Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘trouwen’

Sinds ik getrouwd ben krijg ik regelmatig post op de mat met de naam van mijn schoonzus erop. Dat zit zo: wij hebben dezelfde voornaam. Nu heeft zíj officieel sinds haar huwelijk de achternaam van haar man, maar op Facebook heet ze gewoon ‘Kim Hooimeijer’. Dus elke keer als ik post zie met de naam ‘Kim Hooimeijer’ erop denk ik ‘hè, dat is voor mijn zus’. Het duurt serieus even voordat het kwartje valt.
Van al mijn getrouwde vriendinnen hebben alleen degenen die géén goede band met hun vader (of ouders) hebben, hun achternaam veranderd in die van hun man. Diverse artikelen in bladen als Opzij hebben mijn generatie gewaarschuwd:  het veranderen van je achternaam is slecht voor je carrière. In mijn geval is dat nogal een open deur: ik heb inmiddels vijf boeken op mijn (eigen) naam staan.
Wel heb ik, net als de vriendin die mijn ceremoniemeester was, de naam van mijn echtgenoot achter de mijne geplakt. Ik gebruik zijn naam niet (behalve soms als ik ergens iets reserveer voor ons beiden), maar op deze manier horen we iets officieëler bij elkaar. Ik zou het logisch hebben gevonden als hij hetzelfde had gedaan, maar dat zat er niet in, helaas.
Maar zo heet ik in ieder geval hetzelfde als mijn kind, mochten we dat ooit krijgen. We zijn het over achternamen wat dat betreft niet zo eens. Ik zou het veel logischer vinden als kinderen de achternaam van hun moeder krijgen, maar dat ziet de echtgenoot niet zo zitten. Daarom pleit ik ervoor om ’t op z’n Deens te doen: Bergshoeff-Hooimeijer. Zo heet ik immers ook al (heel officieel dan) en dan zijn we geen van beiden ‘weggestreept’. Zo zou dat namelijk voor mij voelen als een kind alleen de achternaam van mijn man zou hebben. Dan zit er niets van mij ‘in dat kind’.
Nu las ik alleen een artikel in NRC waarin staat dat dat helemaal niet mag. Je mag in Nederland slechts de achternaam van één van beide ouders meegeven. Wat een getrut. Hygge, de Deense levenskunst is toch zo in? Laten we dan in godsnaam, net als in Denemarken proberen een zo genderneutraal mogelijke samenleving te scheppen. Anders ben ik niet zo hygge. Scan_20151005 (4)klkrev2l

Advertenties

Read Full Post »

Voor onze huwelijksreis wilde ik graag naar een continent dat ik nog niet bezocht had. Slechts twee (Europa en Noord-Amerika) vielen er af, maar omdat we graag in september of oktober weg willen en het dan toch nog lekker warm willen hebben denken we (nou ja, ik vooral) al snel aan Afrika.
Op internet lees ik dat Ghana ‘Afrika voor beginners’ is. Een land dat alles heeft waar je bij het woord ‘Afrika’ aan denkt (safari, markten met exotisch fruit, verkocht door vrouwen in jurken met vrolijke print, stranden, cultuur en aapjes) maar zonder dat het ‘eng’ is. Reizigers die er al geweest zijn zijn unaniem lovend over hoe aardig de mensen er zijn en als ik het bij de bibliotheek geleende ‘Ervaar Ghana’ doorblader wordt ik behoorlijk enthousiast.
De echtgenoot houdt vooralsnog het hoofd koel en wil eerst wel eens weten wat dat allemaal kost. Daar kan hij vrij kort over zijn, ondanks dat de vliegreis nog geen 7 uur duurt kost het, zeker met een hotel erbij, te veel. En tja, we hadden net op 9 juni een vrij duur feestje gevierd, dus Ghana moest even wachten. 20160811_145101
Nou ja, die stranden zullen er volgend jaar nog wel liggen en de aapjes zullen ook niet massaal gaan emigreren omdat we nú niet komen, dus besloot ik om mijn tantrum op te schorten voor een betere gelegenheid. Maar ik had al wel een jurk met exotische print gekocht die over de knie viel (in Ghana is het ‘gewenst’ dat vrouwen hun lichaam dekken van hun middenrif tot over de knie. Het bedekken van de boezem is daarentegen weer optioneel).
‘Weet je wat dan wél weer goed te doen is?’, zei de echtgenoot die nog steeds zijn computer op schoot had. En toen noemde hij een bestemming uit 1000 en één nacht, een stad waar ik al jaren heel benieuwd naar ben, waar ik slippers met zo’n bandje om je tenen wil kopen,  kalligrafie wil zien, mijn handen met henna wil laten beschilderen en markten met enorme bergen met specerijen wil zien en ruiken.
Een stad waar die lange jurk alsnog goed van pas komt en waar ze Frans spreken. Onze voyage de noches (huwelijksreis) gaat naar Marrakech! We gaan maandag weg en het zal hier dus twee weken lang stil zijn… Vanaf 17 oktober kun je weer blogposts verwachten.

