Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘#leesvrouwen’

Toen ik in de bioscoop de trailers zag voor de film Little Women met Saoirse Ronan in de hoofdrol dacht ik ‘Daar was toch een redelijk recente film van?’ Maar ik realiseerde me dat de versie met Wynona Ryder en Christian Bale in de hoofdrollen uit 1994 stamde en dat dat al best een tijd geleden was. Ik realiseerde me ook dat ik het boek nog nooit gelezen had.
Dus dat deed ik maar snel even voordat ik de nieuwe film in de bioscoop ging zien.

Ik denk dat moralisme een belangrijke factor is in het tijdloos zijn van een boek. Met andere woorden: een boek met God op elke pagina en het opgeheven vingertje boven elk hoofdstuk is geen lang leven beschoren. Louisa May Alcott heeft met haar hoofdpersoon Jo een personage geschetst waar veel meisjes zich in zullen herkennen: avontuurlijk, tegendraads en stoer, maar lief en zorgzaam als het moet. Ze is zeker geen meisje zoals dat in het Amerika van eind 19e eeuw (ja, zo oud is dat boek) de bedoeling was. En ik denk dat iedereen wel de scène kent waarin haar beste vriend haar ten huwelijk vraagt en ze ‘nee’ zegt omdat ze A. helemaal niet trouwen wil en B. weet dat hun karakters alleen maar zouden botsen.
Het grappige is…die scène zit helemaal niet in het boek. En professor Bhaer, die ik in de film van 1994 zo leuk vond (en in de nieuwe film ook bepaald niet tegen valt), die komt ook in heel ‘Little Women’ niet voor. ‘Little Women’ vertelt het verhaal van de vier zussen die opgroeien ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Hun vader vecht aan het front (aan de goede kant natuurlijk) en ze hebben het bepaald niet breed, maar zijn altijd bereid het weinige dat ze hebben te delen met anderen. Dat maakt van hen geen heilige boontjes want ze hebben onderling vaak genoeg ruzie.
In de film worden de gebeurtenissen uit deze roman in flashback getoond en het heden is waarschijnlijk gebaseerd op het vervolg ‘Good Wives’. Dus Joey uit Friends kan met een gerust hart het boek weer uit de vriezer halen: hoe ernstig de dingen er soms voor staan in ‘Little Women’, alles loopt goed af. Dat valt voor het vervolg nog maar te bezien.

Read Full Post »

Een paar weken geleden deed mijn schone moeder zo’n Facebookchallenge waarbij ze zeven omslagen van geliefde boeken plaatste (zonder uitleg, zonder bla bla bla). Eén van de boeken die voorbij kwam was ‘Where the crawdads sing’van Delia Owens. En ik dacht ‘volgens mij heb ik dat al gekocht. Op advies van Reese Witherspoon, no less.’ Nou ja, als zij èn Mein schone mamma zeggen dat ik het moet lezen dan zal ik er maar snel eens aan gaan beginnen.
In het begin schoot ik niet erg op in dit boek, maar dat is geen punt van kritiek: dit is namelijk zo’n boek waar ik alleen in wilde lezen als er niemand in de buurt was. Het trok me namelijk zó mee naar de Southern  (United) States in de jaren ’50 en ’60 dat ik er niet uit gehaald wilde worden door vragen als ‘Wat zullen we eten?’ of zelfs ‘Wil je nog thee?’
Kya groeit op in wat niet meet dan een shack (schuur) kan worden genoemd aan de rand van een marsh in North Caolina. Haar oudere broers en zus zijn al met de noorderzon vertrokken en op een dag ziet ze ook haar moeder weglopen. In haar nette schoenen, wat duidelijk maakte dat ze een missie had.
Dagenlang wacht Kya op haar moeder. Maar voordat ze taal of teken van haar ontvangt gaat ook haar laatste broer weg. Ze blijft alleen over met haar vader, die zich soms ook dagen lang niet vertoont of als hij wel verschijnt dronken is. Zo leert Kya alleen op zichzelf te vertrouwen en zichzelf te redden.
Het boek volgt twee tijdlijnen: vanaf 1952 volgen we Kya, en vanaf 1969 een geval van ‘overlijden onder verdachte omstandigheden’: een jonge man is van een brandtoren gevallen (of geduwd?). Al snel beginnen de dorpelingen te wijzen naar ‘The Marsh Girl’, een jonge vrouw die helemaal alleen aan de rand van het moeras woont met de vogels als beste vrienden.
Ik heb al eens eerder geschreven: als ik iets heel mooi vind kan ik niet heel goed uitleggen waarom ik het zo mooi vind, dus dat moet je bij dezen dan maar even van me aannemen: dit is heel mooi. Aanrader voor iedereen die ook heel erg van Circe hield.

‘There are some who can live without wild things, and some who cannot.’

