Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘onopgevoede kinderen’

Jaren geleden werkten mijn moeder en ik allebei in een winkel in de Haarlemse binnenstad. Allebei in een andere winkel, maar wel dichtbij genoeg om tijdens de lunchpauzes of als het heel stil was even bij elkaar te komen buurten en ‘the usual suspects’ te bespreken.
Een telkens terugkerend thema was het ‘die mevrouw-verhaal’. Je kent ze wel: ouders die te belabberd zijn om hun kind op te voeden en dan maar zeggen dat ze ergens vanaf moeten blijven ‘omdat de mevrouw van de winkel anders boos wordt’. Laat me er lekker buiten en voed je kind gewoon op, was ons standpunt. Mijn moeder vond het net zo stom als dreigen met ‘anders geeft Sinterklaas je de roe’.
Ik was al jarenlang ‘die mevrouw’ niet meer, maar een paar weken geleden werd ik weer eens ongevraagd in die rol geduwd. Ik stond bij de toko op mijn beurt te wachten terwijl een vrouw het doen van haar bestelling afwisselde met het zoeken van haar kleinkind (nee, dat schoot niet lekker op). Toen ze ‘m uiteindelijk had waar ze hem hebben wilde (in het zicht) ging hij op de vloer dweilen en met een doosje over de vloer heen en weer bewegen alsof het een autootje was. Maar dat begon blijkbaar al snel te vervelen want hij schoof het doosje een eind van zich af waardoor het middenin het gangpad kwam te liggen.
Toen de vrouw dat eindelijk opmerkte zei ze dat hij het op moest pakken ‘anders gaat die mevrouw erop staan’.
Dat leek me nogal stug aangezien ik A. allang gezien had wat er was gebeurd en B. ik toch al een minuut of 10 stilstond. Daarnaast vond ik het ook een nogal suffe opmerking want alles wat een verveeld (en vervelend) kind dan hoort is: ‘erop staan’.
Wat inderdaad nog geen 2 minuten later gebeurde: het jongetje stond met beide voeten op het doosje te balanceren en deze mevrouw dacht ‘ik bemoei me hier lekker niet mee, je zoekt het maar uit’.
Toen oma het eindelijk-tussen het inpakken van de boodschappen in- doorhad moest hij het doosje aan haar geven want anders gingen de balletjes misschien terug en konden ze er niet meer mee spelen (hè jammer, en hij had het nog wel zo verdiend). Het doosje ging in de tas, het kind begon Balletjes! BALLETJES! BALLETJES te blèren en gaf uiteindelijk zijn oma een mep. En al die tijd stond de eigenaresse van de toko geduldig te wachten met het wisselgeld in haar handen en heb ik mijn zwarte band eyerolling gehaald. 

Advertenties

Read Full Post »

Ik loop met om mijn éne schouder een tas met nasi van de toko en om mijn andere arm mijn handtas (borsa in het Italiaans, zover ben ik al) en in mijn hand de riem van een onwillige hond op weg naar huis. Ik moet een beetje opschieten want ik moet die nasi opwarmen, eten en goed mijn tanden poetsen voordat ik zo naar de tandarts ga. En zoals altijd is dít het moment waarop Roemer even uitgebreid zijn behoefte gaat doen. Laatste zakje van de rol ook nog, dus het is te hopen dat hij er niet twee etappes van maakt zoals hij in het bos steevast doet.
Maismeelzakje erom en even een straatje om om het warme pakketje in een vuilnisbak te kunnen deponeren. We hebben er flink de pas in en willen een slenterende vrouw met larvenbak passeren als haar kleuter (die ze dus ook nog heeft) de weg voor ons verspert en ‘howwntje’ roept terwijl zijn handen als grijparmen richting Roemer gaan. Ik verwacht nog half dat ze de zin zegt die ik tegen Roemer zo vaak bezig ‘Ga eens opzij, laat die mevrouw er eens door’, maar niets van dat al. Dan maar via de straat een boog om het koter heen, maar het ergert me dat sommige mensen te lui zijn om hun kind op te voeden. Als je daar geen energie aan wil besteden, begin er dan ook niet aan.

Ga eens weg met die grijphandjes!

Ga eens weg met die grijphandjes!

