Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘konijn’

dierenpraktijken-2015-winter (1)

Read Full Post »

Ze was slechts twee handjes vol en woog minder dan twee kilo… Maar haar persoonlijkheid was veel groter dan dat. Daarom vandaag een oude column uit Dierenpraktijken over Pippa.
dierenpraktijken-2013-herfst

Read Full Post »

Ze sloopte mijn yogamat, hapje voor hapje, vrat aan het onderstel van onze bank, joeg Roemer soms de stuipen op het lijf door ineens naast hem op de bank op te duiken als hij sliep. Op schoot zat ze bijna nooit, en áls dan meestal bij vriend. Die enkele keer dat ze bij mij zat vond ze mijn dekentje zo prettig dat ze er gelijk even een plasje op deed. Haar tandjes scherpte ze aan de door ons mooi blauw geverfde muren (die nu dus witte plekken hebben) en in de tuin groef ze tunnels waarvan wij het vermoeden hadden dat ze uitkwamen in Nieuw-Zeeland. En als ze bij vriendin Marieke logeerde ruilde ze met diens katten van plaats: kat in het hok en Pippa parmantig op de bank.
In mei waren we bij de dierenarts voor haar jaarlijkse prikje en zeiden wij dat ze met haar 6 jaar ‘toch al aardig op leeftijd’ was maar de dierenarts vond van niet: konijnen kunnen veel ouder worden en ze was kerngezond. ‘Oh nee hè’, grapten we nog tegen elkaar. De aanschaf van een écht mooie bank konden we dus nog wel even uitstellen als zij voorlopig nog rond zou blijven lopen. IMG-20120911-WA0000
Maar twee dagen geleden deed ze ineens ‘raar’. Nu doet ze op zich wel vaker raar, maar dit keer was het anders dan anders. Ze had net haar wc losgetrokken van haar hok (niet zo raar voor haar doen) en zat er een groot deel van de dag amechtig in (wel raar). Het viel me op dat ze sowieso heel snel ademde en haar neusje in de lucht stak. Bovendien (en dit was het állerraarst) wilde ze ’s avonds de hele tijd bij mij op schoot zitten. Ook als ik haar even naast me zette als ik naar de wc wilde sprong ze alweer terug op mijn schoot voordat ik kon opstaan. Dus de volgende dag maar even met haar naar de dokter.
Die heeft een foto gemaakt. De foto was niet mooi en ook niet leuk, zoals die Marieke me stuurde tijdens vakanties. Pippa had kanker. Het (waarschijnlijk) enige konijn ter wereld aan wie ooit een boek is opgedragen is niet meer.
Dag Pipje.

Read Full Post »

Boos

Ik ben een beetje boos op Roemer maar hij weet zelf allang niet meer waarom. Ik betrap me erop dat ik veel minder geduld met hem heb dan anders. Zodra het mooi weer wordt en ik een paar dagen het volgende ritueel heb gevolgd: beneden komen, ontbijt maken, ontbijt opeten, uurtje werken en dan een uurtje buiten zitten, volgt hij me steevast als ik de keuken in ga. Ook al regent het en doet een harde wind de ramen in de sponningen trillen: Roemer loopt mee de keuken in en gaat daar naar de tuindeur staan wijzen. Ook als ik dus even door de keuken naar het toilet loop, of even snel een kop thee wil zetten terwijl ik druk bezig ben met schrijven.
En vervolgens wil hij de keuken niet meer uit. Dan sta ik daar, met in de ene hand de keuken/woonkamerdeur en in de andere (eventueel) een dampende kop thee. ‘Roemer, ga eens woonkamer’. Hond wijst naar tuindeur. ‘Roemer, woonkamer’. Hond wijst nogmaals. ‘ROEMER, WOONKAMER, NU!”. En dat dan dus meerdere keren per dag.
Vandaag brul ik gelijk ‘ROEMER, G%V^#RRD*MME, WOONKAMER!’ Oeps, ik heb een wat kort lontje, blijkbaar. Hondje merkt het ook want hij poogt steeds om zijn kop in mijn hand te leggen, ‘wij zijn vriendjes, toch?’ Maar het maakt me een beetje kriegel.
Het was vriend ook al opgevallen toen hij gisterenavond thuis kwam: ‘Wat is hij onderdanig. wat is er gebeurd?’
‘Pippa heeft een slapende hond wakker gemaakt’, zei ik. Blijkbaar leren kleine konijntjes niet dat dat heel onverstandig is.
Al van kleins af aan kan Roemer grommend of blaffend wakker schrikken, dan verdwaasd om zich heen kijken (met een Elvisbek) en zich, als hij mij of vriend ziet, realiseren dat alles goed is. Toen hij laatst een keer van mij schrok, omdat ik blies, stoof hij zó snel op dat ik dat moest bekopen met een tand door mijn lip.
En gisterenavond lag hij dus naast me op de bank te slapen toen Pippa er ook op sprong, en daar schrok hij zo van dat hij haar greep. Tenminste, ik denk dat dat is wat er gebeurde, want ik keek pas op toen ik gegrom hoorde. Niet even een waarschuwend grommetje, maar de grom die ik ook wel eens hoor als het menens is in het park en hij even moet laten zien welke jonge hond er toch écht de baas is. Ik schreeuwde iets, Roemer liet los, plukken haar vlogen door de lucht en Pippa spurtte naar haar hok. Vervolgens stuurde ik Roemer ‘karretje’ (hij slaapt in zijn fietskarretje dat aan de andere kant van de kamer staat) en bekeek ik de schade.

