Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vrouwen’

Haarlems Weekblad

Read Full Post »

Vriend moest een nieuwe spijkerbroek. Er zaten gaten in die oude, en niet op plekken waar je ze hebben wil, dus togen wij naar Holzhaus in de Cronjéstraat waar het uitverkoop was. Terwijl vriend de paskamer in dook met een stapel Pall Mall en Kuyici liep ik langs de rekken op zoek naar een dikke trui. Zo eentje waar je lekker in weg kan kruipen als je achter je computer zit of met hond door een winters bos banjert. ‘Ah, zo’n trui om in te wonen’, zei mijn vader toen ik mijn wens met hem besprak.
Maar alles wat ik tegenkwam en naar mijn smaak was, was alleen nog in herenmaat XXL beschikbaar. En nu ben ik wel wat aangekomen sinds ik humira gebruik, zó dik ben ik nu ook weer niet. ‘Ik zoek de lekkere dikke truien in damesmaten’, zei ik nog tegen de verkopen. Deze verwees me naar de achterste hoek van de damesafdeling, daar zouden vesten hangen. Maar het enige dat ik daar zag waren ragfijne doorschijnende bloesjes en pluizige fragiele vestjes die alleen in een Nederlandse zomer van nut zouden kunnen zijn… Leuk misschien, maar als ik een zwart bloesje wil dan ga ik wel naar Vero Moda ofzo. Als ik een stoere trui wil, dan denk ik die bij Holzhaus te kunnen kopen. hoodie
‘Heb jij nog iets gevonden?’ vroeg vriend toen zijn keuze gemaakt was. Nu is mijn vriend de lulligste niet, als hij met een stapel spullen naar de kassa loopt dan vindt hij het geen probleem om een extra trui af te rekenen, dus ik heb écht goed gezocht, geloof me. Maar nee. Holzhaus heeft helaas niet goed begrepen dat vrouwen het ook wel eens koud hebben. Dat wij ook wel eens een stoepje ijsvrij moeten maken (echt, ik heb het wel eens gedaan) en dat wij ook wel met een koude wind om onze oren over het strand lopen.
Een paar dagen later fietste ik langs America Today, die hadden ook uitverkoop. En hoewel ik daar geen trui heb gekocht maar een hoodie, hadden ze het daar toch een stuk beter begrepen. Ruime keuze aan hoodies voor meisjes en de herentruien waren óók in een kleine maat ingekocht zodat ik er niet in zwom, maar wel in kon wonen. Alleen staat grijs mij niet. Turquoise wel, of niet?

Read Full Post »

Al eeuwenlang is het een geliefd onderwerp in de schilderkunst en de fotografie, zeker vanaf het moment dat ‘de roman’ in de 18e eeuw aan populariteit wint en moderne vrouwen zich graag met zoiets hips laten portretteren: de lezende vrouw.
Stefan Bollmann heeft twee prachtige boeken gemaakt onder de titel ‘Lezende vrouwen zijn (nog steeds) gevaarlijk’ waarin afbeeldingen te zien zijn van lezende vrouwen uit de kunst, voorzien van uitleg en commentaar. Nu vond ik, als obsessief lezende vrouw dit altijd al een leuk onderwerp, maar sinds ik de boeken cadeau heb gekregen van mijn uitgever heb ik er nog meer oog voor gekregen. Ik zie ze overal, in kaartenmolens, kunstboeken en exposities. En ik wil ze allemaal hebben. Zo ook deze die ik op 30 december in het Amsterdams Museum zag. Vanwege de glasplaat is de foto niet zo mooi geworden, maar ik wilde ‘m jullie niet onthouden. Hij staat namelijk niet in de boeken van Bollmann.

De lezende vrouw van Piet

De lezende vrouw van Piet

Wie de kunstenaar is? Deze lezende vrouw is een Mondriaan….

Read Full Post »

In het klaslokaal waarin ik op de middelbare school Engelse les kreeg hing een ansichtkaart met de tekst ‘I haven’t been writing much lately. But then again, neither has Shakespeare’. Aan deze tekst moest ik van de week denken. Het is de laatste tijd nogal stil geweest op mijn blog. Dat komt doordat ik de afgelopen maanden niet bepaald in het hier en nu heb geleefd. En dat voor een schrijver van een boek over Mindfulness!, hoor ik u denken, maar dat heeft alles te maken met mijn nieuwe boek dat op 11 mei uit komt.
Het cliché wil dat schrijven zo’n eenzaam beroep is, maar zo heb ik dat zelf helemaal niet ervaren. De afgelopen maanden heb ik in het gezelschap verkeerd van de graven Willem II en Floris V, heb ik diverse keren op de muren gestaan om samen met andere Haarlemse vrouwen de stad te verdedigen, de ene keer tegen Jacoba van Beieren en de andere keer tegen de Spanjaarden. Grote bewondering heb ik gekregen voor de ouders van Hannie Schaft en natuurlijk ook voor hun dochter, maar ook voor Lodewijk Napoleon, die in moeilijke omstandigheden altijd datgene hebben gedaan wat het beste was voor hun medemens.
Haarlemmers houden niet van poeha en borstklopperij, Haarlemse helden zijn mensen die zonder het van de daken te schreeuwen grootse daden verrichten, zoals verzetsmensen Corrie ten Boom en Mari Andriessen, zeeheld Jan Huygen van Linschoten, de brandweerlieden die in 2003 omkwamen en de koningin van de winterspelen in Calgary: Yvonne van Gennip. Image
Haarlem is ook de stad van vrouwen die geen blad voor de mond nemen; Kenau en Malle Babbe kent iedereen, maar vergeet kunstenares en zakenvrouw Judith Leyster niet en Margarieta Casteleyn- van Bancken, weduwe van de uitgever van Haarlems Dagblad.
Maandenlang hebben mijn stadgenoten me verrast met hun moed, ontroerd door de daden die ze hebben verricht en me doen gniffelen om hun eigengereidheid. Ik heb me stiekem boos zitten maken omdat een lakse soldaat in Spaanse dienst ‘per ongeluk’ mijn halve stad in de as heeft gelegd. En nu is het zo ver: De Canon van Haarlem, een bundel van 50 korte verhalen uit de geschiedenis van mijn mooie stad, is af en zal op zaterdag  11 mei feestelijk gepresenteerd worden bij boekhandel De Vries. Misschien wel de mooiste boekwinkel van Nederland. Of is dat heel on-Haarlems om te zeggen?

zou je zelf heel graag een gesigneerd exemplaar van de Canon willen hebben? Dat kan. Daarvoor hoef je alleen maar even een mailtje te sturen naar kim@kimindepen.nl en dan vertel ik je precies wat je daarvoor moet doen.

 

Read Full Post »