Read Full Post »

Ik ben weer terug van even weggeweest: op donderdag 9 juni ben ik getrouwd met deze mijnheer (hij had wel iets anders aan) en daarna zijn we met Roemer, broertjelief (mijn getuige) en diens vrouw naar Ameland geweest. En nu zijn we terug en bekijk ik met een doodmoeie maar tevreden hond aan mijn voeten naar de voorproefje-foto’s die onze lieve mooie neef Peter van der Wal (website:www.mgrmadhatter.com) me heeft gestuurd. Waaronder deze. 13441585_10154342158004040_1938025476_o

Read Full Post »

Het is zondagmiddag, we zitten op de bank en videoSkypen met ons neefje en nichtje. Om de feestvreugde wat te verhogen hang ik Roemer een bloemenslinger om die we die vrijdag hebben gekregen bij het roosterfeest van verloofde’s werk (roosterfeest is Nederlands voor barbecue).
‘Zo is Roemer nog schattiger.’ zegt neefje.
Verloofde legt uit waarom we Skypen: ‘Nadat mensen officieel getrouwd zijn door de ambtenaar geven ze elkaar vaak iets…’
‘Een kus.’, zegt neefje. Ik vind neefje nu ook vrij schattig.
‘Ik dacht al een beetje dat je dat zou zeggen, maar ze geven elkaar ook nog iets anders.’
Onderin het computerscherm zie ik zusje op haar hand wijzen.
‘Een ring!’
‘Precies, en vaak vragen ze dan een speciaal iemand om die te komen brengen. En wij zouden het leuk vinden als je zusje en jij dat zouden willen doen.’
Neefje’s ogen worden groter dan ze al waren en zijn mond staat in een wow-stand. Zijn arm maakt een gebaar alsof hij net een wonderschoon doelpunt heeft gescoord. Wij nemen aan dat hij het leuk vindt. Zusje reageert iets minder duidelijk maar die is na een dag zwembad ernstig aan haar bed toe. Terwijl zijn zusje wordt afgevoerd kletsen we nog wat door met neefje. Hij heeft even gekeken of er op zijn kamer nog iets te vinden was wat hij wilde laten zien maar daar was niks. Hij komt weer terug op de slinger van Roemer, dat dat ook mooi zou zijn voor een bruiloft.
‘Op de bruiloft krijgt hij iets anders moois om’, belooft vriend.
‘Gaat hij mee?’
‘Jazeker. Hij gaat mee naar het stadhuis en daarna brengt iemand hem even thuis.’
‘Ja dat is ook wel logisch want hij hoort er ook bij. Hij is ook familie’, zegt neefje.
Neefje snapt hetIMG_1992

Read Full Post »

