Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Women's Prize for Fiction 2021’

De mijnheer die hier in huis woont wist het eerder dan ik: ‘Susanne Clarke heeft de Women’s Prize for Fiction gekregen voor haar roman Piranesi’. Ik dacht nog nooit van haar gehoord te hebben, maar nader onderzoek wees uit dat ik een eerdere titel van haar weleens voorbij had zien komen, maar nog nooit gelezen.
Susanna Clarke was voor mij dus een nieuwe auteur en voordat ik begon aan haar bekroonde roman had ik geen idee wat ik moest verwachten. Er stond een blurb voorop van Madeline Miller en ook het omslag, met een satir die over een dorintische zuil huppelt met een fluitje in zijn mond, lijkt te wijzen op een mythologische thematiek. Maar zeker weten doe ik het niet en ik ga ook niet op zoek naar antwoorden. Ik heb afgeleerd om achterflappen met samenvattingen te lezen want die geven tegenwoordig naar mijn smaak veel te veel weg (dieptepunt: De kathedraal van de zee waar de tekst achterop de dwarsligger 80% van het boek samenvatte…).

Maar wat ze ook achterop dit boek zouden hebben gezet, niets kan je voorbereiden op de trip die ‘Piranesi’ is. Ik zal mijn best doen om er iets over te zeggen zonder al te veel te verklappen. Piranesi, nou ja, hij weet dat hij niet zo heet maar hoe hij wel heet weet hij niet (meer) en ‘de Ander’ noemt hem Piranesi, dus noemt hij zichzelf nu ook maar zo, woont in het Huis. Het Huis is prachtig. Er zijn vestibules en hallen en ze zijn gevuld met klassieke beelden. Soms loopt er een hal onder water en kan Piranesi vissen vangen en zeewier oogsten, zijn belangrijkste voedselbron. Twee keer per week komt De Ander en bespreken ze filosofische onderwerpen. Er zijn ook andere mensen, maar die leven niet meer dus is Piranesi de rest van de tijd alleen met zijn dagboeken. Daarin houdt hij bij wat er gebeurt volgens een zelfbedacht kalendersysteem.
Ongelukkig of eenzaam is hij niet: het Huis zorgt voor hem en hij houdt van de schoonheid van het huis waar elk beeld een goede vriend van hem is.

Er zit zoveel in dit verhaal dat me sterk deed denken aan de allegorie van Plato over de grot en tegen het einde de spanning kreeg van de film Momento. Het roept vragen op over de queeste naar kennis en hoe ver die mag gaan en het is een detectiveroman. Tenminste, een beetje dan.
En meer wil ik er niet over verklappen. Behalve dan dat ik voor een verfilming mooie rollen zie voor Henry Ian Cusick en Kit Harrington.

Read Full Post »