Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘autisme’

In mijn studententijd werkte ik in het bekendste kaasrestaurant van Haarlem (voor zover ik weet hebben we maar één kaasrestaurant). Als de kok me vanuit het piepkleine keukentje dan een caquelon aanreikte zei hij er vaak bij ‘Hij is niet heet’. Na het uitserveren van het pannetje met fondue liet ik hem dan mijn vingertoppen zien: stuk voor stuk voorzien van een mooie witte blaar.
Ik moest daar vorige week weer aan denken toen ik een stukje had gelopen met mijn hondje op Palladiums die niet zo heel erg lekker zaten. Toen ik de volgende ochtend mijn sportschoenen aan trok om naar essentrics te lopen, zaten die ook niet lekker. Eenmaal weer thuis zag ik wat de oorzaak was: ik had een enorme blaar op mijn rechterhiel. En dat van een stukje lopen op schoenen die ‘niet zo heel erg lekker’ zaten.
Zou ik een dunnere huid hebben dan andere mensen?
Dat dat figuurlijk zo is wist ik al: dingen raken me meer dan ze andere mensen doen. Ik hoef geen in-your-face beelden te zien om me in te kunnen leven in anderen (mens, kind, dier). Sterker nog, als die dingen toch in mijn gezicht gesmeten worden, wordt ik daar letterlijk onpasselijk van. Sommigen noemen dat laf (degenen die beelden van gemartelde dieren het internet opsmijten), ik noemde het hoogsensitief, maar misschien is het wel autistisch. Misschien hebben wij, mensen op het spectrum, wel geen filter. Zitten we daarom het liefst onder een (zware) deken die fungeert als extra laag tussen ons en de buitenwereld. Misschien kan ik daarom, ook als de mussen dood van het dak vallen, niet slapen zonder laken over me heen. Kan ik me niet ontspannen als ik met mijn rug naar een open ruimte zit en heb ik daarom het liefst hele lange nagels, om een buffer te creëren tussen mezelf en alles wat er is. En die blaren, die zijn er om mijn huid te beschermen en te vertellen dat ik nu wel ver genoeg gelopen heb. Nu nog een ‘blaar’ tegen beelden van verdronken kinderen, gekooide honden die een bontkraag gaan worden en oerang oetans die het tegen een graafmachine op willen nemen.

Advertenties

Read Full Post »

Vorige week was het een interessante week: deze stond namelijk in het teken van autisme (#autismeweek) en wie op die hashtag klikte zag al snel dat het gezicht van autisme niet een grijze man in een beige jack hoeft te zijn (vaak wel, maar deze week even niet). Autismeweek betekende Judith Visser die ergens op een podium stond (met haar hond natuurlijk), Bianca Toeps die haar boek ‘Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit’ presenteerde en Zjos Dekker die op de radio een brief aan haar psychiater voorlas. En oh ja, ik deelde via twitter een paar oudere blogposts over ASS en mijn ‘Sheldon Cooper-test en kreeg daar fijne reacties op.
Een goede week die ik afsloot met eten bij de Thai met een super autisme-proof vriendin. Ik eet graag bij de Thai omdat ik weet dat ik daar vegetarisch kan eten en ook nog keuze heb (maar ik bestel meestal hetzelfde, maar dat maakt niet uit, het gaat om het idee). En toen werd het zaterdag, maar het voelde nog als vrijdagnacht toen om 7 uur de kinderen van de buren begonnen te stampen en krijsen. Het hele huis door, maar de muren zijn van bordkarton dus het klonk alsof ze míjn huis door aan het stampen waren. Al mijn spieren schoten in een kramp terwijl de herrie onverminderd voortduurde. Een uur. Twee uur. En toen trok ik het niet meer en belde de mijnheer die eigenlijk dit weekend weg zou zijn. Want ik wist niet meet wat ik moest doen en al helemaal niet hoe ik in deze staat voor mezelf én de hond moest zorgen. De rest van de dag heeft de buurman tegen zijn kinderen geschreeuwd, hebben die kinderen gerolschaatst over de plavuizen, wat voor mij klinkt alsof iemand mijn hoofd met een schuurmachine bewerkt, in de deuropening van zijn huis staan roken terwijl de nicotinewalm via de kieren naast onze deur onze gang blauw zette, terwijl er naast hem een kind op een fluitje stond te blazen.Tegen de tijd dat de mijnheer ’s avonds thuis was, was ik volledig over mijn toeren en zwaar overprikkeld en de pijnscheuten trokken door mijn spieren.
Na de #autismeweek had ik een pest geen autisten-weekend wel heel fijn gevonden.Misschien een ideetje voor volgend jaar.

