Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘hondje’

Vroeger, als ik in de zomer bij mijn nichtje logeerde en we na een dagje strand, gedoucht en wel in onze pyjamaatjes klaar zaten om naar bed te gaan, hoopten we dat het zou onweren. Want dat was zo ‘gezellig’. Volgens mij vonden we het vooral een hele goede reden om ons bed weer uit te gaan om naar het schouwspel te kijken.
Nog steeds vind ik het bijzonder om het gerommel in de lucht te horen en de flitsen te zien maar de laatste tijd gaat het zó heftig tekeer dat er weinig ‘gezelligs’ meer aan is. Afgelopen nacht waren de knallen zó hard en onverwacht dat slapen geen zin had. We slapen onder een schuin dak dus de regen en hagel die tegen de pannen knallen klinken alsof ze tegen je hersenpan slaan.
Menig hondenmoeder en -vader heeft de nacht doorgebracht naast een bibberende viervoeter en ook ik zei na de eerste hagel-aanval tegen de mijnheer dat hij het hondje maar even naar boven moest halen omdat ik het zielig vond dat hij beneden alleen was.
Toen de mijnheer weer boven was met Roemer op zijn nek zei hij (de mijnheer dus, Roemer kan alleen gebarentaal en geluiden die nog net geen spreken zijn) ‘Hij lag dus gewoon te slapen hè?’
Dat verbaasde me eerlijk gezegd niet zo erg, het was ook eigenlijk een kwestie van ‘mijn moeder heeft het koud dus ik moet een vestje aan’. Ik wilde hem gewoon bij me hebben. Toch dat knusse gevoel van samen op een kamertje, gewikkeld in een slaapzak en met het gerommel op de achtergrond.
En het kàn ook zijn dat hij het helemaal niet zo leuk vond, die knallen, maar dat hij maar deed alsof het hem niets kon schelen, zo is ie ook wel weer. Toen hij eenmaal boven lag te slapen wist ik in ieder geval zeker dat hij zich écht veilig voelde. Vanaf dat moment hoefde ik me alleen nog maar zorgen te maken of die éne rijpe aardbei in de tuin het natuurgeweld wel zou overleven.

Read Full Post »

Read Full Post »

Read Full Post »

Het is zaterdag, eind van de ochtend. Vriend is even boodschappen doen. Ik ben niet mee want ik dacht vanmorgen dat het wel weer een beetje ging met mijn schouder en heb enthousiast een was in de machine gedaan omdat de wasmand begon uit te puilen. Nou, dat heb ik geweten: nog geen uur later springen de tranen me in de ogen vanwege de pijn in mijn nek en schouders. Dus blijf ik maar even thuis. Met een uilenkruik op mijn schouder en een boek op schoot. Hondje zit naast me op de bank.
En dan gaat het weer mis. Ik zie ineens naast me een hondje met een vertrokken bekkie. Snel doe ik mijn boek dicht, zet mijn kop thee op tafel en sla mijn dekentje van me af, maar ik ben al te laat: Roemer valt van de bank af en stuitert over de vloer. Ik sta op en met één hand houd ik mijn uilen-kruik op z’n plek en met de andere houd ik mijn hond vast. Hij piept en ik zeg ‘Ja, dat is niet leuk hè ventje?’ Met zijn achterpoot is hij in zijn drinkbak terecht gekomen die hij nu vakkundig leegschopt.
Omdat hij zo piept, ik pijn in mijn schouder heb en in een half-staande, half-hurkende houding verkeer voel ik me iets minder rustig dan de vorige keer. En als hij een beetje bij komt wil hij gelijk lopen waardoor hij me ontglipt, wat erin resulteert dat hij, als een koe die de wei in mag na maandenlang op stal te hebben gestaan, een rondje rond de eettafel stuitert.
Uiteindelijk heb ik ‘m weer te pakken en weet ik hem te kalmeren. Zodra de aanval over is is hij opvallend fris. En ik heb geleerd van de vorige keer dus ik loop gelijk naar de kast om een kuipje vlees voor hem te pakken wat hij met smaak opeet. Zijn waterbak vul ik bij en die drinkt hij ook leeg. Ik droog hem af met een handdoek en dirigeer hem naar zijn plaats zodat hij daar even kan slapen. Maar daarna begint hij te piepen. Roemer is een kooikerhondje dus we noemen hem ook wel eens ‘piepbeestje’. Meestal betekent het piepen dat er een speeltje buiten bereik ligt maar nu kan ik niets anders verzinnen dan dat hij nog meer honger heeft. Gelukkig hebben we nog een heleboel lekkers in de kast dus open ik een blik met stukjes kip voor hem en doe dat in zijn bakje. Hij ruikt eraan en likt zijn lippen af maar begint daarna gelijk weer te piepen.
Ik besluit om even snel naar boven te lopen, een joggingbroek aan te trekken en dan bij hem op de grond te gaan zitten. Stel dat hij een aanval voelt aankomen of pijn heeft omdat hij van de bank is gevallen? IMG_20150222_123634
Als ik weer beneden kom staat Roemer me onderaan de trap op te wachten. Hij kijkt een beetje schuldbewust. Maar hij is wel opgehouden met piepen. Als ik binnenkom zie ik waarom: op zijn handdoek ligt een flinke drol. Dat was er dus.
Deze ontdekking is niet alleen voor Roemer maar ook voor mij een hele opluchting.  En volgende keer dus kuipje vlees geven en daarna even mee naar buiten nemen. We leren het wel.

