Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘#literairewoensdag’

Kun je een mooi boek schrijven over een heel lelijk onderwerp? Als je Inge Schilperoord heet in ieder geval wel. Schilperoord is forensisch psycholoog in het Pieter Baan Centrum en schreef een bewonderenswaardig debuut.

Jonathan wordt wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken en gaat dus niet naar de tbs-kliniek, zoals hij had verwacht, maar vanuit de gevangenis naar huis. Terug naar zijn moeder, en de hond, waar hij weer elke dag kookt en schoonmaakt en daarna bij de koffie een kaartje legt met zijn moeder.
Wat er precies gebeurd is en waar Johan van beschuldigd is wordt mondjesmaat een beetje -maar nooit helemaal- duidelijk. Maar dat het iets was met een meisje en dat hij zelf ook wel weet dat het niet helemaal goed was, dat is duidelijk. Als blijkt dat zijn moeder een nieuw buurmeisje heeft doet hij ook zijn uiterste best om zo min mogelijk met haar te maken te krijgen. Hij concentreert zich op de oefeningen die hij van de behandelaar in de gevangenis heeft gekregen in de hoop dat hij, als hij ze allemaal gedaan heeft, genezen zal zijn.
Intussen drukt de zomer zwaar op Jonathan en op de astma van zijn moeder. De beklemming van de warmte, van het kleinburgerlijke leven in het vissersdorp en van het leven zonder vrienden is voelbaar.
Voordat ik het boek las dacht ik dat de titel een verhaspeling van ‘huidmond’ was, maar een muidhond blijkt een vis te zijn. Een vis waarvan vroeger gedacht werd dat hij geneeskrachtige gaven had. Als Jonathan een gewond en ondervoed exemplaar mee naar huis neemt hoopt hij wellicht dat de vis hem ook kan helpen, maar het zorgt er alleen maar voor dat het buurmeisje, een dierenliefhebber, niet bij hem weg te slaan is.

Read Full Post »

Ter gelegenheid van de 70e verjaardag van de Canadese auteur Margaret Atwood werd een aantal van haar romans in een speciale editie uitgegeven. Edities waar elke bibliofiel van gaat kwijlen. Ze zijn niet gemakkelijk verkrijgbaar (soms betaal je voor een tweedehands exemplaar meer dan € 70,-) maar zo af en toe vind je er één.
Zo vond ik ‘Surfacing’, de tweede roman van Atwood (haar debuut was The Edible Woman) en zeker niet de meest lijvige van haar werken. In Surfacing gaan twee stellen op een road trip naar het platteland waar de vader van de vrouwelijke (en veelzeggend naamloze) hoofdpersoon woont-en verdwenen is. Onderweg willen de mannen steeds dingen filmen voor een project dat ze ‘Random Samples’ noemen. De vrouwen mogen -of moeten- soms figureren.
Gedurende de roman raakt de hoofdpersoon meer en meer overspoeld door haar jeugdherinneringen die ze in armoede en sociale isolatie doorbracht als Engels-sprekend kind in het overwegend Franstalige Quebeck. De man met wie ze nu reist is niet haar eerste partner, ze is eerder getrouwd geweest en heeft uit die relatie ook een kind waar ze niet over spreekt. De angst om opnieuw zwanger te worden is dwingend aanwezig.
‘Surfacing’ is niet de meest toegankelijke van Atwoods romans, maar ik vond het zelf stukken beter dan ‘On the road’ dat een gelijksoortige structuur kent. De gedachten en problemen van de hoofdpersoon deden me denken aan ‘The Bell Jar’ en ik zou het ook zeker aanraden aan lezers die geïnteresseerd zijn in feministische literatuur in het algemeen en het werk van Atwood in het bijzonder.

Read Full Post »

Er is niet veel voor nodig om mij naar mijn telefoon te doen grijpen en met een paar aanrakingen op mijn scherm een boek te doen bestellen. Vaak is het Oprah die iets aanprijst, soms krijg ik een titel door van mijn schoonmoeder en dit keer was het Trevor Noah die tijdens een uitzending van The Daily Show lyrisch was over een young adult novel toen de auteur te gast was.
Ik had verwacht dat Riot Baby dezelfde stijl en thematiek zou hebben als ‘The hate U give’ en ‘On the come up’ van Angie Thomas maar dat bleek niet zo te zijn. Om te beginnen is Riot Baby eerder een novelle dan een roman: het is relatief dun en het beslaat een groot tijdsvlak. Daarnaast is de stijl een stuk minder rechttoe-rechtaan.
Het verhaal begint als de moeder van Ella op het punt van bevallen staat. Er is oproer in de stad vanwege iemand met de naam King. Nee, niet Martin Luther, maar Rodney, een slachtoffer van police brutality. Zijn ruwe aanhouding was de aanleiding voor rellen in Los Angeles. Tijdens deze rellen wordt Ella’s broertje geboren.
Ella heeft ‘the Thing’: een superpower die ze nog niet helemaal onder controle heeft. Ze kan in een flits iemands toekomst zien maar ze kan ook dingen -mensen- opblazen met de kracht van haar brein. Kan ze haar krachten inzetten om haar broertje te helpen als hij zonder goede reden ineens in de gevangenis terecht komt?
Riot Baby behandelt belangrijke thema’s maar is zo fragmentarisch geschreven dat het niet iedereen aan zal spreken. Wat mij betreft had Tochi Onyebuchi wel iets meer woorden mogen gebruiken zodat het voor meer lezers goed te volgen zou zijn geweest.