Toen was alles nog koek en ei

Toen was alles nog koek en ei

Pippa heeft een kaal plekje. Of dit nu komt omdat hij haar echt beet of dat hij alleen haar vacht in zijn bek had toen ze wegrende weet ik niet. Het plekje is wel rood en blijft misschien altijd wel kaal. Maar ze heeft geen pijn want ze geeft geen kik en we mogen haar daar gewoon aaien. Ook kruipt ze niet weg in een hoekje en een dag later mag Roemer haar vacht weer aflikken. Zij is het blijkbaar ook allang weer vergeten.
Nu wij nog.

Read Full Post »

Column Dierenpraktijken winter 2011

Een column voor het blad Dierenpraktijken winter 2011

Read Full Post »

Column Dierenpraktijken 'Op kamers'

Read Full Post »

Column voor Dierenpraktijken zomer 2013

Elk kwartaal verschijnt er een door mij geschreven column in Dierenpraktijken. Lees hier de column van afgelopen zomer over Pippa en haar Pip-hoekje

Read Full Post »

Roemer is nu anderhalve week bij ons thuis. Om te zeggen dat we er aan gewend zijn, gaat wat ver, dat zou betekenen dat we het ‘normaal’ vinden om een pluizige stuiterbal in huis te hebben. Maar we beginnen in een ritme te komen.
Roemer is een schande voor zijn ras want hij is gek op kinderen (Kooikers staan er-misschien niet terecht- om bekend dat ze daar niet zo heel dol op zijn), maar eigenlijk vindt hij alles leuk. Iedereen die in huis komt wordt enthousiast begroet. En als het aan hem ligt iedereen die op straat langsloopt ook. Inmiddels kennen we alle kinderen en bejaarden uit deze buurt, want die nemen de tijd om te aaien en even een praatje te maken. Een tip voor iedereen die zijn buren beter wil leren kennen: neem een pup. Ze kennen je binnen de kortste keren bij naam. En anders je hondje wel.
Kinderen willen weten hoe oud hij kan worden (we hopen 14 jaar of nog ouder), volwassenen vragen wat voor een ‘merk’ dit nu is (een Kooikerhondje) en gokken soms op Sint-Bernhard of vragen of het een speelgoedhondje is (Ja, en als we straks thuis zijn is het batterijtje leeg).
Maar de meest gestelde vraag van vrienden en familie is ‘Hoe gaat het met Pippa?’  Want tja, ons konijnenmeisje was gewend om het enige dier in huis te zijn en de bank alleen met ons te hoeven delen.
En ik kan jullie vertellen, ze neemt het aardig rustig op. Verdraagzaam. Misschien wel iets té verdraagzaam. Ze stampt niet (teken van irritatie) als hij haar door de kamer achterna zit (ze geeft zelfs geen kik als hij daarbij in haar oor hapt) en ze valt niet naar hem uit als hij zijn kop in haar hok steekt. Maar stiekem hadden we dat toch iets liever. Dat ze grenzen aan zou geven. Nu moeten wij steeds ‘nee’ zeggen als Roemer wil kijken hoe Pippa woont en rennen er om de haverklap twee dieren onder de salontafel door, waarvan minstens één er straks niet meer onder gaat passen.
Gisteren hoorde ik haar al een beetje grommen toen ze veilig dacht te zijn onder de bank en haar ‘broertje’ er ook onder schoof. En vandaag was dan toch de maat vol voor Pippa. Ik weet niet of het lag aan het feit dat ik, naast de vele die ik al had, van Arjo een boek over honden kreeg (Marley and me) of omdat zíj jarig was en Roemer ook een cadeautje kreeg van Marieke, die worteltjestaart kwam eten, maar Pippa zette er haar tanden in. Niet in Roemer. Niet in mij. En ook niet in de worteltjestaart. Maar in mijn nieuwe boek.
In een heel kort onbewaakt ogenblik is het gebeurd. Ze heeft haar tanden in de kaft gezet en de flinters papier naast het boek op de bank achtergelaten. Dat had ze al ruim een jaar niet meer gedaan, boeken aanvallen….
Boodschap begrepen, ze krijgt meer aandacht. Als Roemer slaapt, gaat de bench dicht en ga ik met Pippa buiten spelen. En nu neem ik een puntje taart op haar 2everjaardag!

