Feeds:
Berichten
Reacties

Als je dit leest ben ik op vakantie in Engeland, daarom deze week op #literairewoensdag een Britse klassieker

De hoofdpersoon in ‘The Guernsey Literary and potato peel pie Society’ zegt dat de reden waarom ze zo van lezen houdt het feit is dat als iets je interesseert in een boek datgene je weer op het spoor zal brengen van een ander boek en dat iets daarin weer zal verwijzen naar een derde titel. En het grappige is dat de verfilming van ‘The Guernsey Literary and potato peel pie Society’ voor mij de aanleiding vormde om nu eindelijk eens ‘The tenant of Wildfell Hall’ te gaan lezen.
Deze klassieker is geschreven door de jongste van de drie schrijvende zusjes Brontë: Anne. En tegelijk ook de enige van de drie van wie ik nog nooit iets gelezen had (Wuthering Heights en Jane Eyre, respectievelijk van Emily en Charlotte, had ik al gelezen). De keuze was ook niet erg ruim: in haar korte leven heeft Anne slechts twee romans geschreven en ‘The tenant of Wildfell Hall’ wordt over het algemeen beschouwd als de beste van de twee.
De hoofdpersoon uit ‘The Guernsey Literary and potato peel pie Society’ noemde Anne de meest feministische van de drie schrijvende zussen, en daar zit zeker wel iets in. De titel verwijst naar een jonge vrouw (vermoedelijk een weduwe) die samen met haar zoontje in een aantal vertrekken van een ietwat vervallen landhuis woont. Ze voorziet in hun levensonderhoud met de verkoop van door haar geschilderde landschappen.
Contact met de buren lijkt ze af te houden en als een boer van ongeveer haar leeftijd bevriend raakt met haar komt hij er al snel achter dat deze mooie vrouw nogal wat geheimen heeft.

Deze klassieker leest iets minder vlot dan Jane Eyre maar heeft een voor de hedendaagse feminist een veel bevredigender einde. En daarin moet ik de hoofdpersoon uit ‘The Guernsey Literary and potato peel pie Society’ gelijk geven: Helen Graham is een vrouw die een carrière heeft en uiteindelijk (spoiler!) haar sociale status niet haar levensgeluk laat bepalen. En daarmee is dit één van de eerste feministische romans. 

Advertenties

Kort verhaal =26

Even weg…

Home Fire-Kamila Shamsie

Zodra de uitslag van de Women’s Prize for Fiction bekend was heb ik het boek besteld. Toen het eenmaal binnen was was ik een beetje teleurgesteld: ik vond het omslag niet zo mooi, met dat geel en rood, en het boek was vrij dun. I love big books and I cannot lie…

Maar die teleurstelling verdween snel. Nog voordat ik de eerste bladzijde helemaal gelezen had. Want dit is goed. Heel goed. De roman begint met een scène bij de douane. Isma mist de vlucht die haar naar de Amerikaanse stad zal brengen waar ze (na jarenlang voor haar broertje en zusje te hebben gezorgd) zal kunnen studeren en haar eigen leven beginnen. De inhoud van haar koffer (waaronder haar ondergoed) ligt verspreid over de tafel en ze moet vragen beantwoorden als ‘Do you consider yourself British’, terwijl ze gewoon een Brits paspoort heeft.
Een indringende passage die gedurende het boek door je hoofd blijft spoken. In Massachusetts leert ze een mede-Londenaar kennen van wie ze weet dat ze een hekel aan hem moet hebben: hij is de zoon van Home Secretary, zelf van moslim-afkomst maar onverbiddelijk als het om Syriëgangers gaat. Bovendien kent haar familie hem al veel langer en is niet bepaald te spreken over zijn karakter. Toch worden ze vrienden, tot het moment dat Aemonn weer teruggaat naar Londen.
Na twee hoofdstukken met Isma te hebben meegekeken verschuift het perspectief naar Aemonn, daarna naar Parvaiz, Isma’s broertje, vervolgens naar Aneeka, Parvaiz’ tweelingzus enten slotte naar Karamat, Eamonns vader.
Normaal gesproken vind ik dat een beetje vervelend, mijn loyaliteit ligt namelijk bij mijn eerste hoofdpersoon dus daar blijf ik dan naar terug verlangen, maar omdat de personages in deze roman zo met elkaar verweven zijn had ik daar veel minder last van. 

