Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vegan eten’

In deze tijden van fake news en satirische nieuwssites als De Speld en The Union is het soms moeilijk om te bepalen wat waar is en wat niet. Ik heb inmiddels de code gekraakt: als het te gek is om waar te zijn, dan is het waar.
‘Formule 1 teams mogen door een natuurgebied rijden waar wandelaars niet eens mogen komen’-waar. #alledaagskapitalisme
‘Boeren vragen vegans naar aanleiding van de acties van Joaquin Phoenix om iets aardiger te doen.’- raar maar waar.
Voor wie onder een steen gelegen heeft: Joaquin Phoenix is zo’n beetje de meest relatable Hollywoodster die er bestaat. Na het winnen van een Oscar werd hij zittend op een stoep gesignaleerd waar hij samen met zijn vriendin een vegan hamburger zat te eten. Daarnaast loopt hij ook nog weleens, gekleed in een donkerblauwe parka zonder bontkraag, mee met protestmarsen voor het klimaat of tegen dierenleed. En onlangs adopteerde hij een koe en een kalfje dat anders gedood zouden worden om op iemands bord te belanden.
En nu zeuren boeren dat hij wat aardiger moet doen. Ik weet niet zo goed wat aardiger is dan al meer dan 40 jaar geen vlees of kaas eten, eigenlijk. En voordat er mensen zijn die zeggen dat vegans aardiger moeten zijn tegen mènsen: de meeste vegans eten ook geen mensen en als iedereen op aarde plantaardig zou eten zouden er ook geen kinderen meer doodgaan van de honger. Hoe aardig wil je het hebben?
Misschien ligt het aan mij: ik woon samen met een plantaardig etende man met grijs krullend haar en een donkerblauwe parka zonder bontkraag…
Maar veel mensen hebben een rare kronkel in hun hoofd. Zo ook de man van wie het kafje en haar moeder werden gekocht. Op zich was zijn bedrijf een van de betere: zogende moeders gaan niet naar de slacht, maar op een gegeven moment komt de tijd en dan wordt de koe harvested (ge-oogst)
‘Murdered’, verbeterde Phoenix.
‘Harvested’, zei de man.
Murdered.’
Volgens mij is er een heel duidelijk verschil: als ik het kontje van een krop sla weer in de grond steek gaat het weer groeien. Dat lukt met een stuk dierenlijk niet. Sla is harvested, koe is murdered. Maar als je dat uit gaat leggen ben je blijkbaar ‘niet aardig’. En raar omdat je murder juist niet aardig vindt.
En het is zo lastig… Een kennis van mij vertelde laatst dat ze lactose-intolerant is. Nu is ze blond en niet zwart-wit en allang geen kalfje meer, dus het is gewoon haar voedsel niet. Ik denk dat ik ook ‘intolerant’ ben tegen de brokken die mijn hond eet en als ik het dieet van de gemiddelde gier aan ga nemen dan lig ik ook snel in het ziekenhuis, maar goed. Dus ik zei ‘oh, heb je rijstmelk al eens geprobeerd, die vind ik zelf het lekkerst’. Nee, ze kocht nu lactosevrije koemelk. Ik probeerde nog iets te zeggen over milieu-impact maar nee, ze vond dèze melk lekker dus ze wilde er niets meer over horen. En als je dan verder praat (door bijvoorbeeld te vertellen hoe ongezond koemelk voor mensen is en dat de kalfjes bij de moeder vandaan worden gehaald en vervolgens vermoord) dan ben je de onaardige pesky vegan dus ik ben maar met mijn hoofd tegen een muur gaan bonken en heb een gebed aan de heilige Franciscus opgezegd.

Read Full Post »

Vegan maar hoe dan-lunch

Het beste wat je kunt doen voor het klimaat, je gezondheid en de dieren is vegan eten. Maar hoe dan? Nee, je hoeft niet op een bordje gras te kauwen. Hier zijn mijn lunchtips

Read Full Post »

In zijn boek ‘Het klimaat dat zijn wij’ roept Jonathan Safran Foer ons op om plant-based (puur plantaardig) te gaan eten (veganistisch dus). Maar hoe doe je dat als je gewend bent om twee keer per dag een boterham met kaas te eten? In mijn nieuwste blogpost voor EcoGoodies geef ik ontbijttips.

