Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Covid-19’

Mijn moeder zei vroeger altijd dat ze ‘niet zo’n natnek’ was, daarmee implicerend dat ik dat wel ben. Een natnek wil in deze context niet meer zeggen dan dat ik überhaupt iets anders drink dan koffie. Water. En thee. En daar begin ik ’s morgens mee (dat rijmt). Ik word meestal wakker met dorst dus begin ik de dag met een paar slokken water en na mijn ontbijt drink ik witte thee.
Allemaal vrij normaal en geen enkel probleem, maar het moet er allemaal ook weer uit. Meestal een half uur tot een uur later. En daar moet ik dan wel rekening mee houden. Dus toen de mijnheer hier in huis op een zaterdagochtend zei dat hij wel een beetje op tijd naar die éne winkel wilde om het brood te halen dat ik kan eten (spelt-desem van die winkel met de q), besloot ik om de rest van mijn thee maar te laten staan. De winkel is namelijk best een eindje rijden en we zouden aansluitend met het hondje gaan wandelen dus dan is het niet handig als ik moet plassen.
Dus we gingen (ik met een beetje dorst). Eerst stopte de mijnheer bij een ándere winkel, ik las onderwijl in de auto een hoofdstuk in mijn boek. Daarna was de winkel met de q aan de beurt en terwijl ik nog een hoofdstuk las merkte ik het al: ik moest plassen.
Dus moesten we de plannen een beetje wijzigen, we konden niet naar dat bos waar we zin in hadden maar moesten naar het ándere bos. Het bos dat in het weekend nogal druk is omdat er een speeltuin en kinderboerderij naastgelegen zijn. Maar juist daarom is er een openbaar toilet.
Maar dat bleek dicht. Ik vroeg me af hoeveel mensen die deurklink al vergeefs hadden aangeraakt die dag.
Dan maar doorgereden naar de volgende parkeerplaats waar een restaurant is. Daar stond een groot bord bij de ingang waarop stond dat er geen gebruik gemaakt mocht worden van het toilet vanwege de aangescherpte corona-regels.
Dus omdat er mensen zijn die nog weigeren mondkapjes te dragen, mensen die gewoon in kroegen om elkaars nek hangen en/of beweren dat ‘dat hele virus’ een hoax is, mag ik nu niet plassen in het bos en moet ik met een onuitgelaten hond weer naar huis.
Ze mochten gelukkig wel hand sanitizer verkopen want daar had ik wel behoefte aan na de deurklink van het dichte toiletgebouwtje.

Read Full Post »

Bij de uitdrukking ‘Italiaanse toestanden’ denk ik altijd aan een restaurant in de Jansstraat waar ik weleens met een vriendin naartoe ging. Dankzij de open keuken kon je altijd volop meegenieten van alles wat op z’n Siciliaans in het honderd liep, Dinner and a show noemden we het en wachten gerust iets langer op onze pizza en citroentaart. No problema
Italiaanse toestanden zijn synoniem voor chaos, misverstand en veel handgebaren. Maar wellicht is dat imago wat achterhaald, net zoals het idee dat de Verenigde Staten het land of the free zou zijn.
De mijnheer en ik zijn net terug van twee weken Italië en ik kan niet anders zeggen dat er discipline heerste.
Ok, van ‘persoonlijke ruimte’ hebben ze nog steeds niet gehoord, laat staan van social distancing. Maar dat kan ook komen doordat die in Italië is vastgesteld op één meter in plaats van anderhalf (het lijkt mij handiger om die in zuidelijke landen vast te stellen op twee meter en in noordelijke op anderhalf, dan komen we zo ongeveer op hetzelfde uit). Maar in elke winkel word je begroet door een pompje desinfecterende gel (soms met een persoon eraan vast) en bij Gucci zelfs door een temperatuurscanner (geen koorts, ik mocht me aan de tassen gaan vergapen). En iedereen draagt gewoon een mondkapje. Geen gezeur, geen geblaat over ‘muilkorven’, gewoon kapje op. Daarbij vergeleken is het hier in Nederland een anarchistische ongeorganiseerde Janboel.
Het viel me alleen een beetje tegen dat de meesten van die saaie lichtblauwe wegwerpdingen droegen. Daarbij vergeleken zorgden de mijnheer en ik voor wat Italiaanse flair met onze ontwerpen van RedBubble…

Read Full Post »

