Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘#leesvrouwen’

In mijn tienerjaren heb ik al zo veel boeken over de Tweede Wereldoorlog gelezen dat ik ze tegenwoordig meestal links laat liggen. Maar de laatste jaren komen er zo af en toe interessante titels uit die ik zou scharen onder ‘oorlog op de achtergrond’. Boeken waarbij de oorlog niet het hoofdonderwerp is maar waarbij de levens van de personages toch een andere wending krijgen door de oorlog. Transcription is zo’n boek. En ‘De Oogstmeisjes’ ook.
Violet is een jongvolwassene van goede komaf die in 1940 samen met haar vrienden aan een feetje en vooral aan de door haar moeder beoogde potentiële huwelijkskandidaat ontsnapt. Op weg naar een bar komen ze in het bombardement op Londen terecht, met verstrekkende en dramatische gevolgen. Hierop besluit Violets moeder dat het tijd is dat zij met haar dochter naar Yorkshire vertrekt om de rest van de oorlog redelijk veilig uit te zitten. Maar Violet wil helemaal niet met haar moeder mee. Ze besluit om zich, onder een schuilnaam, aan te sluiten bij de Women’s Land Army: een groep vrouwen van allerlei leeftijden en standen die op het platteland ‘mannenwerk’ doet: helpen bij het oogsten, dieren verzorgen en -net als op de wervingsposter- op een tractor rijden.
Helaas komt Violet terecht bij een tirannieke vrouwenhatende boer die dol is op machtsspelletjes. Gelukkig weet ze al snel vriendschap te sluiten met een paar andere meisjes en komt hulp uit onverwachte hoek.
De hoofdstukken over Violet worden afgewisseld met die over Frankie, een journaliste in 2004. De redactie van het online magazine waar ze voor werkte wordt samengevoegd met die van een krant. Niet alleen moet ze wennen aan een nieuwe werkomgeving, op haar eerste dag wordt medegedeeld dat er niet voor iedereen plek is en dat ze zal moeten vechten voor haar positie. Iets waar haar nieuwe baas gebruik van maakt om druk op haar uit te oefenen: hij wil een interview met haar beroemde oma in de krant. De oma die ze al tien jaar niet heeft gesproken en die ook nog nooit een interview gegeven heeft.

De ontwikkelingen in het verhaal zijn redelijk voorspelbaar, maar dat stoort totaal niet omdat Nikola Scott levendige en sympathieke personages weet te scheppen. Mijn enige kanttekeningen hebben te maken met de vertaling, die zijn soms te letterlijk. Zo zeggen heel veel personages met regelmaat ‘weet je’. ‘Er is een oorlog gaande, weet je.’ There is a war going on, you know. Een zinsnede die heel natuurlijk is in de Engelse taal maar in het Nederlands iemand al snel in een bepaalde sociaal-culturele hoek duwt. Eigenlijk doet het me vooral denken aan een typetje van Van Kooten en De Bie, weet je wel, weet je niet? Jeemig de peemig.
En wat me nog het meest bezighield was de uitspraak van één van de landmeisjes dat het leek ‘alsof kerst en sinterklaas op één dag waren gekomen’. Vieren ze in Groot-Brittanië dan sinterklaas? Of is dit een iets al te vrije vertaling van een Engelse uitdrukking? Ik weet het nog steeds niet, maar het is wel jammer dat zoiets me uit het verhaal haalt want het is een mooi verhaal dat mij kennis heeft laten maken met een fenomeen dat ik nog niet kende: The Women’s Land Army.

Read Full Post »

Wij zijn het Nederlands lezerspubliek en wij zijn onder de indruk.

