Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Covid-19’

Read Full Post »

Read Full Post »

Ze blijven het maar vragen tijdens die persconferenties: ‘Heeft u klachten?’
Nou die heb ik wel. Ik vind dat de taal die gebruikt wordt in de persconferenties onduidelijk is. Ik vind dat er wel een paar minuten besteed had mogen worden aan het juist en hygiënisch gebruik van een ‘neus-mondmasker’: sommigen dragen het ding onder hun neus wat natuurlijk geen zier helpt en stoppen het na gebruik in hun jaszak waar het natuurlijk lekker kan gaan zitten broeien tot de volgende keer dat ze het er weer uittrekken (tenzij ze het verliezen en het zwerfafval wordt), waarbij ze met hun handen natuurlijk alle kanten aanraken, ook die kant die mogelijk is blootgesteld aan het virus.
Ik heb ook een klacht over de slordige dictie van Rutte. Hij heeft het vaak over ‘nuuwe’. Dan hoor ik ‘nu we maatregelen’ en verwacht ik nog een rest van een zin in de trant van ‘gaan invoeren’. Maar hij bedoelt ‘nieuwe’. Maar dat kan hij na een jaar nog steeds niet uitspreken. Lekker verwarrend.
Verder heb ik ook klachten over het feit dat een groot deel van Nederland nog steeds van plan is om over iets meer dan twee weken op de corrupte kapitalistenbende van Rutte te gaan stemmen. Daar heb ik heel veel klachten over.
En ik heb dus ook een klacht over de terugkerende zin ‘Hebt u klachten’, meestal uitgesproken door Hugo de Jonge. Die zin is vaag en multi-interpretabel.
Op de brief die bij het stembiljet zit dat ik van de week in de bus kreeg staat het duidelijker (en met verduidelijkende pictogrammen) ‘heeft u last van’ : hoesten, verkoudheid, verhoging of koorts, benauwdheid, niet goed kunnen ruiken of proeven? Laat dan een ander voor u stemmen.
Gebrek aan empathie verlies van uw moreel kompas of een raar spraakgebrek waardoor u de ‘ie’ niet meer uit kunt spreken zijn geen probleem, daar kunt u gewoon VVD mee stemmen.

Read Full Post »

Read Full Post »

Zolang de scholen dicht zijn geef ik twee keer per week via FaceTime les aan de dochters van mijn vriendin. Op maandag lezen we een prentenboek over iemand die echt heeft bestaan (uit de serie Little People, Big Dreams) en praten we na over waarom die persoon belangrijk was (of is, in het geval van Malala en Jane Goodall) en op donderdag geef in Engelse les. Dat laatste doe ik niet alleen, daar heb ik Charlie voor nodig. Charlie is een eekhoorn (squirrel) die alleen maar Engels spreekt maar graag aan the girls wil voorlezen. Ik vertaal de moeilijke woorden die hij gezegd heeft zodat ze het verhaal kunnen volgen.
De eerste week las Charlie voor uit The Gruffalo, dat verhaal kenden ze al in het Nederlands dus dat was geen probleem. De week erna wilde Charlie graag The Highway rat voorlezen maar dat verhaal is iets moeilijker dus besloot ik van tevoren wat dingen uit te leggen zodat ze zouden weten dat een Highway man de Engelse uitdrukking was voor struikrover. En wat dat dan is, een struikrover.
‘Vroeger bestonden er nog geen auto’s of treinen, weet je hoe mensen dan reisden als ze ver weg wilden, naar een andere stad ofzo?’
‘Met de koets’, zei L. (7)
‘Heel goed’, ik had verwacht dat ze paard zou zeggen en dat we dan daarna wel uit konden breiden naar koets.
‘En weet je toevallig wat een struikrover is?’
Dat wist ze niet, dus ik legde uit over een boomstam op de weg en dat er, op het moment dat de koetsier het weghaalde, boeven uit de struiken kwamen springen.
‘Ik dacht’, zei ze daarna, ‘dat een struikrover een soort vogel zou zijn.’
Dat is wel een hele mooie naam voor een vogel en ik moest denken aan het woord ‘dwaalgast’ dat onlangs voorbij kwam bij De Slimste. Een dwaalgast is een vogel die zich bevindt in een gebied waar hij volgens ‘de regels’ niet hoort voor te komen.
Struikrover en dwaalgast, zou dat een idee zijn voor een prentenboek?

