Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘boek’

Hoe beter ik een boek vind, hoe minder ik er meestal over kan vertellen. Echt goed is meestal een gevoel, en literatuur is één van de weinige onderwerpen waarbij je mening niet beter onderbouwd hoeft te worden dan ‘ik vind het gewoon mooi’.
Maar daar hebben jullie niet zo veel aan, dus ik doe toch mijn best.
‘The water cure’ vertelt het verhaal van een gezin met drie dochters waarvan er één een jaar of dertig blijkt te zijn en de jongste nog te jong om echt een stem te hebben. Ze leven afgezonderd van de buitenwereld, die, naar zeggen van hun moeder, hen alleen maar ziek zou maken. Met regelmaat komen er vrouwen naar het eiland toe om geheeld te worden door ‘the water cure’ die de moeder uitvoert.
Kort nadat de vader overlijdt komen er drie mannen: schipbreukelingen die zijn aangespoeld op het strand. De moeder waarschuwt haar dochters: laat je niet door hen aanraken, mannen doen je alleen maar pijn. Maar één van de dochters hunkert al jaren naar nabijheid, naar verbondenheid.

Het gegeven van een eiland (is het een eiland? daar is het verhaal niet erg duidelijk over) waar vrouwen zich hebben teruggetrokken om uit de handen van mannen te blijven, deed me denken aan…het begin van de film Wonder Woman (sorry, ik kan er niets anders van maken). De stijl wordt vergeleken met die van Eimear McBride (a girl is a half-formed thing) maar ik vond ‘The water cure’ een stuk toegankelijker. Opvallend was de tegenstelling met ‘Milkman’ als het ging om bladspiegel: ‘The water cure’ heeft heel veel ruimte. De lege bladzijden lijken symbool te staan voor de leegheid van het leefgebied van de zussen. Afgezien van hun moeder en in het verleden de vrouwen die kwamen kuren, is er niemand om hen heen. De hoofdpersoon in Milkman wordt verstikt door de gemeenschap waarin ze leeft.
‘The water cure’ is een intrigerende roman die nog even na zal blijven sudderen. 

 

Read Full Post »

Read Full Post »

Volgens de overlevering komt de naam van de staat Idaho van een Shoshoni (een native American taal)- chant die schat van de bergen betekent, maar in de roman met de gelijknamige titel valt een ander etymologisch verhaal te lezen. Terwijl er werd vergaderd over de naam voor een nieuwe staat, speelde een man met de dochter van vrienden. Het meisje, Ida, hoorde daar helemaal niet te zijn, en toen ze een kamer in dreigde te lopen waar het congres vergaderde riep hij haar terug: ‘Ida, ho!’
De gedelegeerden hoorden zijn uitroep en vroegen hoe hij aan zo’n mooi woord kwam. Hij antwoordde dat de Shoshoni-stam dit elke ochtend canten, als groet voor de rijzende zon: schat van de bergen. Maar vlak voordat de naam voor de nieuwe staat officieel werd aangenomen kwam de leugen uit en werd in alle haast gekozen voor Colorado. Maar de man nam Idaho en de mooie leugen met zich mee. En zo werd de naam gegeven aan een stoomboot en niet lang daarna aan een meisje. De ouders dachten haar te hebben genoemd naar de Shoshoni naam voor de zon, maar in feite was ze via een omweg vernoemd naar dat andere meisje, het meisje dat door de gangen rende.
De tante van het meisje Idaho nam de naam mee naar het congres toen er weer een staat vernoemd moest worden. en dit keer lukte het: Idaho was een feit.

Als je dat al een mooi en poëtisch verhaal vindt, wacht dan maar af tot je de rest van het boek gelezen hebt. Het verhaal begint met Anna, een vrouw van halverwege de 30 die op een boerderij in het noorden van Idaho woont met haar man. Hij, Wade, is een jaar of 15 ouder dan zij en is aan het dementeren. Dat is deels erfelijk, zijn vader overleed toen hij nog maar in de 50 was en vlak bij huis verdwaalde, maar deels zal hij wellicht wíllen vergeten. Wade heeft namelijk enkele jaren vóór zijn huwelijk met Anna zijn beide dochters en vrouw verloren. Anna neemt het op zich om namens hem te herinneren, te reconstrueren en voor zover mogelijk contact te krijgen. 

