Feeds:
Berichten
Reacties

kort verhaal =27

Advertenties

Doe maar niet doen

Als resultaten in het verleden iets zeggen over de toekomst, dan zal ik met deze blogpost wel weer een heleboel ellende over me afroepen, maar ik schrijf ‘m toch. Ik ben immers geen ezel.
Een poos geleden schreef ik een stukje over ellende die op social media gretig gedeeld wordt. Mensen smijten de meest gruwelijke foto’s in elkaars gezicht, alsof ze willen roepen KIJK, KIJK DAN!!! En ik wil niet kijken. Wat niet wil zeggen dat ik niets wil doen.
Voordat ik op een politieke partij stem zoek ik uit hoe ze het doen op gebied van mensenrechten, dierenrechten en het milieu. Ik steun een organisatie die strijdt tegen bont, ben donateur van Milieudefensie en Oxfam Novib. Voordat we een pup in huis haalden hebben we ruim een half jaar op een wachtlijst gestaan omdat we zeker wilden weten dat zijn moeder een goed leven had en hij geen product was van de broodfok. Oh ja, en ik eet geen vlees.
Maar dat is niet genoeg. Blijkbaar. Ik MOET kijken naar een foto van een container vol vermoorde honden omdat ik volgens sommigen anders een lafaard ben. Blijkbaar.
Maar ik ben nog steeds van mening dat er geen dier gered wordt met het feit dat ik naar zo’n foto kijk. Ik voel me alleen de hele dag ellendig en verdrietig. En ik kom niet aan werken toe. Iets waar de mensen die die dieren dat aan hebben gedaan geen seconde van wakker liggen.

Laats zag ik een oproep op Facebook om al die foto’s van die volgevreten zelfingenomen moordtoeristen waarop ze naast de door hen geschoten leeuw staan te delen om ze voor schut te zetten. Dus stroomde mijn tijdlijn vol met een bucket of deplorables naast dierenlijken. Leeuwen, neushoorns, giraffes…
En het punt is: het heeft geen zin. Als zulke mensen gene zouden kennen dan zouden ze niet voor zo’n foto poseren. Als ze diep in hun hart (of wat daarvoor door moet gaan) weten dat ze fout zitten, dan halen ze zo’n trekker niet over.
Of, zoals een jonge vrouw die op de foto stond naast een door haar afgeslachte giraf reageerde op de kritiek. ‘Hij was niet zeldzaam en hij was al oud’.
Het kan haar dus geen reet schelen. Het heeft dus geen zin om haar ‘te schande’ te zetten want ze heeft geen geweten.
Het is een beter idee om zulke mensen op te sluiten in een gesloten inrichting en hen beschaving bij te brengen.
En ineens bedenk ik wie daar ook in opgenomen moet worden… Die president van de bucket of deplorables hè, dat is een dikke, oude, witte man met kortzichtige ideeën en zoons die dieren vermoorden. Die is ook bepaald niet zeldzaam….