Read Full Post »

Zoals ik al eerder schreef doe ik braaf wat mijn schoonmoeder zegt, en tot nu toe heb ik daar geen spijt van. Zo raadde ze me ‘Where the crawdads sing aan (een boek dat ook geselecteerd werd voor de Bookclub van Reese Witherspoon), en die titel maakt grote kans om in mijn top 10 van beste boeken die ik in 2020 heb gelezen terecht te komen.
Dus toen ze vertelde dat ze op haar e-reader zo’n mooi boek had staan aarzelde ik niet om het gelijk te bestellen (een fysiek exemplaar natuurlijk, in hardcover).
De titels lijken wat op elkaar en ook de premisse toont gelijkenis: ook in ‘Where the forest meets the stars’ leeft een jonge vrouw wier leven niet over rozen ging, redelijk afgezonderd in de natuur. Maar dan komt er een meisje. Een meisje dat beweert niet van de planeet aarde afkomstig te zijn maar intussen kou staat te lijden op blote voeten en de pyjamabroek ‘die het meisje van wie ze het lichaam heeft geleend nu eenmaal droeg’.  Joanna weet eerst niet zo goed wat ze met het meisje aan moet, maar besluit haar toch maar wat te eten te geven. Ze vermoedt dat het meisje van huis is weggelopen omdat ze mishandeld werd, want als ze suggereert dat de politie haar misschien kan helpen, dreigt ze weg te lopen.
Ze weet dat ze in de problemen kan komen als ze het meisje onderdak verleent (rare jongens, die Amerikanen) maar ze kan het niet over haar hart verkrijgen om haar de deur te wijzen, dus laat Jo het meisje op de bank slapen van de blokhut waar ze verblijft tijdens haar promotieonderzoek. Gedurende de dag controleert ze de nesten van indigo buntings (de indigogors), vaak in gezelschap van het meisje, dat opmerkelijk slim blijkt te zijn maar nog steeds niet prijs wil geven waar ze nu ‘echt’ vandaan komt.
‘Where the forest meets the stars’ is een echte aanrader voor iedereen die houdt van vogels, natuur, een vleugje romantiek (de mijnheer in kwestie ziet er in mijn hoofd uit als Joaquin Phoenix, doe er je voordeel mee), sympathieke vrouwelijke hoofdpersonen en/of slimme meisjes. De roman is mooi, bij vlagen heel geestig en tegen het einde bloedspannend. Het enige nadeel is het einde: dat is wel heel erg Hallmark-movie eind-goed-al-goed, dat had iets minder zoetsappig gemogen, maar het is Glendy Vanderah vergeven als ze belooft nog veel meer boeken te gaan schrijven. Dit debuut smaakt naar meer.

Read Full Post »

Het voordeel van vakantie in Engeland (afgezien van het weer natuurlijk) is dat je je als boekenwurm heerlijk te buiten kunt gaan in de boekwinkels. In Frankrijk, Spanje en Italië kom ik toch niet veel verder dan een kinderboek met veel plaatjes, als ik er tenminste geen woordenboek naast wil houden.
‘Once upon a river’ werd me aanbevolen door een verkoper van de Waterstones in Newcastle upon Tyne toen ik niet kon kiezen tussen een aantal ‘Buy one get one half price’ titels. Deze roman had in ieder geval al het mooiste omslag én het was een historische roman die werd aanbevolen door de auteur van Circe, Madeleine Miller.
In de nacht van de winterequinox worden de bezoekers van The Swann, een oude inn in een plaatsje aan de Thames, opgeschrikt door de komst van een druipnatte man met een gehavend gezicht. Hij draagt iets in zijn armen dat in eerste instantie wordt aangezien voor een pop, maar bij nadere inspectie een meisje van een jaar of vier blijkt te zijn.
Maar wie is ze? Is ze het twee jaar geleden ontvoerde dochtertje van de Vaughans of is ze de kleindochter van de vriendelijke hereboer die nog steeds hoopt dat zijn gestolen lievelingsvarken weer terug komt of is ze toch het zusje van de huishoudster van de pastoor die in alle toonaarden zwijgt omdat ze denkt dat het meisje het beste af is bij de Vaughans?
Langzaamaan ontvouwt het verhaal zich (en met langzaam bedoel ik ook langzaam, ik heb veel langer over dit boek gedaan dan ik had verwacht) en uiteindelijk wordt op elke opgeroepen vraag een bevredigend antwoord gegeven. Voor zover ik kon zien wordt er nergens een jaartaal genoemd, maar in mijn beleving speelt het zich af rond het jaar 1900, zo’n beetje de tijd van de tv-serie Ripper Street. In deze periode was er veel aandacht voor het occulte én was de fotocamera met losse glazen platen uitgevonden. Wat die te maken heeft met de tijdsbepaling van de roman? Heel veel, lees zelf maar.