Het verhaal ontvouwt zich langzaam, maar dat is juist fijn want dit boek wil je lang bij je houden. Toch gaat het tempo onherroepelijk omhoog zodra je het midden genaderd bent. En dat wil je alleen maar doorlezen.
Grote kanshebber voor de top 5 van de top 10 van beste boeken van dit jaar. (hier zie je de top 10 van afgelopen jaar)

Read Full Post »

Als Emma Watson zegt dat ik iets moet lezen, dan doe ik dat braaf, dus kocht ik ‘All about love-new visions’ van Bell Hooks dat één van de titels is die zijn geselecteerd voor de online leesclub ‘Our shared shelf’. ‘The handmaid’s tale’ maakt trouwens sinds kort ook deel uit van de selectie, hoe toepasselijk onder het huidige politieke klimaat…maar dat terzijde.
‘All about love’ is geen roman maar een verzameling van 13…tja, wat zijn het? Overpeinzingen, essays? De stukken zijn in ieder geval heel toegankelijk en verkennen elk een aspect van liefde.
Niet alleen liefde zoals we die kennen in de vorm van een romantische relatie, maar ook liefde die elk kind zou moeten ontvangen van ouders of opvoeders (en dat is dus iets anders dan verzorging), en liefde die de belangrijkste waarde in een samenleving zou moeten zijn. Vooral dat laatste punt maakt het boek heel erg actueel (terwijl het uitkwam in 2000). In een samenleving waarin leugens en pesterijen aan de orde van de dag zijn en beloond worden met het presidentschap zou iedereen dit boek moeten lezen, maar met name opvoeders en therapeuten zou ik het aan willen raden. Tijdens het lezen heb ik met regelmaat de neiging moeten onderdrukken om heel hard ‘ja! precies!’ te roepen. Bijvoorbeeld als ze schrijft dat als mannelijke auteurs liefde als thema kiezen daarom geprezen worden terwijl het als soft en zoetsappig wordt gezien als vrouwen er iets over schrijven, maar ook bij quotes als deze: ‘Since true love sheds light on those aspects of ourselves we may wish to deny or hide, enabling us to see ourselves clearly and without shame, it is not surprising that so many individuals who say they want to know love turn away when such love beckons.’
En vooral deze: ‘Many men, especially, often turn away from true love and choose relationships in which they can be emotionally withholding when they feel like it but still receive love from someone else. Ultimately, they choose power over love.’  Die mag wat mij betreft wel op een billboard. En dan weet ik nog wel iemand die dagelijks uitzicht op die tekst mag hebben 😉 

Read Full Post »

Tegen het einde van vorig jaar las ik voor het eerst een boek van Boualem Sansal, 2084, Het einde van de wereld. Het was geen erg toegankelijk boek maar zijn ideeën vond ik intrigerend dus toen ik las dat hij in 2005 een boek had uitgebracht met een vrouwelijke arts als hoofdpersoon was ik daar wel nieuwsgierig naar.
Hoofdpersoon in ‘Harraga’ (de titel verwijst naar mensen die op straat zwerven, velen van hen zijn vluchtelingen uit zuidelijker gelegen Afrikaanse landen die naar Europa willen reizen in kleine bootjes) is Lamia, een vrouwelijke arts van halverwege de 30 die werkzaam is in een ziekenhuis in Algiers. Ze woont in een huis met een rijke historie waarin ze als kind ook gewoond heeft.
Haar broer is verdwenen maar ineens staat er een schaars geklede jonge vrouw, zichtbaar zwanger, bij haar voor de deur. Is zij gestuurd door haar broer? Is hij de vader van het kind? Voordat Lamia het meisje deze vragen heeft kunnen stellen heeft die zich al in haar huis geïnstalleerd en haar spullen slingeren al overal rond. 20170111_141213
Het wordt een knipperlicht-logeerpartij; na een ruzie verdwijnt ze, om weer terug te keren en daarna weer te verdwijnen. Als ze langer wegblijft gaat Lamia op zoek naar het meisje. Helaas staat er op de achterflap vermeld hoe het boek afloopt (waaróm, uitgeverij De Geus?) maar er valt nog genoeg te genieten in het boek.
Deze roman is een stuk eenvoudige te volgen dan ‘2084’, maar ook in ‘Harraga’ is zijn maatschappijkritiek al duidelijk aanwezig. ‘Als vrouw is ze rechteloos’, zegt Lamia over de jonge Chérifa en over de Algerijnse jeugd merkt ze het volgende op: ‘Wat een opvoeding, ze hebben nauwelijks de moederschoot verlaten of ze nemen de strijd op tegen het vrouwelijk geslacht.’ Vervolgens vergelijkt ze hen met Gremlins, als het niet echt waar was zou het grappig zijn…