Read Full Post »

Het is zondagmiddag en Arjo is net de deur uit om te gaan hardlopen in de duinen. ik zit op de bank met een kop thee en een stapel boeken over de Gouden Eeuw. Als de thee op is rol ik mijn yogamat uit. Maar voordat ik daar aan toe kom hoor ik Roemers nageltjes op een rare manier over de vloer krassen en zijn kop beweegt alsof hij in een rap tempo naar denkbeeldige vliegen aan het happen is.
Oh, hij krijgt een epileptische aanval. Twaalf weken eerder (ook op zondag) kreeg hij er voor het eerst één, dus ik weet wat ik kan verwachten. Gelukkig staat hij vlak bij zijn ‘plaats’ (een postzak gevuld met kussens) zodat hij daar op neer ploft. bijna tegelijkertijd raakt de zak doorweekt: hij laat zijn plas lopen. Ik plaats mijn handen op zijn schouder zodat hij een beetje stil blijft liggen en verschuif hem een beetje als hij door het schokken met zijn neus tegen de poten van een tafeltje dreigt te komen. ‘Rustig maar jochie’, zeg ik tegen hem. Het scheelt dat ik zelf ook rustig ben dus wie weet gelooft hij me ook.
Voor mijn idee komt hij sneller bij dan de vorige keer en in een soort Cobra-houding (voorpoten uitgestrekt, achterpoten nog plat op de vloer) hijgt hij wat na, het schuim nog op zijn bek. Hij wil lopen maar zijn achterpoten werken nog niet mee. Zijn broek (de haren aan zijn achterpoten) is nat van de urine. Ik zit naast hem en kriebel hem over zijn borst, daar wordt hij rustig van. En hij kijkt me moe aan. Zijn ademhaling voel ik kalmer worden en het duurt niet lang of hij staat op en loopt naar zijn drinkbak. De vorige keer had hij ook dorst maar toen duurde het langer voordat hij goed kon lopen.
Omdat hij in zijn etensbakje snuffelt vermoed ik dat hij honger heeft dus ik geeft hem een klein handje brokjes, die hij opeet. Intussen haal ik de kussens uit de postzak en kijk ik wat er nat is, dat breng ik naar boven en stop het in de wasmachine. Als ik weer beneden kom zit Roemer verbaasd op de overgebleven kussens. hij kijkt alsof hij zeggen wil: ‘Ik moet wel wennen aan deze nieuwe inrichting’. Roemer
Terwijl ik yoga doe wil Roemer steeds bij me op de mat, maar hij stinkt zo… Ik ben blij als vriend thuiskomt en hem onder de douche zet (ik kan zelf niet met Roemer de trap naar de badkamer op). Als vriend ons hondje naar appels geurend beneden heeft gezet gaat hij zelf nog even in bad. In smeer boterhammen voor ons, zet ze op de salontafel en zoek daarna een nieuw boek van mijn inmens hoge stapel. Achter me hoor ik een raar gesmak. Roemer heeft een boterham met cranberrypaté in zijn bek. En ik zie dat er van een andere boterham een plak worst ontbreekt.
‘Los!’ roep ik. Maar hij doet het niet. Dit is hoogst ongebruikelijk. Ik moet zelfs mijn vingers in de hoeken van zijn kaken steken om de boterham te kunnen loswrikken.
Het stelen van een boterham mag dan heel normaal gedrag zijn voor een hond, dat is het niet voor Roemer. Hij is duidelijk nog even zichzelf niet.