In een woongroep, gesitueerd in een gewoon rijtjeshuis in een kleine gemeente, is een vrouw overleden. Volgens de leidster van de groep was het heel mooi: ‘Ik voelde haar overgaan. Heel vloeiend ging het. Wat mooi. Wat bijzonder. Vinden jullie niet?’ Maar de andere twee leden van de woongroep weten nog even niet wat ze moeten vinden. Er wordt een huisarts gebeld. Niet de gebruikelijke, eigen huisarts. Deze huisarts is er niet van overtuigd dat het om een natuurlijke dood gaat.
Elk hoofdstuk van deze roman begint met de woorden ‘wij zijn’, en dat wij is elke keer iets anders. Vaak iets abstracts. Zoals de nacht, de nacht die Elisabeth heeft zien sterven en haar toe zou willen roepen iets te eten. Of ‘het dagelijks brood’ dat aan de leden van de woongroep verstrekt wordt als ze in hechtenis zijn genomen.
En zo ontvouwt zich het verhaal van een groep van vier mensen die samen een woongroep vormden. Of eigenlijk was het Melodie en haar drie volgers. Melodie die van iedereen wel wist hoe hij of zij zich voelde en wat het beste voor hen was. Melodie die erop aandrong dat ze geen voedsel meer nodig hadden. Dat ze een cursus konden doen en dan van het licht konden leven. Natuurlijk met behulp van een strikt meditatie-regime.
Heeft zij schuld aan de dood van haar zus Elisabeth? Heeft er iemand schuld? En zo ja, valt dat te bewijzen?
‘Wij zijn licht’ is een bijzondere roman. Bijzonder in de opzet, die niet zorgt voor afstand en ook de vaart niet uit het verhaal haalt, integendeel. Bijzonder omdat het een zwaar onderwerp is maar toch bij vlagen ironisch grappig. Bijzonder omdat het een zeer origineel debuut is dat ik in één dag heb gelezen.

Read Full Post »

‘Tha last story of Mina Lee’ is weer een titel in de categorie ‘Reese zegt dat het goed is, dus dan is het zo’. Onlangs verscheen de, zeer kundige, vertaling.
Margot Lee rijdt samen met haar beste vriend van Seattle naar Los Angeles, waar hij gaat wonen. Onderweg probeert ze een aantal keren om contact op te nemen met haar bejaarde moeder, maar ze krijgt geen gehoor. Eenmaal aangekomen bij Mina Lee’s flat in Koreatown, blijkt dat ze is overleden. Ogenschijnlijk is ze gewoon gevallen, maar een aantal dingen laten Margot niet los. Wie was degene die haar moeder onlangs bezocht en met wie ze ruzie maakte? En met wie was ze op vakantie geweest naar de Grand Canyon? Ze realiseert zich dat ze haar moeder wel erg slecht kende.
De hoofdstukken waarin Margot de waarheid boven tafel probeert te krijgen, worden afgewisseld met hoofdstukken waarin we Mina volgen die als vrouw van een jaar of 40 in 1987 naar de Verenigde Staten verhuisde om het verleden letterlijk achter zich te laten. Ze vindt onderdak in een pension waar ze liefdevol wordt ontvangen door een medebewoonster en gaat werken in een Koreaanse supermarkt.
De klanten en het personeel spreken Spaans of Koreaans, en de eerste taal leert Mina snel ook een beetje. Maar hoe aardig ze haar collega’s ook vindt, vooral de knappe mijnheer Kim die regelmatig kleine cadeautjes bij haar tas neerlegt, ze merkt dat er een gespannen sfeer hangt in de supermarkt en die sfeer heeft alles te maken met de eigenaar, mijnheer Park.
Ik zou ‘Het laatste verhaal van Mina Lee’ geen triller noemen, eerder een migranten-kroniek of een roman over een moeizame moeder-dochterband waarin op zich weinig conflict is maar ook veel ongezegd blijft. Ook heeft het dat wat alle ‘goedgekeurd door Reese Witherspoon-boeken’ hebben: vaart met diepgang en een tikje mysterie. Zeer geschikt als vakantie-boek.