Read Full Post »

In een poging om de rellen van de afgelopen week te verklaren maakte criminoloog Ferwerda een onderscheid tussen ‘echte’ relschoppers en ‘de mannen die eigenlijk niet wilden dat het ontspoorde maar uit sensatie kwamen kijken’. Hij noemde die groep ‘brave huisvaders’: ‘De groep brave huisvaders, zoals ik ze noem, die nu de fout ingingen, moesten vandaag gewoon weer naar hun werk. Ze hebben een gezin thuis. Voor hen is de straf dat iedereen weet dat ze over de schreef zijn gegaan. Die zitten echt wel in de rats, denk ik.’
Toen ik deze quote las op de site van de NOS riep deze heel veel vragen op. Ten eerste: naar het werk? We werken toch allemaal thuis? Of doen deze ‘huisvaders’ allemaal werk dat niet thuis kan? Ten tweede: ligt het aan mij of moet de term ‘huisvaders’ het beeld witte mannen uit een nieuwbouwwijk oproepen? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat iemand zo coulant is over mensen met een migratieachtergrond nadat ik heb gezien hoe agenten hebben ingebeukt op een lichtgetinte jongen van 16 jaar die na negen uur buiten fietste, m nog maar te zwijgen over hoe de politie reageert op vreedzame anti-zwarte-piet-demonstranten.
En hoezo ‘naar de sensatie komen kijken’? Alleen als je journalist bent is dat je taak, anders hou je je als ‘brave huisvader’ gewoon aan de regels en blijf je binnen. Doe je dat niet dan ben je sowieso niet braaf meer. Er zijn eigenlijk maar twee goede redenen voor een ‘brave huisvader’ om na het ingaan van de avondklok naar buiten te gaan. Reden één is het uitlaten van de Golden Retriever en reden twee is het aan hen oren terug naar huis slepen van een rellend kind.
Ik denk aan de ‘brave huisvaders’ die ik ken, de meesten ken alleen via Instagram en hun werk, en ik kijk wat zij zoal doen tijdens de lockdown. De één deelt een foto waarop hij een roze haarbandje in heeft en zijn lippen tuit zodat ze dochter ze kan stiften. Op de volgende foto staat hij op een ladder met een verfroller in zijn hand omdat zijn vrouw een ander kleurtje op de muren wil.
De volgende deelt een filmpje waarop zijn dochter zijn haar knipt en zegt ‘dat is mijn opvoedingsstijl, mijn kind een scherp voorwerp geven en dan kijken wat er gebeurt.’ En een week geleden berichtte hij dat het hem met behulp van al zijn fans en volgers was gelukt om 110,000 maaltijden te doneren aan mensen die het goed kunnen gebruiken, ter gelegenheid van de Biden inauguratie. Braaf is misschien een raar woord in deze context, lief is beter.
De derde huisvader die ik volg heeft een foto geplaatst waarop hij zit te mediteren met zijn hond op schoot. Daar is het rellen ook ver te zoeken.
Het kan aan mijn wereldbeeld liggen, maar ik vind dit vrij normaal huisvader-gedrag. En de straat op gaan tijdens de avondklok om mee te lopen met een stelletje relschoppers, niet. Maar ik zal eens te rade gaan bij mijn vriendinnen met-man-en-kinderen, vragen wat hun partners doen na negen uur ’s avonds…

Read Full Post »