Read Full Post »

Sinds het overlijden van Rascha Peper draagt Esther Gerritsen de titel van ‘Favoriete Nederlandse Auteur’. Niet dat ze dat weet en niet dat daar iets mee te winnen valt, maar dan weten jullie dat gewoon alvast.
‘Superduif’ had ik al een poosje liggen, in zo’n handig colibri-formaat en omdat duiven de laatste tijd mijn tuin domineren vond ik het tijd voor ‘Superduif’. Superduif heet eigenlijk Bonnie Mol en zit aan het begin van de roman in groep acht. Ze vindt zichzelf maar saai en lelijk met ‘raar haar’. Haar ouders zijn zelf ook een beetje saai: beiden zijn vertaler en daarom bescheiden; ze houden zich alleen maar bezig met het vertalen van de gedachten van anderen in plaats van zelf hun mening te verkondigen.
Maar dan merkt Bonnie op een dag dat er wel degelijk iets bijzonders met haar is: als ze over het tuinhekje springt ontdekt ze dat ze zweeft. Het is bijna vliegen.
Niet veel later ondergaat ze haar eerste transitie tot superduif, een passage die doet denken aan Metamorfose van Kafka, maar met dit verschil dat Bonnie juist veel machtiger is als superduif: ze weet ongelukken te voorkomen door als onhandige duif mensen aan het schrikken te maken. Net als die onhandige vogels in mijn tuin die waterbakken doen omslaan als ze erop landen en zich in vogelhuisjes die voor meesjes bedoeld zijn proberen te proppen.
Maar als ze totaal opgaat in een opdracht voor de schoolkrant (ze zit inmiddels in de brugklas) verzaakt ze haar plicht met fatale gevolgen.
De boeken van Esther Gerritsen worden bewoond door personages die in meer of mindere mate sociaal onhandig zijn. Waarschijnlijk houd ik er daarom zoveel van, ik vind ze lekker herkenbaar, die mensen. Superduif is geen uitzondering: ze weet niet goed hoe ze zich moet verhouden tot haar leeftijdgenoten, ze heeft een eigen kijk op de dingen en heeft moeite met de verandering van basisschool naar brugklas. Kortom: Superduif is heel normaal. Voor een superheld dan.

 

Read Full Post »

In het tweede deel van De Drie Dochters, volgen we Eve, de jongste van de drie ‘dochters’ van Hollywood-icoon Jilian Croft. In tegenstelling tot middelste zus Rosalind voelt Eve niet de drang om haar biologische moeder te gaan zoeken. Maar vlak na de 80e verjaardag van haar vader, waarbij ze haar twee zussen weer ziet, moet ze een knoop doorhakken: gaat ze de strijd aan het haar vriend om ver van huis een freelance ontwerpklus aan te nemen of blijft ze bij het architectenbureau waar ze nu werkt tot in lengte van dagen liftschachten ontwerpen?
En dan geeft het lot haar een duwtje en werpt haar ook nog een op drift geraakte puber in haar schoot.
Dit tweede deel van De Drie Dochters vond ik beter dan het eerste, waar ik al een beetje op hoopte. Eve komt beter uit de verf dan haar oudere zus en Muna Shahadi durft hier ook een actueel thema aan te snijden: homo (LHBTQ+) haat binnen kerkelijke gemeenschappen.
Al moet ik heel eerlijk zeggen dat ik me zelf een beetje begon te ergeren aan het continue aanhalen van God: ‘Hij heeft je op mijn pad gebracht’ en dat soort dingen. Dat had ik met het eerste boek ook al een beetje, maar daar was het een bejaarde vrouw die dat zei dus dacht ik nog ‘nou ja, laat maar’, maar in dit deel zijn het meerdere personages die het doen. Het is natuurlijk super-Amerikaans en ik merkte dat ik er nogal jeuk van begon te krijgen. Gelukkig leest het boek lekker snel dus ik had er niet te lang last van.
Dit voorjaar komt het derde en laatste deel uit en ik ben wel benieuwd of die nóg beter is. Al denk ik dat Eve mijn favoriet blijft van de Drie Dochters.

Read Full Post »

Hier is ie dan, de lijst met mijn 10 favoriete romans van 2019 (gelezen in 2019, niet per se uitgekomen in dat jaar).