Read Full Post »

‘The games have begun and she’s playing for het life’, zo luidt de tagline van ‘Lore’. Dat doet wat denken aan The Hunger Games en daar heeft het zo af en toe een vleugje van, maar denk eerder aan ‘American Gods’ met een flinke dosis ‘Mythos’ en dan nog een snufje Hunger Games en je komt dichter in de buurt.
Lore woont in een brownstone in de New Yorkse wijk Harlem die ooit toebehoorde aan Gil, de oude man met wie ze samenwoonde. Ze was een soort kleindochter en thuiszorger in één. Twee mensen zonder familie die elkaar vonden in de straten van Marseille en samen een nieuwe familie vormden.
Lore hàd wel familie, maar zeven jaar geleden, op de laatste dag van de Agon zijn haar ouders en haar zusjes bruut vermoord door een nieuwe god die zijn krachten had gestolen van Ares. Nu, zeven jaar later, staat de Agon weer op het punt van beginnen en wil Lore niets liever dan wraak. Elke zeven jaar is een wereldstad het decor van een bruut spel: Zeus maakt de andere goden sterfelijk en dwingt hen op aarde te leven. Zeven dagen lang kunnen afstammelingen van de vooraanstaande Griekse families een god doden en zijn of haar krachten overnemen.
Zeven jaar lang heeft Lore elke gedachte aan haar familie en haar jeugd (waarin ze getraind werd voor de Agon)) weggeduwd, maar als ineens een verloren gewaande vriend weer opduikt én ze een hevig gewonde klassieke God op de stoep van haar huis aantreft, wordt ze meegezogen in een levensgevaarlijk spel.
Samen met haar beste vriend Miles en vrienden van vroeger moet ze zien te overleven en misschien is de enige manier om te overleven wel overwinnen.
Een aanrader voor iedereen die van spannende Young Adult novels houdt, voor liefhebbers van Griekse Mythologie en voor mensen die houden van magisch realisme met een flinke dosis vaart en spanning.

Read Full Post »

Hoofdpersoon Sarah werkt als dienstmeisje voor één van de beroemdste gezinnen uit de Britse literatuur: de familie Bennet (vijf ongetrouwde zussen, een onuitstaanbare moeder, een vader die het zuchtend aanziet). Oudste dochter Lizzie leent haar boeken aan Sarah uit maar voor de rest heeft upstairs weinig idee van wat zich downstairs afspeelt.
En dat is nogal wat. De komst van Mr. Bingley doet niet alleen de hoop van moeder Bennet leven, het zorgt ook voor wat opschudding in de keuken waar zijn footman (ook mister Bingley genaamd) een veel geziene gast wordt. Huishoudster Mrs. Hill vindt het maar niets, die man met donkere huidskleur en verhalen over verre oorden die de meisjes van hun werk houdt, maar Sarah is geïntrigeerd. Ze vindt hem in ieder geval een stuk charmanter dan die Mr. Smith die onlangs is aan komen waaien en voor de paarden zorgt en als koetsier en butler voor de familie werkt.
Met zijn stugge houding en zijn geheimen.

Zo boven zo beneden. De levens van het personeel zijn meer met dat van de familie verweven dan mevrouw Bennet en haar dochters denken en in sommige zaken zijn Sarah en mevrouw Hill wereldwijzer van Izzie en Jane. Dankzij footman mister Bingley weten ze hoe duur de suiker is en wie die prijs betaalt. Ze zagen allang aankomen dat Mr. Collins nul op het rekest zou krijgen van Izzy en dat een mooi uniform een lelijk karakter niet kan verbergen.

‘Een must voor liefhebbers van het werk van Jane Austen’, is de samenvatting van menig blurb op en in het boek, ik zou daar ‘liefhebbers van Downton Abbey’ aan toe willen voegen. Ook al is de tijdsperiode heel anders, de sfeer en het verweven van de levens van ‘de familie’ en ‘het personeel’ is vergelijkbaar. En ook lezers die ‘niet zo veel hebben met Jane Austen (zijn die er eigenlijk?) maar wel van mooie historische verhalen met een vleugje mysterie en wat romantiek houden, zouden er goed aan doen om in Longbourn te duiken.