Ooit, zo rond mijn 20e, woonde ik samen met een andere mijnheer. Hij was 11 jaar ouder dan ik en in de periode dat we samenwoonden waarde er een soort ‘trouwvirus’ door zijn vriendengroep. We waren bij zo’n drie, vier bruiloften samen te gast en nadat we uit elkaar waren waren we nog ieder apart te gast bij de bruiloft van een vriendin die ik heb ‘overgehouden’ aan onze relatie.
Bij bruiloften horen tegenwoordig ook vrijgezellenfeesten. Zo zijn we in die tijd een keer met een groepje naar Artis geweest waar we ook gepicknickt hebben. Dat was voor de eerste bruiloft, en dat was een origineel idee en een leuke dag. Voor een ander feestje kan ik me nog herinneren dat we (de vriendinnen van de jongens die bij elkaar op de HEAO hadden gezeten, want dat was de gemene deler van het groepje) bij elkaar kwamen om te bespreken wat we zouden gaan doen. Ik opperde bonbons maken en iemand suggereerde een les salsadansen. Mijn reactie was in de trant van ‘vergeet die stomme bonbons, laten we gaan salsadansen!’
Helaas had ik niet het overwicht dat ik later in het onderwijs op mijn leerlingen had want aan het einde van de avond werd er besloten tot bloemschikken.
Ik was daar even stil van. Wat bloemschikken betreft ben ik net Bert Visscher (het schikt me niet) dus ik zei ‘Sorry, ik kan niet. Ik ben 21.’ Of ik zei dat ik moest werken (ik had een zaterdagbaantje naast mijn studie) en dat ik me ’s avonds bij het eten wel bij hen zou voegen.
Twee weken geleden was het mijn beurt om het feestvarkentje te zijn. Ik was natuurlijk heel benieuwd wat mijn vriendinnen voor me hadden verzonnen maar met een balletjuf als ceremoniemeester en een ‘paardenmeisje’ als getuige vermoedde ik wel dat het iets actievers zou worden dan bloemschikken.
De eerste aanwijzing die ik kreeg was een mooie kaart met daarop een vogeltje met een hooggehakt schoentje in zijn snavel. ‘Heb je al een idee wat we gaan doen?’ vroeg één van mijn vriendinnen die in het complot zat. ‘Ja, op hoge hakken vogels aaien’, zei ik. Een paar dagen voordat het zover was kreeg ik het kledingadvies voor de dag: een jurkje en hoge hakken. Zouden we dan….
Ze kwamen me om 3 uur halen, op de fiets togen we naar een ruimte waar Pilates op het bordje naast de deur stond en toen ze hoorde dat ik niet wist wat we gingen doen zei de juf nog even dat er zo een paaldanspaal naar  binnen gereden zou worden maar ik trapte nergens in: we kregen salsa-les!
Tijdens het eten (tapas natuurlijk) vroeg ik mijn vriendinnen of er veel verschillende ideeën de revue hadden gepasseerd. ‘Ja’, zeiden ze, ‘we gaan zo nog bloemschikken.’
‘En mozaïeken!’
‘Servies beschilderen!’
Echt niet, we bestelden gewoon nog meer wijn. Olé DSCN0670

Read Full Post »

