Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘thriller’

Zoals dat gaat met series, die wil je binge-kijken. Dus ben ik in afwachting van de verfilming van het eerste Nina Borg-boek maar gelijk begonnen met het lezen van het tweede boek: ‘Een stille dood’. Geen titel (of omslag) waar ik normaal gesproken voor zou vallen, maar ik wist wie het geschreven hadden dus dook ik er vol enthousiasme in.
Op het omslag stond de wervende tekst ‘beter dan het eerste deel’, en daar wordt ik altijd heel sceptisch van, maar in dit geval loog de blurb niet. Het eerste deel was goed en origineel maar het tweede deel is nog een stuk spannender. ‘Een stille dood’ deed me denken aan de serie 24, qua snelheid, tijdsdruk en verschillende spannende verhaallijnen die tegelijk plaatsvonden en uiteindelijk allemaal bij elkaar kwamen.
In de periode haar man Morten twee weken op een booreiland verkeert zal Nina niet actief zijn voor ‘het netwerk’, de groep artsen en verpleegkundigen die illegalen helpt. Maar dan wordt ze gebeld door een zieke collega: of ze toch niet even langs kan bij een groep kinderen die een soort buikgriep lijkt te hebben. Zelf kan hij niet want hij is ook ziek. En wat doe je dan als je dochter toch niet met je praat en je zoon bij een vriendje logeert… Maar al snel blijkt dat het helemaal niet om buikgriep gaat. En wat heeft een Hongaarse rechtenstudent daarmee te maken? En de oude, gepensioneerde ambtenaar en zijn wereldvreemde vrouw? 20141221_174032
Net als het eerste deel leest de tweede thriller over Nina Borg lekker vlot en makkelijk weg. Ik hoop van harte dat Kaaberøl & Friis net zo beroemd en succesvol zullen worden als Sjöwall en Wahlöö en dat ze nog veel, heel veel boeken mogen schrijven. En wanneer beginnen de audities voor de serie?

Advertenties

Read Full Post »

Er zijn mensen die haast uitsluitend thrillers lezen, wat mij persoonlijk zonde van je tijd lijkt, en ik heb ook een vriendin die pertinent weigert om ook maar één bladzijde van een boek uit het genre tot zich te nemen. Dat laatste begrijp ik wel een beetje maar zelf ben ik nu eenmaal een literaire veelvraat: ik nuttig véél en om de kaviaar en sashimi beter te kunnen waarderen snaai ik af en toe een snelle snack tussendoor, zoals tijdens het weekend in Parijs. Zo’n Libelle Bookazine neemt makkelijk mee en als het dan ook nog een Scandinavische thriller is die zich afspeelt in Kopenhagen dan is dat prima gezelschap voor onderweg of voor die ene avond waarop ik mijn voeten niet meer in schoenen kreeg en dus op de hotelkamer bleef. Kopje Franse verveine-thee erbij en ik ben tevreden.
‘De jongen in de koffer’ is geschreven door het Deense schrijversduo Lene Kaaberbøl en Agnete Friis, van huis uit jeugdboekenauteurs en speelt zich deels in Kopenhagen en deels in Vilnius (Litouwen) af. Hoofdpersoon Nina Borg, verpleegkundige voor het rode kruis en werkzaam in een asielzoekerscentrum, haalt in het eerste hoofdstuk een koffer op van het station waar een jongetje in blijkt te zitten. Waarom heeft haar studievriendin haar gevraagd die koffer op te halen? Waar komt het jongetje vandaan en wat is er met hem gebeurd? En wie is de man die vlak na haar vertrek het kluisje waar de koffer in zat uit woede sloopt? de jongen in de koffer
Het eerste deel van de serie boeken over Nina Borg (ja: het is een serie!) is goed geschreven, leest vlot weg en kent een verrassende wending. Als Kopenhagen-liefhebber is het heerlijk om de scènes te lezen waarin Nina door de stad rijdt en de verschillende wijken worden beschreven (en ja: ook de wijken waarvan Mathilde, de eigenaresse van het appartement dat we via air b&b huurden, had gezegd dat we ze ’s avonds maar links moesten laten liggen). Ook is Nina een prettige hoofdpersoon zoals we ze die uit Scandinavische televisieseries ook kennen: geen naïeve vrouwen die toevalligerwijs met de misdaad in aanmerking komen maar een sterke vrouw die opkomt voor de zwakkeren in de samenleving en iets wil dóen en daarom het uitschot in de weg loopt. En natuurlijk is er ook in dit boek een man die voor de kinderen zorgt en hoopt dat ze nu eens stopt met dat gevaarlijke werk. Maar dat ziet er niet naar uit: er is al een tweede deel met de titel ‘Een stille dood’ (Et stille umærkeligt drab, klinkt toch beter vind ik) en het zal mij niet verbazen als er een televisieserie van wordt gemaakt….