‘Home Fires’ is een meesterlijk uitgewerkte moderne versie van Sophocles’ toneelstuk Antigone. Wie het klassieke verhaal kent zal veel paralellen en verwijzingen herkennen, maar enige voorkennis is totaal niet nodig. Voor degenen die niet thuis zijn in de mythologie is dit een hartverscheurend verhaal dat hun (politieke) overtuigingen op losse schroeven kan zetten of op z’n minst een beter inzicht zal geven in het ‘waarom’ van een groot maatschappelijk probleem.
Dit boek komt ongetwijfeld in mijn top 10 van beste boeken van 2018

Wat is gewoon?

De Nederlandse vertaling van ‘An American Marriage’ van Tayari Jones is verschenen. Een prachtige roman die een aantal maanden geleden werd geselecteerd voor Oprah’s Boobkclub. Logisch dus dat er snel een Nederlandse vertaling verscheen. Wat ik echter niet zo goed begrijp is de titel: ‘Een ongewoon huwelijk’.
De kern van het verhaal is voor mij juist dat de relatie tussen Roy en Celeste heel normaal is. Zíj is ‘a force to be reckoned with’ die zich onzeker voelt als haar schoonmoeder in de buurt is, en híj is misschien een beetje een slet, maar houdt wel deuren open voor onbekende oudere dames en draagt hun emmertje ijs als ze last hebben van hun arm. Gewone mensen dus, met een goed stel hersens en dromen van een toekomst samen. Een toekomst die door een nare samenloop van omstandigheden in duigen valt.
Ongewone omstandigheden? Dat zou je denken, maar het verhaal van Roy en Celeste staat symbool voor zóveel (Afro-)Amerikaanse stellen dat het niet ongewoon meer te noemen is. Oneerlijk, ongelooflijk, onbarmhartig, ja, dat allemaal. Maar bovenal een ‘gewoon’ Amerikaans huwelijk. 

Kort verhaal ==18

Gisteren was #BoycotNike zo’n beetje de hele dag trending topic op twitter. Voor wie niet bovenop het nieuws zit zal ik proberen uit te leggen wat er aan de hand is. Mocht je denken dat het hier gaat om het aan de kaak stellen van misstanden in de fabrieken van Nike of andere halszaken dan moet ik jullie helaas teleur stellen.
De rechtse witte mensen zijn boos omdat Nike American Football-speler Colin Kaepernick heeft gekozen als gezicht voor hun nieuwste campagne. Deze campagne viert 30 jaar ‘Just do it’ en over het portret van de atleet staat de tekst ‘Believe in something even if it means sacrificing everything’ te lezen.
En daar zijn de puntmutsjes zó boos over dat ze hun sportschoenen verbranden. Je leest het goed: ze verbranden schoenen terwijl er in hun land mensen zijn die niet eens schoenen hébben. Hoe ver van het padje af ben je dan? Bovendien zal het Nike worst wezen: any publicity is good publicity. En die schoenen waren toch al betaald.
Waarom zijn de white folk zo boos? Nou, Colin Kaepernick heeft er wat moeite mee dat er in Amerika met regelmaat Afro-Amerikanen door agenten worden doodgeschoten. En iedereen die het filmpje van de moord op Philando Castile heeft gezien zou dat met hem eens moeten zijn. Om daar aandacht voor te vragen besloot hij om te knielen tijdens het spelen van het volkslied aan het begin van zijn wedstrijden. Een gebaar van respect voor de slachtoffers dat ook gebruikt wordt voor gesneuvelde militairen.
Maar white folk got mááááád... Black lives matter alles leuk en aardig, maar protesteren als we net leuk een beetje gingen sporten is blijkbaar not done. Wanneer er dan wél geprotesteerd mag worden wordt er niet bij verteld. En het zou respectloos zijn tegenover militairen. Dus weet rechts het zo te spinnen dat ‘Colin Kaepernick is disrespecting the troops‘. En worden er foto’s verspreid van mariniers die het leven hebben gelaten tijdens een missie met daarbij de tekst dat dát de echte helden zijn. Vervolgens komt daar een reactie op van de weduwe die niet wil dat de foto van haar man gebruikt wordt om Colin Kaepernick in een kwaad daglicht te stellen.
En intussen maken mensen filmpjes van hun schoenen die in brand staan en denken dat ze lekker bezig zijn. Want de wereld stond nog niet genoeg in brand.
Ik tik dit stukje op ‘pak eens een boek-dag’ (dat is het volgens mij elke dag, maar goed) en dat lijkt me een goed idee. Ik zou alle Nike-bashers ‘How not to get shot and other advice from white people’ van D.L. Hughley aan willen raden.