Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘boeken’

Advertenties

Read Full Post »

Een doos vol parels

‘Je kunt niet alles bewaren’, zei mijn moeder altijd. Mijn vader en ik keken elkaar dan aan met een blik die wilde zeggen dat we haar ongelijk wel wilden bewijzen, maar we waren slim genoeg om daar nooit echt serieus werk van te maken. Dus van alle spullen die ik het huis in sleep moeten er zo af en toe ook een paar weg. En als ik zeg ‘spullen’ dan bedoel ik met name ‘boeken’. Dus is het weer tijd om een doos met boeken weg te geven. Alle boeken die erin zitten zijn Nederlandstalig, en er zitten een aantal echte pareltjes tussen zoals ‘Het overgebleven kind’, ‘Jinxed’, ‘Parnassia’ en ‘De stem van Tamar’.
Ik verstuur de doos via UPS, dus als je wint kun je ‘m ophalen bij een UPS-punt bij je in de buurt. Het enige wat je hoeft te doen om te winnen is een reactie achterlaten onder dit bericht (direct onder de column dus, dus niet onder de link op Facebook) waarin je vertelt waarom je graag wil winnen én de link naar dit bericht delen op je Facebookpagina.
En mocht je dit keer niet winnen, niet getreurd, ik beginnen binnenkort met het vullen van een nieuwe doos, dus houd vooral deze pagina goed in de gaten…

 

Deze doos vol literaire parels is gewonnen door Angela

Read Full Post »

Jullie verwachten natuurlijk een stukje van mij over hoeveel schijt ik heb aan die uil van Minerva, of over het woord ‘Boreaal’ of dat ik paralellen trek tussen de leraren-kliklijn en ‘1984’ of iets dystopisch van Margaret Atwood. Want het gros van het electoraat weet toch niet wat ‘boreaal’ betekent of wie Minerva was, en degenen die het wèl weten en tòch op een fascist gestemd hebben kan het blijkbaar niet schelen.
Dus neem ik deze vrijdag even vrij om in een andere wereld te duiken. Het is namelijk boekenweek en ik weet niet hoe lang zoiets nog mag, een viering van de literatuur en het vrije woord, dus ik neem het er maar even van. Uit protest over het truttige thema van dit jaar (de moeder de vrouw) en de daarbij uitgekozen auteurs (louter mannen, al heb ik niets tegen de auteurs zelf, volgens mij zijn het hele aardige en misschien zelfs feministische mannen) heb ik natuurlijk wel een roman van een vrouwelijke auteur gekocht.
Zo ben ik dan ook wel weer, van sommige dingen kun je niet echt vrij nemen.

Read Full Post »

Het is alweer jaren geleden dat een vriendin me vertelde dat zij en haar vriend nog maar weinig series volgden omdat ze ’s avonds vaak aan het kondoën waren. En even dacht ik ‘ik ben blij voor je, maar wil ik weten wat dat is?’ Helaas voor haar bleek kondoën niet een nieuwe vorm van tantra te zijn, en zelfs geen stroming binnen de oosterse vechtsport (wat ik ook nog even dacht) maar gewoon opruimen. Maar dan volgens de methode van een rare Japanse mevrouw die aan het einde van de dag haar spullen bedankt voor de bewezen diensten.
De kern van haar opruim-evangelie is dat je bij alles wat er in je huis staat je af moet vragen ‘does it spark joy?‘ (word ik er blij van?). Nou, ik werd helemaal niet blij van die mevrouw want ik zag de gaten vallen in de prachtige kamerbrede boekenkast van vriendin. Boeken die niet gelezen worden zijn namelijk ‘dood papier’ volgens die mevrouw Kondo, dus die moeten weg.
Ik besloot mijn oren dicht te stoppen en te wachten tot deze gekte over zou waaien. Over Atkins en Montignac hoor je immers tegenwoordig ook niemand meer. Maar een paar weken geleden begon een ándere vriendin: ‘Ken je Marie Kondo?’ Ik wilde AAAAARGH! roepen en wegrennen als een stripfiguurtje op het clou-plaatje. Wat blijkt? Die rare Japanse heeft tegenwoordig een tv-programma en daarin heeft ze laatst letterlijk gezegd dat je beter niet meer dan 30 boeken in huis kan hebben.
Nou, die Marie Kondo kan het rambam krijgen en uit protest heb ik nog maar een extra boek in huis gehaald: ‘De Japanse manier’ heet het, en als het goed is heeft het niets met opruimen te maken. Maar wel met kintsugi (de kunst van het repareren), wabi-sabi (de schoonheid van het imperfecte) en ikigai (levensdoel). En nu ga ik met een kopje ocha (thee) op de bank zitten en door dit boek bladeren want niets sparkt bij mij meer joy dan dat! 

Read Full Post »

Hoe beter ik een boek vind, hoe minder ik er meestal over kan vertellen. Echt goed is meestal een gevoel, en literatuur is één van de weinige onderwerpen waarbij je mening niet beter onderbouwd hoeft te worden dan ‘ik vind het gewoon mooi’.
Maar daar hebben jullie niet zo veel aan, dus ik doe toch mijn best.
‘The water cure’ vertelt het verhaal van een gezin met drie dochters waarvan er één een jaar of dertig blijkt te zijn en de jongste nog te jong om echt een stem te hebben. Ze leven afgezonderd van de buitenwereld, die, naar zeggen van hun moeder, hen alleen maar ziek zou maken. Met regelmaat komen er vrouwen naar het eiland toe om geheeld te worden door ‘the water cure’ die de moeder uitvoert.
Kort nadat de vader overlijdt komen er drie mannen: schipbreukelingen die zijn aangespoeld op het strand. De moeder waarschuwt haar dochters: laat je niet door hen aanraken, mannen doen je alleen maar pijn. Maar één van de dochters hunkert al jaren naar nabijheid, naar verbondenheid.