Read Full Post »

Omdat ik niet van verrassingen houd had vriend mij verrast zónder het van tevoren aan te kondigen (dat werkt stukken beter) en kwam thuis met de blueray-box van ‘Bron/Broen/the Bridge’ seizoen 2. Dus zitten wij dagelijks te kijken naar die fijne serie die zich in Malmo en Kopenhagen afspeelt; een feest der herkenning. Voor vriend houdt het feest der herkenning niet op bij de locatie. Regelmatig hoor ik hem gniffelen en zegt hij ‘Dat ben jij!’. Nu deel ik met de Deense acteur die de gezellige babbelkous Martin speelt een voornaam, maar het is toch echt de Zweedse rechercheur die in beeld is als hij dat zegt. Juist ja, die met Asperger.
Het meest memorabele moment van het vorige seizoen was de scène waarin ze mee-at bij Martin en zijn vrouw en haar na het eten werd gevraagd of ze het recept wilde hebben: ‘Nee, want het was niet lekker’, was het antwoord.
Ik kan dus ook niet liegen. En al haal ik mijn kennis omtrent relaties niet púúr uit boeken ( Saga is gaan samenwonen en heeft boeken uit de bibliotheek gehaald over hoe dat moet), ik vind het soms best lastig om met mensen om te gaan. Om ze te snappen en om in te zien wat ze van mij willen. Zo hebben wij hier thuis en terugkerend fenomeen wat ik ‘de vraag achter de vraag’ noem. Geliefde stelt mij een vraag en ik wéét dat hij met die vraag eigenlijk iets anders bedoelt. Tenminste, dat weet ik nú; vroeger gaf ik hem gewoon het letterlijke antwoord op zijn vraag en kreeg een diepe zucht als antwoord. Tegenwoordig voel ik vaak wel aan dat er een vraag achter zijn vraag zit maar weet ik niet welke dat dan is.
Er zijn talloze voorbeelden waarvan me er op het moment slechts eentje te binnen wil schieten. Vriend ziet een foto voorbij komen op mijn screensaver (voor de mensen die mij ook op Facebook volgen: ja, de beruchte screensaver) en vraagt ‘Wie is dat?’
Ik, blij dat dit een duidelijke vraag is waarop ik een duidelijk antwoord kan geven: ‘Pedro Pascal’.Still-2-576x335
Vriend: ‘Maar wie is dat dan?’
Ik, aanvoelend dat dit misschien niet is wat hij wil, wijs naar het scherm en zeg licht aarzelend: ‘Nou…., dat.’
Toen zei vriend woorden die hij van de Here Jezus niet zeggen mag. En al helemaal niet hardop.
Het verschil tussen mij en Saga is dat ik ‘blokkeer’ als ik niet weet wat er van me verwacht wordt. Zoals wanneer vrouwen van een jaar of 60 een wandelwagen naar me toe draaien of met een stapel foto’s aan komen zetten en dan zeggen dat is de baby van die en die (vul hier de naam in van hun zoon of dochter die bij me in de klas of op tennisles heeft gezeten) en ik weet niet hoe ik moet reageren. Ik weet wel hoe ik níet moet reageren; vooral niet zeggen ‘dat interesseert me geen reet’, want dat is niet aardig.
Saga lost het zo op: als ze denkt dat iemand een grapje maakt dan lacht ze geforceerd waarna iedereen zich ongemakkelijk voelt. ‘Het was toch een grapje?’, vraagt ze dan aan collega Martin. Als die dan bevestigend antwoordt zegt ze ‘dan is het toch beleefd om te lachen?’ Dus zeg ik tegen de blije oma’s maar zoiets als ‘goh, gefeliciteerd’. Maar blijkbaar is het net zo gemaakt als de lach van Saga want de foto’s van het tweede kleinkind van de buurvrouw zijn me al bespaard.

 

Read Full Post »