Read Full Post »

Ik ben er een groot voorstander van om zelf kritisch na te denken maar het is wel zo fijn om een paar mensen om je heen te hebben op wiens oordeel je gewoon vertrouwen kunt. Je huisarts bijvoorbeeld, klimaatwetenschappers en…Reese Witherspoon. Als Reese zegt dat een boek leuk is, dan vertrouw ik daar gewoon op.
Dus kocht ik ‘The last thing he told me’ zonder er van tevoren te veel van te weten. Dat vind ik fijn, want tegenwoordig hebben uitgevers de neiging om de halve inhoud van een roman op de achterflap te zetten. Vind ik op z’n zachtst gezegd niet zo nodig. En in dit geval was het extra fijn dat ik er niet te veel van wist want dit boek wordt gecategoriseerd als ‘thriller’ en daar heb ik niet al te veel mee, maar ik had deze niet willen missen. Ik zou ‘The last thing he told me’ dan ook eerder categoriseren als een psychologische roman met suspense-elementen.
Schrijnwerker Hannah woont samen met haar man Owen en zijn dochter op een woonboot in het Californische Sausalito. Hannah doet haar best maar de band met haar stiefdochter is niet heel warm. En dan verdwijnt haar man ineens temidden van een schandaal rondom het bedrijf waar hij voor werkte. Hannah krijgt alleen een briefje: ‘Protect her’. Er bestaat geen twijfel over: Owen bedoelt dat Hannah zijn dochter Bailey moet beschermen. Maar waartegen? En hoe?
Verder hoort ze niets meer van haar man. Was hij betrokken bij het fraudeschandaal? Hoe minder ze te horen krijgt hoe meer vragen Hannah heeft. Heeft alles wat er nu gebeurt te maken met het auto-ongeluk waarbij zijn eerste vrouw om het leven kwam? Slechts één ding weet ze zeker: Owen zou alles doen voor zijn dochter, daar is ze van overtuigd. Dus dat moet de sleutel zijn tot het ontrafelen van het mysterie.
Deze roman is niet alleen intelligent in elkaar gezet en enorm spannend, ook de karakters blijven je bij omdat ze origineel en sympathiek zijn. Een fijn vakantieboek voor iedereen die houdt van spannend maar iets meer wil dan alleen dat. Aanrader voor de liefhebbers van de romans van Liane Moriarty.

Read Full Post »

Na het lezen van een aantal fijne Young Adult novels (‘What if it’s us’ en deel vier van ‘The Raven Cycle’) en een paar boeken van Eden Finley, was het weer even wennen: literatuur met een grote L. ‘The Tiger’s Wife’ werd in 2011 bekroond met de Orange Prize for Fiction (ook bekend als de Women’s Prize for Fiction).
Jonge dokter Natalia zoekt haar weg, nu het land waarin ze is opgegroeid na een oorlog is opgedeeld in stukken: moslims wonen nu dáár aan de andere kant van de grens, het vliegveld is vernoemd naar die excentrieke uitvinder die nu ‘van hen’ is en niet meer van ‘de anderen’.
Als Natalia met een collega op weg is naar een weeshuis om kinderen te vaccineren, krijgt ze bericht dat haar grootvader is overleden. Haar grootvader die ‘de dokter’ was, voordat zij dat was. De man die haar altijd meenam naar de dierentuin om naar de tijger te kijken. De man die altijd een oud exemplaar van ‘Jungle Book’ bij zich droeg en haar twee verhalen vertelde: het verhaal van ‘the deathless man’ en dat van ‘the tiger’s wife’.
Hij overleed op reis aan de gevolgen van een slopende ziekte waarvan alleen Natalia op de hoogte was. Waarom was hij op reis? En waar is het boek gebleven dat hij altijd bij zich droeg?
Het duurde heel even voordat ik in het verhaal kwam (literatuur met een grote L…), maar daarna liet ik me graag meevoeren. Langs een wereld van legenden over een man die niet sterven kan, de jeugd van een intelligente jongeman die geen herder werd zoals zijn oma bedacht had, over een vrouw die één keer te veel geslagen werd, over de duivel die een gestreepte pyjama draagt en over Natalia en haar opa. Vooral dat laatste spreekt uit elke bladzijde: de band tussen opa en kleindochter. Iedereen die een legendarische opa heeft gehad herkent dat.
Een mooie roman met wat elementen van magisch realisme die me soms wat deed denken aan ‘Life of Pi’ (maar dat kan dus aan de tijger hebben gelegen.

