Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘#leesvrouwen’

Na het lezen van een aantal fijne Young Adult novels (‘What if it’s us’ en deel vier van ‘The Raven Cycle’) en een paar boeken van Eden Finley, was het weer even wennen: literatuur met een grote L. ‘The Tiger’s Wife’ werd in 2011 bekroond met de Orange Prize for Fiction (ook bekend als de Women’s Prize for Fiction).
Jonge dokter Natalia zoekt haar weg, nu het land waarin ze is opgegroeid na een oorlog is opgedeeld in stukken: moslims wonen nu dáár aan de andere kant van de grens, het vliegveld is vernoemd naar die excentrieke uitvinder die nu ‘van hen’ is en niet meer van ‘de anderen’.
Als Natalia met een collega op weg is naar een weeshuis om kinderen te vaccineren, krijgt ze bericht dat haar grootvader is overleden. Haar grootvader die ‘de dokter’ was, voordat zij dat was. De man die haar altijd meenam naar de dierentuin om naar de tijger te kijken. De man die altijd een oud exemplaar van ‘Jungle Book’ bij zich droeg en haar twee verhalen vertelde: het verhaal van ‘the deathless man’ en dat van ‘the tiger’s wife’.
Hij overleed op reis aan de gevolgen van een slopende ziekte waarvan alleen Natalia op de hoogte was. Waarom was hij op reis? En waar is het boek gebleven dat hij altijd bij zich droeg?
Het duurde heel even voordat ik in het verhaal kwam (literatuur met een grote L…), maar daarna liet ik me graag meevoeren. Langs een wereld van legenden over een man die niet sterven kan, de jeugd van een intelligente jongeman die geen herder werd zoals zijn oma bedacht had, over een vrouw die één keer te veel geslagen werd, over de duivel die een gestreepte pyjama draagt en over Natalia en haar opa. Vooral dat laatste spreekt uit elke bladzijde: de band tussen opa en kleindochter. Iedereen die een legendarische opa heeft gehad herkent dat.
Een mooie roman met wat elementen van magisch realisme die me soms wat deed denken aan ‘Life of Pi’ (maar dat kan dus aan de tijger hebben gelegen.

Read Full Post »

Wat wij zagen-Hanna Bervoets

Heel kort gezegd: wat mij betreft het beste boekenweekgeschenk in jaren en geheel passend in een oeuvre dat maatschappelijke kwesties aankaart en een snufje absurditeit toevoegt. Bij hoofdpersoon Kayleigh ging het mis toen ze een baan aannam als ‘content moderator’ voor een online platform waarvan ze de naam niet mag noemen. Al kent haar gesprekspartner, een advocaat, die waarschijnlijk wel. ‘Wat zag je dan allemaal’ is de vraag die mensen het vaakst aan haar stellen; familieleden, collega’s bij haar nieuwe baan. Maar ‘Wat wij zagen’ gaat vooral in op de vraag ‘wat doet dat met je?’. Hoe kijk je naar de wereld als je dag in dag uit de meest verschrikkelijke dingen ziet?

Confrontaties-Simone Atangana Bekono

De debuutroman van Simone Atagana Bekono stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021 (Jeroen Brouwers kreeg ‘m uiteindelijk) en jurylid Liliane Ploumen tipte ‘m in een interview, en terecht. Zelden was boosheid en pijn zo mooi, zo sterk. ‘Confrontaties’ is een mengeling van ‘Orange is the new black’ en ‘Dear White People’. Hoofdpersoon Salomé zit in jeugddetentie om iets wat op de achterflap verklapt wordt maar ik hier niet ga spoilen omdat het juist zo mooi is hoe de auteur de lezer langzaamaan steeds een puzzelstukje geeft totdat op het laatst het hele plaatje compleet is.
Aanrader voor jongeren en voor iedereen die nog denkt dat iedereen in Nederland gelijk behandelt wordt en gelijke kansen krijgt. En natuurlijk ook voor iedereen die weet dat dat niet zo is.

