Feeds:
Berichten
Reacties

Ze zijn beroemd in meer dan 100 landen en doen het nu al voor de 29e keer, en toch blijven ze er heel gewoon onder: de brandweermannen van Australië hebben ook voor het jaar 2022 een collectie kalenders gemaakt voor het goede doel.
De firies poseren met katten, honden, paarden en een selectie (kinder-)boerderijdieren en Australian Wildlife. Het levert niet alleen mooie plaatjes op, sommige brandweerlieden houden ook een souvenir over aan de fotoshoot (een 25-dagen durend evenement!). Sommige dieren willen nu eenmaal even weten hoe dat smaakt, Australische brandweerman, of zijn het zat en delen een schop uit, of een krabbel. Als je goed naar het filmpje kijkt zul je zien dat animal droppings ook tot de risico’s behoren.’ Zo glamorous is zo’n fotoshoot dus niet.
Dat de dieren de hoofdrol hebben is duidelijk te zien aan het einde van het filmpje, als de fotograaf ziet dat dingo Marrok niet zo’n zin heeft in alle aandacht (gapen, zijn hoofd afwenden). ‘We’ll come back to you later, mate’. En dat is gelukt want Marrok is Mr. Januari van de mixed animals kalender (maar wel met een andere brandweerman, dus ik ben wel benieuwd hoe het met Lincoln -degene uit het filmpje- is afgelopen).
Je zou haast nog vergeten dat het allemaal te doen is om ‘Het Goede Doel’. Het idee ontstond om een kalender te maken waarvan de opbrengst ging naar een kinderziekenhuis dat brandwondenslachtoffers behandelde. Dit jaar ligt de nadruk op lokale dierenopvang. Deze organisaties, veelal gerund door vrijwilligers, behandelen wilde dieren die gewond zijn geraakt (bijvoorbeeld bij bosbranden). Je kunt een kalender voor 2022 bestellen via deze link of…laat me weten of je liever een katten- of een hondenkalender zou willen hebben en je maakt kans op de enige echte Australian Firefighter Kalender. Zo heb je het hele jaar de brandweer in huis zonder dat er brand hoeft te zijn.

Als ik me niet vergis heb ik er een favoriete auteur bij: dit is het derde boek van Taylor Jenkins Reid dat ik heb gelezen (na Daisy Jones and the Six en The Seven Husbands of Evelyn Hugo) en het is er weer één met 5 sterren (mijn boordeling op GoodReads).
Net toen ik besloten had om ‘Malibu Rising’ mijn tweede bespreek-boek van dit jaar te maken (ik lees ook boeken die ik hier niet bespreek), zag ik dat er op het omslag ‘The perfect beach read (…)’ stond. Het ideale strand-boek dus. Nou, ten eerste heb ik ‘m in hardcover en ik neem nooit een gebonden boek mee naar het strand. Als ik zand in mijn boekenkast wil, dan kieper ik er wel een emmertje overheen. En ten tweede, áls ik al ooit op het strand kom dan kom ik daar om te wandelen, in bikini op een handdoek zitten doe ik zelden. En ten derde lijkt niets me lekkerder dan in januari even ontsnappen naar zomer in Californië. Dus dat deed ik.
Net als in de twee vorige boeken van Taylor Jenkins Reid die ik las neemt ‘Malibu Rising’ je mee naar de wereld van de Rich and Famous. Of in ieder geval, naar een leven dat voor de buitenstaander eruit ziet als één vol glitter en glamour.
Het is augustus 1983 en Nina Riva, iconische surfer-girl beroemd van posters en uitbater van een visrestaurant, treft de voorbereidingen voor het feest dat ze elk jaar geeft. Haar man, de tenniskampioen, is er pasgeleden vandoor gegaan, maar dat lijkt haar niet erg bezig te houden. Haar gedachten zijn bij haar jongere broers Jay en Hud en hun zusje Kit, de kinderen van een wereldberoemde maar in hun leven geheel afwezige vader.
Ook voor deze roman heeft Jenkins Reid weer personages weten te scheppen die vanaf de eerste pagina tot leven komen en je sympathie weten te winnen. De setting en de afwisseling van heden met de levens van de ouders van de hoofdpersonen doen denken aan ‘The Paper Palace’ en de laatste bladzijden heb ik zitten lezen met mijn mond -heel elegant- openhangend…oh damn
Mocht je er ook zo bij willen zitten, lees de tekst op de binnenflap niet (spoiler!), duik er gewoon in als Kit op haar surfplank doet in een golf.

Het kan natuurlijk altijd meer en beter wat betreft zorgen voor een leefbare en gezonde planeet, maar soms moet je je even richten op alles wat wèl goed gaat. En dat deed ik voor mijn nieuwste blogpost voor EcoGoodies: op een rijtje zetten waar ik de afgelopen tijd blij van werd op gebied van groene initiatieven. Je leest mijn blogpost hier.