Read Full Post »

In het verleden zijn er nog wel eens vergissingen gemaakt wat het betreft het eren van historische figuren. Er zijn standbeelden opgericht en straten, plein en tunnels vernoemd naar mannen (ja, het zijn zonder uitzondering mannen) met een op z’n minst twijfelachtige reputatie.
Zo woon ik zelf in een buurt die is vernoemd naar ‘helden’ uit de boerenoorlog. Je maakt mij niet wijs dat die allemaal ethisch gehandeld hebben. Verder zijn de Coentunnel (vernoemd naar de man die de gehele bevolking van de Banda-eilanden liet afslachten om het monopolie op de nootmuskaat-handel te hebben) en het Mauritshuis (het voormalig stadspaleis van een man die rijk is geworden door zijn aandeel in de slavenhandel) bekende voorbeelden. Moet we die namen veranderen? Misschien. Moeten we vergeten? Nee, maar we moeten niet ophemelen en verheerlijken zonder de kanttekening te plaatsen. Dus zet een bordje neer naast standbeelden van J.P. Coen en Michiel de Ruyter (ja, ook die).
In Nederland is dat al een radicaal standpunt, in het buitenland, waar men vaker te maken heeft gehad met minder verholen varianten van racisme, gaat men iets minder omzichtig te werk.
Daar worden confederate standbeelden neergehaald en wetenschappers hebben besloten om de naam ‘Asperger’ (de benaming voor hoogfunctionerend autisme die vaak gepaard gaat met een hoge intelligentie en uitmuntende verbale vaardigheden) niet meer te gebruiken.
Het blijkt namelijk dat de wetenschapper naar wie deze vorm van autisme genoemd is, Hans Asperger, nauw samenwerkte met nazi’s en ook kinderen doorverwees naar een kliniek die, om het maar te zeggen zoals het is, ‘ongewenste’ kinderen vermoordde.
Officieel is de naam al een poosje niet meer in gebruik, in de DSM 5 valt alles ‘gewoon’ onder ‘Autisme’, maar een etiket ‘autisme’ of een etiket ‘Asperger’ is nogal een verschil. Vooral omdat de alternatieve term nu ‘hoogfunctionerend autisme’ is. Geloof me, veel Aspies denken dan gelijk aan een straaljagerpiloot of een steltloper.
Maar wat zeggen we dán? Ik wil bij dezen graag twee voorstellen doen: Het syndroom van Sheldon Cooper en het syndroom van Saga Norèn. Die kennen de meesten wel en hebben geen genocide-verleden voor zover ik weet. 

Read Full Post »