De terugkeer-Esther Gerritsen

Voor mij is Esther Gerritsen de meester in het beschrijven van het menselijk onvermogen. Ze kan prachtige boeken schrijven over mensen die bij elkaar zijn en niets zeggen. Schrijnend en bij vlagen hilarisch grappig. In ‘De terugkeer’ hebben de hoofdpersonen elkaar wel iets te zeggen, maar er is twintig jaar lang gezwegen.
De vader van Max en zijn zusje Jennie was klinisch depressief. Voor hen was hij niet veel meer dan een man die op de bank lang en daar zelden vanaf kwam. Hij overleed toen Max 12 was en Jennie een jaar of 5. Als hun moeder tekenen van dementie begint te vertonen dumpt haar nieuwe partner haar bij haar kinderen want hier had hij niet voor getekend. Jennie realiseert zich dat dit het laatste moment is waarop ze alle vragen die ze nog had omtrent de dood van haar vader nog stellen kan.
Ik heb het boek in één dag uitgelezen en vind het een van haar beste.

Lichter dan ik-Dido Michielsen

Deze roman kreeg in 2020 de ‘Nederlandse Boekhandelsprijs’ en laat een licht schijnen op een verborgen deel van de Nederlandse geschiedenis. Dido Michielsen deed jarenlang onderzoek voor deze roman die ze baseerde op het leven van haar overgrootmoeder.
Isah groeit op op het Java van de tweede helft van de 19e eeuw. Ze is de buitenechtelijke dochter van een vorst en woont met haar moeder binnen de muren van het kraton-het vorstenverblijf. Wanneer ze het niet eens is met de toekomstplannen die haar moeder voor haar heeft, loopt ze weg om huishoudster, njai, te worden van een Nederlandse officier.
Een zeer goedgeschreven geschiedenisles die we allemaal zouden moeten leren.

Read Full Post »

Wat andere mensen hebben met Parijs, bij het noemen van de naam van de stad gaan hun ogen glimmen en komen er allerlei herinneringen naar boven aan dat ene restaurant, de wandeling in die mooie buurt, gezellige praatjes met locals en natuurlijk die eerste vakantie met hun lief, dat heb ik dus met Kopenhagen.
Toegegeven, de eerste keer dat ik met de mijnheer hier in huis op vakantie ging was het naar Parijs, met de Thalys. Maar de tweede keer was naar Denemarken: Odense, Kopenhagen en Roskilde. En naar Kopenhagen zijn we ook nog eens terug geweest. Ik vind zo’n beetje alles leuk aan die stad: de architectuur, het eten (bijna alles is biologisch), de musea en de mensen. Praatjes met de locals is in Kopenhagen een stuk makkelijker dan in Parijs: of het nou gaat over het Songfestival (we waren dat jaar tweede geworden), honden (we hadden onze lillen hund bij ons) of voetbal (vele Deense voetballers kiezen voor Nederland als ze naar het buitenland gaan), Kopenhagenezen hebben wel tijd voor een praatje.
Het moge duidelijk zijn: ik ❤ Denemarken. Dus toen ik de vrolijke cover van ‘Het kleine café in Kopenhagen’ voorbij zag komen, dacht ik ‘dat is wel een leuke summer read voor mij’. En dat was ook zo.
De Britse Kate werkt voor een pr-bureau in Londen. Samen met haar huisgenootje woont ze in een dump van een appartement dus als ze gepasseerd wordt voor een promotie baalt ze daar nogal van. Volgens mij als lezer vooral omdat ze had gehoopt met meer geld betere woonruimte te kunnen vinden, maar ook omdat degene die wèl promotie krijgt, er met háár idee vandoor was gegaan.
Als haar baas haar de kans geeft om een presentatie in elkaar te draaien voor een potentiële klant grijpt ze die met beide handen aan, ook al heeft ze er maar een dag de tijd voor en gaat het om een Deens warenhuis dat het concept hygge uit wil dragen, iets waar ze eigenlijk helemaal geen verstand van heeft.
Voordat ze het weet moet Kate een groepje journalisten vergezellen op een persreis naar Kopenhagen. Als een moedereend probeert ze iedereen in het gareel te houden: de verlegen blogger, de lieve David die opbloeit omdat hij in Londen zo eenzaam is, stijllist Conrad die enorm hoog in aanzien staat maar vooral lijkt te willen weten hoeveel hij in een week kan eten en drinken, Avril de modepop die onzekerder lijkt te zijn dan ze toe wil geven, en nog een paar mensen.
En dan spookt er ook nog ene Ben door Kate’s hoofd, een man die ze ontmoet heeft tijdens een feestje in een chick hotel. Persoonlijk zou ik die avond waarschijnlijk mijn drankje in zijn gezicht hebben gegooid om wat hij deed, maar Kate was er toch wel van gecharmeerd. Maar haar vorige relatie was net uit dus ging ze er vandoor voordat het echt iets worden kon.
Alle deelnemers van de persreis vinden een knusse home away from home in het café van Eva, de moeder van de opdrachtgever (de man die in Londen een Deens warenhuis wil opzetten).