Robots

‘Dit vond ik leuk om te kijken’, appte een vriendin naar mij met een link erbij naar het programma ‘Ik durf het bijna niet te vragen’. In dat programma beantwoorden mensen die in een bepaald hokje ‘horen’, antwoorden van mensen die buiten het hokje vallen. Zo is er een aflevering waarin sekswerkers vragen beantwoorden, een aflevering over hoogbegaafden, eentje met transgender personen en een met ex-gedetineerden. De link die mijn vriendin me stuurde was van de aflevering met autisten (natuurlijk).
Eén mede-autist herkende ik gelijk, dat was auteur Judith Visser, de vrouw die altijd minstens één wolfhond meeneemt (niet te verwarren met een wolfshond). De rest van de vragen-beantwoorders kende ik niet, maar de hèrkenning was er wel al snel. In manier van denken, in manier van doen.
Ik verbaasde me echter over één ding. Volgens mij was het zelfs de eerste vraag. Of eigenlijk was het meer een stelling ‘autisten zijn net robots’. Elke ondervraagde legde het blaadje naast zich neer, sommigen gooiden het zelfs op de grond. ‘Onzin’ was het unanieme antwoord.
Maar ik denk dat dat het eraan licht hoe je kijkt naar de verschillen tussen mensen en robots. De premisse is volgens mij dat robots gemankeerde mensen zijn. Mensen zonder gezichtsuitdrukking of zichtbare emoties. Als je zo denkt dan snap ik wel dat een autist geen robot genoemd wil worden, want we hebben wel degelijk emoties, vaak zelfs meer dan neurotypische mensen, alleen interpreteren zij onze emoties vaak verkeerd.
Maar op andere vlakken zijn mensen maar gemankeerde figuren. Zo is hun geheugen over het algemeen weinig betrouwbaar, wat dat betreft heb ik het geheugen van een robot. Mensen kunnen ook heel onlogische dingen doen, of een ‘mening’ hebben ‘omdat ik dat zo voel’ die totaal niet op objectieve feiten gebaseerd is. Daar hebben robots niet zo’n last van. En ik denk dat er ook weinig autisten zijn die een maatschappelijke kwestie afdoen met ‘dat is traditie’ en dan denken dat dat een valide argument is. Nee hoor, de meeste autisten zitten levenslang in de ‘waarom-fase’ en zijn goed in staat om rationeel te denken en door ‘ik voel dat nu eenmaal zo’ heen te prikken.
En dat is misschien toch wel een beetje robotterig. Beep-beep-bob-bob.

Op social media zag ik een foto voorbijkomen van een tafel met daarop een aantal boeken en de tekst ‘magic without transfobia‘ of iets van die strekking. De betekenis was me duidelijk: als je boeken wil lezen over heksen en tovenaars die níet zijn geschreven door auteurs die kwetsende dingen hebben gezegd over transgender personen (zoals J. K. Rowling herhaaldelijk doet), dan zijn dit je opties.
Eén van de boeken die daar lagen was ‘A discovery of witches’, en ik wist dat er een serie van was gemaakt en omdat ik graag dat soort series kijk wilde ik eerst het boek lezen. Snappen jullie het nog?
Ik begon er eind vorig jaar in omdat het een flinke pil was en ik wist dat ik er waarschijnlijk een week over zou doen om het te lezen (en dat is láng, voor mijn doen). In 2020 in begonnen, in 2021 uitgelezen. En dan zijn er nòg drie delen.
Diana Bishop is een historicus uit de VS die in Oxford onderzoek doet naar oude manuscripten over alchemie. Als het haar lukt om een verloren gewaande codex aan te vragen in de Bodleian Library trekt ze onbedoeld de aandacht van alle creatures (heksen, deamons en vampiers) in de omgeving. Aandacht waar ze niet op zit te wachten, want hoewel ze afstamt van twee vooraanstaande magische families, heeft ze zich altijd verre gehouden van dat alles. Of in ieder geval, sinds de dood van haar ouders. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en ineens wordt Diana ondergedompeld in de wereld waar ze part nog deel aan wilde hebben. En wat is er toch zo bijzonder aan dat manuscript?