De afgelopen twee weken heb ik in Italië doorgebracht (waar het qua corona stukken veiliger toeven is dan hier, maar dat terzijde). Nieuws over ons ‘lekker eigenzinnige’ landje bereikten ons mondjesmaat via social media.
Wat we wel mee hebben gekregen is de rel rondom een aantal ‘bekende’ Nederlanders die beweerden dat ze ‘niet mee mee’ zouden doen met de corona-maatregelen en #friedepiepel riepen. Ik dacht eerst nog dat het iets met ‘ein bißen Friede’ te maken had (tja, we hadden onderweg naar Italië in Zwitserland overnacht), maar het moest free the people zijn.
De ‘bekende’ mensen wilden de vrijheid om zich aan de regels te onttrekken en zo anderen de ultieme vrijheid te geven: de dood. Want als er één manier is om je aan alle maatschappelijke regels te onttrekken dan is het wel door er gewoon tussenuit te knijpen. En die kans is best groot als je covid-19 krijgt.
Er kwam behoorlijk wat kritiek op de friedepiepel-people, maar die leek zich vooral te concentreren op Famke Louise. Ik heb het filmpje vluchtig langs zien komen en volgens mij was ze de jongste en één van de weinige vrouwelijke deelnemers. De ideale zondebok dus. Vrouwtjes wegzetten als dom en labiel kent namelijk een eeuwenoude traditie (en ik weet hoe dol velen zijn op traditie). En intussen blijven Mentaal instabiele Theo en Thomas Berggeit lekker buiten schot.
En je zult mij niet horen beweren dat Famke Louise het buskruit heeft uitgevonden maar velen kunnen nog wel iets van haar leren. Zodra haar wordt uitgelegd dat ze het bij het verkeerde eind heeft en dat haar acties negatieve gevolgen hebben dan zegt ze ‘sorry’ en zet ze zich in voor de goede zaak. Dat was zo na haar verkiezing tot ‘Dom Bontje’, ze maakte een documentaire in samenwerking met de Bont voor Dieren en dat is nu ook weer zo.
Arjen Lubach had misschien nog wel de beste analyse: het filmpje bewees maar weer hoe slecht het gesteld is met het onderwijs maar voor Famke Louise is het in ieder geval niet te laat om te leren en dat geeft ze zelf ook toe.
Wat ik nou nog graag zou willen weten; is het nou Fèmke of Fàmke?

Read Full Post »

Vele huisdieren zijn al maanden in de zevende hemel. Je leest er alles over in mijn column voor Dierenpraktijken: 2020-08-24-134525

Read Full Post »

Read Full Post »

Afgelopen week was de hashtag #geendorhout trending op twitter. Columnisten hadden namelijk mensen die tot de risicogroepen voor wie oplopen van covid-19 dodelijk kan zijn behoorden ‘dor hout’ genoemd dat misschien gesnoeid moest worden zodat zij weer ‘gewoon’ hun pre-corona-leven op kunnen pakken.
‘Jammer van je oma, maar ik wil niet hoeven wachten totdat er minder dan vier mensen in een winkel zijn voordat ik kan shoppen.
‘Ach ja, die vriendin van jou met astma, lullig, maar ik wil kunnen schuren in een overvolle discotheek (of wat mensen-mensen ook doen in elkaars aura)’.
Jort Kelder mag dan ooit hebben gezegd dat al die mensen voor wie die maatregelen zijn ‘mensen van boven de 80 met overgewicht zijn die hun hele leven hebben gerookt’, maar als ik in mijn eigen kring kijk dan weet ik al dat dat lulkoek is. Ik ken iemand die een donorlong heeft, jonge vrouw van in de ’30, moeder van een jong kind, voor haar is covid-19 zeer gevaarlijk.
Een andere vriendin van mij heeft een hele ernstige vorm van astma. Al is haar humor gortdroog, zij is geen dor hout maar iemand waar ik van houd.
En zo kent waarschijnlijk iedereen wel iemand die in de risicogroep valt, en als dat niet zo is: iemand anders kent wèl zo iemand. Maar het is niet zo verwonderlijk dat er steeds meer mensen zijn die het niet op kunnen brengen om concessies te doen voor een ander: de kabinetten Rutte zijn stuk voor stuk gekenmerkt door minachting voor ‘de ander’. De ander die er anders uitziet dan jij en dus door de PVV te kakken mag worden gezet. ‘De ander’ die een beperking of geen baan heeft en dus door het UWV als een crimineel behandeld mag worden. Sociale zekerheden worden afgebroken ten bate van de grote graaiers : Supergaaf.
En nu vinden de politici het raar dat ‘de Nederlander’ er moeite mee heeft iets van zijn vrijheden in te leveren om de zwakkeren in de samenleving te helpen? Dat medewerkers van de Albert Heijn fysiek bedreigd worden die mensen die zich niet willen houden aan het maximaal aantal bezoekers? Dat handhavers door jongeren in elkaar worden geslagen? Dat buschauffeurs in hun gezicht gespuugd worden?
Dit monster hebben Rutte en co zelf gecreëerd. Supergaaf

Read Full Post »