Hap! Zei Pippa...

De maat was vol...

Read Full Post »

Vriend en ik zitten in de auto (zíjn auto inderdaad) en horen op de radio dat de gemiddelde Nederlander 4½ uur per week zoet is met gamen. Vorig jaar was het nog 3 uur per week. Dat is vooral te danken (of te wijten, kies zelf maar) aan het feit dat je nu ook games kunt spelen via sociale netwerken zoals Hyves en Facebook waardoor mensen op andere momenten zijn gaan gamen. “Het  aantal uren is hoger geworden omdat mensen dit doen naast de uren die ze al besteedden aan gamen,” zegt de deskundige.
Vriend trekt zijn ‘ja dûh! hoofd’. “Oh echt? Dus ze kunnen dat niet tijdens dezelfde uren doen?”
“Vrouwen misschien wel,”denk ik stiekem. Maar volgens mij bedoelt ‘de deskundige’ vooral dat mensen in de baas z’n tijd FarmVillen via Facebook om vervolgens thuis verder te gaan met World of Warcraft. En dat terwijl hun aubergines rijpen…
Voor wie het nog niet kent: FarmVille is een spel waarbij je een boertje of boerinnetje bent met een eigen lapje grond waarop je groente en fruit kunt verbouwen. Als je dat goed doet verdien je geld om boerderijtjes, tractors, hekken en nog meer meuk te kopen. Het is belangrijk dat je buren (vrienden die ook spelen) hebt, want die geven je bomen en dieren voor op je land en verzorgen bij afwezigheid je planten. En ik geef toe, ik was ooit een FarmVille-verslaafde met een enorme plantage met daarop een villa, kasteel en cottages in alle kleuren voor mijn vrienden. En ja, ik ging ook nog even snel mijn koffiebonen oogsten voordat ik naar bed ging.
Maar ik  ben van mijn verslaving af, en dat zonder praatgroepen met droge donuts of een baas die dreigt me op straat te gooien als ik niet ophoud met het rooien van virtuele paprika’s. Sterker nog, ik ben zo ongeveer verlost van mijn verslaving sinds ik eigen baas ben. Het wondermiddel? Ik heb een IRL (in real life) tuintje. Eentje met echte aardbeien en bloemetjes, een olijfboompje en een flinke bos lavendel. Ik hoef nu niet steeds op mijn horloge te kijken of er al geoogst moet worden maar er moeten wel slakken gevangen worden, er moet water gegeven worden en klimplantjes moeten een handje worden geholpen. Bovendien kijk ik elke morgen hoe hoog mijn zaaigoed al opgeschoten is.
Net als op FamVille zijn in het IRL tuintje buren erg belangrijk, zo zorgde mijn buurvrouw voor onze plantjes toen we een paar dagen naar Barcelona waren en gaf ze me van de week (over de schutting!) een paprika zaailing. Het duurt vast een heeeele tijd voordat dat een volwaardig plantje is, maar als het lukt is de kick wat mij betreft wel dubbel zo groot als bij een computerspelletje.
Eén ding is echter wel wezenlijk anders dan bij FarmVille: de konijnen in het computerspelletje nemen nooit een hap uit je plantjes…. Iets wat ik Pippa maar niet af schijn te kunnen leren.

Read Full Post »

Older Posts »