Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘film’

Advertenties

Read Full Post »

Ik zag een aankondiging voorbij komen van de film ‘Juliet, naked’ en zag dat de komedie was gebaseerd op een roman van Nick Hornby (High fidelity, About a boy), dus ben ik snel de spoilers gaan lezen. Een boek graaft altijd dieper dan een film en als ik de film ga kijken voordat ik het boek heb gelezen, weet ik (waarschijnlijk) al hoe het afloopt.
Hornby is een meester in het scheppen van eikels, en dat doet hij in Juliet, naked ook weer.
‘Juliet, naked’ is geen hoogstaande literatuur, maar een geestig en luchtig verhaal dat heerlijk wegleest. In tegenstelling tot sommige andere romans in de categorie ‘romantische komedie’ is hoofdpersoon Annie geen nerveus wrak met een waslijst aan onzekerheden, maar een vrouw met een ingedutte relatie (die sowieso nooit vonkte), een dito baan en woonachtig in een dorp waar nooit iets gebeurt.
Ik zag alleen in de trailer van de film dat Annie zuchtend in de spiegel kijkt. En dat vond ik dus niet bij haar passen. Ze is geen lijnende Bridget Jones en ik hoop van harte dat de film dat ook niet van haar gemaakt heeft.
En ik zag in de gauwigheid wel meet dingen ‘die niet kloppen’, want dat is het nadeel van eerst het boek lezen: ik zit straks waarschijnlijk ruim anderhalf uur in het donker te mompelen ‘zo ging het niet in het boek…’

Read Full Post »

In Zweden hebben ze een soort feministisch keurmerk bedacht voor films (wellicht heb ik er al eens eerder over geschreven). Volgens dit ‘keurmerk’ is een film pas ‘ok’ als er twee vrouwelijke personages, met een naam, samen een gesprek hebben dat over iets anders gaat dan over een jongen.
Actrice Sofia Helin (toevallig ook een Zweedse) zei ooit ‘als je de dingen door een feministische bril gaat zien is het moeilijk om die ooit weer af te zetten’, en dat is in dit geval ook zo, is mijn ervaring. Vanaf het moment dat ik over dit ‘keurmerk’ las, ben ik kritischer naar films gaan kijken.
Afgelopen maandag zat ik met de mijnheer in het donker naar ‘Bankier van het verzet’ te kijken. Een mooi gemaakte film met een spannend verhaal en sympathieke personages, maar wat was er met de vrouwen gebeurd? Het waren etalagepoppen. Mooi, lief, en opofferingsgezind, maar waar was hun verháál gebleven? Fockeline Ouwerkerk speelde de vrouw van de hoofdpersoon, een stijlvolle en lieve vrouw die haar gezinsgeluk opoffert voor ‘De Zaak’, leuk en aardig, maar die rol kennen we al van Carice van Houten in Valkyrie (toch alweer 10 jaar geleden).
Als de broer van de hoofdpersoon zijn kantoor binnenwandelt wil zijn secretaresse hem tegenhouden. Blijkbaar weet zij dat er achter die gesloten deur dingen gebeuren die maar beter niet naar buiten kunnen komen. Hoe dan? Heeft zij een rol in het verzet?
En wie is die vrouw die met vaste hand waardepapieren zit te vervalsen (net als Fiep Westendorp in de oorlog deed)? Behang, dat is ze, maar ik wil haar verhaal horen.
Het meest verwarrende was de vrouw die tijdens de explosie vraagt of de papieren van ene Wim nu ook vernietigd zijn. Is dit de echtgenote van de broer? Die zag er toch anders uit? De aftiteling vertelt me dat dit een dienstmeisje was. Van wie dan? Dit is de enige scène waarin ik haar zie. Blijkbaar was haar enige taak ‘ongerust zijn over Wim die opgeroepen is door de Duitsers’.
En als het gaat om ‘praten met elkaar’, dat doen vrouwen ook niet. Zelfs de twee schoonzussen niet (of ik moet iets over het hoofd gezien hebben). De broers praten tegen elkaar, ook tijdens het dansen, terwijl de vrouwen aan hun armen hangen. Als een mooi tasje.
En het is zo’n gemiste kans, want aan het begin van de film staat ‘gebaseerd op…’, dus wat let je dan om het verhaar van één van de vrouwen wat meer uit te diepen? Want ze zijn er, die verhalen, ook al mochten die na de oorlog niet verteld worden want de vrouw moest weer naar de keuken.
Ik wens de filmmakers een feministische bril toe die ze nooit meer af kunnen zetten. 

