Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vriendin van moeder’

Een vriendin van mijn moeder (de flamboyante uiteraard) vond ooit een briefje van honderd gulden in één van haar eigen boeken toen ze het uit de kast pakte om het te herlezen. En ik denk dat dat haar hetzelfde gevoel gaf als ik had toen ik ontdekte dat er een boek van Rascha Peper bleek te bestaan dat ik nog niet had en zelfs nog niet had gelezen: ‘Zwartwaterkoorts’.Zwartwaterkoorts
Ik had gelijk een bestemming voor de € 5,- boekenbon die ik in december als cadeautje van de boekhandel had gekregen: inleveren bij boekhandel De Vries en Zwartwaterkoorts mee naar huis nemen. Eenmaal thuis begreep ik waarom deze Peper (uit 2009) nog niet door mij verslonden is: het zijn verhalen. En net als menig Nederlander ben ik geen groot liefhebber van verhalenbundels: ik wil ín een roman duiken, personages leren kennen en ze dagenlang in mijn hoofd laten leven. Verhalen blijven vaak toch wat aan de oppervlakte en hebben soms zelfs een wat vaag of open einde.
Maar de (lichte) teleurstelling was slechts van korte duur: dit is meer dan een verhalenbundel, dit is een verzameling van 7 échte Pepers. Zwartwaterkoorts bevat meer dan verhalen: het is een bundeling mini-romans die ook nog onderling verbonden zijn: bijfiguren uit het éne verhaal zijn hoofdpersoon in een ander.
De rasechte Peper-liefhebbers herkennen gelijk de hand van de grande dame in elk verhaal: de vertellingen worden bevolkt door excentrieke figuren met een ongebruikelijke obsessie, die ze zó weet te beschrijven dat je ze bíjna normaal gaat vinden. Het bindende thema van deze bundel is bedrog. De hoofdpersonen worden bedrogen, staan op het punt iemand te bedriegen of zijn regelrechte zwendelaars.
Mijn favoriete verhaal uit deze verzameling is ‘Het veertje’ omdat het bewijst dat er niemand beter is in het doorzien van bedrog dan een slim kind. En omdat de hoofdpersoon wijs deed wat ik hem in gedachten steeds al toefluisterde: ‘Het meisje, het meisje! Vraag het uw buurmeisje!’

Advertenties

Read Full Post »

Overdag naar de film gaan voelt een beetje als spijbelen. Terwijl er mensen aan het werk zijn, op school zitten of buiten door de regen fietsen je, op een heerlijke zachte stoel, onder laten dompelen in een mooi verhaal. Heerlijk.
Toen ik een paar weken geleden (gewoon op zaterdagavond) met vriend naar de film ‘Avant l’hiver’ was (in de Toneelschuur waar ze nu hele fijne nieuwe stoelen hebben), zag ik een trailer van ‘Philomena’; een Britse feel-good-film met dame Judi Dench in de hoofdrol. Typisch zo’n film waarover ik mijn moeder zou bellen en ik dan met haar naartoe zou gaan.
Maar ja, dat ligt nu allemaal iets ingewikkelder. Mijn moeder kan nog wel mee, maar alleen in gedachten. Dus heb ik een flyer van de film in een envelop gedaan en met een briefje erbij opgestuurd naar een vriendin van mijn moeder, de flamboyante. Philomena
En zo zaten wij dus afgelopen vrijdag om 2 uur ’s middags op de heerlijke stoelen van de Toneelschuur te kijken naar het fraaie Ierland, de schitterende Judie Dench en de heerlijk Brits misantropische Steve Coogan. De film was een terechte 5-sterren van the Times en the Independent film en de middag was fijn en vertrouwd.
Na de film zijn we nog even langs Expresso geweest, mijn favoriete (fairtrade) kledingzaak waar een shirtje voor mij klaar hing. Ik kom altijd graag bij Expresso omdat hun kleding niet alleen mooi en vaak kleurrijk is maar ook representatief zonder saai te zijn. En als ik de komende jaren niet enorm uit ga dijen dan kan ik de jasjes en shirts die ik nu koop over 10 jaar ook nog makkelijk aan. De flamboyante vriendin kende de winkel nog niet, maar dat was snel verleden tijd. “Dit vind ik nou echt iets voor jou”, zei ik terwijl ik haar een zwart doorschijnend shirtje met een bloemenprint in handen duwde.
Ze kocht het. En het was net of ik met mijn moeder in de stad was, maar dan wel 4 maten kleiner.
Toen ik nog op school zat spijbelde ik nooit, maar ik ga het nu vaker doen….

Read Full Post »