‘Het kleine café in Kopenhagen’ is een Britse romantische comedy op papier: het leest heerlijk weg en is daarom een aanrader voor iedereen die een lekker toegankelijke roman wil om mee te kunnen nemen op vakantie (of in eigen tuin te kunnen lezen). Erg leuk om alle attracties in Kopenhagen, van het design museum tot Tivoli in mijn hoofd opnieuw te bezoeken en alles was mis ging (ik verklap niets) deed me gniffelen. Het zou mij verbazen als de filmrechten voor dit boek niet snel verkocht worden en ik tip Richard Madden als ‘Ben’, Elton John in de rol van Conrad, Amit Shah als David en Jameela Jamil als de verlegen Fiona lijkt me een leuke twist. En Kate? Ik weet dat er in het boek gezegd wordt dat ze blond is, maar Antonia Thomas lijkt me geknipt voor deze rol. En een kleine aanpassing aan het script maakt de confrontatie met HR nog vele malen interessanter.

Read Full Post »

Voordat ik begon met lezen wist ik niet veel meer dan dat Reese Witherspoon deze titel had geselecteerd voor haar BookClub (net zoals Where the crawdads sing) en dat veel mensen er enthousiast over waren. Reese’s stamp of approval is genoeg voor me, de boeken die zij uitkiest zijn vaak spannend én met een boodschap (denk bijvoorbeeld aan ‘Little fires everywhere‘). Daarnaast vind ik het ook altijd fijn om niet al te veel over de inhoud van een boek te weten: sommige omslagen bevatten een samenvatting van de inhoud die spoilers bevat voor meer dan de helft van het boek. Nee bedankt.
Gelukkig heeft mijn editie van het boek een omslag vol met blurbs en zonder spoilers. In de blurbs wordt ‘Outlawed’ geroemd als knockout novel en Anna North als riveting storyteller. Het boek wordt getypeerd als mix tussen ‘The Handmaid’s Tale’ en Butch Cassidy and the Sundance Kid’. Veelbelovend, maar nu ik het uit heb kan ik zeggen dat ik het eerder zou vergelijken met ‘Alias Grace’, een andere roman van Margaret Atwood (en mijn favoriet uit haar oeuvre tot nu toe). Niet alleen omdat het zich in dezelfde eeuw afspeelt (‘Outlawed’ speelt zich af in 1894, Alias Grace omstreeks 1843) maar ook omdat de vrouwen in beide verhalen geen willoze slachtoffers zijn van de seksistische en meedogenloze tijd waarin ze leven: ze vechten terug.
Hoofdpersoon Ada is een jonge vrouw die opgroeit als oudste van vier kinderen in het stadje Fairchild. Haar moeder is een vroedvrouw met aanzien: de Verenigde Staten zijn in 1894 herstellende van de Russische griep die het land van 1889 tot 1890 in zijn greep hield. Daarom is het de heilige plicht van elke vrouw om zo veel mogelijk kinderen te krijgen.
Ada gaat trouwen en verheugt zich op het moederschap. Maar als de maanden verstrijken bekruipt de onrust haar: ze weet wat er gebeurt met vrouwen die niet zwanger worden: als ze geluk hebben mogen ze weer bij hun ouders gaan wonen maar er hoeft maar één persoon uit de gemeenschap met de beschuldigende vinger naar hen te wijzen en ze worden als heks ter dood gebracht.
Dat het niet met een sisser afloopt met Ada weet de lezer vanaf de eerste zin: ‘In the year of our Lord 1894, I became an outlaw’. Maar voor het zover is neemt Ada de lezer mee op haar queeste: ze wil weten waarom sommige vrouwen onvruchtbaar zijn. Ze wil antwoorden want ze weet dat ‘zij is een heks’ geen antwoord is.
Zonder al te veel te verklappen over de inhoud kan ik zeggen dat dit een boek is voor mensen die altijd willen weten ‘waarom’, voor liefhebbers van westerns en historische romans, voor mensen die weten dat het leven niet altijd bestaat uit happy endings, voor vrouwen die zich willen ontworstelen aan de gender-normen en voor iedereen die diversiteit omarmt.

