Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Huisdier’ Category

Mijn meest recente column voor Dierenpraktijken, over puppygedrag als je al zeven bent, lees je hier: 2018-11-30_0520.

Advertenties

Read Full Post »

Vakantie in Engeland voelt altijd een beetje als thuiskomen. Ze verkopen er boeken in de supermarkt (!) en sokken met flauwe woordgrappen waar ik genant hard om moet lachen. De kassameisjes lijken op een puber-versie van mezelf en als ik een grapje maak snappen ze het gewoon.
Nu hadden we ook nog eens een cottage gehuurd in één van de meest gewilde streken van het land (volgens de roddelbladen die ik in de supermarkt heb doorgebladerd willen Posh and Becks er ook een huis), dus we zagen onszelf al eeuwig blijven.
Maar we kwamen er al snel achter dat we één ding wel heel erg zouden gaan missen aan Nederland: het hondenbeleid van het gemiddelde restaurant. In menig pub is de hond gewoon welkom en staat er vaak zelfs een weckpot met koekjes op de bar, maar in andere restaurants krijg je vaak nul op het rekest met je viervoeter.
Lunchen in Oxford was daardoor makkelijker gezegd dan gedaan. Bij de Italiaanse trattoria, bij het tentje waar ze Vietnamese Pho (noedelsoep) serveerden, overal werd Roemer de deur gewezen en de mijnheer had geen zin om op het terras te gaan eten.
Tot slot probeerden we het nog even bij Wagamama (keten met gerechten uit de Aziatische keuken). De jongen bij de deur wist niet of ze honden toe lieten, hij ging het navragen terwijl het vrouwelijk personeel en masse in katzwijm viel voor onze Roemer.
De jongen kwam terug met een ‘I have a cunning plan’-gezicht. ‘Is this by any chance a service dog?’
Ik wist wat me te doen stond. ‘Yes, I have autism, he is mij assistance dog.’
‘Great! Would you like a vegetarian and vegan menu as well?’
‘Yes I would’. 

Read Full Post »

Read Full Post »

Als je dit leest ben ik even een dagje vrij, samen met de mijnheer. De mijnheer is net terug van een aantal dagen werken in een ver buitenland, en hoewel hij de afgelopen dagen zo ongeveer 24 uur in een vliegtuig heeft gezeten ben ik nu ongeveer net zo gaar. Tijdens zijn afwezigheid heb ik namelijk Roemerdienst.
Normaal gesproken behoort alleen het faciliteren van de middagwandeling tot mijn takenpakket en moet ik verder alleen mezelf van ontbijt en lunch voorzien. Nu moet ik naast die twee maaltijden ook bedenken wat ik ’s avonds wil eten en moet dat dan ook klaarmaken (en opeten). Verder bestaat de Roemerdienst uit pillen geven, mee wandelen, eten geven (en daar ook weer pillen bij), dan voor mijn eigen ontbijt zorgen, ’s middags wandelen, en ’s avonds weer pillen geven, wandelen en avondeten met pillen geven. Daarna hem zijn pyjama aantrekken (die draagt hij om medische redenen) en dan kan ik weer een dag afstrepen.
Dat klinkt op zich niet als heel ingewikkeld maar ik krijg sterk de indruk dat hij denkt dat ik het niet kan en dat maakt het allemaal net iets lastiger. Hij drentelt de hele dag om me heen. Als ik even naar de keuken wil lopen moet ik mijn benen om me heen zwaaien alsof het kapmessen zijn waarmee ik me een weg baadt door de jungle. Als hij niet vóór mijn voeten loopt dan staat hij er wel op (getuige de pootafdruk op mijn beige Toms, grrr), maar als ik met mijn in pantoffel gestoken voet per ongeluk op zíjn poot staat gilt hij verbolgen de boel bij elkaar. Vermoei-hond.
Wandelen vindt zo rond half 10 ’s avonds plaats. Ik weet dat, maar Roemer is bang dat ik dat niet weet dus begint hij om half 9 al door de kamer te ijsberen. Dat gaat zo tussen kwart voor 9 en 9 uur over in vlak naast me zitten en in mijn gezicht hijgen. TV kijken vind ik in mijn eentje niet zo leuk dus probeer ik door het gehijg heen een boek te lezen. Als ik het zat ben zeg ik ‘ga eens weg’ waarop hij om de salontafel heen loopt en aan de andere kant van mij gaat zitten en weer in mijn gezicht gaat hijgen.
Om kwart over 9 gaat dit gehijg over in jankend blaffen en als ik dan ‘eindelijk’ met hem ga lopen probeert hij me in moordend tempo door de buurt te sleuren omdat hij zich afvraagt of ik wel weet dat hij eten krijgt.
Om 10 uur ben ik het zat, hijs hem in pyjama en ga naar boven met mijn boek. Als ik om 11 uur het licht uit heb gedaan begint hij weer met janken en blaffen. Tja, die zal wel moeten poepen want dat heeft hij tijdens het lopen niet gedaan.