Read Full Post »

De echtgenoot en ik hebben een bioscoop-abonnement, dus we zien alles. Nou ja, bijna alles, we trekken toch echt wel een grens bij ‘de emoji-film’, maar deze maand kwamen er twee films uit waar we ons wel op verheugden. ‘The dark tower’ (gezien, best leuk, mooi gefilmd) en ‘The big sick’. Die eerste krijgt volop media-aandacht en er staan meer dan levensgrote kartonnen afbeeldingen van de hoofdrolspelers in de bioscoop (ik zie liever de kant met Idris Elba erop dan wat ik ‘de achterkant’ noem), de tweede moet het met beduidend minder aandacht doen. Het ís dat we een interview met de hoofdrolspeler en bedenker hebben gezien bij The Daily Show, anders hadden we van het bestaan van de film niet af geweten.
Hij draait ook overdag…. Maar daar lieten we ons op een zonnige zondagmiddag niet voor uit het veld slaan: we gingen om 3 uur ’s middags in het donker zitten om te kijken naar het verhaal van comedian Kumail Nanjiani (bekend van de serie Silicon Valley) over de beginperiode van de relatie met zijn vrouw. Om een lang verhaal kort te maken: zij wordt ernstig ziek (voor ons vrij herkenbaar) en er zijn ook wat problemen omdat zij niet Pakistaans is en hij haar zo’n beetje heeft verzwegen voor zijn familie (voor ons minder herkenbaar).
Bovenal was het vooral een mooie film met een geweldig goede cast en een aantal hele leuke grappen. Dus ik zou iedereen adviseren om een dagje te spijbelen en overdag naar de film te gaan. 

Read Full Post »