Het gegeven van een eiland (is het een eiland? daar is het verhaal niet erg duidelijk over) waar vrouwen zich hebben teruggetrokken om uit de handen van mannen te blijven, deed me denken aan…het begin van de film Wonder Woman (sorry, ik kan er niets anders van maken). De stijl wordt vergeleken met die van Eimear McBride (a girl is a half-formed thing) maar ik vond ‘The water cure’ een stuk toegankelijker. Opvallend was de tegenstelling met ‘Milkman’ als het ging om bladspiegel: ‘The water cure’ heeft heel veel ruimte. De lege bladzijden lijken symbool te staan voor de leegheid van het leefgebied van de zussen. Afgezien van hun moeder en in het verleden de vrouwen die kwamen kuren, is er niemand om hen heen. De hoofdpersoon in Milkman wordt verstikt door de gemeenschap waarin ze leeft.
‘The water cure’ is een intrigerende roman die nog even na zal blijven sudderen. 

 

Read Full Post »

Ik zag een aankondiging voorbij komen van de film ‘Juliet, naked’ en zag dat de komedie was gebaseerd op een roman van Nick Hornby (High fidelity, About a boy), dus ben ik snel de spoilers gaan lezen. Een boek graaft altijd dieper dan een film en als ik de film ga kijken voordat ik het boek heb gelezen, weet ik (waarschijnlijk) al hoe het afloopt.
Hornby is een meester in het scheppen van eikels, en dat doet hij in Juliet, naked ook weer.
‘Juliet, naked’ is geen hoogstaande literatuur, maar een geestig en luchtig verhaal dat heerlijk wegleest. In tegenstelling tot sommige andere romans in de categorie ‘romantische komedie’ is hoofdpersoon Annie geen nerveus wrak met een waslijst aan onzekerheden, maar een vrouw met een ingedutte relatie (die sowieso nooit vonkte), een dito baan en woonachtig in een dorp waar nooit iets gebeurt.
Ik zag alleen in de trailer van de film dat Annie zuchtend in de spiegel kijkt. En dat vond ik dus niet bij haar passen. Ze is geen lijnende Bridget Jones en ik hoop van harte dat de film dat ook niet van haar gemaakt heeft.
En ik zag in de gauwigheid wel meet dingen ‘die niet kloppen’, want dat is het nadeel van eerst het boek lezen: ik zit straks waarschijnlijk ruim anderhalf uur in het donker te mompelen ‘zo ging het niet in het boek…’

Read Full Post »

Vorige week werd ik door een vriendin getagged in een Instagram-bericht waarin een wereldwijde boekenruil werd voorgesteld. Daarvoor moest je een exemplaar van je favoriete boek kopen en dat opsturen naar een onbekende. Zelf zou je uiteindelijk een maximum van 26 boeken ontvangen: de lievelingsboeken van mensen van over de hele wereld.
Dat klinkt op zich allemaal best leuk, maar wat nou als je zelf een hardback koopt voor iemand en je krijgt een beduimelde paperback terug? Of je ontvangt een boek in het Russisch, of erger nog: een boek dat je al hebt?
En als ik zo in de boekengroepjes op Facebook en in de bestseller-lijsten kijk, lezen de meeste mensen vooral thrillers met het woord ‘meisje’ of een kleuterliedje in de titel. Niet echt iets waar ik mijn Orange Prize winnaressen voor aan de kant leg.
Maar mijn grootste bezwaar zat ‘m in het woord ‘lievelingsboek’. Aan iemand die ongeveer 120 boeken per jaar leest vragen wat haar lievelingsboek is is net zoiets als aan een moeder vragen wat nou haar lievelingskind is. Bovendien weet ik maar al te goed dat wat voor de één het neusje van de zalm is, voor de ander bagger met of zonder rietje is (zie die bestsellerslijsten). Jarenlang was ‘The book of lost things’ mijn lievelingsboek, maar dat kan ook te maken hebben gehad met de omstandigheden waarin ik het boek kreeg. ‘The signature of all things’ vind ik prachtig, maar is niet geschikt voor mensen die van fast paced thrillers houden. Margaret Atwood is mijn favoriete auteur, maar ik moet wel iets meer van jou en je interesses weten voordat ik je ‘The heart goes last’, ‘Alias Grace’ of ‘The Handmaid’s tale’ aanbeveel.
Het is net als met de hoofdpersoon in ‘De boekenapotheek aan de Seine’: ik wil van je weten wat jij wil van een boek. Wil je lachen, wil je huilen of wil je iets leren? Pas dan weet ik of ik je ‘Life of Pi’ of ‘Life after life’ moet aanraden.
Ik heb besloten om niet mee te doen aan de boekenketting, waarschijnlijk zou ik uit pure wanhoop ‘Ronja de roversdochter’ opsturen. Misschien zelfs in het Zweeds… 

Read Full Post »

Older Posts »