Read Full Post »

Net als veel mensen neem ik advies van Oprah altijd ter harte, dus toen ik een bespreking van ‘Luster’ in O magazine zag staan heb ik het boek gelijk besteld. En nu ik uit heb weet ik eigenlijk nog steeds niet goed wat ik er van moet vinden. Maar dat is geen diskwalificatie, in tegendeel, de beste boeken laten je een beetje nadenken of laten je in verwarring achter.
Hoofdpersoon Edie heeft een saai baantje bij een uitgeverij waar ze een beetje met haar pet naar gooit. Eigenlijk wil ze voltijds als kunstschilder werken maar ze is net niet goed genoeg. En geld verdienen moet ze, want ze moet de huur van haar door muizen bevolkte flatje in New York kunnen betalen. En dan is er ook nog Eric, een witte man van in de 40 met wie ze al maandenlang berichten uitwisselt en die ze nu eindelijk gaat ontmoeten. Hij is getrouwd en zegt een open huwelijk te hebben, zij is een jaar of 23 en vermoedelijk hebben ze elkaar leren kennen via zo’n sugar daddies site maar dat weet de lezer niet heel zeker.
Na de introductie van Eric vermoedde ik dat het verhaal een ‘My dark Vanessa’ wending zou krijgen, maar afgezien van wat rare kinks is Eric verwarrend normaal. Misschien wel iets te normaal voor Edie, die onverwacht in zijn huis opduikt en zijn vrouw en dochter ontmoet. Door omstandigheden brengt ze steeds meer tijd door met de andere vrouwen in zijn leven. Een vervreemdende situatie waarvan ik als lezer verwachtte dat die op een ‘Little fires everywhere’-manier uit de hand zou lopen. Ik zal niet verklappen of dat ook gebeurt.
‘Luster’ is een aanrader voor iedereen die houdt van verhalen over mensen die hun weg in de wereld zoeken buiten de gebaande paden. Ik vond het niet zo grappig en mooi als ‘Queenie’ , een roman waar ‘Luster’ veel mee vergeleken wordt, maar wel de moeite waard.

Read Full Post »

Spotify kent mij maar slecht. Ik kreeg ooit een opgetogen berichtje van ze met de mededeling ‘populair bij jou in de buurt…André Hazes’. Ja bedankt, dat weet ik. daarom wil ik ook verhuizen. Ik wil graag naar een buurt waarvan je me kunt vertellen dat Janine Jansen en Giovanca er populair zijn.
Netflix kent me stukken beter, die raadt me series aan die ik ook echt wil kijken, meestal in het genre spooky/historisch (The Alienist is één van mijn favorieten, the Irregulars vind ik leuk, het eerste seizoen van The Witcher ook en ik hoop tevergeefs dat Timeless nog een nieuw seizoen krijgt). Dus raadde Netflix me hun nieuwe serie ‘Shadow and Bone’ aan. Maar voordat ik me in een acht uur lange binge stortte deed ik even een check die me deed denken aan afleveringen van Hints (dat was vroeger op tv): ‘Is het een boek?’
Ja, het was een boek. Het eerste van een reeks van drie boeken waarvan het eerste deel in 2012 uit kwam.
Het begint veelbelovend: met een geïllustreerde kaart van een fantasiewereld all the best books have maps in them. Hoofdpersonen Alina en Mal zijn wezen die dankzij Duke Keramsov een huis hebben om in te wonen. Als ze nog klein zijn komt er een groepje Grisha op bezoek om te controleren of de kinderen aanleg hebben voor the small science. Dit lijkt niet zo te zijn dus gaan ze als ze eenmaal volwassen zijn het leger in. Alina als cartograaf, Mal als tracker.
Maar als het leger the Unsea (een gevaarlijke plek beheerst door duistere wezens) oversteekt en haar beste vriend in gevaar komt, blijkt Alina wel degelijk over krachten te beschikken. Zulke sterke dat ze onmiddellijk aan het hof ontboden wordt en nauw gaat samenwerken met ‘the Darkling’, degene die aan de touwtjes trekt in het koninkrijk.
Aan het hof krijgt ze te maken met paleis-intriges en wordt er van alles van haar verwacht terwijl ze moeite heeft om haar kracht de vrije loop te laten. Intussen maakt ze zich zorgen over Mal van wie ze niets meer gehoord heeft.