‘Hoe kun je een introvert persoon twee keer blij maken? Je nodigt ze eerst uit voor een leuke activiteit en belt ze later op dat het niet door gaat.’
En zo valt voorjaar/zomer 2020 voor mij heel goed samen te vatten. Want ja, ik vind het best jammer dat ik Oleta Adams nu niet heb gezien in de Philharmonie of Gregory Porter in de Ziggo Dome, maar het niets hoeven was ook wel weer lekker. Het was elke keer een beetje alsof me een avond vrijaf was gegeven: nee, je hoeft je niet in ‘iets leuks’ te hijsen en een avond lang te stressen of je buik zich wel rustig gaat houden en dan pas áchteraf ‘het heel leuk te hebben gevonden’, je mag gewoon in je joggingbroek een film kijken op de bank.
En het mooie van dit alles is: iedereen zit op de bank naar een film of serie te kijken. Of een boek te lezen (de aandelen Netflix zijn de pan uit gestegen maar mensen zijn in deze corona-tijd vooral meer gaan lezen). Dus je hebt geen last van FOMO (fear of missing out). Iedereen plaatst foto’s van de bloemetjes uit hun tuin, van hun zelfgebakken bananenbrood of van hun huisdier dat ook niet weet wat het overkomt.
Ik weet dat er vreselijke dingen gebeuren in de wereld en dat er helaas veel mensen ziek zijn of vrezen dat te worden, maar ik kan niet ontkennen dat ik wat JOMO ervaar: joy of missing out. Een beetje thuis keutelen, een boswandeling maken en zo af en toe voorzichtig even een winkel in, zolang het er niet te druk is. Het ‘van alles moeten omdat het er nu eenmaal is’ is er vanaf.
Het enige probleem is dat ik nogal schuw ben geworden voor de weg terug. Ok, we zijn een keer corona-proof uit eten geweest en dat was heel fijn, maar voor de bioscoop kunnen we ons maar nauwelijks van de bank hijsen.  En mijn yoga-juf heeft me ook nog maar één keer terug gezien en dat was niet eens voor een les maar voor een lomi lomi massage.
Misschien zit ik wel in een sterk verlate puberteit waarin ik me afzet tegen een ouder die altijd zei ‘Ga eens wat doen, ga eens naar buiten’.
Als compromis ging ik als kind dan maar in de tuin zitten lezen. Dat was buiten èn iets doen. Dat ga ik zo ook maar weer eens doen. En dan vanavond weer verder met ‘Gran Hotel’ en het nieuwe seizoen van ‘The Sinner’ op Netflix.

Read Full Post »

Read Full Post »

‘You think you’d hear that here if Roosevelt was president? People wouldn’t dare, the wouldn’t dream, in Roosevelt’s day…’, my father said. ‘But now that our great ally is Adolf Hitler, now that the best friend of the president of the United States is Adolf Hitler-why, now they think they can get away with anything. It’s disgraceful. It starts in the White House…’
Zomaar een fragment uit ‘The Plot Against America’, verschenen in 2004 maar als je ‘Roosevelt’ vervangt voor ‘Obama’ en ‘Hitler’ voor ‘Putin’, ‘Kim Jong-Un’ of welke dictator dan ook zou het zomaar het draaiboek van de huidige ‘president’ van de Verenigde Staten kunnen zijn.  ‘The plot against America’, vandaag de dag is het geen antisemitisme dat de boventoon voert maar een andere vorm van vreemdelingenhaat. En nu ik dit schrijft is het wanbeleid en leugens gemixt met een dodelijk virus waar mensen dagelijks met bosjes tegelijk aan sterven. En nog steeds probeert Drumpf te beweren dat het allemaal de schuld van Obama is.
In ‘The plot against America’ wordt piloot Charles Lindbergh (die van de ontvoerde baby) onverwacht de Republikeinse Presidentskandidaat en verslaat tijdens de verkiezingen van 1940 Franklin Roosevelt. Ineens ziet de wereld er heel anders uit: in plaats van een strijdbaar Amerika dat hun bondgenoten overzee wil steunen in hun oorlog tegen de Nazi’s zit er een man in het Witte Huis die het allemaal wel best vindt en beweert dat het heel belangrijk is voor de economie dat de Verenigde Staten zich niet mengen in een oorlog. Oh, en hij heeft ook nog een belangrijke Duitse onderscheiding op zak die ‘versierd’ is met hakenkruizen.
Hoofdpersoon Philip groeit op in een Joods gezin met een oudere broer, een vader, een moeder en een verweesde neef in een stad in New Jersey. Door zijn ogen maken we de invloed van het Lindbergh-presidentschap op het dagelijks leven mee. Deze stijl zorgt ervoor dat het boek niet te zwaar wordt, ook al zijn de gebeurtenissen ingrijpend en door de huidige situatie extra actueel. 
Een ijzersterke roman met een titel die op het moment zó van toepassing is dat iedereen het zou moeten lezen.

Read Full Post »

Read Full Post »

Older Posts »