1. Circe-Madeline Miller
2. The Immortalists- Chloe Benjamin
3. Kindred-Octavia E. Butler
4. The Great Believers-Rebecca Makkai 
5. Still Alice- Maria Genova
6. The Dreamers-Karen Thompson Walker 
7. Unsheltered-Barbara Kingsolver 
8. Exit West- Moshin Hamid
9. What Alice forgot-Liane Moriarty 
10. Fire and Blood- George R. R. Martin

Read Full Post »

Je ziet het niet zo heel vaak meer: mensen die in het wild zitten te lezen. Maar er is nog hoop. Zo nam laatst iemand haar dochter mee naar de yogastudio omdat het meisje zich niet zo heel lekker voelde en niet alleen thuis wilde blijven. Ze heeft de hele les geboeid zitten lezen in een hoekje en ik was natuurlijk razend nieuwsgierig welke roman haar zo in de ban hield.
Het was ‘Woordsmid’, in het (originele) Engels zowel onder de titel ‘Wordsmith’ als ‘The list’ uitgegeven. De (jeugd)roman speelt zich af in de stad Ark: het laatste toevluchtsoord op aarde na de grote Melting (smelting). Bouwer en leider van Ark, John Noah, heeft een lijst opgesteld met 500 woorden die gebruikt mogen worden. Wie woorden gebruikt die niet op de lijst staan loopt het risico verbannen te worden. Het verleden heeft namelijk geleerd dat woorden gevaarlijk kunnen zijn. Woorden die politici gebruikten om de mensen te sussen, woorden die beweerden dat klimaatverandering niet bestaat, woorden die werden uitgesproken door grootindustriëlen die hun CO2-uitstoot goedpraattten. Woorden om je achter te verschuilen. Woorden om fake news mee te componeren. Woorden om mee te misleiden.
Letta mag meer woorden gebruiken dan de andere inwoners van Ark want ze is de leerling van de Woordmid. Zij schrijft de lijsten die de leraren gebruiken en ze verzamelt alle woorden die de oudere generaties nog kennen om ervoor te zorgen dat ze nooit verloren gaan.
Op een dag verdwijnt Letta’s leermeester én komt het bericht van John Noah dat de lijst met toegestane woorden nog verder zal worden ingekort.

‘The list’ is een jeugdroman (vanaf 10 jaar staat er op het omslag) maar dat zou geen enkele liefhebber van dystopische toekomstromans ervan moeten weerhouden het te lezen. Het is spannend, vlot geschreven en bevat waarheden die menig volwassene (blijkbaar) nog niet vaak genoeg gehoord heeft.

 

Morgen verschijnt mijn top 10 van beste boeken van 2019 en vanaf 8 januari is het weer elke week #literairewoensdag

Read Full Post »

Het liefst lees ik boeken in de taal waarin ze oorspronkelijk geschreven zijn (daarom lees ik niet zo vaak werk van Russische auteurs, te veel gedoe ;)), maar in het geval van ‘The Miniaturist’ bleek dat niet zo slim. De auteur is namelijk Brits maar haar debuutroman speelt zich af in het Amsterdam van de Gouden Eeuw. De Gouden Eeuw die tijdens mijn studie historische letterkunde aan de UvA uitgebreid aan bod is gekomen (we zaten er letterlijk middenin). En dat gaat schuren.
Om te beginnen al omdat straatnamen half vertaald worden: Old Hooghstraat. Waarom niet Oude Hooghstraat, eventueel met een vertaling onderaan de pagina) of als het per sé moet Old Hooghstraat. En de Heren canal. Het is in het Nederlands zelfs één woord: Herengracht, thank you very much.
En bij het ontbijt eet de hoofdpersoon een stuk Gouda. Ik heb nog nooit zo’n honger gehad dat ik een stuk van een stad heb gegeten, jij wel? En als het dan om Goudse kaas zou moeten gaan, is het dan niet logischer dat men in Amsterdam Edammer eet?
En als het dan toch over Amsterdam gaat, ergens in het boek staat geschreven dat een vrouw iets roep met een schel plattelands-accent. Ik kan me echt geen enkel accent bedenken dat scheller is dan het Amsterdamse dus ik ben nu wel heel benieuwd waar die vrouw vandaan zou moeten komen.
Verder wordt er aan een jonge vrouw uit Assendelft uitgelegd dat het er in Amsterdam heel anders aan toe gaat dan in Engeland wat betreft de vrijheden die vrouwen hebben in het openbare leven. Het lijkt me volstrekt onlogisch dat een vrouw van 18 die nauwelijks haar eigen dorp uit is geweest bekender is met de mores in Engeland dan die in de hoofdstad van haar eigen land. Heeft de auteur hier te veel vanuit zichzelf gedacht wellicht?
Ik deed mijn best om me over die slordigheden en culturele onjuistheden te zetten en me te concentreren op dit verhaal over Petronella Oortman, eigenaresse van het poppenhuis dat in het Rijksmuseum te zien is. Het zit een beetje tussen een suspense-novel en een (slordige) historische roman in. Wat dat betreft is het te vergelijken met andere populaire titels als Tulip fever en Girl with a pearl earring, vlot geschreven en spannend. Al blijven er bij The Miniaturist wel heel veel losse eindjes over en wordt alle opgebouwde spanning maar matig ingelost.

 

Read Full Post »

Older Posts »