 

Read Full Post »

Radicaliseren

Mijn man vindt dat ik aan het radicaliseren ben. Daar heeft hij misschien wel gelijk in, maar het komt door de warmte. Of eigenlijk, door de warmte in combinatie met de droogte.
Ik spoel de wc namelijk niet meer door als ik alleen maar geplast heb. Urine bestaat namelijk onder normale omstandigheden al tot 96% uit water en op deze dagen drink in bijna 3 liter water en 2 liter groene thee, dus zal dat wel zijn opgelopen tot 99% procent. Dus waarom zou ik daar nou nog meer water achteraan gooien?
Al die laatste slokjes thee die achterblijven in mijn beker nadat ik het koud heb laten worden spaar ik gedurende de dag op. Net als het water dat overblijft als ik groente of fruit afspoel, en ook het sopje waarin ik een paar dingen af heb gewassen laat ik staan tot ’s avonds om het bij de plantjes te kunnen gooien. Wij hebben straks basilicum met groene thee-aroma en aubergines met lavendelsmaak vermoed ik.
Tot zover kon de mijnheer het nog aardig volgen en liet hij me mijn gang maar gaan, maar afgelopen weekend plaste Roemer in zijn pyjamaatje (nee, we trekken onze hond geen kleren aan omdat we dat schattig vinden, het heeft een medische reden) en om de ‘geur’ eruit te krijgen laat ik dat dan altijd weken in een teil met water. Die teil heb ik vervolgens buiten gezet, naast de hortensia waar ik het water later bij zou gooien. Roemer vond dat wel weer handig, bediening op het terras en lebberde met regelmaat uit de teil waar ik restjes koude thee bij gooide.
Dat was het punt waarop de mijnheer vond dat ik doorsloeg met mijn waterbesparing. Hij zei iets over ‘teil met vies water’. Roemer trok zich er overigens niets van aan en ging even tegen de frambozenstruik staan plassen… 

Read Full Post »

Elke columnist schrijft zo ééns in de zoveel tijd een smoescolumn waarin ze uitleggen dat ze geen column hebben kunnen schrijven omdat de kat op de mat had gekotst. Vaak hebben de lezers nog nooit van die kat gehoord en is de smoes daardoor nogal doorzichtig.
Lekker makkelijk: een kat. Dat gelooft iedereen wel.
Nee, dan heb ik een betere smoes: deze groen-blogger die er alles aan doet om haar tuin gezellig te maken voor vlieg-beestjes is op zaterdagavond in haar voet gestoken door een bij. En dat doet dus precies zoveel pijn als je denkt dat het doet (de eerstvolgende die zeurt over muggenbulten wordt getrakteerd op een Steven Colbert-emoticon).
Maar toen was het weekend nog niet klaar want op zondag schoot het bij het oprollen van mijn yogamat zo ongenadig in mijn nek dat ik niet veel meer kon dan huilen. En toen moesten we dus nog het hondje uitlaten.
Over dat hondje gesproken: daar gingen we op maandag mee naar de dierenarts en toen deed ie een Hondini (les ook het avontuur ‘te slim’). Op dinsdag werd ik nog steeds gek van de jeuk aan mijn voet en had ik hoofdpijn vanwege de pijn in mijn nek (en kon ik dus niet naar yoga om oefeningen te doen om mijn nek te ontspannen, snap je?) Op woensdag ben ik met de hond naar de brievenbus gelopen én heb ik een column geschreven voor EcoGoodies (nee, niet over bijen) en toen was het wel weer genoeg. En op de dag dat het tijd was om de column te schrijven realiseerde ik me dat het sociaal wenselijk was om mezelf eens te wassen. Bij de gedachte dat ik daarvoor rechtop moest staan wilde ik de moed al bijna opgeven, dus toen heb ik maar een bad vol laten lopen. Dat heb ik dus gedaan in plaats van het schrijven van een column, of het opruimen van kattenkots. 

Read Full Post »

‘Dog live in the now’, zegt Cesar Milan regelmatig met de nodige stelligheid, maar die heeft waarschijnlijk nog nooit met een kooikerhondje van doen gehad. We moesten vandaag met Roemer op controle bij het UMC, waar hij een jaar (!) geleden twee nachtjes heeft moeten blijven. Zijn peperdure zomerkamp noemden we het.
Dit keer hoefde hij helemaal niet op zomerkamp, er moest alleen even bloed worden afgenomen zodat de specialist kon bepalen of de spiegel van de medicatie die hij tegen epilepsie heeft nog goed was. Maar dat wist Roemer natuurlijk niet.
Hoewel we vorig jaar te horen kregen dat ie lief en vrolijk was tijdens zijn verblijf, vond hij het overduidelijk niet voor herhaling vatbaar. Vanaf het moment dat we binnen waren wilde hij ons weer naar buiten sleuren.
Toen de mijnheer zijn tuigje even af deed zodat de assistente zijn chip kon scannen zag hij dan ook zijn kans schoon en rende door de ontvangsthal in één rechte streep naar de schuifdeuren. Hij had al gezien hoe die werkten: gewoon op af lopen, dan even wachten en als ze open gaan snel doorlopen naar de volgende.
In een mum van tijd stond hij op te parkeerplaats, ogenschijnlijk op zoek naar een lift naar huis. Toen die zich niet leek aan te dienen ging ie maar weer met ons mee.
Die Cesar Milan kletst dus maar wat en met Nina Ottosson hebben we ook een appeltje te schillen. Die spelletjes van haar zorgen ervoor dat mijn hond nu veel te slim is… 

Read Full Post »

Older Posts »