Read Full Post »

Wat wij zagen-Hanna Bervoets

Heel kort gezegd: wat mij betreft het beste boekenweekgeschenk in jaren en geheel passend in een oeuvre dat maatschappelijke kwesties aankaart en een snufje absurditeit toevoegt. Bij hoofdpersoon Kayleigh ging het mis toen ze een baan aannam als ‘content moderator’ voor een online platform waarvan ze de naam niet mag noemen. Al kent haar gesprekspartner, een advocaat, die waarschijnlijk wel. ‘Wat zag je dan allemaal’ is de vraag die mensen het vaakst aan haar stellen; familieleden, collega’s bij haar nieuwe baan. Maar ‘Wat wij zagen’ gaat vooral in op de vraag ‘wat doet dat met je?’. Hoe kijk je naar de wereld als je dag in dag uit de meest verschrikkelijke dingen ziet?

Confrontaties-Simone Atangana Bekono

De debuutroman van Simone Atagana Bekono stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021 (Jeroen Brouwers kreeg ‘m uiteindelijk) en jurylid Liliane Ploumen tipte ‘m in een interview, en terecht. Zelden was boosheid en pijn zo mooi, zo sterk. ‘Confrontaties’ is een mengeling van ‘Orange is the new black’ en ‘Dear White People’. Hoofdpersoon Salomé zit in jeugddetentie om iets wat op de achterflap verklapt wordt maar ik hier niet ga spoilen omdat het juist zo mooi is hoe de auteur de lezer langzaamaan steeds een puzzelstukje geeft totdat op het laatst het hele plaatje compleet is.
Aanrader voor jongeren en voor iedereen die nog denkt dat iedereen in Nederland gelijk behandelt wordt en gelijke kansen krijgt. En natuurlijk ook voor iedereen die weet dat dat niet zo is.

De terugkeer-Esther Gerritsen

Voor mij is Esther Gerritsen de meester in het beschrijven van het menselijk onvermogen. Ze kan prachtige boeken schrijven over mensen die bij elkaar zijn en niets zeggen. Schrijnend en bij vlagen hilarisch grappig. In ‘De terugkeer’ hebben de hoofdpersonen elkaar wel iets te zeggen, maar er is twintig jaar lang gezwegen.
De vader van Max en zijn zusje Jennie was klinisch depressief. Voor hen was hij niet veel meer dan een man die op de bank lang en daar zelden vanaf kwam. Hij overleed toen Max 12 was en Jennie een jaar of 5. Als hun moeder tekenen van dementie begint te vertonen dumpt haar nieuwe partner haar bij haar kinderen want hier had hij niet voor getekend. Jennie realiseert zich dat dit het laatste moment is waarop ze alle vragen die ze nog had omtrent de dood van haar vader nog stellen kan.
Ik heb het boek in één dag uitgelezen en vind het een van haar beste.

