten het ontwikkelen graag elders doen.

Het Dorothy-gevoel

Toen wij ons huis net gekocht hadden zei de mevrouw die er tijdelijk in woonde (een vriendin van de vorige eigenaar) ‘dat het zo knus was in de slaapkamer als het regende want dat kon je daar zo goed horen omdat je vlak onder het schuine dak sliep.’
Ik vroeg me toen al af of ik dat wel zo heel fijn zou vinden en ik kan verklappen: mijn mening verschilt van geval tot geval. In de zomer, als het al wekenlang droog weer is geweest en we snakken naar een beetje verkoeling, dan kan het wel fijn zijn dat je de dikke druppels op de dakpannen hoort kletteren. En een buitje in de categorie ‘Rob de Nijs zingt er een liedje over’ kan ook wel een gezellig achtergrondgeluid geven. Maar toen het een paar weken geleden keihard regende en waaide vond ik er weinig gezelligs aan. Ik voelde me net het tweede van de drie biggetjes dat in een huisje van takkenbossen woonde en de wolf voor de deur had staan die blies en blies.
Steeds vaker gaat moeder natuur behoorlijk tekeer en zijn regenbuien oorverdovend voor mensen die onder een schuin dak slapen. Zulke nachten lukt het me niet om onafgebroken acht of negen uur lang de schone slaapster te spelen. Ik voel me eerder Dorothy die tegen haar wil naar Oz geblazen wordt door een orkaan.
Klimaatverandering brengt steeds extremer weer met zich mee en ik heb ook sterk de indruk dat ik tegenwoordig vaker ’s nachts wakker lig van de herrie dan tien jaar geleden.
En dat is op zichzelf ook weer reden om wakker te liggen want zonder acht tot negen uur onafgebroken slaap kan ik niet functioneren. Bij slaapgebrek voel ik me licht in mijn hoofd, ben ik duizelig, heb ik nog minder geduld dan anders en in het ergste geval krijg ik ook koorts. Dat is een leuke catch-22 als je in het ziekenhuis ligt waar ze je ’s nachts meerdere malen wakker maken en dan de deur van je kamer open laten staan en het licht aan laten. ‘U mag niet naar huis want u hebt koorts’
‘Ik heb koorts omdat ik slecht slaap hier en dat gaat pas over als ik weer thuis ben.’
‘Maar u mag niet naar huis want u hebt koorts.’

Maar goed, goed slapen is nu thuis ook niet meer gegarandeerd. Daarom een oproep: doe a.j.b. zo veel mogelijk om klimaatverandering tegen te gaan want zonder goede nachtrust sta ik niet voor mezelf in. Ik wil niet naar Oz geblazen worden maar gewoon met mijn Toto in mijn huisje wonen.
Hoe doe je ‘groen’?
– Eet geen dieren of zuivel
-Werk zo veel mogelijk thuis en laat de auto staan
-Nee, niet meer dan één keer per jaar het vliegtuig en liever helemaal niet
-Plant biologische planten voor de bijen
-Koop niet te veel nieuwe kleding (die heb je nu ook niet nodig want we gaan toch nergens naartoe)

