Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘lezen’

Vorige week werd ik door een vriendin getagged in een Instagram-bericht waarin een wereldwijde boekenruil werd voorgesteld. Daarvoor moest je een exemplaar van je favoriete boek kopen en dat opsturen naar een onbekende. Zelf zou je uiteindelijk een maximum van 26 boeken ontvangen: de lievelingsboeken van mensen van over de hele wereld.
Dat klinkt op zich allemaal best leuk, maar wat nou als je zelf een hardback koopt voor iemand en je krijgt een beduimelde paperback terug? Of je ontvangt een boek in het Russisch, of erger nog: een boek dat je al hebt?
En als ik zo in de boekengroepjes op Facebook en in de bestseller-lijsten kijk, lezen de meeste mensen vooral thrillers met het woord ‘meisje’ of een kleuterliedje in de titel. Niet echt iets waar ik mijn Orange Prize winnaressen voor aan de kant leg.
Maar mijn grootste bezwaar zat ‘m in het woord ‘lievelingsboek’. Aan iemand die ongeveer 120 boeken per jaar leest vragen wat haar lievelingsboek is is net zoiets als aan een moeder vragen wat nou haar lievelingskind is. Bovendien weet ik maar al te goed dat wat voor de één het neusje van de zalm is, voor de ander bagger met of zonder rietje is (zie die bestsellerslijsten). Jarenlang was ‘The book of lost things’ mijn lievelingsboek, maar dat kan ook te maken hebben gehad met de omstandigheden waarin ik het boek kreeg. ‘The signature of all things’ vind ik prachtig, maar is niet geschikt voor mensen die van fast paced thrillers houden. Margaret Atwood is mijn favoriete auteur, maar ik moet wel iets meer van jou en je interesses weten voordat ik je ‘The heart goes last’, ‘Alias Grace’ of ‘The Handmaid’s tale’ aanbeveel.
Het is net als met de hoofdpersoon in ‘De boekenapotheek aan de Seine’: ik wil van je weten wat jij wil van een boek. Wil je lachen, wil je huilen of wil je iets leren? Pas dan weet ik of ik je ‘Life of Pi’ of ‘Life after life’ moet aanraden.
Ik heb besloten om niet mee te doen aan de boekenketting, waarschijnlijk zou ik uit pure wanhoop ‘Ronja de roversdochter’ opsturen. Misschien zelfs in het Zweeds… 

Advertenties

Read Full Post »

Eén van de fijnste dingen aan lezen is dat je om de wereld kunt reizen zonder je bank te verlaten (en dus ook geen last krijgt van reizigersziekte, blaren of heimwee). Daarom heb ik voor een gelukkige winnaar een pakketje gemaakt waarmee je in 9 boeken rond de wereld reist. Deze boeken nemen je mee naar een weeshuis in Congo, op zoek naar een vader in Myanmar (Birma), in het spoor van een detective op IJsland, laten je aansterken na de Tweede Wereldoorlog in Zweden, naar de Jappenkampen in Indonesië, laten je verhalen horen over de Tibetaanse diaspora, dan deelnemen aan een lugubere roadtrip door Syrië en laten je kennismaken met een wonderlijk paard in Duitsland (Berlijn). Het pakket bevat een aantal Libelle Bookazines, twee Dwarsliggers (beide erg handig voor als je ook écht op reis gaat want deze boeken nemen weinig ruimte in en wegen niet zo veel) en drie hardcovers.
Wat moet je doen om te winnen? Niet zo heel veel, reageer hieronder en vertel waarom je deze doos graag wil winnen. Je mag ‘m natuurlijk ook voor iemand anders (willen) winnen. Iemand die niet op vakantie gaat bijvoorbeeld. Ik verstuur de ‘Reis om de wereld in 9 boeken’ binnen Nederland via Kiala. Als je wint kun je het pakket ophalen bij een UPS/Kiala-punt bij jou in de buurt.
Oh, en mocht je dat nog niet doen, dan zou ik het heel leuk vinden als je ‘Kim in de pen’ leuk vindt op Facebook 😉

Het lootje is getrokken: Marcel mag om de wereld reizen met 9 boeken. Veel leesplezier! Voor alle anderen: niet getreurd, eind april verloot ik weer een doos vol boeken.