Ik gooi de dampende drol in een groene bak en draai me om. Na een halve straat komen we het kind weer tegen en het blokkeert weer de hele stoep. De grijpgrage handjes gaan weer richting hond en weer zegt moeder niets. Ik denk bij mezelf: ‘ga eens uit de weg en hou je klauwen bij je’, maar ik zég: ‘dat lijkt me geen goed idee’.
En nu komt er wel geluid uit moedertjelief: een gepikeerd ‘nou zeg’. Dat is dan mijn beloning voor het wijselijk niet zeggen wat ik denk. Het is ook nooit goed.
Nou prima domme doos, als jij je kind wil leren dat hij zijn grijpgrage klauwtjes naar een onbekende hond uit mag steken dan leer ik mijn hond dat hij zulke kinderen mag bijten. Of beter nog: zulke ‘moeders’, om te voorkomen dat ze kinderen produceren die een gevaar zijn voor de samenleving omdat hen niet geleerd is wat dom gedrag is. Darwin zou het begrijpen.

Read Full Post »

Wij kennen elkaar niet, tenminste, niet echt. Ik woon een straat verderop: schuin achter jullie dus. Heel schuin. En misschien hebben we elkaar wel eens gezien, maar dat zou ik niet weten. Gehoord heb ik je wel, en Sanne en Lieke ook. Zo’n beetje elke dag. Sommige stemmen dragen nogal ver moet je weten.
En ik maak me weleens zorgen: nog voordat de dag goed en wel voor mij begonnen is heb je al ruzie met je kinderen. Sterker nog: op een tijdstip waarop ik eigenlijk nog had willen slapen, een uurtje of half 8 in de ochtend, hoor ik je in je tuin tegen je kinderen schreeuwen. En ja, ik slaap met de ramen dicht. Resultaten uit het verleden enzo….
En ik vraag me af: is dat nou leuk? Is het nou leuk om vroeg in de ochtend al zo tegen je spruiten te krijsen dat de hele buurt kan meegenieten? Is het nou leuk om een hele zondagmiddag je kinderen in de tuin te laten gillen, urenlang, zodat de buren uit wanhoop hun tuin inclusief prettige stoelen verlaten om in een nabijgelegen park maar tussen de hondendrollen op het gras te gaan zitten? Ik weet dat ik het niet leuk vind, maar ja; ik heb dan ook niet voor die kinderen gekozen.
Oh ja: en waarom laat je, als je een hysterisch huilend kind naar haar kamer brengt de ramen van die kamer wagenwijd open staan? Dat je je kind straft als het lastig is, daar kan ik inkomen, maar waarom ook de buren? Ik heb als kind geleerd dat ik, als ik in de tuin was, een beetje rekening moest houden met andere mensen, zéker in het weekend want dat wilden mensen een beetje rust en naar de vogeltjes luisteren. Ik ben bang dat jouw ouders je dat nooit verteld hebben.
We krijgen namelijk alles al mee: ‘LIEKE, NIET MET JE FIETS NAAR BINNEN!’ en ‘SANNE, JE HANDEN ZIJN NET GEWASSEN, DUS NIET NU NAAR BUITEN!” Of andersom, en daarna nog gevolgd door respectievelijk een aantal keer LIEKE!! en SANNE!! En het is iedere keer hetzelfde. Wij kunnen het al invullen, dus jij waarschijnlijk ook. Dus waarom niet beginnen met: ‘Je mag best met je fiets spelen, maar hij blijft buiten, afgesproken?’ En ‘Sanne, ik wil dat je nu even je handen wast want we gaan zo eten. En als je daarmee klaar bent dan blijf je binnen, anders worden je handen weer vies.’ En als je niet luisteren dan zet je in geval A: de fiets op slot? in de schuur en in geval B kind op haar kamer (zonder eten). En bovenal: kalm. Zonder stemverheffing waaruit je onvermogen klinkt zeg je heel kalm: ‘Dit is niet wat we hadden afgesproken. Ik ben nu boos, dus je gaat even op je kamer zitten’ (met de ramen dicht).’ Het grappige van kalm blijven is dat het veel meer indruk maakt én besmettelijk is. Do as I say, don’t do as I do, werkt namelijk niet. Als je wil dat je kinderen stoppen met gillen en krijsen (en ik weet niet of jij dat wil, maar ik wel) dan moet je dat zelf ook doen. 20140602114829
Hoe ik dat weet? Ik heb ooit een klas vol kinderen gehad en daar hoefde ik nooit tegen te schreeuwen. Als ik wilde dat ze luisterden ging ik juist zachter praten, werkte heel goed. Met honden werkt het precies zo: als ik wil dat mijn hond kalmeert en stopt met blaffen dan ga ik niet tegen hem roepen en schreeuwen, maar juist heel rustig ‘kalm’ of  ‘nee’ tegen hem zeggen. Misschien een ideetje voor je kroost, een puppycursus? Daar leren ze ook veilig samen spelen, hopelijk zonder gillen en krijsen. Ik verheug me op een rustig pinksterweekend.

 

Read Full Post »