Achterop dit boek staat een blurb van Gloria Steinem: ‘If there is one thing scarier than a dystopian novel about the future, it’s one written in the past that has already begun to come true. This is what makes Parable of the Sower even more impressive that it was when first published.’
Parable of the Sower (het eerste van de twee Earthseed romans) kwam voor het eerst in 1993 uit maar speelt zich af in de jaren 2024 tot en met 2027. Toen een redelijk nabije toekomst van 30 jaar weg, nu nog maar drie jaar vooruit. En zoals Steinems blurb al verraadt: helaas geen toekomstbeeld dat we naar het rijk der fabelen kunnen verwijzen. De wereld van hoofdpersoon Lauren Olamina kenmerkt zich niet door gadgets waar we alleen nog maar van kunnen dromen of zwevende auto’s die we allemaal wel willen zien, nee, droogte teistert California. Water is zo schaars geworden dat branden een hele wijk kunnen verwoesten en velen zijn verslaafd aan een drug die hen ertoe drijft om juist branden te stichten.
Hoofdpersoon Lauren woont samen met haar vader (een dominee) en haar stiefmoeder (lerares) en halfbroertjes in een ommuurde wijk waar ze zich relatief veilig voelen. ‘Outside’ is het gevaarlijk en daar bereidt haar vader haar ook op voor. Met regelmaat geeft hij Lauren en de overige adolescenten schietles en hij leert zijn dochter welke planten eetbaar zijn. Hij maakt brood van eikelmeel, tarwe en havermout zijn dingen uit een ver verleden. Onbetaalbaar, Lauren heeft ze nog nooit gegeten.
Terwijl haar broer steeds moeilijker in het gareel te houden is, vertrekken de buren één voor één. Ze willen naar een stad die ‘opgekocht’ is door een bedrijf. Ze kunnen werken voor dat bedrijf tegen kost en inwoning. Lauren en haar vader vertrouwen het niet. Werken voor ‘tickets’ die alleen in te leveren zijn in een winkel die deel uitmaakt van het bedrijf…? Een winkel die dus zijn eigen prijzen kan bepalen? Werken zonder echt geld te krijgen, Lauren ziet het voor wat het is: de heruitvinding van slavernij.
Intussen ontwikkelt Lauren haar eigen geloof, Earthseed. Een van de belangrijkste gospels:
All that you touch,
You change.
All that you Change,
Changes you.

En dan komt de dag dat ze weg moet, over de muur, de buitenwereld in.

Iets meer dan een jaar geleden las ik Kindred, een roman van dezelfde auteur die ik prachtig vond. The Parable of the Sower is een heel ander soort boek. Niet minder goed, maar het is rauw, het schuurt en het is een ongemakkelijk verhaal omdat het zó waar is. Het schetst een pijnlijk beeld van de kant die de maatschappij op is gegaan sinds 1993. Niet de meest opwekkende literatuur om tot je te nemen tijdens een lockdown vanwege een pandemie. Maar voor liefhebbers van het sci-fi genre zeker de moeite waard. En als ik moed heb verzameld ga ik zeker ook deel 2 lezen.

Voor Dierenpraktijken schreef ik over het afscheid nemen van je huisdier. Je leest het hier:

kort verhaal-April

De benen van Jill

Ik was vergeten hoe heerlijk het was. Er gingen weken voorbij zonder dat ik aan de president van de Verenigde Staten hoefde te denken. Er waren geen boze tweets, geen krantenartikelen die steeds hoger scoorden op de schaal van absurditeit maar er toch niet meer in slaagden om me te verbazen, geen beledigingen aan het adres van wereldleiders of bevolkingsgroepen. Als ik wil weten wat POTUS aan het doen is dan kan ik even naar zijn Instagrampagina gaan. Die staat vol met foto’s waarop hij documenten aan het ondertekenen is en screenshots van tweets die hij de wereld in heeft gestuurd. Tweets in onderkastletters met interpunctie en positieve woorden aan het adres van de trans-community, mensen die het slachtoffer zijn van racisme of de nabestaanden van gun violence. Want tja, het zijn nog steeds de Verenigde Staten.
Dat laatste werd van de week ook maar weer eens duidelijk toen er toch een schandaal leek te ontstaan. En wel over de kledingkeuze van de First Lady. Ah, dat kennen we nog uit de ‘regeer’periode van Trump: ophef over wat de echtgenote aantrekt. In zijn tijd was het één van de subtielere opgestoken middelvingers naar mensen met een geweten: tijdens een bezoek aan een detentiecentrum waar minderjarige asielzoekers (kleine kinderen zonder ook maar íets op hun kerfstok) droeg Melania een jas met op de rug de tekst ‘I really don’t care, do you?‘ (het kan mij echt niets schelen, jou wel?).
En dat terwijl republikeinen en masse flauwviellen toen Barack Obama tijdens zijn termijn ooit een keer een beige kostuum droeg in het Witte Huis want dat was disrespectful. Een pak moest zwart, grijs of donkerblauw zijn beweerden ze. Republikeinen hebben hun mond altijd zo vol over amendement dit en dat maar ik ben wel heel benieuwd of ze precies aan kunnen wijzen waar in de grondwet staat dat de kleurkeuze qua kleding voor de president aan banden moet worden gelegd vanwege het landsbelang.
Terug naar Jill, de huidige First Lady. Zij droeg een paar dagen geleden een panty met een werkje. Een ruitjespatroontje. Of een wybertje, het was namelijk een ruitje op z’n kant dus ik weet niet precies hoe je het noemt. Je noemt het in ieder geval géén netpanty want hij was niet ‘open’. Maar dat is wat de Republikeinen nu aan het schreeuwen zijn ‘fishnet stockings’. En dat het ‘tacky’ (ordinair) zou zijn.
Wat mij betreft hullen de Bidens zich beiden van top tot teen in lakleer, I really don’t care, zolang ze opkomen voor iedereen die de afgelopen vier jaar weggezet en gemarginaliseerd is vind ik het prima.
Het hele voorval deed me vooral denken aan een verhaal van mijn moeder. Ze waren eens op bezoek bij vrienden die twee jongere zoontjes hadden. Bij het afscheid nemen wreef de jongste met een vinger over het pantykousje dat mijn moeder aan had. Het had een werkje van kleine strikjes ‘Dag sexy dame’, zei het jongetje.
Het jongetje van toen is nu een beeldschone man van begin 30. Hij is kunstenaar en woont in Parijs. Zijn specialisatie is mode-illustratie. Wat een panty(kousje) al niet kan doen…

