Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘veganistisch’

Ik zie me nog zitten als kind, achter een bord met een gekookte aardappel erop, een stronkje van iets groens, drijvend in wat kookvocht, een een saucijsje. Ik lustte het geen van drieën maar moest toch zien dat ik er iets van weg kreeg want anders was het hommeles.
En van neus dichtknijpen en gewoon in één keer doorslikken kon geen sprake zijn, dat kon ik niet en kan ik nog steeds niet. Als ik dat doe dan gaat mijn keel op slot en begin ik te kokhalzen. En dan was hommeles en ver gepasseerd station. ‘Alsof we haar zó’n bord lof voorzetten’, zuchtte mijn moeder dan.
Ik moest er van de week weer aan denken toen ik mijn column schreef voor het komende nummer van Dierenpraktijken. Het thema is namelijk voeding en laat dat nou net, in tegenstelling tot wat deze jeugdherinnering doet vermoeden, een stokpaardje van mij zijn.
Saucijsjes of andere vormen van vlees eet ik al jaren niet meer, kale gekookte aardappelen kunnen me nog steeds gestolen worden, maar lof lust ik rauw. En dat bedoel ik letterlijk: gekookt of gebakken trekt het me niet, maar rauw, in een salade vind ik het wel lekker. Ik ben geëvalueerd tot groentemonster.
Ik kan me verheugen op het eten van pastinaakfriet of zoete aardappel uit de oven met kikkererwten-mayonaise. Mijn favoriete herinnering aan een vakantie in Canada is de eerste keer dat ik aubergine-miso proefde. En als ik ’s zomers voor het eerst weer maïskolven in de winkel zie liggen moet ik een vreugdedansje onderdrukken (ok, soms doe ik die moeite niet eens). En soms, heel soms, eet ik zelfs gekookte aardappel, maar dan wel in een curry van de Thai.
En dat allemaal voor degene die niet verder kwam dan bedenken dat ze wat courgette door de pastasaus kon gaan doen toen een diëtiste ooit tegen haar zei dat ze meer groente moest gaan eten. Ik was 24 en had net een darmoperatie gehad. Van huis uit had ik nooit leren koken (van wie dan?) en op school krijg je ook niet meer te horen dan dat er vitaminen in groente en fruit zitten.
Toen ik het huis uit ging heb ik maar een abonnement genomen op Tip culinair (ja, dat bestond toen nog) maar daar leer je ook niet echt de dagelijkse gezonde kost uit. Ik had geen idee wat normaal eten was en al helemaal niet wat ik nou moest eten om gezond te blijven (of worden, in mijn geval).
Gelukkig is puur plantaardig koken inmiddels en vogue en is het steeds makkelijker om heel veel groente te eten. Zo eet ik bijna elke dag een salad bowl (een kom vol ‘groene blaadjes’, een schepje rijst of quinoa en verder tomaat, wortel of wat je maar aantreft in je koelkast). Een grote schep hoemmoes maakt het af. En ja, daar blijf ik verrassend gezond bij, voor iemand die eigenlijk chronisch ziek is.
De afgelopen week waren we in Italië, maar hoe lekker ze daar ook kunnen koken, van hoemmoes hebben ze geen mozzarella gegeten. Maar gelukkig hadden ze er wel een ander plantaardige lekkernij, eentje die alleen in zuidelijke landen op de kaart staat: courgettebloemen. Dus zei ik bij de Italiaanse Japanner: ‘Ik wil graag de courgettebloementempura en de courgettebloemen- en zwarte sasam-maki, per favore.’

Read Full Post »

Gisteren deelde ik mijn blogpost voor EcoGoodies waarin ik schreef over vegan eten (puur plantaardig eten zonder gebruik van producten waar een dier aan te pas is gekomen, dus geen vlees maar ook geen melk of eieren).
Iemand vroeg me waarom ‘veganistisch’ tegenwoordig ‘vegan’ (uitgesproken als viegun) moet heten. Een goede vraag, want ik ben over het algemeen een groot voorstander van het gebruik van Nederlandse woorden als die er zijn. Mijn korte en enigszins flauwe antwoord luidde ‘omdat veganistisch te veel klinkt naar vaginistisch en daar schrikken mensen van’. Een tweede factor is denk ik dat vegetarisch vaak wordt afgekort met ‘vega’ en dat je hetzelfde krijgt als je veganistisch af zou korten, en dat is verwarrend.
Maar ik denk dat er nog een derde reden is, eentje die verband houdt met de eerste. ‘Veganistisch’ klinkt wel erg naar tante Gerda die rondloopt op Zweedse klompen, creaties van Cora Kempermann draagt en die combineert met armbanden die zijn gefiguurzaagd op de sociale werkplaats. Hulde aan tante Gerda natuurlijk, want zonder haar had de planeet gisteren de geest al gegeven, maar voor je verjaardag had je misschien toch liever iets anders cadeau gekregen dan een vierkante meter regenwoud en een stukje hennepzeep.
Vegan klinkt naar Miley Cyrus, Joaquin Phoenix, Milo Ventimiglia, senator Cory Booker en van die hippe slanke meisjes met een rommelige knot bovenop hun hoofd die een vegan-blog en een eigen kookboek hebben. En ik wil daar toch iets liever bij horen (sorry tante Gerda).
En misschien klinkt het ook iets minder streng. Alsof je bij ‘vegan’ niet gelijk verketterd zal worden als je een keer een eitje eet van de boerderij van een vriend (die zijn kippetjes in de keuken laat als het slecht weer is) of een paar leren schoenen draagt.
Want dat strenge ‘veganisme’ is natuurlijk enorm bewonderenswaardig, maar het kan ook een beetje afschrikken. Maar bij het vrolijke hippe ‘hier heb je een kookboek vol lekkere recepten die de wereld gaan redden afgewisseld met foto’s van die hippe meisjes op de fiets’-vegan sfeertje voel ik me beter op mijn gemak.
En mocht Cory Booker tijdens zijn campagne voor de democratische nominatie nou heel toevallig in Nederland terechtkomen, dan kan ie hier gewoon aanschuiven. 

Read Full Post »