Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘uitkering’

De maandag nadat we voor een hoorzitting bij het UWV naar Alkmaar waren gegaan, belde de echtgenoot me op. Hij was op zijn werk en ik op het mijne (dat wil zeggen, thuis aan de eetkamertafel). ‘Ik ben net gebeld door onze juriste van ARAG’.
Of ik zat, vroeg hij. Ja hoor, braaf achter de computer. De uitspraak was namelijk bekend: ik was opnieuw voor 80 tot 100% afgekeurd en kreeg mijn uitkering gewoon weer terug. En ook de reiskosten die we hadden gemaakt om naar Alkmaar te kunnen komen. Dat was dus het eerste wat ik zei: ‘Oh, dan krijg je je reiskosten terug’. Maar dat was natuurlijk niet het enige, het betekende ook dat ik het geld van 3 maanden op een houtje bijten alsnog terug kreeg (helaas niet met een schadevergoeding en/of welgemeende excuses, maar je kunt niet alles hebben). Dat betekende ook geld hebben om weer naar de yogales en de osteopaat te gaan en voedingssupplementen te kopen bij de gezondheidswinkel, om maar een paar dingen te noemen.
Het betekent ook erkenning van het feit dat er echt iets aan de hand is. Dat er een arts is die geluisterd heeft naar mijn verhaal en toen heeft gezegd ‘ja, jij bent ziek’. En ik was dat natuurlijk liever niet geweest, maar ik heb zelf al jaren geleden moeten toegeven dat ik ziek ben. Te ziek om te werken zoals het UWV dat voor zich ziet.
Ik kán wel iets: ik kan stukjes tikken op mijn computer thuis. Ik kan niet reizen. Tenminste, niet als het móet en ik daarna scherp genoeg moet zijn om te werken. Het aantal uren dat ik werken kan is ook beperkt.
En dat is mijn enige bezwaar tegen de beslissing: daar staat in dat ik 4 uren achter elkaar werken kan. Dat kan ik misschien een dag, maar niet structureel en er zijn veel dagen waarop ik zo moe ben dat ik geen woord kan tikken zonder een typfout te maken.
Maar volgens de juriste kunnen we dát niet aanvechten omdat ik geen procesbelang heb. Ik ben namelijk voor 80 tot 100% afgekeurd en meer dan dat kan niet. Dit is dus de beste uitslag die we hadden kunnen krijgen.
Ik weet niet of het ons gelukt was zonder de juriste die al vaker met een vergelijkbaar bijltje gehakt had en heel goed wist hoe alles werkte bij het UWV. Ik zou dan ook iedereen die chronisch ziek is adviseren om een rechtsbijstandsverzekering te nemen. Mocht je ‘m niet nodig hebben voor een conflict met je werkgever dan is het altijd nog verstandig om je te verzekeren voor een conflict met een overheidsinstelling die er zou moeten zijn om je te helpen… 

Read Full Post »

Op bevrijdingsdag togen de echtgenoot en ik naar Alkmaar, want daar vond de hoorzitting bij het UWV plaats. Een ongelukkige datum maar een eerdere was er niet en ik zat al drie maanden zonder WIA-uitkering. Onderweg kwamen we langs het stadion van AZ dat nu AFAS-stadion heet. Zo’n naam zou bij mij de verwachting wekken dat ik mijn vuile vaat mee zou kunnen nemen, maar dat kan aan mij liggen.
Volgens Google maps heet het Victoriestadion en dat vind ik een veel betere naam. Van Alkmaar de victorie. Ik leg aan de echtgenoot uit dat die uitdrukking uit de 80-jarige oorlog komt en hoop stiekem dat dat voor mij ook geldt: van Alkmaar de victorie.
Op het UWV kantoor wacht de juriste van ARAG op ons. Aan de balie krijgen we nog te horen dat we, als we in het gelijk worden gesteld, de reiskosten vergoed krijgen. We vinden dat vrij apart en maken daar nog wat grappen over. Daarna treffen we de juriste die met ons nog even doorneemt wat we kunnen verwachten. We zullen het gesprek hebben met 2 mensen: de voorzitter en een verzekeringsarts. Onze juriste zal eerst het woord nemen, ik kan haar daarna zonodig aanvullen en daarna zullen mij waarschijnlijk wat vragen gesteld worden. Het kan zijn dat de arts me daarna nog wil onderzoeken.
We hoeven niet lang te wachten op de heren met wie wet het gesprek hebben. Ik zie in één oogopslag dat deze verzekeringsarts waarschijnlijk ruim 40 jaar meer ervaring heeft dan de vorige die ik sprak. Ik hoop dat hij ook beter kan luisteren.
Onze juriste zet duidelijk uiteen wat mijn klachten zijn, refereert naar de brief die mijn MDL-arts heeft geschreven en legt uit waarom de ‘mogelijk functies’ die door het UWV zijn geopperd nergens op slaan. Nou ja, ze zegt iets in de trant van ‘niet passend’ maar ik hoor dat ze vindt dat ze nergens op slaan.
Ik meen te zien dat beide heren een blik wisselen die zoveel wil zeggen als ‘wat doen we hier?’, maar dat kan verbeelding zijn. De arts stelt nog wat vragen die op mij overkomen als geïnteresseerd en die mijn geenszins het idee geven dat hij geen flauw benul heeft waar hij het over heeft, bemoedigend. Tot slot vraagt de voorzitter of ik nog iets wil zeggen. Ik vertel hem dat de ‘bevindingen’ van de vorige arts mij het gevoel gaven als een aansteller te worden neergezet en dat het feit dat ik een eigen tekstbureau ben begonnen zou kunnen worden gezien als een teken dat ik écht wel wil werken en mijn best doe om een eigen inkomen te generen maar dat ik toch echt niet meer kan dan ik nu doe.
Ik zei het iets minder welbespraakt dan ik het nu opschrijf, maar ik kreeg het idee dat hij me wel begreep.
‘Dat was een goede arts’, zei onze juriste na het gesprek. ‘Het UWV heeft nu 6 weken de tijd om tot een beslissing te komen maar ze mogen binnen die termijn ook nog verlenging aanvragen’.
We hopen daar natuurlijk niet op want ik zit al 3 maanden zonder inkomen.
Hoop doet leven want we krijgen de maandag erop (4 dagen later) al antwoord.