Read Full Post »

Volgens de overlevering komt de naam van de staat Idaho van een Shoshoni (een native American taal)- chant die schat van de bergen betekent, maar in de roman met de gelijknamige titel valt een ander etymologisch verhaal te lezen. Terwijl er werd vergaderd over de naam voor een nieuwe staat, speelde een man met de dochter van vrienden. Het meisje, Ida, hoorde daar helemaal niet te zijn, en toen ze een kamer in dreigde te lopen waar het congres vergaderde riep hij haar terug: ‘Ida, ho!’
De gedelegeerden hoorden zijn uitroep en vroegen hoe hij aan zo’n mooi woord kwam. Hij antwoordde dat de Shoshoni-stam dit elke ochtend canten, als groet voor de rijzende zon: schat van de bergen. Maar vlak voordat de naam voor de nieuwe staat officieel werd aangenomen kwam de leugen uit en werd in alle haast gekozen voor Colorado. Maar de man nam Idaho en de mooie leugen met zich mee. En zo werd de naam gegeven aan een stoomboot en niet lang daarna aan een meisje. De ouders dachten haar te hebben genoemd naar de Shoshoni naam voor de zon, maar in feite was ze via een omweg vernoemd naar dat andere meisje, het meisje dat door de gangen rende.
De tante van het meisje Idaho nam de naam mee naar het congres toen er weer een staat vernoemd moest worden. en dit keer lukte het: Idaho was een feit.

Als je dat al een mooi en poëtisch verhaal vindt, wacht dan maar af tot je de rest van het boek gelezen hebt. Het verhaal begint met Anna, een vrouw van halverwege de 30 die op een boerderij in het noorden van Idaho woont met haar man. Hij, Wade, is een jaar of 15 ouder dan zij en is aan het dementeren. Dat is deels erfelijk, zijn vader overleed toen hij nog maar in de 50 was en vlak bij huis verdwaalde, maar deels zal hij wellicht wíllen vergeten. Wade heeft namelijk enkele jaren vóór zijn huwelijk met Anna zijn beide dochters en vrouw verloren. Anna neemt het op zich om namens hem te herinneren, te reconstrueren en voor zover mogelijk contact te krijgen. 

Het verhaal ontvouwt zich langzaam, maar dat is juist fijn want dit boek wil je lang bij je houden. Toch gaat het tempo onherroepelijk omhoog zodra je het midden genaderd bent. En dat wil je alleen maar doorlezen.
Grote kanshebber voor de top 5 van de top 10 van beste boeken van dit jaar. (hier zie je de top 10 van afgelopen jaar)

Read Full Post »

Als Emma Watson zegt dat ik iets moet lezen, dan doe ik dat braaf, dus kocht ik ‘All about love-new visions’ van Bell Hooks dat één van de titels is die zijn geselecteerd voor de online leesclub ‘Our shared shelf’. ‘The handmaid’s tale’ maakt trouwens sinds kort ook deel uit van de selectie, hoe toepasselijk onder het huidige politieke klimaat…maar dat terzijde.
‘All about love’ is geen roman maar een verzameling van 13…tja, wat zijn het? Overpeinzingen, essays? De stukken zijn in ieder geval heel toegankelijk en verkennen elk een aspect van liefde.
Niet alleen liefde zoals we die kennen in de vorm van een romantische relatie, maar ook liefde die elk kind zou moeten ontvangen van ouders of opvoeders (en dat is dus iets anders dan verzorging), en liefde die de belangrijkste waarde in een samenleving zou moeten zijn. Vooral dat laatste punt maakt het boek heel erg actueel (terwijl het uitkwam in 2000). In een samenleving waarin leugens en pesterijen aan de orde van de dag zijn en beloond worden met het presidentschap zou iedereen dit boek moeten lezen, maar met name opvoeders en therapeuten zou ik het aan willen raden. Tijdens het lezen heb ik met regelmaat de neiging moeten onderdrukken om heel hard ‘ja! precies!’ te roepen. Bijvoorbeeld als ze schrijft dat als mannelijke auteurs liefde als thema kiezen daarom geprezen worden terwijl het als soft en zoetsappig wordt gezien als vrouwen er iets over schrijven, maar ook bij quotes als deze: ‘Since true love sheds light on those aspects of ourselves we may wish to deny or hide, enabling us to see ourselves clearly and without shame, it is not surprising that so many individuals who say they want to know love turn away when such love beckons.’
En vooral deze: ‘Many men, especially, often turn away from true love and choose relationships in which they can be emotionally withholding when they feel like it but still receive love from someone else. Ultimately, they choose power over love.’  Die mag wat mij betreft wel op een billboard. En dan weet ik nog wel iemand die dagelijks uitzicht op die tekst mag hebben 😉 

Read Full Post »