Het is inmiddels echt zomer (we hebben in ieder geval al een aantal écht zomerse dagen achter de rug), dus voor de afwisseling werd het eens tijd voor een literaire thriller. En niet zomaar één; eentje uit de reeks van Oxfam Novib. En dus weer eens iets anders dan John le Carré, David Baldacci of Robert Ludlum. Tenminste, dat denk ik, want van geen van allen heb ik ooit een boek gelezen. Wel van Parker Bilal. ‘Engel van de stad‘ (vertaling van Dogstar Rising) is een boek uit een reeks thrillers over privédetective Makana. Makana is een voormalig politieagent van Soednese afkomst die in Caïro woont en werkt.  In dit deel wordt hij in de arm genomen door de eigenaar van een reisbureau die een vreemd dreigbriefje heeft gekregen. En dan zijn er ook nog de afschuwelijke kindermoorden die de stad opschrikken en de regelmatige verschijning van een engel die door sommigen gezien wordt als het kwaad en voor anderen een symbool van hoop is. Een koptisch-christelijke vrouw die werkzaam is bij het reisbureau is van mening dat de brieven, ja het waren er méér dan één, voor haar bedoeld zijn, maar waarom? En wat moeten we denken van de pater met zijn boksschool en waarom krijgt een vrouw, wiens zoon-die journalist was- uit het raam is ‘gevallen’, zomaar een wasmachine thuisbezorgd. IMG_20140626_174419
Ik beloof je: aan het einde komt het allemaal samen en vallen alle puzzelstukjes op z’n plek, maar dat is wel pas na ruim 400 bladzijden. ‘Engel van de stad’ kent een overvloed aan (vooral mannelijke, er komen maar 3 vrouwen in voor van wie er dan wél weer twee enorm sterk en intelligent zijn) personages waardoor je je als lezer soms afvraagt wie dát nu ook alweer was. Het was handig geweest als de auteur ze een aantal typerende kenmerken had meegegeven, voor de broodnodige oh ja, díe-herkenning. Daarnaast is het geen pageturner : het verhaal is interessant en zit goed in elkaar maar de vaart komt er pas tegen het einde in. Dat is geen groot probleem maar kan de ongeoefende lezer misschien wat afschrikken. Maar ben je geïnteresseerd in Egyptische cultuur en politiek, vind je ‘literair’ belangrijker dan thriller en heb je geen bezwaar tegen Afrikaans tempo, dan is deze roman van Parker Bilal een aanrader.
Bijvoorbeeld om te lezen op je ligbed aan een zwembad tijdens je all-inclusive-vakantie in Egypte. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat de Makana detectives te zien zijn bij de KRO…

Read Full Post »

Wat maakt een vertaling nou een goede vertaling? De meningen kunnen daarover natuurlijk verdeeld zijn, maar als je als lezer heel duidelijk kunt merken vanuit welke taal een boek vertaald is heb je volgens mij niet te maken met een goede vertaling. En als de lezer af en toe een stuk Nederlandse tekst (bewust of onbewust) in het Engels terugvertaalt om te begrijpen wat er nou precies staat, dan heb je te maken met een ronduit slechte vertaling.
Het laatste is het geval bij het boek ‘Vergelding’ van Jilliane Hoffman, originele titel ‘Retribution’.  Het is nu ook weer niet zo dat ik er een woordenboek bij moet pakken om het verhaal te kunnen volgen, maar lekker lopen doet het niet. Het piept, kraakt en schuurt als een oude wagen. En dat terwijl het soepel zou kunnen lopen als een goed onderhouden oldtimer Cadillac: het verhaal speelt zich grootdeels af in het broeierige Miami, net als de populaire serie Dexter. En net als bij Dexter zijn de ingrediënten van  dit boek gruwelijke misdaden, een zieke geest en heel veel bloed. Maar steeds als ik een beetje lekker in het verhaal zit, komt het weer piepend en krakend tot stilstand. Bijvoorbeeld omdat ik lees dat de hoofdpersoon belt met de afdeling ‘Speciale Slachtoffers’.  Ok, is dat dan een afdeling waar alleen slachtoffers die beroemd of anderszins heel bijzonder zijn naartoe mogen bellen? In mijn hoofd hoor ik ‘Law and Order, special victims unit-doenk doenk’. Dat doenk doenk moet erbij want dat is het leaderfilmpje. Vriend bevestigt mijn vermoeden: “special victims unit, dat heet in het Nederlands gewoon de afdeling zedenmisdrijven.” Piep, kraak, schuur.
Ik doe nog een poging om me in het verhaal onder te dompelen en stuit op de vreemde zin ‘…een offer voor het grotere goed.’ Nu ken ik ondergoed, witgoed, vastgoed en onroerend goed. Maar het grotere goed? Is dat soms een hele grote onderbroek? In mijn hoofd vertaal ik terug: a sacrifice for the greater good’. Oh wacht, ze bedoelen een offer voor een hoger doel.  Piep, kraak, schuur en een diepe zucht.
Helaas zijn er meer van dergelijke voorbeelden (zoals ‘uitvinden’ (to find out) waar het ‘ontdekken’ moet zijn, ‘haar pakje had de schouders van een lijnverdediger’. Had linebacker nou gewoon vertaald met rugbyspeler!) en komt ‘het grotere goed’ elke paar hoofdstukken weer terug (en zie ik steeds een hele grote onderbroek voor me).
Ik hoop toch van harte dat de uitgeverij voor een volgende vertaling iemand met liefde voor de Nederlandse taal in zou willen huren (mij bij voorbeeld, ik noem maar een dwarsstraat). En dan beloof ik dat ik een niet al te gepeperde rekening zal sturen. Ik weet immers dat het voor een hoger doel is: leesplezier. Maar als u mij wilt excuseren ga ik nu even Dexter kijken, daar ben ik wel aan toe.

Read Full Post »