Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Engelstalig’

Een vriendin deelde op Facebook een schattig filmpje van een meisje met het Syndroom van Down dat iedereen opriep om op 21 maart, World Down Syndrome Day, odd socks te dragen. ‘Snel gekke sokken kopen’ schreef vriendin erbij. Maar dat hoeft dus niet. Het woord odd heeft in deze context namelijk niet de betekenis ‘gek’ of ‘raar’.
Als iemand, op een voorval of opmerking, reageert met ‘That’s odd’, dan kun je dat inderdaad vertalen met ‘Dat is raar’ of ‘Dat is apart’. Maar in de woordcombinatie an odd pair, worden er twee dingen bedoeld die niet hetzelfde zijn. Als je bijvoorbeeld met memory in je ene hand het kaartje met de chocoladeletter hebt en in de andere de gaper (we hadden thuis Holland Memory), dat is een odd pair en dan moet je ze dus terugleggen (memory heet in het Engels trouwens pairs).
Op 21 maart kun je dus gewoon hele saaie sokken dragen: als je aan de ene voet een rode en aan de andere een blauwe doet draag je al een odd pair. Een sáái odd pair, maar toch.
Ik ben er dan ook absoluut vóór om gekke sokken te kopen. Zo heb ik een paar in Engeland gekocht met kleine pepertjes erop waarvan er eentje zegt ‘I’m a little chilly’, die kan om mijn rechtervoet en dan draag ik links een sok met daarop een pakje sojasaus dat zegt ‘I’m soy into you’.
Want odd kan altijd odder.

Read Full Post »

Taalpuristen worden nogal eens gezien als arrogante muggenzifters, en dat zijn we misschien ook wel, maar vaak vind ik taalgebruik van anderen gewoon verwarrend. Zoals laatst. Ik had een doos vol boeken te verloten en ik wilde van potentiële winnaars weten of ze ook Engelstalige boeken lazen. Zo niet, dan zou ik die uit de doos halen en vervangen voor Nederlandstalige boeken.
Sommigen reageerden daarop door te schrijven ‘ik lees geen Engelse boeken’. Dat lijkt een duidelijke zin, maar bij mij zorgde het voor verwarring. Het éne boek in de doos was namelijk geschreven door een New-Zeelandse en het andere door een Amerikaanse met een Franse naam. Ik zou dus geen van beide ‘Engelse boeken’ noemen. Ook weet ik niet of de exemplaren die ik had afkomstig waren van een Engelse uitgeverij. Ze waren wél Engelstalig, dat wel.
En nu zullen de mensen die dat geschreven hebben ongetwijfeld heel diep zuchten en zeggen ‘dat bedóel ik toch…’, maar ze zéggen het niet. En daarom duurt het bij mij best een poosje voordat tot mij doordringt wat ze dan eigenlijk bedoelen.
Inmiddels heb ik in een andere kartonnen doos alweer een aantal boeken verzameld die weggegeven gaan worden. Daar zit tot nu toe nog geen ‘Engelse’ bij, maar wel een Engelstalig boek, geschreven door een Italiaanse auteur, dat ik heb meegenomen uit een ruilbibliotheek op Vlieland. Dus dat is dan meer een Vlie’s boek. Als dat bestaat…. 

Read Full Post »

Een aantal jaar geleden was ik op vakantie in Brighton en heb daar een flinke stapel Engelstalige romans ingeslagen. Een van de daar aangeschafte boeken was ‘We need to talk about Kevin’. Een aangrijpende en ijzersterke roman waar Lionel Shriver terecht de Orange price voor kreeg. dus toen ik las dat deze Amerikaanse auteur een nieuw boek had geschreven, met de titel ‘Big Brother’, vroeg ik het aan bij de bibliotheek.
Ik moet er even op wachten want het moest via een bibliotheek buiten de regio aangevraagd worden, maar het kwam. Ik zag echter pas na twee weken (ik was nog in iets anders bezig) dat ik het niet mocht verlengen. Help! Over het lezen van ‘We need to talk about Kevin’ had ik ongebruikelijk lang gedaan, hoe goed het ook was. Zou het nachtwerk gaan worden?elle-big-brother-de-mdn
Hoofdpersoon Pandora heeft wat ik altijd heb willen hebben: een hippe grote broer. Zo eentje waarvan je vriendinnen op de middelbare school hoopten dat ze hem tegen zouden komen als ze bij je langskwamen en die nu, nu jullie beiden in de ’40 zijn, jazzpianist is in New York. En dan krijgt ze een telefoontje van een vriend van haar broer. Wat blijkt? Broer heeft al een tijdje geen dak boven zijn hoofd en ‘woont’ op de bank van zijn vrienden. En ze zijn hem een beetje zat. Dus komt hij tijdelijk bij zijn zusje in Iowa wonen, tot groot ongenoegen van haar man, een healtfreak die broerlief maar een opgeblazen bal vindt die het steeds maar heeft over alle grote namen met wie hij gewerkt en opgetreden heeft.
Maar als Pandora hem op het vliegveld op staat te wachten ziet ze haar broer niet. Ze hoort op een gegeven moment echter wél zijn stem. Die komt uit een kolos van grofweg 200 kilo die klínkt als haar broer….
Wat volgt is een aantal zeer ongemakkelijke weken waarin broer zich volpropt met het eten dat hij koopt van geld dat hij van zijn zus leent en een reeks aan ongemakkelijke situaties die geestig zouden zijn als ze niet zo pijnlijk waren: Whenever he ate rich or sweet things atound me I got agitated, no less than he’d carved himself with a razor blade in plain view’.
Al snel blijkt dat grote broer Edison nergens anders in geïnteresseerd is dan in eten, zelf de piano in het huis van zus raakt hij aanvankelijk met geen vinger aan. Is hij depressief en heeft hij daarom zijn toevlucht gezocht in voedsel, of is hij depressief omdat hij kampt met obesitas, vraagt Pandora zich af. For I have been torn over wether Edison’s overeating was a sign of depression, but there was no question ther his overeating was depressing me.
En dan besluit zijn zus, die zelf ook wel meer dan een paar kilo kwijt wil raken, hen beiden aan een rigoureus regime te onderwerpen, en met succes. Eind goed, al goed? …we hebben het hier over een boek van Lionel Shriver…. Maar hoewel ik wist hoe het met de grote broer van de auteur   is afgelopen, deed het einde toch een beetje pijn. Maar het is me wel gelukt om het binnen een week uit te lezen, hoewel de auteur weer een taboe van de moderne samenleving weet aan te snijden in haar nieuwe roman ligt Big Brother minder zwaar op de maag dan Kevin.

Read Full Post »