Jullie denken natuurlijk dat ik elke dag heel hard werk, en soms doe ik dat ook wel, maar soms spijbel ik. Dat deed ik op de middelbare school nooit, maar sinds begin dit jaar nu al twee keer. En dat komt allemaal door vriendin S., die brengt mij het slechte pad op. Het begon allemaal met een maandagmiddag waarop ze vrij was en er werklui over de vloer zouden komen. Een goede reden om er even tussenuit te gaan naar de bioscoop. En ik wilde wel mee. En die andere dag? Toen was ze ook vrij en die ene film smaakte naar meer.
De eerste spijbelmaandag gingen we naar het veelgeprezen La la land. Net als velen ben ik niet per sé een musical-fan. Vaak voelt het in films toch een beetje raar als ze ‘ineens’ gaan zingen. Dat was in dit geval niet zo: de film begon met een song and dance scène waarmee de toon gelijk gezet was.En die toon beviel me: grappige verwijzingen naar andere films, een hoofdrolspeelster die ik graag zie, mooie liedjes en, voor iedereen die ooit een relatie heeft gehad met een moeilijke muzikant, een flinke dosis herkenbaarheid.
Aan het einde moest vriendin S. even een traantje wegpinken ‘Het is zó oneerlijk’, zei ze (ik verklap niet wát er dan zo oneerlijk was) en ik heb, eenmaal thuis, de rest van de dag de liedjes lopen neuriën terwijl ik met hondjelief de danspasjes nadeed.
Een paar weken later namen we weer een vrije middag, dit keer stond Moonlight op het programma. Andere kost. Een film, of eigenlijk een leven, in drie delen. Het eerste deel speelt zich af in een ‘slechte’ buurt in Miami in de jaren ’80. Chiron, bijgenaamd ‘little’, groeit op met een aan drugs verslaafde moeder en is regelmatig het mikpunt van pesterijen. Zelfs zijn moeder verwijt hem dat hij ‘te soft is’. In het tweede deel is Chiron een tiener, nog steeds wordt hij gepest maar hij heeft één vriend, die in het vorige deel ook al een rol speelde. Voor de kijker wordt het steeds duidelijker dat Chiron meer dan vriendschap voelt.
In het tweede deel neemt zijn leven een wending die onverwacht maar niet onlogisch of onbegrijpelijk is maar des te schrijnender. ‘Het is zó oneerlijk’ was hier nóg meer op z’n plaats. We hebben er in de auto op weg naar huis nog lang over nagepraat.
Ik ben benieuwd óf en zo ja welke van deze twee films er zondag met het gouden beeldje vandoor gaat, maar als je het mij vraagt wordt het Moonlight (en het zou ook wel mooi zijn, een jaar na #Oscarsowhite). Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Vriendin en ik zitten in de bioscoop, The Imitation Game begint zo, maar eerst krijgen we nog wat trailers voorgeschoteld. Een gezicht dat ik steeds vaker op zie duiken op het internet en in ‘de bladen’ vult het scherm. ‘Wat is dat toch met die Channning Tatum’, fluister ik vriendin toe. ‘Ik vind er echt geen bal aan, jij?’
‘Hmmm, nou, ik val niet flauw ofzo maar ik zie het wel hoor’, zegt vriendin.
Ik kijk nog een keer maar alles wat ík zie is een vrij bolle toet en een niet al te snuggere uitdrukking.
Dat zij iets ziet wat ik niet zie en vice versa is op zich geen nieuws: we kennen elkaar al bijna 20 en zijn er al lang geleden achter gekomen dat we wat mannen betreft een totaal verschillende smaak hebben. Misschien hebben we daarom in bijna twee decennia nog nooit ruzie gehad. Slechts één keer, een jaar of 12 geleden zaten we samen in een kroeg in Delft en bespraken we de rest van het publiek toen we tot de ontdekking kwamen dat we allebei dezelfde jongeman ‘wel leuk’ vonden. we keken elkaar aan, pakten onze jas en gingen er vandoor. Want dat kon natuurlijk niet.
De film begint: twee uur lang met regelmaat Matthew Goode (Brits, smal bekkie, grote neus en met regelmaat betrapt met een boek en/of bril) in beeld: dat zie ik dan weer graag. De kans is groot dat vriendin er niet warm of koud wordt.
Na de film drinken we nog even iets in De Lift (waar ik even niet weet wat ik moet bestellen omdat hun wijn te zoet is en ze geen warme drank meer schenken en ik mijn buik wel vol heb van koolzuur na mijn drankje bij de film). We hebben het nog even over Het Glazen Huis en of vriendin het nog op onze Grote Markt heeft zien staan. Het blijkt dat ze er bijna elke dag geweest is met vrienden die uit andere steden op bezoek kwamen. Maar, zegt ze, eigenlijk vond ze er niet heel veel aan. Het eindfeest, op het Houtplein, dat vond ze wel leuk. ‘Ja, ja’, zeg ik. ‘Je ging er natuurlijk gewoon naartoe om Eric Corton te zien.’
Ze moet lachen en geeft toe. Aha, ik heb ‘m gevonden: de universeel aantrekkelijke man. Onze smaken liggen zó ver uit elkaar maar toch ‘zien’ we het allebei. Ik weet zeker dat vriendin het muziek-stoer-en tattoo deel leuk vind en ik vind op het maakt-docementaires-voor-Serious-Request-en schaamt-zich-er-niet-voor-als-hij-moet-huilen deel erg aantrekkelijk. En vergeet de stem niet. Al was ie nog zo lelijk geweest dan had er in zijn stem alleen al genoeg sexappeal gezeten om het me te laten ‘zien’ (of eigenlijk: horen).
Ik ken eigenlijk niemand die Eric Corton níet leuk vind. Ik zal het eens aan een paar vriendinnen vragen die niet op mannen vallen maar volgens mij snappen zij het ook. plaatje
Thuis vertel ik dat er een man op deze wereld rondloopt die zowel door mij als door vriendin aantrekkelijk gevonden wordt, een unicum. ‘Ja duh’, zegt vriend. ‘Die vind ik ook lekker. Vindt ze míj eigenlijk leuk?’
Geen idee, nooit gevraagd. Het zou best kunnen want van de drie mannen op één avond komt vriend toch het dichtst in de buurt van Eric Corton. Met bril en zonder plaatjes op de arm, dan dan weer wel.

Read Full Post »

Vriend had te kennen gegeven dat hij niet meer elke avond alleen maar op de bank wil zitten en series wil kijken. Oh help; wat nu? We hoeven toch niet et gaan praten hè? Om dat koste wat kost te voorkomen heb ik vriend snel uitgenodigd om naar de film te gaan: donderdagavond vind ik een echte film-avond en door zo vlak voor het weekend een avondje uit te gaan heb ik zelf altijd het gevoel dat het weekend iets langer duurt.
Omdat ik weet dat vriend de, jaren geleden door mij gekozen, film ‘Vicky Christina Barcelona leuk vond durfde ik het wel aan om weer een Woody Allen-film voor te stellen: ‘Magic in the Moonlight’. Net als de meeste van zijn films is ook zijn 44e een vermakelijke waarbij de plaats van handeling (in dit geval de Côte d’Azur) meer dan een bijrol speelt en de dialogen sprankelend zijn. Dus toch nog iets met relaties en praten, maar dan hoeven we het zelf niet te doen.
Bijkomend voordeel van deze film is dat hij niet draait in ‘de popcornbioscoop’, maar in Haarlems mooie Toneelschuur, wat het nog veel meer een avondje uit maakt dan de grote Pathé bioscoop.
Oh, en had ik al gezegd dat de enige échte Mr Darcy de hoofdrol speelt? Magic in the moonlight

Read Full Post »

Older Posts »