Voor de gemiddelde geschiedenisliefhebber zal het niet moeilijk zijn om in de wereld waarin Mal en Alina leven een verwijzing naar Rusland te zien met the Darkling als een interpretatie van Rasputin die een bom legt onder de macht van het koninklijk huis. Toch miste ik diepgang en ik merkte dat mijn gedachten tijdens het lezen mijn gedachten met regelmaat afdwaalden, ook tijdens passages die heel spannend zouden moeten zijn. En toen ik het uit had vroeg ik me af: ‘ken ik ze? Heb ik het gevoel dat ik Mal en Alina heb leren kennen?’ Nee, eigenlijk niet. Het voelt een beetje alsof de redacteur alle passages die een kijkje geven in de belevingswereld van de hoofdpersoon eruit heeft geknipt.
En dat maakt het boek eigenlijk ideaal voor verfilming: vaak zijn liefhebbers van een boek teleurgesteld als ze de film of serie zien die erop gebaseerd is omdat het de gedachten en drijfveren niet kan laten zien. Daar zal in dit geval geen sprake van zijn. Ik ga de serie in ieder geval kijken, of ik deel twee ook ga lezen weet ik nog niet.

Read Full Post »

Onlangs las ik eindelijk eens een boek dat ik twee jaar geleden op vakantie in Bath had gekocht. De titel luidde ‘What would Boudicca do?’ en bevatte beknopte biografieën van memorabele vrouwen uit de geschiedenis en de levenslessen die we daaruit zouden kunnen trekken. Eén van de vrouwen die de revue passeerden was ‘Catherine the Great’, keizerin van Rusland. En toen dacht ik ‘volgens mij heb ik over haar ook nog ergens een boek liggen’.
En dat klopte natuurlijk. ‘The imperial wife’ beloofde me een mix van kunst en -geschiedenis, iets waar ik altijd wel oren naar heb.
Deze roman van Irina Reyn bleek er eentje te zijn in de categorie ‘twee vrouwelijke hoofdpersonen elk in een andere tijd met een voorwerp dat hun levens verbindt’. In het geval van Tanya Kagan, specialist op het gebied van Russische kunst voor veilinghuis Worthington’s, en Catherina de Grote is dat een onderscheiding die zij, als vrouwelijk lid van het Russische vorstenhuis ooit heeft gedragen.
Voor deze onderscheiding zijn al snel vele gegadigden die van Tanya de zekerheid willen dat hun bod het hoogste is. Intussen is de man van Tanya, zoon van een beroemde welgestelde familie en auteur van een redelijk succesvolle roman over Catherina de Grote en universitair docent, vertrokken uit hun huis. Hij heeft wat tijd nodig. Het is voor Tanya en de lezer een beetje onduidelijk waarom maar het lijkt iets van doen te hebben met het boek dat hij geschreven heeft en het feit dat iedereen vraagt wanneer er een volgende roman komt.
De hoofdstukken over Tanya worden afgewisseld met die over Catherina, die uit het boek van Carl (Tanya’s man) lijken te komen. En die hoofdstukken zijn….mwah.
De delen over Tanya zijn wel vlot geschreven en spannend, maar het historisch deel van deze historische roman ging niet echt voor me leven en dat had ik wel gehoopt want Catherina de Grote lijkt me een interessante figuur, mede omdat ze kunst verzamelde. Na het lezen van dit boek weet ik niet echt veel meer van haar, behalve dan dat ze een buitenlandse was die haar man, zoon van een invloedrijk geslacht, overschaduwde en op zijn troon ging zitten.
Ook het einde is een beetje vergezocht en liet bij me de ‘oh, is dit nu eind goed al goed?’ gedachte na. Het is een aardige roman maar wat mij betreft geen die-moet-je-lezen aanrader. Zou het wellicht wel leuk doen als suspense-verfilming met in de rol van Carl Chris Evans en Goran Višnjić als Igor Yardanov.