Als kind was Rain Man mijn favoriete film. Ik vond Rain Man grappig en ik herkende zijn ‘moeite met de wereld’. Dat had ik zelf ook wel een beetje. Ik leerde dat dat autisme heette en dat daar veel verschillende vormen en gradaties in waren.
Toen ik in het onderwijs werkte kreeg ik te maken met leerlingen met Asperger. Collega’s vonden het moeilijk om daar mee om te gaan. Zelf had ik daar geen enkel probleem mee. Ik kon namelijk heel goed zien wat de oorzaken waren waarom die leerlingen ‘af’ gingen (niet zelden klasgenoten die heel goed wisten hoe ze een uitbarsting konden triggeren) en nam die oorzaken weg. En ja, in sommige gevallen betekende dat dat ik de leerling die de aanleiding vormde wegstuurde in plaats van degene die door de les heen ging roepen. Dat was even wennen voor ze.
Sowieso kon ik prima overweg met mensen die door anderen ‘moeilijk’, ‘raar’ of verlegen werden gevonden. En ik bleef geïntegreerd worden door personages op televisie die ‘anders’ zijn. Max uit Parenthood bijvoorbeeld voor wie de roereieren wel droog genoeg moeten zijn, anders wil hij ze niet eten (dat heb ik ook!) of Saga Noren uit The Bridge die te eerlijk is en niet van geklets houdt (zó herkenbaar).
Maar afgezien van Saga Norén zijn al die mensen die ‘anders’ zijn, mannen. En dan vaak mannen met een wiskundeknobbel die vaak ook nog super georganiseerd zijn. Totdat ik, op aanraden van een vriendin de serie Atypical ging kijken. De hoofdpersoon heeft autisme en is weliswaar een (jonge) man, maar heeft bijvoorbeeld een rommelig bureau. En voor zover ik weet geen wiskundeknobbel. Door de manier waarop de serie is gefilmd werden zóveel dingen herkenbaar voor mij dat ik er toch eens iets meer over ben gaan lezen.
Bijvoorbeeld over de verschillen tussen mannen en vrouwen met Asperger. Want die zijn er. En dat is een reden waarom Asperger bij vrouwen minder snel herkend wordt. En daarna ben ik op internet een test gaan doen. En die zei ‘Asperger’. Vervolgens heb ik me bij de huisarts gemeld, waarna ik tot 5 maanden moest wachten op mijn eerste afspraak voor wat ik mijn ‘Sheldon Cooper-test’ noemde.
En laat dat nou iets zijn waar mensen met autisme niet zo goed in zijn, in wachten… 

Read Full Post »

Maandenlang is er bij ons in de straat aan een huis geklust. Dit ging gepaard met veel lawaai en stofwolken die neerdaalden op ramen en auto’s. Van de week was het eindelijk klaar. Een dag later zette een ándere buurman een steiger voor zijn huis en begon enthousiast te schuren. En nu is het zondag en blijkt een achterbuurman op hetzelfde idee te zijn gekomen.
Het doet me denken aan de zomer, waarin de één na de ander gaat barbecueën en ik dus op geen enkele avond mijn huis even kan laten luchten zonder de lucht van verbrande lijken in mijn slaapkamer te krijgen.
De hele week komt er van alle kanten lawaai: kinderen die met stepjes over de stoep denderen, buurvrouwen die voor mijn raam hun hele levensverhaal nog eens doornemen, pakjesbezorgers die aanbellen en de veegwagen van de gemeente. Ik weet het, het hoort bij wonen in de stad, maar een dagje níet zou zo fijn zijn.
Om even géén schuurmachine te horen, en om het hondje een plezier te doen, gaan we naar het bos. Het is zonnig weer, dus het is er best druk. Op élk bankje dat we tegenkomen zit iemand die blijkbaar zo’n hekel heeft aan het geluid van zingende vogels dat hij muziek aan heeft gezet. En vergeten heeft een koptelefoon op te zetten…
Waarom?
Ik weet dat andere mensen beter tegen lawaai kunnen dan ik, maar zelfs de echtgenoot verzucht dat hij het wel heel fijn zou vinden als zoiets als ‘zondagsrust’ nog bestond. ‘Het hoeft van mij niet per sé op zondag…’
Dat ben ik helemaal met hem eens: ‘Om alle religies te bedienen is het voortaan vrijdag- tot en met zondagsrust’. Lijkt me heel fijn voor iedereen die hoogsensitief, autistisch, of gewoon moe is. 

Read Full Post »