Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘#leesvrouwen’

Een boek van Anna Enquist lezen voelt voor mij altijd een beetje als het hebben van een gesprek met een heel intelligente tante. Zo’n vrouw die verstand heeft van dingen waar je geen kaas van hebt gegeten maar die ze op zo’n toegankelijke manier weet te brengen dat je je toch niet dom voelt, maar juist, tegen de tijd dat ze klaar is met vertellen, een beetje slimmer.
‘Want de avond’ is het vervolg op ‘Kwartet’ waarin vier vrienden wekelijks samen musiceren op de woonboot van één van hen. Aan het einde van die laatstgenoemde roman vindt een gebeurtenis plaats waardoor ze ‘nu’, aan het begin van ‘Want de avond’ geen contact meer hebben met elkaar. Dit geldt zelfs voor het echtpaar dat deel uitmaakte van het kwartet, ze spreken elkaar nog nauwelijks en de man begraaft zich in zijn werk terwijl de vrouw zich er niet toe kan zetten om aan het werk te gaan of zelfs maar haar instrument weer op te pakken.
‘Want de avond’ volgt Jochem, de instrumentbouwer die nu in zijn atelier leeft en Carolien (zijn echtgenote) die er steeds meer van overtuigd raakt dat ze haar beroep, ze is huisarts, niet meer uit kan (of wil?) voeren. Uiteindelijk neemt ze het vliegtuig naar China, waar één van de andere kwartetleden concerten organiseert. Eenmaal daar blijkt dat de liefde voor muziek er nog wel degelijk is. Maar komt het kwartet ooit nog bij elkaar? 

Advertenties

Read Full Post »

De achterflap van deze roman bevat alleen twee blurbs die het de hemel inprijzen (waaronder één van Thomas Rosenboom) maar niet veel prijsgeven over de inhoud. En dat is in dit geval eigenlijk wel zo leuk (ik heb een hekel aan achterflapteksten die een soort samenvatting geven van de eerste helft van het verhaal, maar soms is enige informatie vooraf wel handig, zoals bij ‘Twee Vrouwen’, dat boek had alleen een foto van de auteur – in zwembroek, nee bedankt!- achterop waardoor ik er pas halverwege de roman achter kwam dat de ik-figuur een vrouw moest voorstellen).
Van verwarring omtrent de hoofdpersoon is bij ‘In alle steden’ geen sprake: de ik-figuur heet Bennie en tot voor kort had hij het beter dan nu. Hij is een stukje omlaag gevallen op de sociale ladder. En dat kun je vrij letterlijk nemen want het verhaal speelt zich af in een toekomst waarin steden verticaal zijn gebouwd en opgedeeld in wijken met een letter. Hoe lager de letter in het alfabet, hoe armoediger de situatie daar is.
Uitzicht op verbetering is er nauwelijks. Het leek er even op dat Bennie één van de weinigen was die uit de sloppenwijk had weten te ontsnappen, maar zijn wens om de wereld beter te maken strookte niet echt met wat men in de C-wijk voor ogen had.
Een roman die zich afspeelt in een dystopische toekomst (tenminste, als je geen VVD-stemmer bent dan vind je dit waarschijnlijk geen rooskleurige maatschappij) doet natuurlijk snel denken aan ‘1984’, maar de grauwheid is subtieler in ‘In alle steden’. Wat dat betreft deed het me meer denken aan ‘The heart goes last’ van Margaret Atwood, al is de roman van Weverling minder absurdistisch.
Op subtiele wijze laat de auteur merken dat de lezer zich bevindt in een tijd die niet de huidige is. Bijvoorbeeld door te spelen met taalgebruik. Daarin zijn anglicismen geslopen die ons nu (gelukkig nog) vreemd in de oren klinken zoals ‘…als ik hem tegenkom dan zal ik het eens goed laten regenen op dat gezicht van hem en dan heb jij mijn rug’.
‘In alle steden’ is een interessante roman waarin huidige problemen zoals het VVD-egoïsme, de klimaatcrisis en het afkalven van de integriteit van de media belangrijke thema’s zijn. 

Read Full Post »

Hoe beter ik een boek vind, hoe minder ik er meestal over kan vertellen. Echt goed is meestal een gevoel, en literatuur is één van de weinige onderwerpen waarbij je mening niet beter onderbouwd hoeft te worden dan ‘ik vind het gewoon mooi’.
Maar daar hebben jullie niet zo veel aan, dus ik doe toch mijn best.
‘The water cure’ vertelt het verhaal van een gezin met drie dochters waarvan er één een jaar of dertig blijkt te zijn en de jongste nog te jong om echt een stem te hebben. Ze leven afgezonderd van de buitenwereld, die, naar zeggen van hun moeder, hen alleen maar ziek zou maken. Met regelmaat komen er vrouwen naar het eiland toe om geheeld te worden door ‘the water cure’ die de moeder uitvoert.
Kort nadat de vader overlijdt komen er drie mannen: schipbreukelingen die zijn aangespoeld op het strand. De moeder waarschuwt haar dochters: laat je niet door hen aanraken, mannen doen je alleen maar pijn. Maar één van de dochters hunkert al jaren naar nabijheid, naar verbondenheid.