Terwijl ik dit schrijf zitten we in Nederland in de strengste lockdown ooit. Deze werd al voor de eindejaarsfeesten aangekondigd en zou zeker tot 19 januari duren. Maar het blijkt geen zier te helpen en dus wordt er vermoed dat het nog een week of twee langer zou kunnen gaan duren.
Dit verbaast me niet zo veel want de regels zijn allemaal nogal slappe hap (nog afgezien van het feit dat het dweilen met de kraan open is zolang de slagerijen open blijven). Want je moet als het kan thuiswerken maar je mag nog bij anderen op bezoek, maar dan maximaal met twee volwassenen. Hoe groot de groep is van mensen bij wie je op bezoek gaat maakt dan weer niet uit, als het maar één gezin is.
Maar wat krijg je dan… Tante Rie vindt het maar niks, alleen thuis zitten, dus die gaat op maandag bij de buurvrouw op de koffie en dinsdag komt haar zus langs. Woensdag is de vaste oppasdag en gaat ze naar haar kleinkind en op donderdag legt ze een kaartje bij Joop en Annie en dan komt Koos ook….
En wat nou als blijkt dat die buurvrouw van maandag covid-19 bij zich droeg? Dan is niet alleen tante Rie de klos maar ook haar zus (en iedereen waar die zus bij op bezoek is geweest en mee samenwoont), (de ouders van) haar kleinkind, Joop Annie en Koos en iedereen met wie die in contact komen.
Dat schiet natuurlijk voor geen meter op zo. Zelf ga ik nog maar zelden bij iemand op bezoek en als ik dat al doe is dat minstens twee weken na een ander huisbezoek.
In Groot-Brittannië hebben ze daar iets op gevonden: de Bubble Buddy. Ik hoorde het Kylie Minogue laatst nog zeggen tegen Graham Norton. Ze had opgetreden en voordat er verontruste vragen zouden komen over haar achtergronddansers: ‘die twee zijn en stel en die andere twee zijn Bubble Buddies’. Ook mijn Engels penvriendin schrijft ‘ik ging met Helen theedrinken, we zijn elkaars Bubble Buddy’.
Een Bubble Buddy is iemand met wie je niet in één huis woont maar met wie je ook gedurende de lockdown een connectie hebt. Bijvoorbeeld twee bevriende gezinnen met elkaar. Of een single samen met het gezin van zijn zus of een oudere met een bevriend stel. Het punt is vooral dat je één huishouden kiest en dus niet de ene dag bij je dochter gaat eten en de dag erna in de auto stapt bij een vriendin om samen in het bos te gaan wandelen en de dag daarna op de koffie bij de buurman gaat.
En dan kunnen mensen honderd keer zeggen ‘ja maar we zijn voorzichtig’ of ‘ja maar we houden afstand’ maar daar trap ik echt niet in want in het gemiddelde huis kàn dat gewoon niet, continu anderhalve meter afstand houden. Ik moet daarbij altijd denken aan die keer dat een vrouw duim en wijsvinger een stukje van elkaar af hield en zei ‘mannen denken dat dit 15 centimeter is…’

Read Full Post »