Read Full Post »

De naam Pim de la Parra is me wel bekend. Ik wist dat hij een regisseur is, maar kon tot voor kort geen enkele van zijn films noemen. Ik weet nu hoe dat komt: hij was vooral actief in de jaren ’70 en ’80 en dan ook nog eens met films die niet zo geschikt waren voor de jeugdige kijker. Maar die naam, die is zo welluidend dat die in mijn geheugen gegrift staat.
Van Bodil de la Parra, dochter van Pim, had ik nog nooit gehoord totdat ik in Blad bij NRC (inderdaad, het maandblad van de krant) een dubbelinterview met haar en haar zoon las. Bodil blijkt acteur en toneelschrijver te zijn en recent een boek te hebben uitgebracht over haar Surinaamse familie. Een familie die afstamt van Portugese Joden en in Suriname daarom als ‘wit’ wordt gezien maar in Nederland duidelijk niet.
Centraal staat het huis aan de Zwartenhovenbrugstraat in Paramaribo, de vroegere apotheek met de familienaam op de gevel. Het is het huis waar Bodil als kind kwam logeren en waar ook haar zoon zijn eerste stapjes heeft gezet. Al in het eerste hoofdstuk is duidelijk dat het er niet meer staat: het is afgebrand (dat geeft de titel ook wel een beetje weg).
Gelukkig heeft ze haar herinneringen nog. Na de introductie gaat het boek terug naar toen (vanaf 1970) en soms verder terug de familiegeschiedenis in. Bodil schrijft over haar bohemien jeugd in Nederland (één van de hoogtepunten is een partijtje -oh nee; fuifje- waarvoor haar vader een bus had kunnen lenen van de productie van een film zodat een groep kinderen vervoerd werd in een bus met blote mevrouwen op de zijkant. Zelfs in het Nederland van de jaren ’70 ging dat wat ver…), de tantes in Suriname en de carrière van haar vader die niet altijd over rozen ging.
‘Het verbrande huis’ is een toegankelijk en vlot geschreven familie-epos waarin grappige anekdotes, een zoektocht naar wortels en groot verdriet elkaar afwisselen. Het deed me denken aan de jeugd van mijn vroegere schoonmoeder die is opgegroeid in Suriname in ongeveer dezelfde tijd. De helft van de namen die voorkomen in het boek zijn haar ongetwijfeld bekend.
‘Het verbrande huis is’ een aanrader voor iedereen die ‘Onder de Paramariboom’ met veel plezier heeft gelezen (en wie heeft dat nou niet?).

Read Full Post »

Een paar jaar geleden las ik ‘Circe’ , een roman die mijn favoriete boek van dat jaar zou worden en ook zeker in mijn top 10 van lievelingsboeken aller tijden terecht zou komen als ik het mezelf ooit aan zou doen zo’n lijstje samen te stellen. ‘The song of Achilles’ is de debuutroman van dezelfde auteur die ik vrij snel na het uitlezen van Circe aanschafte maar dus pas onlangs ben gaan lezen.
Dankzij The silence of the girls wist ik al iets meer van Achilles dan alleen ‘Griekse krijger, zoon van een godin, gedood door een pijl in zijn Achillespees’ en zijn vriend Patroclus, maar dit verhaal begint eerder, veel eerder. Het begint met Patroclus, een jongen die het gevoel heeft het allemaal net niet te zijn. Zijn vader is een koning maar zijn moeder is slechts een simpele ziel en hij heeft het idee dat er van hem ook niet veel verwacht wordt. Ja, hij is aanwezig bij de bijeenkomst van gegadigden uit wie Helena haar echtgenoot kiest, maar hij koesterde op geen enkel moment de illusie dat hij ook maar enigszins kans maakte. Wel ontmoet hij daar Ajax en de beroemde Odysseus.
Patroclus’ leven neemt een onverwachte wending als door zijn schuld een jongen overlijdt. Als straf wordt hij verbannen naar een ander hof. Een hof waar het een stuk amicaler en flamboyanter aan toe gaat dan hij gewend is. Een hof met een man aan het hoofd die vaderliefde toont en een jonge prins die op latere leeftijd ‘de beste aller Grieken’ zal worden. Een jonge prins die hem, Patroclus, onbeduidende Patroclus, aandacht schenkt.