Het gegeven van een eiland (is het een eiland? daar is het verhaal niet erg duidelijk over) waar vrouwen zich hebben teruggetrokken om uit de handen van mannen te blijven, deed me denken aan…het begin van de film Wonder Woman (sorry, ik kan er niets anders van maken). De stijl wordt vergeleken met die van Eimear McBride (a girl is a half-formed thing) maar ik vond ‘The water cure’ een stuk toegankelijker. Opvallend was de tegenstelling met ‘Milkman’ als het ging om bladspiegel: ‘The water cure’ heeft heel veel ruimte. De lege bladzijden lijken symbool te staan voor de leegheid van het leefgebied van de zussen. Afgezien van hun moeder en in het verleden de vrouwen die kwamen kuren, is er niemand om hen heen. De hoofdpersoon in Milkman wordt verstikt door de gemeenschap waarin ze leeft.
‘The water cure’ is een intrigerende roman die nog even na zal blijven sudderen. 

 

Read Full Post »

Kort maar krachtig is de titel van de meest recente roman van Joke van Leeuwen (ook bekend als auteur van jeugdliteratuur-pareltjes). En eenvoudig maar sterk is ook de inhoud.
In een huisje aan de grens, een grens die eerst doet denken aan die tussen Nederland en België maar later aan die tussen Oost- en West-Berlijn, woont een man met een opdracht. Zijn opdracht is het bewaken van de grens. In een uniform. En met een hond. Hij houdt zich aan de regels en verwacht dat ook van zijn vrouw en zijn zoon. Zij mogen niet vriendschappelijk omgaan met de mensen in het dorp want dan zou men kunnen denken dat hij een oogje toe zou knijpen als één van hen iets over de grens zou smokkelen en ze mogen ook de grens niet over. Waarom zouden ze dat ook willen? Hier is immers alles beter.
Aan het begin van het verhaal lijkt het er nog op dat de zoon, Bardo, zal ontsnappen aan het regime van zijn vader: hij heeft een creatieve geest en raakt toch bevriend met iemand van school die huisjes maakt van luciferstokjes. Maar dan komt de militaire dienst en een baan: het bewaken van de grens. Niet veel later wordt de grens gesloten. Er mag niemand meer over.
Treedt Bardo in de voetsporen van zijn vader en houdt hij zich rigide aan de regels of kiest hij de kant van een ‘landverrader’ met wie hij bevriend is die de grens over wil?
In een eenvoudige stijl schetst Joke van Leeuwen een beklemmende wereld die duidelijk laat zien dat vroeger niet alles beter was (het verhaal deed me sterk denken aan de jaren ’60 en ’70). ‘Hier’ behandelt thema’s die de laatste jaren opnieuw actueel worden: wie zijn ‘wij’ en wie zijn ‘zij’ en is ‘hier’ echt alles beter dan elders? Is iedereen van over de grens ‘de ander’ en daarmee automatisch minder dan ‘wij’?
De stijl deed me wat Vlaams aan en ik vroeg me af ‘is Joke van Leeuwen nou Nederlands of Vlaams?’ Ze blijkt een Nederlandse te zijn die 16 jaar geleden naar Antwerpen is verhuisd. Zij wel. 

Read Full Post »

Dat je een dun boek niet per definitie sneller uit hebt dan een dik boek bewijst Anna Burns met ‘Milkman’ (bekroond met de Man Booker Prize 2018). Ik deed er ruim een week over omdat het zeer weinig ‘lucht’ bevat: 348 pagina’s verdeeld over slechts zeven hoofdstukken die per hoofdstuk hoogstens één witregel en misschien een halve pagina dialoog en twee ingesprongen alinea’s bevatten. Heel veel letters dus.
‘Milkman’ is daarmee geen aanrader voor de gemiddelde lezer, maar dat wil zeker niet zeggen dat het een saaie roman is.
De 18-jarige hoofdpersoon groeit in de jaren ’70 op in een verdeelde stad. Aan de andere kant van de straat houden ze er een andere opvatting op na dan aan haar kant. En dan is er ook nog een ‘aan de andere kant van de grens’ wat weer iets anders wil zeggen dan ‘aan de overkant van het water’, want dat is waar de onderdrukker vandaan komt. Tenminste, als je aan een bepaalde kant van de straat woont dan zie je dat zo.
Er is niet veel voor nodig om hierin het Belfast ten tijde van The Troubles te zien. Een tijd waarin roddels en vermoedens iedereen fataal konden worden. Zo wordt de hoofdpersoon gelinkt aan ‘Milkman’ (die bekend staat als een gevaarlijk figuur) alleen maar omdat hij een tweetal keren, tegen haar zin, heeft geprobeerd met haar te praten.
Anna Burns weet de grimmige sfeer en het geroddel binnen de beklemmende gemeenschap met een lichte toon van schets te beschrijven wat Milkman een bijzondere en terecht bekroonde roman maakt. 

