Feeds:
Berichten
Reacties

Kort verhaal-chaos

Morning Mood

Muziek en literatuur zijn vaak met elkaar in dialoog. Denk bijvoorbeeld aan opera’s maar ook aan popliedjes zoals Wuthering Heights en Swim with Sam die zijn geïnspireerd door romans (Swim with Sam van a Balladeer gaat over ‘Held van beroep’).
En soms gaat het andersom. Zo zijn de Goldberg variations het leitmotif in ‘Contrapunt’ van Anna Enquist. Voor mij een reden om tijdens het lezen van dat boek mijn cd met de uitvoering van de Goldberg variations door Glenn Gould weer eens te draaien.
Niet tot ieders genoegen overigens, Roemer heeft me de hele tijd met een licht gekwelde blik aangekeken en toen de mijnheer hier in huis de kamer in kwam gaf hij woorden aan de opgetrokken wenkbrauwen van de hond: ‘Wat is dìt?’
De schuld van Anna Enquist, dat was het. En het is heel spijtig voor ze maar ik draai de Goldberg variations nog steeds af en toe, en de hond die me indringend aan blijft kijken neem ik maar op de koop toe.
Soms heeft hij ook mazzel. Zo las ik laatst het tweede deel van de Seven Sisters reeks en daarin speelt de muziek van Edvard Grieg een grote rol. En terwijl ik het las dacht ik ‘hoe ging dat ook alweer, Morning Mood?‘ En dat is het handige van Spotify en een Sonos, je zoekt het op op je telefoon en binnen een paar seconden klinken de eerste tonen van de fluit door je woonkamer.
Het is niet onopgemerkt gebleven. Het hondje werd wakker uit zijn halfslaap met omhooggetrokken oortjes en mondhoeken. Het hele nummer lang heeft hij met een tevreden uitdrukking liggen luisteren. Roemer heeft een duidelijke voorkeur voor Edvard Grieg.

De jaagster-Kate Quinn

Op het omslag staat ‘Als je ook hebt genoten van ‘De tatoeëerder van Auschwitz, lees dan ook ‘De Jaagster’. Nu heb ik dat boek over die tatoeëerder niet gelezen, omdat alleen de titel me al vreselijk tegen staat en ik denk dat ik, na een aantal romans en non-fictie boeken te hebben gelezen van mensen die de Tweede Wereldoorlog zelf hebben meegemaakt, er wel genoeg over heb gelezen. Bovendien las ik laatst een artikel met daarin forse kritiek op ‘De tatoeëerder’ en de (slordige) werkwijze van de auteur, dus ik weet zeker dat ik díe roman aan me voorbij laat gaan. Maar De Jaagster, die wilde ik wèl lezen en dat komt vooral door ‘Het Alice netwerk‘:  een eerdere roman van dezelfde auteur waarvan de schrijfstijl soms wat te ‘uitleggerig’ was, maar de verhaallijn spannend en vol interessante historische details.
Vooral dat laatste is bij ‘De Jaagster’ ook weer het geval.
In deze roman, die zich afspeelt kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog, volgen we drie point of view personages: De zeventienjarige Jordan die in Boston woont met haar vader en graag door wil leren voor fotograaf. Haar vader heeft liever dat ze ‘gewoon’ gaat trouwen en in zijn antiekzaak komt werken. Maar als haar vader een nieuwe vrouw leert kennen verandert er één en ander. Hoewel deze Anneliese zeer hartelijk is naar Jordan, blijft haar stiefdochter het gevoel hebben dat er iets niet klopt.
De Britse Ian Graham was oorlogscorrespondent en werkt nu voor een bureau dat nazi’s opspoort en ervoor zorgt dat ze berecht worden. Maar eigenlijk is er maar één nazi die hij opsporen wil: de vrouw die zijn jongere broertje vermoord heeft.
Nina Markova was tijdens de oorlog een ‘nachtheks’:  een Russische pilote die tijdens nachtvluchten de Duitse kampementen bombardeerde. Ook zij is erop gebrand om de vrouw die ze ‘De Jaagster’ noemen, te vinden.
Ook al kun je tijdens het lezen al wel voorspellen hoe deze verhaallijnen bij elkaar komen, toch weet Kate Quinn met haar gevoel voor suspense en het creëren van sympathieke personages je van begin tot einde te boeien. Ook is er voor mij, bij het lezen van de flashback-hoofdstukken over Nina, een heel stuk oorlogsgeschiedenis gaan leven waar ik geen weet van had. Een aanrader voor iedereen die van spanning en historie houdt en voor liefhebbers van de serie Agent Carter.

Mijn herfst-column voor Dierenpraktijken ging over het boek ‘Mamma’s last hug’ van Frans de Waal en dat hondenbaasjes al jaren weten dat dieren wel degelijk emoties kennen.
Je leest ‘m hier: 2019-11-04-140823

kort verhaal-wolkenkrabber

De schattigste smoes

Helaas, vandaag geen #vrijdagcolumndag maar ik heb de schattigste smoes die je je maar bedenken kan: ik heb het deze week te druk gehad met het aaien van ezeltjes. In plaats van achter de computer zitten wachten op inspiratie hebben we deze week veel gebruik gemaakt van het mooie herfstweer en woensdag zijn we naar Zeist geweest om De Ezelsociëteit te bezoeken. Bij de Ezelsociëteit worden (oudere) ezeltjes opgevangen en je kunt ze dagelijks komen bezoeken.
Ze (nou ja, hun mensen) zijn blij met oud textiel, dus dat kwamen we, samen met een heleboel oor-kriebels brengen.
De lieverd op de foto heet Josh, maar ze zijn allemaal leuk (en je kunt ze dus bezoeken).

En dan is het nu tijd voor de laatste titel van de shortlist van de Women’s Prize for Fiction 2019. Circe, Milkman,My sister the serial killer, Ordinary People en An American Marriage (de uiteindelijke winnaar) heb ik al eerder gelezen. Voordat ik aan de roman van Pat Barker begon was Circe mijn favoriete roman van de shortlist en daar is geen verandering in gekomen.

Toch heeft ‘The silence of the girls’ best veel gemeen met ‘Circe’: beide romans zijn prachtig geschreven, hebben een vrouwelijke verteller en hoofdpersoon en hebben een verhaal uit de Griekse mythologie als onderwerp. Ze hebben zelfs een personage gemeen: Odysseus.
In ‘The silence of the girls’ is Briseis degene door wiens ogen we het verhaal zien. Het Griekse leger staat aan de poorten van de stad als het verhaal begint. Haar vader, haar echtgenoot en haar broers vechten om de stad te verdedigen. Zijzelf schuilt in een toren met de andere vrouwen.
Als de stad gevallen is wordt zij als ‘prijs’ geschonken aan ‘de beste van de Grieken’; Achilles. In één dag is ze van koningin tot slaaf geworden. En ze heeft niet zomaar een meester: ze is eigendom van de man die haar vader en haar broers vermoordde.
De rest van de Trojaanse oorlog maakt Briseis mee vanuit het Griekse legerkamp temidden van mannen die ze wil haten. Maar sommigen maken haar dat wel erg moeilijk.
Het gekozen perspectief, dat van de vrouwen die slachtoffer zijn geworden van een oorlog die begonnen is om wounded male pride (gepikeerde manneneer), is origineel en de roman begint zeer sterk en het is zeker een aanrader voor iedereen die wat meer zou willen weten van klassieke literatuur maar geen zin heeft in de hele Illias maar uiteindelijk is het wel weer heel veel men fighting a war. En daar zijn natuurlijk al heel veel boeken over.