Read Full Post »

Waar ‘Hallo witte mensen’ het boek van de afgelopen week was, was ‘integer’ het woord van de afgelopen week. Er was namelijk weer een akkefietje bij de VVD. Ik zou willen schrijven ‘schandaal’, want dat had het moeten zijn, maar bij de VVD vonden ze het geen enkel probleem. Ze schaamden zich er niet voor dat hun partijvoorzitter een bedrijf heeft overgenomen voor een bedrag dat ongeveer 19 miljoen ónder de marktwaarde lag. We kunnen er een miljoentje naast zitten. Partijvoorzitter Keizer vond niet dat hij niet-integer gehandeld had en ook demissionair premier Rutte vond het geen probleem en niets om je voor te schamen.
Om met mijn oud-professor te spreken: ‘moet kunnen’.*
Wat blijkbaar ook moet kunnen is een chronisch zieke op bevrijdingsdag laten komen opdraven voor een hoorzitting omdat ze het er niet mee eens is dat ze ‘niet ziek’ is verklaard en daardoor haar uitkering is stopgezet. En hoe vervelend de datum ook is, toch maar akkoord gaat omdat dit de eerste mogelijkheid is: drie maanden na het decreet van het UWV. Drie maanden waarin ze (ik dus) geen uitkering krijgt.
Wat volgens de demissionair MinPres ook moet kunnen is je hardop afvragen waarom mensen met een uitkering eigenlijk vakantiegeld krijgen. Nou, allereerst wordt vakantiegeld gewoon ingehouden van je loon of uitkering, het is dus geen eindejaarsbonus of 13e maand (met die begrippen is hij vast beter bekend) of ander ‘gratis geld’. En ten tweede is mei, de vakantiegeld-maand de maand, waarin mensen met een uitkering eindelijk hun medicijnen op durven halen bij de apotheek, naar de fysiotherapeut of de kapper kunnen of hun schuld bij de zorgverzekering kunnen afbetalen.
De opmerking kunnen we zien als de zoveelste poging van de VVD om iedereen die een uitkering heeft verdacht en belachelijk te maken. Want, zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Iedereen die een uitkering heeft zal wel proberen misbruik te maken van de voorzieningen. Terwijl, als je naar de cijfers kijkt, het percentage uitkeringsfraude te verwaarlozen is. Zet je daar bedrijfsfraude of witwassen tegenover dan wordt al snel duidelijk dat daar veel meer te halen valt. Maar ja, dat is fraude die wordt gepleegd door de achterban van de VVD. Wat zeg ik…door de partijtop. Want als ik me niet vergis betaal je méér belasting als je een duurder bedrijf overneemt. Dus het verschil in belasting over die 19 miljoen….daar kun je makkelijk mijn piepkleine uitkerinkje tot in lengte van dagen van betalen. En met mij dat van vele anderen.
Ik denk dat wel duidelijk is wat ik wél en niet vind kunnen. 

 

 

*’Moet kunnen’  is de titel van een bundeling essays van Herman Pleij over de Nederlandse volksaard.