Vakantieboeken heb je in vele soorten en maten. Dwarsliggers en Libelle Bookazines zijn ideale vakantieboeken omdat ze zo makkelijk mee te nemen zijn. Tweedehands Engelstalige boeken die ik uit de ‘neem gratis mee’-kast van een winkel uit de stad haal, zijn ook ideale vakantieboeken want die kan ik in het hotel laten (dat is tenminste de bedoeling). En dan zijn er ook nog de mooi vormgegeven, spiksplinternieuwe boeken van de Oxfam-Novib-reeks die vakantieboeken mogen heten omdat ze je mee op reis nemen vanuit je luie stoel.
Van alle vormen van vakantieboek heb ik er een paar in een grote doos gestopt, en die doos kun je winnen.
Hoe maak je kans? Reageer hieronder en laat gelijk even weten of je ook in het Engels leest, zo niet, dan stop ik de Engelstalige boeken in een andere doos voor een volgende doos en vervang ik ze voor wat Nederlandstalige boeken.
Augustus is vakantiemaand dus zal ik voordat die begint een winnaar loten die de hele maand kan gaan vakantielezen.
Ik verstuur de doos via Kiala binnen Nederland of België. De winnaar (m/v) kan de doos dus begin komende maand ophalen bij het dichtstbijzijnde Kiala-punt. 

Read Full Post »

Voordat ik op vakantie ga, ga ik altijd even langs ‘A taste of home’, een winkel in de stad die Britse thee en snoep verkoopt en achterin de winkel een soort ‘ruilbieb’ heeft waar Engelstalige boeken staan die je mee mag nemen. Ik kies er daar dan een paar uit en dwing mezelf om de meegenomen boeken achter te laten op mijn reisbestemming. Dit jaar was dat het Senegambia Beach Hotel in Kololi, Gambia en dit waren de boeken die ik mee had:

Brick Lane-Monica Ali
Geestig geschreven verhaal over de 18-jarige Nazneen uit Bangladesh die wordt uitgehuwelijkt aan een 20 jaar oudere man die in Londen woont. Stond op de shortlist voor de Man Booker Prize.

The Gracekeepers-Kirsty Logan
Een dystopisch sprookje dat zich afspeelt in een wereld waar land schaars is (vanwege klimaatverandering en overstromingen), een meisje met een beer danst in het circus en er onder water meer leeft dan menigeen weet.
Het boek won in 2015 de Polari First Book Prize (awarded each year to a writer whose debut work explores the LGBT experience).
Deze young adult roman over de liefde tussen Toni en haar vriendin Gretchen leest als een trein. De overgang van middelbare school naar universiteit is niet de enige grote hindernis waar hun relatie mee te kampen heeft…

IMG_1241

The Bone People-Keri Hulme
Keri Hulme is van gemengde Maori en ‘Pakeha’ (Nieuwzeelander van Europese afkomst) afkomst. Voor dit debuut kreeg ze in 1985 de Booker prize. Het vertelt het verhaal van Kerewin die als een kluizenaar leeft in haar zelfgebouwde toren totdat ze op een dag, als ze thuiskomt van het vissen, een kind in haar huis ontdekt. Deze Simon wurmt zich haar leven in, waar ineens toch wel plaats blijkt te zijn voor hem en zijn adoptievader Joe.

Read Full Post »

De echtgenoot wil heel oud worden, ik niet. Ik zie het niet zo zitten om oud te zijn, ergens te moeten wonen waar je niet meer zelf mag bepalen wat je eet en wanneer je naar de wc gaat en vermanend wordt toegesproken als je niet gezellig mee wil kleuren met de andere bejaarden of niet ook naar ‘muziek op het plein’ wil kijken. En ik zie het al helemaal niet zitten om nog te leven als al mijn vrienden dood zijn.
Het eeuwige leven lokte me dus helemaal niet. Totdat ik in Blad bij NRC las over het kunstproject ‘The Future Library’. In Noorwegen is een bos te vinden waarvan de sparren nu nog maar twijgjes zijn. In 2115 zullen die boompjes echter boeken zijn. Boeken waarvoor de manuscripten nu net ingeleverd zijn. De Schotse kunstenaar Katie Paterson (*1980) bedacht het project als tegengif voor de zorgen die we ons maken over de toekomst van de planeet.
Elk jaar tot 2115 zal er een auteur gevraagd worden om een manuscript te schrijven dat in de toekomst uitgebracht zal worden. In totaal zullen er 100 boeken worden opgeslagen voor de toekomst. Onder de auteurs die meewerken aan het project zijn de namen van Margaret Atwood (The handmaid’s tale) en David Mitchell (Cloud Atlas en De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet) te vinden.
En dat irriteert me als een steentje in mijn schoen: er is dus ergens op de wereld een nieuwe David Mitchell en ik mag die niet lezen. Nooit. Tenzij ik 136 jaar oud word. En mocht ik zou oud worden, wie garandeert me dat ik dan nog lezen kan? Of printen ze die meesterwerken op het papier van die Noorse sparren als Grootletterboek? Vragen, vragen…de toekomst zal het leren maar ik ben bang dat ik het niet meer meemaak. Mocht jij ‘m wél lezen, laat je dan hieronder even weten of ie het wachten waard was?Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Older Posts »