Read Full Post »

Hèèèèèèèèl lang geleden, ergens aan het einde van de jaren ’90, zat ik op de middelbare school en las tijdens de lessen die me matig interesseerden (biologie, economie) boeken van Isabel Allende. Isabel Allende is niet alleen de meestgelezen hispanic auteur ter wereld, ze is ook het nichtje van de democratisch verkozen linkse president van Chili, die tijdens een coup werd vermoord. Hoewel veel van haar boeken gaan over familie en familiebanden (Het huis met de geesten, Paula) is haar beroemde oom bij mijn weten nog nooit eerder een personage in één van haar romans geweest. Tot nu, in ‘A long Petal of the sea’.
Hoofdpersoon van deze roman is de jonge arts Victor Dalmau, woonachtig in Barcelona als in Spanje de burgeroorlog uitbreekt. Samen met de zwangere vriendin van zijn broer (zijn broer vecht tegen de fascisten van Franko en is onbereikbaar) vlucht hij door de Pyreneeën naar Frankrijk. Daar hebben ze het geluk mee te mogen reizen op de Winnipeg, een door de dichter Pablo Neruda gecharterd schip dat de vluchtelingen naar Chili zal brengen, the ‘long petal of sea and wine and snow’ (het langgerekt bloemblad van wijn en sneeuw).
Victor Dalmau raakt niet alleen bevriend met Pablo Neruda (dichter, Nobelprijswinnaar en later senator) maar wordt de vaste schaakpartner van Salvador Allende, die president van Chili zal worden.

Het begin van deze roman was wat zwaarder en donkerder dan ik over het algemeen van Allende gewend ben, maar dat krijg je van oorlog. Tot op heden wist ik niet veel meer van de Spaanse burgeroorlog dan Guernica (het schilderij van Picasso) en het feit dat er blijkbaar mensen vanuit verschillende landen tegen de fascisten hebben gevochten (Aan het eind van de dag).
De excentrieke personages en romantiek verschijnen pas later in het verhaal ten tonele. Dus is het toch nog een echte Allende.

Read Full Post »

Keer op keer slaagt Hanna Bervoets erin om grote maatschappelijke thema’s aan te snijden in haar romans zonder daar zware kost van de te maken. Ook in ‘Welkom in het rijk der zieken’, haar meest recente werk.
‘Iedereen wordt geboren als burger van twee rijken’, schrijft Susan Sontag in Illness as Metaphor. ‘We zijn zowel burger van het rijk der gezonden als van het rijk der zieken. Hoewel we bij voorkeur alleen van het goede paspoort gebruikmaken, komt iedereen vroeg of laat in dat andere rijk terecht, al is het maar tijdelijk.’
Hoofdpersoon Clay komt onverwacht in het rijk der zieken terecht: na een bezoek aan een kinderboerderij krijgt hij hevige koorts en daarna chronische pijn. De medische wereld kan weinig voor hem doen, ook na de diagnose volgt er niet meer dan de ene na de andere vage cursus.
Zijn oude ‘zelf’ is hij kwijt en ook zijn relatie loopt op de klippen. De passages in het heden en het verleden, toen Nora er nog was, worden afgewisseld met fragmenten waarin Clay zich in het rijk der zieken bevindt, slepend met zijn eigen lichaam als Jezus met het kruis. Deze fragmenten zijn subliem in hun absurditeit, iets waar ik -als liefhebber van de romans van Rob van Essen- wel van houdt.
Thema’s in deze roman zijn de staat van het zorgsysteem (formuliertje halen, weer naar een ander loket, terug om een stempel te halen en dan weer eeuwig in de wachtruimte) en niet-progressieve (chronische) ziekten en het gebrek aan aandacht hiervoor. Een sterke roman met een flinke dosis surrealistische humor, ik weet het wel te waarderen.

Read Full Post »

Older Posts »