Afgelopen zondag stonden ze zelfs in De Hout in mijn eigen stad: wappies die fel tegen mondkapjes zijn. Er hingen zelfs spandoeken waarop beweerd werd dat de mondkapjesplicht ernstige mishandeling is. Want, zo stond er, zo krijg je geen zuurstof. Ik heb zelf helemaal niet het idee dat is geen zuurstof krijg als ik een stukje stof voor mijn mond draag, maar als ik die wappies zo bezig zie dan denk ik inderdaad dat hun hersenen te kampen hebben gehad met zuurstofgebrek.
Anderen noemen zo’n onschuldig stukje stof een muilkorf en zeggen dat we monddood worden gemaakt. Apart, ik ben juist een stuk uitgesprokener als ik mijn mondkapje draag.
De meeste mensen die de supermarkt in lopen vallen in één van de twee volgende categorieën: lichtblauw wegwerp-ding of zwart wasbaar kapje. In Italië zag je tot mijn verbazing overigens bijna uitsluitend categorie 1, ik had wat meer creativiteit en expressie verwacht.
Maar zo heel af en toe zie je een uitzondering, een mondkapje met bloemetjes erop of een batik-printje. En ik weet dan gelijk: my kind of people. Ik vind zo’n stukje stof op je gezicht namelijk een uitgelezen kans om iets meer van je persoonlijkheid te laten zijn. Mijn mondkapjes zijn namelijk nogal uitgesproken. Zo heb ik er één met boerderijdieren en de tekst ‘friends not food‘ erop, een Black lives matter kapje, eentje van Harry Styles in een jurk, eentje met gendergelijkheids-icoon Ruth Bader Ginsburg en een met twee zoenende mannen erop. Wen d’r maar aan, zeggen mijn mondkapjes.
Maar blijkbaar ook ‘this face is a safe space’, zo bleek laatst. Een paar weken geleden liep ik namelijk een theewinkel binnen met een mondkapje voor met daarop een illustratie van twee van mijn favoriete literaire personages. De ene is wit en non-binair, de ander een man met een Midden-Oosterlijk uiterlijk. Samen houden ze een regenboogvlag vast. Achter de toonbank van de theewinkel stond een beeldschone jongeman met een mondkapje met batik-patroon voor. My kind of people. Hij keek me blij verrast aan. Misschien omdat ik ook een anders-dan-anders mondkapje voor had, misschien omdat hij die regenboogvlag leuk vond. Of misschien omdat hij gewoon een hele lieve positieve jongeman was. We hebben in ieder geval een leuk gesprek gehad over het York Museum (ik had een York Castle tas om mijn schouder). Ik voelde me allesbehalve mishandeld of gemuilkorfd en hij volgens mij ook niet.

Read Full Post »

Terwijl ik dit zit te tikken houd ik met één oog mijn straatje in de gaten. Er kan namelijk elk moment een jong mens in komen fietsen, op missie gestuurd door mijn lokale boekhandel. Boeken heb ik genoeg in huis, ik heb gelukkig een flinke dosis abibliofobia (angst om zonder leesvoer te komen te zitten) dus er liggen stapels ongelezen boeken hier in huis. Maar ik zag online een leuk spel en mijn plaatselijke boekhandel bleek het te verkopen dus besloot ik het bij hen te bestellen in plaats van bij de speelgoed en entertainment-gigant.
Ik was het met alle liefde bij ze op komen halen, maar dat mag nu even niet want de boekhandel is geen essentiële winkel. Het deed me even denken aan een scène uit Sex and the City waarin Carrie vertelt over de dagen waarop ze moest kiezen tussen het kopen van eten of de nieuwe Vogue. Ze koos steevast voor Vogue ‘Because I felt it fed me more.’
En dan is Vogue nog een tijdschrift, kun je nagaan hoeveel honger je kunt stillen met een echt boek… In Berlijn weten ze dat allang want daar zijn boekhandels bestempeld als ‘Tankstations voor de geest’ en mogen ze gewoon open blijven.
Wat er intussen wèl open mag blijven? Slagerijen. U weet wel, die mortuaria waar de oorzaak van alle ellende te koop is. De veehouderij, en alle andere branches waarvoor dieren op te grote schaal op een te klein oppervlak bij elkaar gehouden worden, is de oorzaak van zoönosen zoals covid-19 en alle andere pandemiën. Ze veroorzaken ook de mutaties die nu de kop opsteken. Zo waren de nertsenhouderijen in Denemarken de bron van de mutatie van het virus daar. Het Het virus springt van mens op dier en dan van dier naar dier waar het lekker kan experimenteren en vervolgens sterker dan ooit weer op een mens kan overspringen. Het is een kwestie van tijd voordat we weten welk dier hier de speeltuin zal worden: de opgehokte varkens, de gestalde melkkoeien of de plofkippen die met z’n allen in een schuur zitten?
Het open houden van slagerijen is dweilen met de kraan open, dan is het wachten op de volgende mutatie of het volgende virus. En mensen zouden dit weten als ze er een boek over zouden kunnen lezen. Bijvoorbeeld ‘The pandemic century’

Read Full Post »

Read Full Post »

Older Posts »