Lichter dan ik-Dido Michielsen

Deze roman kreeg in 2020 de ‘Nederlandse Boekhandelsprijs’ en laat een licht schijnen op een verborgen deel van de Nederlandse geschiedenis. Dido Michielsen deed jarenlang onderzoek voor deze roman die ze baseerde op het leven van haar overgrootmoeder.
Isah groeit op op het Java van de tweede helft van de 19e eeuw. Ze is de buitenechtelijke dochter van een vorst en woont met haar moeder binnen de muren van het kraton-het vorstenverblijf. Wanneer ze het niet eens is met de toekomstplannen die haar moeder voor haar heeft, loopt ze weg om huishoudster, njai, te worden van een Nederlandse officier.
Een zeer goedgeschreven geschiedenisles die we allemaal zouden moeten leren.

Read Full Post »

Wat andere mensen hebben met Parijs, bij het noemen van de naam van de stad gaan hun ogen glimmen en komen er allerlei herinneringen naar boven aan dat ene restaurant, de wandeling in die mooie buurt, gezellige praatjes met locals en natuurlijk die eerste vakantie met hun lief, dat heb ik dus met Kopenhagen.
Toegegeven, de eerste keer dat ik met de mijnheer hier in huis op vakantie ging was het naar Parijs, met de Thalys. Maar de tweede keer was naar Denemarken: Odense, Kopenhagen en Roskilde. En naar Kopenhagen zijn we ook nog eens terug geweest. Ik vind zo’n beetje alles leuk aan die stad: de architectuur, het eten (bijna alles is biologisch), de musea en de mensen. Praatjes met de locals is in Kopenhagen een stuk makkelijker dan in Parijs: of het nou gaat over het Songfestival (we waren dat jaar tweede geworden), honden (we hadden onze lillen hund bij ons) of voetbal (vele Deense voetballers kiezen voor Nederland als ze naar het buitenland gaan), Kopenhagenezen hebben wel tijd voor een praatje.
Het moge duidelijk zijn: ik ❤ Denemarken. Dus toen ik de vrolijke cover van ‘Het kleine café in Kopenhagen’ voorbij zag komen, dacht ik ‘dat is wel een leuke summer read voor mij’. En dat was ook zo.
De Britse Kate werkt voor een pr-bureau in Londen. Samen met haar huisgenootje woont ze in een dump van een appartement dus als ze gepasseerd wordt voor een promotie baalt ze daar nogal van. Volgens mij als lezer vooral omdat ze had gehoopt met meer geld betere woonruimte te kunnen vinden, maar ook omdat degene die wèl promotie krijgt, er met háár idee vandoor was gegaan.
Als haar baas haar de kans geeft om een presentatie in elkaar te draaien voor een potentiële klant grijpt ze die met beide handen aan, ook al heeft ze er maar een dag de tijd voor en gaat het om een Deens warenhuis dat het concept hygge uit wil dragen, iets waar ze eigenlijk helemaal geen verstand van heeft.
Voordat ze het weet moet Kate een groepje journalisten vergezellen op een persreis naar Kopenhagen. Als een moedereend probeert ze iedereen in het gareel te houden: de verlegen blogger, de lieve David die opbloeit omdat hij in Londen zo eenzaam is, stijllist Conrad die enorm hoog in aanzien staat maar vooral lijkt te willen weten hoeveel hij in een week kan eten en drinken, Avril de modepop die onzekerder lijkt te zijn dan ze toe wil geven, en nog een paar mensen.
En dan spookt er ook nog ene Ben door Kate’s hoofd, een man die ze ontmoet heeft tijdens een feestje in een chick hotel. Persoonlijk zou ik die avond waarschijnlijk mijn drankje in zijn gezicht hebben gegooid om wat hij deed, maar Kate was er toch wel van gecharmeerd. Maar haar vorige relatie was net uit dus ging ze er vandoor voordat het echt iets worden kon.
Alle deelnemers van de persreis vinden een knusse home away from home in het café van Eva, de moeder van de opdrachtgever (de man die in Londen een Deens warenhuis wil opzetten).