Read Full Post »

Een historicus zonder verleden. Een man die er rond zijn 30e ineens ‘was’, kan dat wel, vraagt de auteur zich af. Het antwoord is nee en vormt voor hem de aanleiding om op te schrijven waar deze man dan vandaan komt. Hij doet dit aan de hand van een zevental verhuisdozen waar dat verleden in zit. Een vals verleden waarvan de buitenkant niet klopt met de binnenkant want Alex is geboren als meisje.
Hij opent de dozen en begint met het schrijven van zijn verhaal als hij al 15 jaar als man leeft; in 1998 is hij geopereerd aan ‘de bovenboel’ (het verwijderen van de borsten), een pijnlijke operatie die hem zielsgelukkig maakte. Het boek gaat afwisselend terug naar die periode, naar de jaren ’80 waarin hij opgroeide en 2013, het ‘nu’.
De dozen gaan open en de herinneringen komen: aan de protestantse jeugd in Drenthe. Aan de jaloezie op de broer die wél zelf mocht kiezen welke schoenen hij wilde en niet gedwongen werd om degelijke Renata kinderschoenen te dragen. Het dromen van sportschoenen en sportieve kleding.
En, de o-zo-herkenbare gêne als zijn moeder aan komt zetten met een bh en hij die moet gaan passen. BH’s zijn stóm!! En wie wil er nou bortsen? Zolang je zo’n ding niet draagt kun je nog ontkennen ze te hebben (was mijn logica in ieder geval).
En later het herkenbare verraden worden door het eigen lichaam als hij ongesteld wordt. Het koste me geen enkele moeite om me daarin in te leven, en dan en ik nog geeneens een man (ik ben wat dat betreft redelijk genderneutraal; ik ben toevallig een vrouw maar daar heb ik niet een specifieke voorkeur voor).
‘Mijn valse verleden’ is een eerlijk en sober verslag van een jeugd die ‘niet klopt’ en van de stappen die zijn gezet naar een volwassen leven dat wel ‘klopt’. En dat zonder dat er een zweem van sensatiebelust aapjeskijken-gevoel bij zit. Knap. En belangrijk ook denk ik.20160925_174857

Read Full Post »

Quotes over boeken en lezen; ik ben er gek op. Als ik een mooie tegenkom dan schrijf ik ze zelfs op in een schriftje. Geen wonder dus dat ik erg blij wordt van de bladwijzer die ik kreeg in ‘Leigh’s favorite books’  (een droom van een boekwinkeltje in de woonplaats van Broertje). En ik wil het advies wel heel graag ter harte nemen, maar dan moet ik niet (zoals Whitney Houston) doodgaan in bad…. Ik neem mijn mooie, échte boeken namelijk niet mee in bad. In bad lees ik stiekem flutromannetjes van € 1,- (historische, dat dan weer wel). Misschien niet zo erg als het boek dat Joey onder Rachels kussen vindt, maar toch. Als ik ergens dood mee gevonden moet worden dan misschien toch liever het verzameld werk van een Nobelprijswinnaar. Hoewel…’Roekeloze hooglander’ (te vinden naast de parabenenvrije biologische shampoo in het mandje op de badrand, hoofdstuk 20, ze hebben nog steeds een hekel aan elkaar) zorgt misschien voor leukere gesprekken tijdens de begrafenis. 20150720_114154

Read Full Post »

Older Posts »