Bij het uitzoeken van een bruidstaart moet ik altijd gelijk denken aan een scène uit Cold Feet waarin Jenny monotoon en met Manchester-accent alle mogelijke smaken van een taart opnoemt voor Adam en Rachel en er dan aan toevoegt: ‘My advice: skip the carrot-cake. It’s a vegetable, nobody likes it.’
Nu komt mijn cake-lady niet uit Manchester maar wel uit Schotland. Maar van een afgeratelde lijst met opties was geen sprake, in plaats daarvan kreeg ik een lijst van drie (!) A4-tjes met mogelijke smaken en daarbij dan nog de toevoeging dat willekeurig welke ándere smaak we ook verzonnen, alles was mogelijk. Zo had ze van de week op verzoek een taart gemaakt met champagne-cake en een lychee-rozenvulling. Aan mijn gezicht ziet ze dat dat het voor mij in ieder geval niet gaat worden: ‘Oh, that wouldn’t be my choice at all either’, maar de foto’s zijn prachtig.
Ik vertel haar dat als ik zelf iets zou ‘moeten’ verzinnen dat ik dan waarschijnlijk op chocolate-chip-mint uit zo komen. ‘That’s one of my favourites too’, zegt ze. Op de lijst zie ik dat er al een sterretje staat bij de smaak die we al hebben besproken vóórdat ik wist wanneer ik zou trouwen: sinaasappel met chocola, dat is één van haar andere favorieten.
Cake-lady en ik hebben dus dezelfde smaak maar ik weet dat mijn smaak niet de gemiddelde is. Gelukkig kan ik, omdat de taart meerdere lagen heeft, meer dan één smaak kiezen.
’s Avonds spreek ik een vriendin en vertel haar over de drie A 4-tjes met opties. Zelf vindt ze chocoladetaart niet lekker. En al helemaal niet met sinaasappel (terwijl dat toch geen vegetable is…). Maar het allerviest vindt ze chocola met mint. Dat verbaast me niets want toen we klein waren zei ze al een keer tegen mijn moeder, die in een restaurant After Eight bij haar koffie kreeg ‘dat is vies’. Waarop mijn moeder zei ‘nee, dat vind je niet zo lekker’, maar vriendin wist het zeker ‘nee, dat is vies’.
Helaas is vriend het met haar eens, dus de chocolade-mint gaat het niet worden. Misschien moet ik er één vragen voor mijn verjaardag, een chocolade-mint-taart helemaal voor mezelf alleen. 12842514_1723453247868978_66920526_o

Cake-lady is overigens mijn buurvrouw en haar bedrijf heet Alice in sugarland en ze kan dus álles maken.

Read Full Post »

Onze bruiloft in juni zal in weinig opzichten traditioneel zijn. Geen sleep, geen sluier, geen kerk en geen mannen in zwarte pakken. De bruidegom gaat trouwens zelf op z’n prins Claus (geen stropdas). Maar aan één traditie wil ik me wel gaan houden, voor veel geluk moet ik op mijn trouwdag hebben something old, something new, something borrowed, something blue and a silver sixpence in my shoe.
Mijn ‘something old’ vond ik een aantal maanden geleden bij mijn vader thuis toen we op zoek waren naar de trouwring van mijn moeder (die we ook gevonden hebben, ik weet alleen nog niet of of ik die wil laten omsmelten om te gebruiken voor mijn eigen ring), het is een gouden hangertje met een diamantje erin en het is van mijn oma geweest.
Zij was de oma met wie we sinterklaasfeest vierden, bij wie we in de straat Sint-Maarten kwamen lopen en met wie ik toen ik groter was dagjes weg ging of gewoon bij in de tuin kwam zitten met mooi weer. De oma voor wie ik dit schreef.
Dit hangertje droeg ze vaak, vooral de laatste jaren van haar leven toen ze grotere, zwaardere kettingen niet lekker meer vond zitten. Vanaf juni zal ik ‘m dragen. En dat zou ze mooi hebben gevonden want, ondanks dat ze niet van voortrekken hield heb ik altijd geweten dat ik haar favoriete kleinkind was en toen ze overleed vertrouwde een vriendin van haar aan mijn moeder toe ‘Lina zei, ‘ik hou van alle kleinkinderen, maar met Kim, dat is bijzonder.”IMG_20160310_121204
Ik wilde ‘m eigenlijk dragen aan een kettinkje dat van mijn moeder is geweest maar daarvan was een schakeltje kapot en dat bleek niet te repareren omdat het geen edelmetaal was. Daarom heb ik samen met mijn vader bij edelsmid Henny Soesbergen een nieuw kettinkje erbij uitgezocht en nu ligt ie, schoongemaakt en wel, te glimmen in een doosje en te wachten op de dag dat ie er weer uit mag. Samen met something new, something borrowed, something blue en een silver sixpence.

Read Full Post »

Older Posts »