Feeds:
Berichten
Reacties

Kort verhaal- Annie M. G.

Annie M.G.

We gaan over een paar dagen met vakantie en ik zeg tegen de mijnheer hier in huis dat als er kleding is die hij mee wil nemen die nog gewassen moet worden, hij die dan vandaag in de wasmachine moet stoppen. Hij kijkt beteuterd naar het nieuwe Yoda T-shirt dat hij al drie dagen achter elkaar aan heeft gehad. ‘Dan moet ik deze zeker nu uit doen?’
‘Ja, ik heb hier in de buurt nog steeds geen hou-maar-aan-stomerij ontdekt.’

Advertenties

Omdat ik deze week in Engeland ben een roman van een Britse auteur. 

Alleen om het omslag zou ik dit boek al willen hebben, en nu beloofde de binnenflap ook nog eens dat dit een roman was ‘voor de lezers van Het Rosie Project’ en om de romans in de Rosie-cyclus moet ik altijd hardop gniffelen.
Andrew werkt al jarenlang bij de gemeente, waar het zijn taak is om nabestaanden van eenzaam overleden op te sporen. In het huis waar ze zijn overleden gaat hij op zoek naar aanknopingspunten (kerstkaarten, foto’s met een naam achterop) of een sok met geld onder het matras waar de begrafenis van betaald zou kunnen worden. Uit plichtsbesef, of naastenliefde, bezoekt Andrew deze uitvaarten, waar hij vaak alleen tegenover de dominee van diest staat.
Soms is hij bang dat zijn eigen leven ook zal eindigen in eenzaam in zijn flat liggen totdat de vliegen door de brievenbus naar buiten komen. Andrew woont namelijk al jarenlang alleen. Op zijn werk hebben ze echter een heel ander beeld van zijn dagelijks leven. Wat ooit begon als een misverstand is uitgegroeid tot een heel schema waarop hij heeft opgeschreven hoe zijn vrouw eruit ziet, wat haar baan is (advocate), hoe oud hun kinderen nu zijn, enzovoorts.
En dan bedenkt zijn baas dat het een leuk team-building-idee zou zijn om omstebeurt bij elkaar te gaan eten. ‘Diane kan toch wel koken?’
Nou, afgezien van het feit dat het nog af te wachten valt of een succesvol advocate wel zin en tijd heeft om voor de collega’s van haar man te koken, bestaat ze dus niet.

Zou ik ‘Iets om voor te leven’ vergelijken met de Rosie-romans? Nee, ‘Iets om voor te leven’ deed me eerder glimlachen dan gniffelen, maar dat maakt deze roman niet ‘minder’. Het is eerder een beetje Rosie-project (maar dan tegen wil en dank), met een schep diepgang van ‘One Day’ van David Nicholls en een beetje klunzigheid van  ‘Juliet, naked’ van Nick Hornby. Een echt Britse debuutroman dus die erom smeekt verfilmd te worden.

Ik ben er even niet…

Ooit aten we dieren

Omdat ik met vakantie ben, vandaag geen reguliere #vrijdagcolumndag, maar om jullie niet helemaal met lege handen achter te laten, bij dezen de link naar mijn meest recente blogpost voor EcoGoodies

Stel je voor, je komt thuis na je eerste schooldag van het nieuwe jaar en je komt tot de ontdekking dat je ouders weggevoerd zijn. Een leeg huis. Als je je moeder belt krijg je geen gehoor. Als je je vader belt krijg je zijn voicemail. Geen briefje, geen uitleg, niks.
In augustus dit jaar (2019) gebeurde het honderden kinderen in Mississippi toen bijna 700 immigranten door ICE (immigration and customs enforcement) werden weggevoerd vanaf hun werkplek. In 2001 gebeurde het met de ouders van Diane Guerrero. Ze was 14 jaar oud.

De naam Diane Guerrero zal niet iedereen gelijk iets zeggen, maar Maritza Ramos zal, bij de fans van Orange is the New Black, wel degelijk een belletje doen rinkelen.
In deze memoir met als ondertitel My family divided (mijn familie, opgesplitst) vertelt ze over haar jeugd in Boston, de vele buurten waar ze in heeft gewoond (sommigen beter dan anderen), altijd in kleine huizen maar omringd door liefde en warmte van haar hardwerkende ouders. Al van jongs af aan was ze zich bewust van ‘nuestra situacion’ (onze omstandigheden), die dicteerden dat ze zich gedeisd moesten houden, hun kop niet boven het maaiveld uit moesten steken. Want de omstandigheid was: de ouders van Diana hadden geen verblijfsvergunning.
De situacion van Diana was en is anders: zij is geboren in de Verenigde Staten en is dus automatisch een citizen. Nadat ze, na uren van onzekerheid, haar vader vanuit een detentiecentrum aan de telefoon kreeg, en wist wat er precies aan de hand was, moest ze een keuze maken. Ging ze mee naar Colombia of bleef ze, alleen, zonder de hulp van jeugdzorg of de gemeente (dat was nog het meest schokkende: niemand van officiële instanties heeft contact met haar opgenomen) achter in haar moederland?
Ze bleef. Ze werkte hard, net zoals haar ouders hadden gedaan, en vond onderdak bij vrienden. Ze ging door een diep dal, maar heeft haar droom om actrice te worden kunnen verwezenlijken. En niet alleen dat, ze zet zich ook actief in voor jonge mensen die in een soortgelijke situatie als de hare zitten. Bitterzoet is het nawoord waarin ze mensen aanspoort om vooral te gaan stemmen in de presidentsverkiezingen van 2016 omdat ‘sommige Republikeinse kandidaten’ haar zorgen baren. And the rest is history, lees de eerste alinea van dit stuk nog maar een keer…

Rocketman

Nee, niet die toffe film over Elton John, maar die andere Rocketman, één van de vreemdste wereldleiders van deze tijd: Kim Jung-un (nee, geen familie). Bijna iedereen ter wereld weet hoe hij eruit ziet (vrij klein, dik en met een raar kapsel) en dat hij al op jonge leeftijd dictator werd van Noord-Korea, maar verder? Hij schijnt bevriend te zijn met ex-basketballer Dennis Rodman en hij schijnt zijn oom hebben laten vermoorden, maar wat is feit, wat is fictie en wat is speculatie?
Hoofdredacteur van de Washington Post en Azië-verslaggever Anna Fifield heeft met ‘De grote Kameraad’ een intrigerend portret geschetst van de ondoorgrondelijke leider. Dankzij gesprekken met een tante en oom en de voormalig kok en speelkameraad van Kim Jong-un heeft ze een tipje van de sluier op kunnen lichten. Wist je bijvoorbeeld dat Kim Jong-un er expres zo raar uitziet? Door zich het postuur, kapsel en de garderobe van zijn grootvader aan te meten hoopt hij dat het volk hem associeert met de jaren ’40 (waarin zijn grootvader Kim il-sung regeerde), een tijd waarin het erg goed ging in Noord-Korea. Zomaar een gedachte: wellicht probeert Rob Jetten van D66 wel op Willem Drees te lijken…
Door haar jarenlange journalistieke ervaring -ze was gestationeerd in Japan en Noord- en Zuid-Korea- weet Anna Fifield niet alleen een portret van de communistische leider te schetsen maar ook van het land dat hem (gedwongen) vereert. Is hij echt een vernieuwer? En waarom zijn die kernwapens zo belangrijk voor hem? En is het inderdaad waar dat hij de enige wereldleider is die Trump naar zijn pijpen kan laten dansen?

zeer kort verhaal-wachten