Read Full Post »

Vorige week zondag liet Arjen Lubach in Zondag met Lubach zien hoe het er in een slachterij een toe gaat. Let wel: dit was een slachterij die aan de meest strenge en ‘diervriendelijke’ regels voldeed. Maar ook onder de beste omstandigheden worden varkens (de onbetaalde figuranten in het filmpje waren varkens) uiteindelijk gewoon vermoord. En dan schreeuwen ze van angst. Hoe het eruit zag weet ik niet want ik hoefde van Arjen niet te kijken. Ik eet namelijk geen vlees. Maar ik heb het wel gehoord want ook al stop je je vingers in je oren, een doodskreet gaat door merg en been.
Deze aflevering van ZML werd door de omroep niet overdag herhaald omdat deze beelden dan door kinderen gezien konden worden. Sommigen vonden dat hypocriet.
Jongeren zouden via computerspelletjes en gewelddadige films veel heftigere dingen te zien krijgen, was de redenatie. En ik begrijp de gedachtegang, maar er is één groot verschil: dit is echt. De varkens die te zien waren waren geen animatiefiguurtjes (zoals Pepa Pig of Knorretje) en nadat ze ‘af’ waren hadden ze niet nog drie levens waarin ze konden proberen het level uit te spelen, nee, ze waren dood. En ze wilden niet dood. Want varkens hebben vrienden, houden van spelletjes en zijn heel slim.
Eigenlijk net als de meeste kinderen. Die kinderen die door hun ouders in het weekend mee worden genomen naar een kinderboerderij waar ze een biggetje mogen aaien, een lammetje de fles mogen geven en samen met hun ouders ‘boer wat zeg je van mijn kippen’ zingen.
En ’s avonds krijgen ze een onherkenbaar stuk van zo’n dier op hun bord en noemen de ouders het ‘vlees’. Dat vind ik pas echt goed hypocriet.
En als je daar met mensen over probeert te praten dan zeggen ze dingen als ‘zo zit de maatschappij nu eenmaal in elkaar’. Maar dat is hetzelfde non-argument dat ooit gebruikt is voor het uitsluiten van vrouwen als het gaat om universitaire opleidingen. Het werd gegeven als reden tegen het invoeren van het algemeen kiesrecht en het algemeen huwelijksrecht.
Newsflash: die dingen vinden we nu heel normaal en daar zijn we trots op. Hopelijk zijn we binnenkort ook heel trots op het feit dat alle slachthuizen moeten sluiten omdat we het eten van andere levende wezens niet meer van deze tijd vinden. Hulp komt uit onverwachte hoek: de boeren zijn aan het dreigen dat ze tegen de kerstdagen niet meer zullen leveren aan supermarkten. Nou prima, ik verheug me op een kerstdiner met aubergine miso en vegan sushi en op de tweede dag gevulde zoete aardappel uit de oven. Allemaal dingen die je ruim van tevoren in huis kan halen.

Read Full Post »

Toen ik in de brugklas zat, was Youp onze held. Youp nam suffe ouwe lullen op de hak, vertelde ons dat het ‘alles of nooit’ was en dat we moesten leven alsof het onze laatste dag op aarde was, niet de eerste dag van een nieuw leven, en dat we vooral niet op zaterdagmiddag achter een winkelwagentje door de supermarkt moeten sjokken.
Toen ik een paar jaar geleden, om tegenwicht te bieden aan al het online nepnieuws, een abonnement nam op een echte krant, koos ik voor de NRC. Vooral vanwege de column van Paulien Cornelisse, maar die van Youp was een leuk extraatje. Dus las ik elke zaterdag, in plaats van naar de supermarkt gaan, de column van Youp. Maar in de loop van de jaren kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat Youp zelf een ouwe lul is geworden. En wel eentje die tegen de verkeerde dingen aan is gaan schoppen. Laatst had hij een hele mooie, over ambulancepersoneel, die stak met kop en schouders uit boven het gros van de stukjes die hij het hele jaar schreef. Bijna was ie mooi genoeg om de vieze smaak in mijn mond weg te spoelen die ik over heb gehouden aan de column over Docter Ford (de vrouw die getuigde tegen Brett Kavanaugh). En afgelopen weekend kwam ik tot de conclusie: youp en ik begrijpen elkaar niet meer.
‘En als het straks herfstig koud wordt ga ik naar de Amazone waar ik me behaaglijk ga warmen aan een van de 40.000 bosbrandjes die ervoor zorgen dat er meer sojabonen gekweekt kunnen worden. Puntje voor de veganisten!’
Bedoelde Youp hier nu te zeggen dat hij inzag dat veganisten die zeggen dat de vee-industrie (waar 90% van de sojabonen die verbouwd worden voor bestemd zijn)  de aarde verwoest, gelijk hebben, of bedoelde hij dat de veganisten schuld hebben aan de bosbranden omdat ze tofu eten? Dus: hebben de veganisten volgens Youp een punt gemaakt of bedoeld hij juist iets in de trant van ‘punt van kritiek’? Mij was het niet duidelijk.
NRC poogde zelf ook verhaal te halen bij hun columnist in het fact-check-artikel ‘Hipsterkoffie draagt bij aan ontbossing van de Amazone’  zoiets blijkt beroepskakker Jort Kelder te hebben gezegd bij Jinek. Een uitspraak die nergens anders op was gebaseerd dan op zijn ‘eigen gevoel’. De soja die we hier in Nederland eten en drinken wordt namelijk helemaal niet verbouwd in het Amazonegebied maar in Europa. Bovendien is ‘onze’ soja biologisch. Amazone-soja is veevoer, geen koffietoevoeging.
Youp had ‘eigenlijk geen zin om zijn column uit te leggen, vind je het erg?’, zei hij toen ze vroegen waar de zin op was gebaseerd. ‘Nee’, zeiden ze bij NRC, ze vonden het niet erg. Maar ik vind het wèl erg. Als je nepnieuws verspreidt dan moet je je daarvoor verantwoorden. Hij voegde er nog aan toe: ‘Weet ik veel. Op mijn gevoel. Sojamelk en sojagedoe – veganisten pronken daarmee.’
Sojamelk irriteert hem blijkbaar omdat het hem confronteert met zijn eigen milieubelastende eetgedrag. Typisch de reactie van een starre babyboomer die nog gelooft in de leugens van Joris Driepinter.
Ik heb een puntje voor de NRC: is het geen tijd om Youp langzaamaan met pensioen te laten gaan? Dan mag hij ééns in de zoveel tijd een stukje voor het Blad bij NRC schrijven en mag Claudia de Breij elke zaterdag op de achterpagina. Zij ziet -zonder bril- de zaken toch iets scherper.