Zolang we collectief in lockdown zitten komt er weinig van reizen. Dan is het fijn dat het boeken zijn als ‘De verborgen apotheek’ van Sarah Penner, zij weet namelijk twee manieren van reizen met elkaar te combineren: reizen over de aardbol en in de tijd.
Er was eens, in het Londen van het einde van de 18e eeuw, een apotheek, verstopt in een steegje. De argeloze bezoeker zou kunnen denken dat de winkel al jaren geleden in ongebruik is geraakt, maar achter de bestofte kastenwand houdt zich een gifmengster schuil. Deze vrouw geeft vrouwen op verzoek poeders en tincturen mee die hen zullen verlossen van de mannen in hun leven. Elk vergif is maatwerk, speciaal samengesteld voor de man die het naar de andere wereld zal helpen.
Er is nu, in Londen een teleurgestelde vrouw uit de Verenigde Staten die in haar eentje de reis maakt die bedoeld was om haar tienjarig huwelijk te vieren. Caroline’s man bleek een verhouding te hebben met zijn collega, reden voor Caroline om letterlijk en figuurlijk afstand te nemen en de balans van haar leven op te maken. Is ze zelf eigenlijk wel zo tevreden of heeft ze de afgelopen jaren keuzes gemaakt op basis van wat hìj wilde?
Eenmaal aangekomen op wat haar droombestemming had moeten zijn, Londen, weet Caroline niet zo goed wat ze moet gaan doen. Alle attracties die ze van tevoren had opgeschreven in haar notitieboek trekken haar niet. Op uitnodiging van een vreemde besluit ze mee te gaan op een jutterstocht langs de Thames.
Tijdens deze tocht vindt ze een klein glazen flesje in de rivierbedding. Een vondst die haar op het spoor zet van een beruchte gifmengster uit de rijke Londense geschiedenis.

Het lezen van een onbekend woord is één van de geneugten van de boekenworm, maar het woord ‘fiool’ geeft mijn hersenen eerst het signaal af ‘dat moet met een v worden geschreven’ voordat de informatie ‘dat is een vertaling van het Engelse woord vial‘ doorkomt. En als dat woord zo’n beetje in elk hoofdstuk meerdere malen voorkomt is dat wat vermoeiend. Bovendien is het een nogal ongebruikelijk woord, als vertaler zou ik zelf hebben gekozen voor flacon, ampul, stopflesje of zelfs reageerbuisje. Of hebben afgewisseld tussen alle opties.
Verder is ‘De verborgen apotheek’ een toegankelijke historische roman, ideaal voor iedereen die wel even op reis zou willen maar de bank niet af kan. Of bewaar ‘m voor de vakantie, als er ooit weer zoiets komt.