Read Full Post »

Nadat ik in een artikel had gelezen dat ‘Washington Black’, de derde roman van de Canadese auteur Esi Edugyan op de shortlist van de Man Booker Prize 2018 stond, zag ik ‘m in diverse boekhandels liggen: een omslag dat aan de klassieke romans van Jules Verne doet denken, de titel en rug omkranst door gouden wolken.
Goud is het niet geworden, dat ging naar Milk man, maar dat wil niet zeggen dat het goud voorbarig was. ‘Washington Black’ is namelijk een sociaal bewogen avonturenroman met een aantal zeer aansprekende karakters (helaas wel voornamelijk mannelijke karakters, de enkele vrouw die erin voorkomt is, hoe ‘off beat’ ook, slechts een bijfiguur).
Als de plantage waarop de jonge Washington Black woont en werkt van eigenaar wisselt, voelt hij al snel aan dat dit voor hem geen verbetering zal betekenen. De nieuwe ‘master’ is een kille man met een voorliefde voor gruwelijke lijfstraffen. Maar dan komt zijn broer aan op de plantage en kiest Washington uit als persoonlijke assistent. Aanvankelijk uitgekozen om zijn tengere en gedrongen postuur, blijkt Washington een talent te bezitten dat hem ver zal brengen. Ver verwijderd van de plantage.
Zo ver verwijderd dat hij uiteindelijk zelfs mijn eigen stad aandoet. Wel jammer dat een ander personage dan zegt: ‘(…) and yet here we find ourselves in Amsterdam’ (insert eyeroll here).
Absolute aanrader voor de liefhebbers van The Luminaries, The signature of all things en Twelve years a slave

Read Full Post »

In haar boek ‘Big Magic’ beschrijft Elizabeth Gilbert een opmerkelijke gebeurtenis. In een turbulente periode in haar leven was ze bezig met het uitwerken van een roman over een vrouw die een geheime relatie heeft met haar baas en door omstandigheden voor hem afreist naar het Amazonegebied om iemand die daar verdwenen is terug te vinden.
Maar Elizabeths eigen leven gooit roet in het eten en het lukt haar niet om de roman te voltooien.
Groot was haar verbazing toen haar vriendin Ann Patchett haar een poosje later vertelde dat ze een roman aan het schrijven was over een vrouw van middelbare leeftijd uit Minnesota (die verliefd is op haar baas) die voor hem afreist naar het Amazonegebied.
Dat is geen genre hè, mensen. Het is niet zo dat in de gemiddelde boekwinkel naast de kast met memoires en autobiografieën een kast te vinden is met romans over vrouwen uit Minnesota die in het Amazonegebied vermiste mensen op proberen te sporen. Volgens Elizabeth Gilbert is dit verhaal het bewijs dat verhalen een auteur zoeken. En als de auteur geen tijd heeft, dan zoeken ze een ander.
En de muze heeft er waarschijnlijk goed aan gedaan want het resultaat is ‘State of Wonder’, een boeiende roman van Ann Patcett van wie ik eerder Commenwealth heb gelezen.
‘State of wonder’ begint met een brief, een korte brief waarin een onderzoeker die al jaren aan het werk is in het Amazonegebied, schrijft dat Anders, de collega van hoofdpersoon dokter Marina Singh, tijdens zijn verblijf in de jungle is overleden. Omdat de brief zeer weinig informatie geeft en Anders’ weduwe graag meer wil weten en haar baas (met wie ze dus in het geheim een relatie heeft) nog steeds niet weet hoe het er met het onderzoek voor staat, reist Marina af naar het Amazonegebied en ontdekt daar veel meer dan ze had verwacht.
‘State of wonder’ is een aanrader voor iedereen die graag ver reist vanuit zijn luie stoel, voor wie van psychologische romans met een beetje vaart houdt en voor liefhebbers van romans met goed uitgewerkte vrouwelijke personages. Ik ben in ieder geval blij dat de muze niet heeft opgegeven. 

Read Full Post »

Older Posts »