Ik zou de ‘All Souls series’ niet omschrijven als ‘Harry Potter voor volwassenen’, eerder als ‘Twilight, maar dan met meer diepgang en minder behoefte aan een spuugbakje’. En het is vooral een feest van herkenning voor iedereen die houdt van oude bibliotheken en het duiken in oude boeken. En voor iedereen die ooit in Oxford is geweest (been there, done that, bought the Starbucks mug).
En wat de serie betreft…ik heb de eerste aflevering gezien en de beelden van Oxford zijn prachtig maar het verhaal moet nog een beetje op gang komen. Ik vraag me alleen sterk af wat de mensen van de casting bezielde… Het personage Matthew werd in mijn gedachten een combinatie van het zwarte haar van Ray Panthaki, de witte huid van Kit Harrington en de bouw van Jason Momoa, op basis van de beschrijving. En wie kreeg de rol? Matthew Goode. Nou, dan hebben ze wat mij betreft alleen de naam Goode. Dat is dus even wennen. Maar ik ga toch verder kijken. Maar ik weet nu al dat het boek beter was.


Hoopvol

Ik was weer hoopvol. Er was een vuurwerkverbod, eerder dan het jaar eervoor en toen ik eind december het plein van de bibliotheek op liep zag ik borden waar ik blij van werd. Per 1 januari is het plein rookvrij en dat is geen dag te vroeg als je het mij vraagt. Het was me al jarenlang een doorn in het oog: plukjes rokende scholieren die het monumentale plein ontsierden. Elke keer als je bij mooi weer de tunnel doorliep kwam de walm je al tegemoet. Niet alleen vervelend voor mensen met autistische super-senses zoals ik, of mensen met astma, ik vond het ook een slecht voorbeeld voor alle kinderen die aan de hand van hun ouders naar de bibliotheek wandelen. Want ‘groten’, daar kijk je tegenop als kind. De mensen die tussen kind en volwassen zweven zijn je rolmodel en als die met z’n allen aan kankerstokken staan te lurken is dat het beeld dat je meekrijgt van ‘groot zijn’, al zijn je ouders nog zo verstandig en raken ze (in je bijzijn) nooit een sigaret aan.
Maar dat is met ingang van dit jaar dus over. Mooi zo. En met vuurwerk viel het bij ons in de buurt dit jaar ook mee. Het was niet over, maar de overlast was dusdanig mild dat de mussen in mijn tuin op 1 januari in de middag al weer kwamen kijken of er nog iets te vreten viel.
Maar toen kwamen de berichten binnen. Mijn vader vertelde dat het bij hem in de buurt nog nooit zo erg was geweest ‘het leek wel Aleppo’. Tijdens het wandelen met ons hondje raakten we in gesprek met een mevrouw die het goed zat was, dat vuurwerk. Haar hond was doodsbang voor elke knal, hoe ver weg ook en nu, op 1 januari kon ze nog steeds niet rustig met hem lopen. Eenmaal weer terug in de auto las ik een berichtje van dat de moeder van een vriendin me had gestuurd. In de nieuwjaarsnacht werd mijn vriendin opgeschrikt door gebons op haar ramen en deur: haar huis stond in brand omdat er vuurwerk op het balkon van haar buren terecht was gekomen. Ze kon nog net op tijd ontsnappen. Met haar hondje onder haar arm stond ze op straat terwijl haar huis in vlammen opging. Ze heeft alleen nog haar hond, haar telefoon en een paar schoenen die een held uit haar gang heeft kunnen grissen.

Mocht je nou zo iemand zijn die vuurwerk heeft gekocht ‘omdat het nu eenmaal traditie is’ of ‘omdat je al bijna niks mag’ of om welke andere non-reden dan ook, wees dan zo goed om hetzelfde bedrag als dat je hebt uitgegeven aan die rotzooi over te maken voor mijn vriendin Nathalee. En ook als je geen vuurwerk hebt gekocht is je bijdrage van harte welkom.
https://www.doneeractie.nl/nathalee-inky/-59210

Het beste van 2021

Hier is ie dan, mijn top 10 van boeken die ik in 2021 heb gelezen. Het waren er in totaal 156 dit jaar (een record sinds ik het bij ben gaan houden op GoodReads) dus de longlist was long. Als een boek de top 10 niet gehaald heeft wil dat dus niet zeggen dat het niet goed was, andere titels zijn me dan gewoon meer bij gebleven of ik heb het genre contaimporaine literatuur meer gewicht toegekend dan een goede Young Adult novel. Mocht je vragen hebben over mijn top 10 of tips willen, reageer dan vooral onder deze post of op Instagram.

  1. The Song of Achilles-Madeleine Miller
  2. The Watchmaker of Filigree Street-Natasha Pulley
  3. The Sentence-Louise Erdrich
  4. The House in the Cerulean Sea- T. J. Klune
  5. Outlawed-Anna North
  6. Cemetery Boys-Aiden Thomas
  7. The Seven Husbands of Evelyn Hugo-Taylor Jenkins Reid
  8. The Midnight Library-Matt Haig
  9. Firekeeper’s Daughter-Angeline Boulley
  10. Wij zijn licht-Gerda Blees