 

Read Full Post »

Ik zie me nog zitten als kind, achter een bord met een gekookte aardappel erop, een stronkje van iets groens, drijvend in wat kookvocht, een een saucijsje. Ik lustte het geen van drieën maar moest toch zien dat ik er iets van weg kreeg want anders was het hommeles.
En van neus dichtknijpen en gewoon in één keer doorslikken kon geen sprake zijn, dat kon ik niet en kan ik nog steeds niet. Als ik dat doe dan gaat mijn keel op slot en begin ik te kokhalzen. En dan was hommeles en ver gepasseerd station. ‘Alsof we haar zó’n bord lof voorzetten’, zuchtte mijn moeder dan.
Ik moest er van de week weer aan denken toen ik mijn column schreef voor het komende nummer van Dierenpraktijken. Het thema is namelijk voeding en laat dat nou net, in tegenstelling tot wat deze jeugdherinnering doet vermoeden, een stokpaardje van mij zijn.
Saucijsjes of andere vormen van vlees eet ik al jaren niet meer, kale gekookte aardappelen kunnen me nog steeds gestolen worden, maar lof lust ik rauw. En dat bedoel ik letterlijk: gekookt of gebakken trekt het me niet, maar rauw, in een salade vind ik het wel lekker. Ik ben geëvalueerd tot groentemonster.
Ik kan me verheugen op het eten van pastinaakfriet of zoete aardappel uit de oven met kikkererwten-mayonaise. Mijn favoriete herinnering aan een vakantie in Canada is de eerste keer dat ik aubergine-miso proefde. En als ik ’s zomers voor het eerst weer maïskolven in de winkel zie liggen moet ik een vreugdedansje onderdrukken (ok, soms doe ik die moeite niet eens). En soms, heel soms, eet ik zelfs gekookte aardappel, maar dan wel in een curry van de Thai.
En dat allemaal voor degene die niet verder kwam dan bedenken dat ze wat courgette door de pastasaus kon gaan doen toen een diëtiste ooit tegen haar zei dat ze meer groente moest gaan eten. Ik was 24 en had net een darmoperatie gehad. Van huis uit had ik nooit leren koken (van wie dan?) en op school krijg je ook niet meer te horen dan dat er vitaminen in groente en fruit zitten.
Toen ik het huis uit ging heb ik maar een abonnement genomen op Tip culinair (ja, dat bestond toen nog) maar daar leer je ook niet echt de dagelijkse gezonde kost uit. Ik had geen idee wat normaal eten was en al helemaal niet wat ik nou moest eten om gezond te blijven (of worden, in mijn geval).
Gelukkig is puur plantaardig koken inmiddels en vogue en is het steeds makkelijker om heel veel groente te eten. Zo eet ik bijna elke dag een salad bowl (een kom vol ‘groene blaadjes’, een schepje rijst of quinoa en verder tomaat, wortel of wat je maar aantreft in je koelkast). Een grote schep hoemmoes maakt het af. En ja, daar blijf ik verrassend gezond bij, voor iemand die eigenlijk chronisch ziek is.
De afgelopen week waren we in Italië, maar hoe lekker ze daar ook kunnen koken, van hoemmoes hebben ze geen mozzarella gegeten. Maar gelukkig hadden ze er wel een ander plantaardige lekkernij, eentje die alleen in zuidelijke landen op de kaart staat: courgettebloemen. Dus zei ik bij de Italiaanse Japanner: ‘Ik wil graag de courgettebloementempura en de courgettebloemen- en zwarte sasam-maki, per favore.’

Read Full Post »

Read Full Post »

Older Posts »