Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vrouwen met Asperger’

Net als vele anderen met autisme, hecht ik waarde aan correct taalgebruik. En dan bedoel ik niet alleen ‘grammaticaal correct en zonder vage uitdrukkingen als ‘hoe sta jij daarin?’ terwijl ik op een stoel zit’, maar ook ‘beleefd’. Mijn sentiment kan doorschemeren door de manier waaróp ik dingen zeg, maar de woorden die ik kies zijn over het algemeen beleefd. Dit kan soms tot komische situaties leiden. Zo belde ik ooit eens de brandweer.
‘Goedenavond, u spreekt met…Wellicht bent u er al van op de hoogte maar er is brand ontstaan in een metalen vuilnisbak in het Kenaupark. De vlammen zijn ongeveer een meter hoog. Ok, hartelijk dank en nog een fijne avond’.
Degene naast me in de auto moest hartelijk lachen toen ik had opgehangen. ‘Er staat een vullisbak in de fik!’ zei hij op de schelle toon die ik niet in mijn register heb zitten.
Die lijkt me ook niet zo handig als er informatie moet worden overgebracht. Zo heb ik ooit vast gezeten in een lift en op dezelfde kalme toon het gesprek gevoerd met degene aan de andere kant van de intercom terwijl ik het meisje dat naast me stond en behoorlijk in paniek begon te raken de Flair uit mijn tas in handen drukte.
Maar het kàn ook een nadeel zijn. Zo belde ik ooit de huisarts en legde aan de assistente uit dat ik enorme rode bulten in mijn gezicht had en dat ik ‘vandaag nog een arts wilde zien’. De andere assistentes weten dan dat er ècht iets aan de hand is.
Deze niet. ‘Er is geen plek vandaag.’
‘Maar het wordt steeds erger en de plekken drukken tegen mijn oor en mijn oog. Ik maak me ernstige zorgen.’, zei ik.
Ze zou terugbellen. Toen dat na een uur nog niet gebeurd was belde ik zelf nog maar een keer. Dat irriteerde haar want ze had gezegd dat ze me terug zou bellen en ze had het druk. ‘Nou, ik zie er inmiddels uit alsof of moet figureren in Star Trek en het wordt nog steeds met het kwartier ergen’, zei ik.
Nou bij de gratie Gods mocht ik langskomen. Het consult duurde minder dan een minuut want mijn arts zag het gelijk: gordelroos in het gezicht en ik mocht direct door naar de oogarts om te laten controleren of mijn oogzenuw niet was aangetast. En wat had de assistente in de computer ingevoerd? ‘heeft last van plekjes in het gezicht’.
Toen had ik ook wel even zin om een aantal heel onbeleefde dingen te zeggen op niet zo kalme toon.

Read Full Post »

Ken je dat gevoel? Het gevoel dat een boek speciaal voor jou geschreven is? Ik had het een aantal jaar geleden met ‘Het leek stiller dan het was’  en nu had ik het weer met ‘Zondagskind’ van Judith Visser.
Het begon al op de eerste bladzijde waar de hoofdpersoon (Jasmijn Vink) tijdens de rijles ‘zinnetjes’ maakt van alle nummerborden die ze ziet. Dat doe ik dus ook. En nee, ik ben er ook nog steeds niet in geslaagd om mijn rijbewijs te halen, te veel indrukken, te stressvol.
Na dat eerste hoofdstuk, dat zich afspeelt in 1997, gaat het verhaal terug naar begin jaren ’80 waarin Jasmijn 4 jaar oud is en voor het eerst van school wegloopt. Kleuterschool is een kwelling voor haar. Ze praat niet tegen de juf, ze praat eigenlijk alleen tegen familieleden (inclusief de hond) en één vriendinnetje. Er zijn te veel indrukken, er wordt gegild, blokken komen met donderend geraas op de grond terecht. Jasmijn houdt het niet uit en vlucht. Ze wil terug naar mamma en naar haar hond. Maar omdat ze in haar eentje de straat niet over mag steken verdwaalt ze.
Van school weggelopen ben ik nooit, maar de waarom-buien (zoals Judith’s moeder het noemt) zijn mijn eigen moeder maar al te bekend, de imaginary friend had ik ook (voor Judith is het Elvis) en de behoefte om, bij ernstige overprikkeling, met iets te gooien, zijn voor mij heel herkenbaar. Net als de behoefte om me af te zonderen na schooltijd en een afkeer van de drukke aula tijdens de pauzes.
‘Zondagskind’ is een roman over een meisje dat opgroeit in een tijd waarin Asperger nog niet bekend was (de artikelen van Hans Asperger waren nog niet uit het Duits vertaald) en kinderen zoals zij nog ‘overgevoelig’ werden genoemd. Als het meezat. 
Voor zover ik weet is dit de eerste roman met een hoofdpersoon die Asperger heeft die ook geschreven is door een auteur met Asperger. Daarnaast zijn de hoofdpersonen met Asperger in populaire romans zonder uitzondering man: Dan Tillman in ‘Het Rosie Project’ en ‘Het Rosie Effect’ en Christopher in ‘The curious incident of the dog in the night-time’. Niet alleen zal deze roman een feest der herkenning zijn voor veel vrouwen die al weten dat ze Asperger (of ‘Het syndroom van Saga Norèn) hebben, het zal ook velen op het idee brengen ‘Hé, misschien heb ik ook wel…’

Read Full Post »