Ik was eens in Toronto en liet me, toen het begon te stortregenen, op een straathoek ophalen door een Uber. De chauffeur vroeg me waar ik was geweest (in een boekwinkel natuurlijk) en of ik had gevonden wat ik zocht. Nee, want ze hadden ‘A brief history of seven killings’ niet, en dat boek had de Man Booker 2015 gewonnen, dus dat wilde ik wel lezen. Hij vroeg me of ik de titel van het boek op wilde schrijven, want hij was er wel nieuwsgierig naar en hij wist mijn selectiecriterium voor boeken wel te waarderen (ik lees in verhouding zeer weinig boeken die geschreven zijn door witte mannen want de media worden al gedomineerd door de mening van witte mannen).
Eenmaal thuis heb ik het boek besteld, en dat bleek een slimme zet want het was een dikke en zware pil. In dat licht vond ik de titel vrij geestig, maar nu ik het uit heb weet ik dat dat zo’n beetje de enige comic relief is waar James ons op trakteert.
Het grootste deel van de roman speelt zich af op Jamaica, eind jaren ’70. ‘The Singer’ is wereldberoemd en het eiland wordt verdeeld door twee politieke partijen. Nadat ‘the Singer’ betrokken is geraakt bij een zwendeltje rondom paardenraces, wordt er een aanslag op zijn leven gepleegd. Gewapende mannen dringen zijn huis binnen en schieten meerdere keren op de reggae-zanger. 
De rest van de roman volgt diverse personages die betrokken waren bij de aanslag. En dat gaat gepaard met veel gevloek, geweld, verkrachtingen en moord. Nu is dat niet zo heel verrassend, gezien de titel, maar ik vind het zelf al vrij snel saai worden. Zoals ik films van Tarantino dodelijk saai vindt. Maar ben je een groot liefhebber van The Wire en Narcos en vindt je afleveringen van een uur véél te kort, ga dan je gang en duik in ‘A brief history of seven killings’.

Sommige mensen zijn niet van plan om maar een poot uit te steken voor moeder aarde onder het mom van ‘ja maar hunnie doen het ook niet’. Zouden zulke mensen wél te overtuigen zijn als ze zouden weten dat ze er zélf ook een stuk beter van zouden worden als ze hun steentje zouden bijdragen?
In mijn meest recente column voor EcoGoodies lees je hoe je zulke mensen kunt overtuigen van de noodzaak de opwarming van de aarde een halt toe te roepen en te minderen met plastic.

Short story =44

Nu even niet

Na een aantal hele drukke dagen waarin ik in mijn eentje het ford moest bewaken (hondje pillen geven, wandelen met het hondje, boodschappen doen, koken en een uur met mijn mond open in de stoel van de endodontoloog liggen), is de mijnheer weer terug van (ver) weggeweest. Daarom werk ik vandaag even niet en gaan we met het hondje lopen en lekker overdag spijbelen in de bioscoopzaal.
Daarom is deze vrijdag even géén columndag, maar hier lees je alle columns terug.

Ik heb het mijn missie gemaakt om alle boeken te lezen die zijn bekroond met de ‘Women’s Prize for Fiction‘, dus toen ik ‘A girl is a half-formed thing’ ‘tegenkwam’ op Bookdepository, heb ik het besteld. Groot was mijn verrassing toen ik zag hoe dun het was: slechts 203 pagina’s. Blijkbaar heeft het idee dat dikkere boeken beter zijn bij mij ook post gevat.
Toen ik begon met lezen was ik echter maar wát blij dat het bekroonde werk gering van omvang was… Het boek is één lange gedachtenstoom (of: stream of consciousness) die begint als de ik-persoon nog maar een dreumes is en doorgaat tot het laatste hoofdstuk waarin ze een jaar of 20 is. Gelukkig is de novelle wel ingedeeld in hoofdstukken en worden de gedachten iets meer uitgesponnen naarmate het personage ouder wordt, toch voelt het lezen van deze roman als het lezen van een lang gedicht.
Een gedicht dat bij vlagen mooi van vorm, maar rauw en lelijk van inhoud is.
De hoofdpersoon is de jongere zus van een broer die op zeer jonge leeftijd een hersentumor heeft gehad en als gevolg daarvan intellectueel beperkt is. Hun moeder is streng gelovig en gelooft in lijfstraffen. De vader is overleden.
De ziekte van de zoon drukt zwaar op het gezin. Een, zoals ik tussen de regels door lees, ‘sociaal zwak’ gezin, waarin de dochter ten prooi valt aan een ouder familielid en uiteindelijk verdrinkt in verdriet.
Een bijzondere novelle in een geheel eigen stijl die niet iedereen zal bevallen. Als je The Luminaries een ingewikkeld boek vond, dan raad ik je niet aan je hier aan te wagen. In dat geval kun je beter The Power van Naomi Alderman gaan lezen.