‘Het kleine café in Kopenhagen’ is een Britse romantische comedy op papier: het leest heerlijk weg en is daarom een aanrader voor iedereen die een lekker toegankelijke roman wil om mee te kunnen nemen op vakantie (of in eigen tuin te kunnen lezen). Erg leuk om alle attracties in Kopenhagen, van het design museum tot Tivoli in mijn hoofd opnieuw te bezoeken en alles was mis ging (ik verklap niets) deed me gniffelen. Het zou mij verbazen als de filmrechten voor dit boek niet snel verkocht worden en ik tip Richard Madden als ‘Ben’, Elton John in de rol van Conrad, Amit Shah als David en Jameela Jamil als de verlegen Fiona lijkt me een leuke twist. En Kate? Ik weet dat er in het boek gezegd wordt dat ze blond is, maar Antonia Thomas lijkt me geknipt voor deze rol. En een kleine aanpassing aan het script maakt de confrontatie met HR nog vele malen interessanter.

Read Full Post »

Voordat ik begon met lezen wist ik niet veel meer dan dat Reese Witherspoon deze titel had geselecteerd voor haar BookClub (net zoals Where the crawdads sing) en dat veel mensen er enthousiast over waren. Reese’s stamp of approval is genoeg voor me, de boeken die zij uitkiest zijn vaak spannend én met een boodschap (denk bijvoorbeeld aan ‘Little fires everywhere‘). Daarnaast vind ik het ook altijd fijn om niet al te veel over de inhoud van een boek te weten: sommige omslagen bevatten een samenvatting van de inhoud die spoilers bevat voor meer dan de helft van het boek. Nee bedankt.
Gelukkig heeft mijn editie van het boek een omslag vol met blurbs en zonder spoilers. In de blurbs wordt ‘Outlawed’ geroemd als knockout novel en Anna North als riveting storyteller. Het boek wordt getypeerd als mix tussen ‘The Handmaid’s Tale’ en Butch Cassidy and the Sundance Kid’. Veelbelovend, maar nu ik het uit heb kan ik zeggen dat ik het eerder zou vergelijken met ‘Alias Grace’, een andere roman van Margaret Atwood (en mijn favoriet uit haar oeuvre tot nu toe). Niet alleen omdat het zich in dezelfde eeuw afspeelt (‘Outlawed’ speelt zich af in 1894, Alias Grace omstreeks 1843) maar ook omdat de vrouwen in beide verhalen geen willoze slachtoffers zijn van de seksistische en meedogenloze tijd waarin ze leven: ze vechten terug.
Hoofdpersoon Ada is een jonge vrouw die opgroeit als oudste van vier kinderen in het stadje Fairchild. Haar moeder is een vroedvrouw met aanzien: de Verenigde Staten zijn in 1894 herstellende van de Russische griep die het land van 1889 tot 1890 in zijn greep hield. Daarom is het de heilige plicht van elke vrouw om zo veel mogelijk kinderen te krijgen.
Ada gaat trouwen en verheugt zich op het moederschap. Maar als de maanden verstrijken bekruipt de onrust haar: ze weet wat er gebeurt met vrouwen die niet zwanger worden: als ze geluk hebben mogen ze weer bij hun ouders gaan wonen maar er hoeft maar één persoon uit de gemeenschap met de beschuldigende vinger naar hen te wijzen en ze worden als heks ter dood gebracht.
Dat het niet met een sisser afloopt met Ada weet de lezer vanaf de eerste zin: ‘In the year of our Lord 1894, I became an outlaw’. Maar voor het zover is neemt Ada de lezer mee op haar queeste: ze wil weten waarom sommige vrouwen onvruchtbaar zijn. Ze wil antwoorden want ze weet dat ‘zij is een heks’ geen antwoord is.
Zonder al te veel te verklappen over de inhoud kan ik zeggen dat dit een boek is voor mensen die altijd willen weten ‘waarom’, voor liefhebbers van westerns en historische romans, voor mensen die weten dat het leven niet altijd bestaat uit happy endings, voor vrouwen die zich willen ontworstelen aan de gender-normen en voor iedereen die diversiteit omarmt.

Read Full Post »

Older Posts »