Read Full Post »

Ik loop met om mijn éne schouder een tas met nasi van de toko en om mijn andere arm mijn handtas (borsa in het Italiaans, zover ben ik al) en in mijn hand de riem van een onwillige hond op weg naar huis. Ik moet een beetje opschieten want ik moet die nasi opwarmen, eten en goed mijn tanden poetsen voordat ik zo naar de tandarts ga. En zoals altijd is dít het moment waarop Roemer even uitgebreid zijn behoefte gaat doen. Laatste zakje van de rol ook nog, dus het is te hopen dat hij er niet twee etappes van maakt zoals hij in het bos steevast doet.
Maismeelzakje erom en even een straatje om om het warme pakketje in een vuilnisbak te kunnen deponeren. We hebben er flink de pas in en willen een slenterende vrouw met larvenbak passeren als haar kleuter (die ze dus ook nog heeft) de weg voor ons verspert en ‘howwntje’ roept terwijl zijn handen als grijparmen richting Roemer gaan. Ik verwacht nog half dat ze de zin zegt die ik tegen Roemer zo vaak bezig ‘Ga eens opzij, laat die mevrouw er eens door’, maar niets van dat al. Dan maar via de straat een boog om het koter heen, maar het ergert me dat sommige mensen te lui zijn om hun kind op te voeden. Als je daar geen energie aan wil besteden, begin er dan ook niet aan.

Ga eens weg met die grijphandjes!

Ga eens weg met die grijphandjes!

Ik gooi de dampende drol in een groene bak en draai me om. Na een halve straat komen we het kind weer tegen en het blokkeert weer de hele stoep. De grijpgrage handjes gaan weer richting hond en weer zegt moeder niets. Ik denk bij mezelf: ‘ga eens uit de weg en hou je klauwen bij je’, maar ik zég: ‘dat lijkt me geen goed idee’.
En nu komt er wel geluid uit moedertjelief: een gepikeerd ‘nou zeg’. Dat is dan mijn beloning voor het wijselijk niet zeggen wat ik denk. Het is ook nooit goed.
Nou prima domme doos, als jij je kind wil leren dat hij zijn grijpgrage klauwtjes naar een onbekende hond uit mag steken dan leer ik mijn hond dat hij zulke kinderen mag bijten. Of beter nog: zulke ‘moeders’, om te voorkomen dat ze kinderen produceren die een gevaar zijn voor de samenleving omdat hen niet geleerd is wat dom gedrag is. Darwin zou het begrijpen.

Read Full Post »

Hondje

Ik hoor hem al als ik nog aan de balie sta waar het boek, dat uit een andere bibliotheek is gekomen, op mijn pas wordt gezet. Een hoog klagelijk geluid. Hieuw, hiew, hieuw HIEUW. Alsof hij ‘hier, hier, hier, hier ben ik, je bent me vergeten’, wil zeggen. Door de grote glazen ramen zie ik hem zitten: het is een markiesje en hij heeft een rood tuigje om. Markiesjes lijken veel op kooikerhondjes maar zijn net iets kleiner. En zwart, vaak met ergens een wit plekje, vaak op de borst.
Lieve, pientere hondjes, maar dit snapt hij niet. En ik kan hem geen ongelijk geven: ik snap het ook niet. Hij mag de bibliotheek niet in. En dat vind ik op zich al raar: wat denken ze dat hij daar gaat doen? Boeken opeten? Tegen de stellingen plassen? En drol draaien in de voorleeshoek? Of vermoeden ze dat hij in dat tuigje een schaar heeft zitten en dat hij alle plaatjes van leuke teefjes uit de encyclopedie gaat knippen? Het is me een raadsel: gillende kinderen zijn geen probleem, maar de hond moet buiten blijven (terwijl hij in boekhandels, waar ze de boeken ook nog moeten kunnen verkópen, gewoon welkom is).

Wat? Ik mag de bibliotheek niet in? Maar ik wil een cursus aporteren gaan volgen!

Wat? Ik mag de bibliotheek niet in? Maar ik wil een cursus aporteren gaan volgen!

Maar wat ik nog vreemder vind dan dit verbod is het feit dat iemand zijn lieve hondje ook aan een fietsenrek bindt en de bibliotheek in gaat. Je laat je baby toch ook niet allen buiten liggen? En voor een hond is het nog veel erger want die heeft er ook echt lást van dat hij alleen gelaten wordt. Het Hieuw, hiew, hieuw HIEUW gaat me dan ook door merg en been als ik langs hem loop. Arm hondje. Eigenlijk zou ik hem willen aaien en hem de hondenkoekjes willen geven die ongetwijfeld in mijn tas rondslingeren, maar dat moet je natuurlijk niet doen met een onbekende hond. Misschien is hij bang en bijt hij en misschien mag hij wel helemaal geen koekjes. En wellicht denkt de baas (die hem hopelijk vanachter het raam goed in de gaten houdt) dat ik hem wil stelen. dat zou dus mijn ergste nachtmerrie zijn: dat iemand mijn hond steelt.
Hu, niet aan denken, snel doorlopen en in gedachten een aai naar het hondje sturen. En dan kom ik langs de dierenwinkel. Op koningsdag is ons eigen beste vriendje jarig. ‘Ik stel voor dat we hem gruwelijk verwennen’, zei vriend. Dat gaat vast lukken, ik heb mijn schuldgevoel over andermans hond afgekocht.

Read Full Post »

Older Posts »