Fervente lezers kennen het fenomeen ‘book hangover’ wel: de kater na het uitlezen van een zeldzaam goed boek en het onvermogen aan een nieuw boek te kunnen beginnen. Na het dichtslaan van ‘The song of Achilles’ liep ik ook echt een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Ik had geen idee waar ik aan moest beginnen want alles leek oneerlijk tegenover dat nieuwe boek: ik was met mijn gedachten nog deels bij het oude.
Zo goed is het dus. En net zoals ik schreef aan het einde van mijn bespreking van Circe, schrijf ik nu ook weer: mijn lievelingsboek van dit jaar tot nu toe (maar we zitten pas in maand 5).

Read Full Post »

Achterop dit boek staat een blurb van Gloria Steinem: ‘If there is one thing scarier than a dystopian novel about the future, it’s one written in the past that has already begun to come true. This is what makes Parable of the Sower even more impressive that it was when first published.’
Parable of the Sower (het eerste van de twee Earthseed romans) kwam voor het eerst in 1993 uit maar speelt zich af in de jaren 2024 tot en met 2027. Toen een redelijk nabije toekomst van 30 jaar weg, nu nog maar drie jaar vooruit. En zoals Steinems blurb al verraadt: helaas geen toekomstbeeld dat we naar het rijk der fabelen kunnen verwijzen. De wereld van hoofdpersoon Lauren Olamina kenmerkt zich niet door gadgets waar we alleen nog maar van kunnen dromen of zwevende auto’s die we allemaal wel willen zien, nee, droogte teistert California. Water is zo schaars geworden dat branden een hele wijk kunnen verwoesten en velen zijn verslaafd aan een drug die hen ertoe drijft om juist branden te stichten.
Hoofdpersoon Lauren woont samen met haar vader (een dominee) en haar stiefmoeder (lerares) en halfbroertjes in een ommuurde wijk waar ze zich relatief veilig voelen. ‘Outside’ is het gevaarlijk en daar bereidt haar vader haar ook op voor. Met regelmaat geeft hij Lauren en de overige adolescenten schietles en hij leert zijn dochter welke planten eetbaar zijn. Hij maakt brood van eikelmeel, tarwe en havermout zijn dingen uit een ver verleden. Onbetaalbaar, Lauren heeft ze nog nooit gegeten.
Terwijl haar broer steeds moeilijker in het gareel te houden is, vertrekken de buren één voor één. Ze willen naar een stad die ‘opgekocht’ is door een bedrijf. Ze kunnen werken voor dat bedrijf tegen kost en inwoning. Lauren en haar vader vertrouwen het niet. Werken voor ‘tickets’ die alleen in te leveren zijn in een winkel die deel uitmaakt van het bedrijf…? Een winkel die dus zijn eigen prijzen kan bepalen? Werken zonder echt geld te krijgen, Lauren ziet het voor wat het is: de heruitvinding van slavernij.
Intussen ontwikkelt Lauren haar eigen geloof, Earthseed. Een van de belangrijkste gospels:
All that you touch,
You change.
All that you Change,
Changes you.

En dan komt de dag dat ze weg moet, over de muur, de buitenwereld in.

Iets meer dan een jaar geleden las ik Kindred, een roman van dezelfde auteur die ik prachtig vond. The Parable of the Sower is een heel ander soort boek. Niet minder goed, maar het is rauw, het schuurt en het is een ongemakkelijk verhaal omdat het zó waar is. Het schetst een pijnlijk beeld van de kant die de maatschappij op is gegaan sinds 1993. Niet de meest opwekkende literatuur om tot je te nemen tijdens een lockdown vanwege een pandemie. Maar voor liefhebbers van het sci-fi genre zeker de moeite waard. En als ik moed heb verzameld ga ik zeker ook deel 2 lezen.

Read Full Post »

Older Posts »