Read Full Post »

Ik was student (Nederlands, historische letterkunde) toen ik ziek werd. Ik ging van het kastje naar de muur met mijn buikklachten. Na ongeveer drie jaar, inmiddels schreeuwde ik het ’s nachts in mijn slaap nog uit van de buikpijn en kon ik nauwelijks méér eten dan een kinder-kuipje yoghurt per dag, werd de diagnose gesteld: ziekte van Crohn.
Het was inmiddels zo ver gevorderd dat ik al vrij snel geopereerd moest worden: de ontstekingen waren zo heftig dat bijna mijn gehele darm was afgesloten door de ontstekingen. Vandaar dat ik ook bijna niet kon eten.
De eerste periode na mijn operatie was ik vooral bezig met ‘weer normaal worden’. Eerst met weer leren lopen, daarna, na 6 weken mocht ik weer fietsen, en daarna zo zoetjes aan weer naar college en mijn weekendbaantje weer oppakken. Maar ik merkte dat er geen ‘normaal’ meer was. Het schrijven van nota’s voor mijn studie ging me nog prima af, maar dikke boeken in mijn hoofd stampen en alles reproduceren tijdens een tentamen was er niet meer bij. En in het restaurant waar ik werkte zat ik om een uur of 11 ’s avonds te knikkebollen op de trap. Het ‘gewone leven’ was voorbij.
Ik realiseerde me dat ik mijn studie niet af kon maken en hoopte een leuke deeltijdbaan te kunnen vinden waar ik een beetje van rond kon komen. In de tussentijd vroeg ik een wajong-uitkering aan. Die zou dan, als alles meezat een kleine aanvulling op mijn inkomen kunnen zijn.
De Wajong-uitkering is voor mensen die al op jonge leeftijd een handicap of ziekte hebben. Zoals ik dus: ziek geworden tijdens mijn studie, operatie gehad toen ik net 24 jaar oud was.  Maar het UWV zei ‘nee’. En toen ik vroeg waarom dat niet kreeg ik een antwoord dat nog het meeste leek op ‘U krijgt geen Wajong omdat u geen Wajong krijgt’.
Toen ik tegen deze beslissing in beroep ging werd vastgesteld dat ik voor 21% arbeidsongeschikt was. Precies genoeg om me mijn mond te laten houden maar niet genoeg om me ook financiële bijstand te hoeven verlenen. Ik had dus nog niks en was als een aansteller in de hoek gezet.
Voor de rest van mijn leven zou ik dus meer uren moeten werken dan goed zijn voor mijn gezondheid, gewoon alleen maar om de huur en mijn eten te kunnen betalen. Niet eens wetende dat de ziektekosten de komende jaren de pan uit zouden rijzen.
Ik werd pas écht goed de klos toen ik ziek uit dienst ging bij mijn laatste werkgever. Ik had een contract voor 26 uur. Mijn uitkering bedroeg 70% van dat bedrag, en ik kan vertellen, dat is niet veel. Als ik iets bijverdien moet ik 70% daarvan afdragen aan het UWV, hoe laag mijn uitkering ook is want ‘dat zijn nu eenmaal de regels’. En nu raak ik, vanwege die afgewezen Wajong, ook die hele kleine uitkering nog kwijt. Scan_20151005 (4)klkrev2l
Hoe dat zit lees je dinsdag

Read Full Post »

2016-11-4_10131

Read Full Post »

Deze week even geen ‘echte’ vrijdag-columndag, niet vanwege een gebrek aan inspiratie maar vanwege een gebrek aan tijd. Bovendien heeft Renske Leijten, mijn vrouw in Den Haag, het allemaal al kort, bondig en duidelijk opgeschreven in haar eigen blogpost.
Het komt er op neer dat de VVD het eigen risico (dat nu al exorbitant hoog is) wil verhogen naar € 500,- Een eigen risico dat een chronisch zieke íeder jaar moet ophoesten. Als die chronisch zieke dan ook nog eens is afgekeurd, zoals ik, dan moet dit bedrag dus worden betaald met een uitkering. En als die chronisch zieke nou ziek is geworden in zijn of haar studietijd, zoals ik, en dus nooit fulltime heeft kunnen werken dan is die uitkering gebaseerd op een deeltijdbaan. Dat is dan, bijvoorbeeld, een uitkering van € 600,- per maand. Daar moet alles van betaald worden, ook de extra kosten die je als chronisch zieke maakt (zoals andere voeding).
Nu zul je misschien denken dat ik door het schrijven van teksten en de verkoop van mijn boeken eigen inkomen heb maar daarvan gaat 70% naar het UWV. Of je nu een uitkering van € 100,-, € 10.000 of nog veel meer ontvangt: 70% van je inkomsten gaan naar het UWV. Dus als je een héél klein beetje kan werken en dat samen met een héél klein beetje uitkering genoeg zou zijn prettig van te kunnen leven dan heb je vette pech, 70% kun je inleveren en dan willen ze ook nog € 500,- van je hebben. Gewoon voor het privilege om chronisch ziek te mogen zijn, want dat is zo’n feest. Een soort driedubbele ziekteboete. Hoe zat het ook alweer met dat plan voor het basisinkomen? Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Afgelopen zaterdag liet mijn smartphone me weten dat de statistieken op mijn wordpresspagina enorm aan het pieken waren. De reden? Mijn blogposts over het UWV waren ineens weer enorm in trek. Niet veel later werd ik gebeld door iemand die ik niet kende maar die zichzélf helemaal herkende in mijn verhaal.
Ook zij is arbeidsongeschikt, ook zij wilde heel graag tóch iets -wat binnen haar vermogen lag- doen, is daar open en eerlijk over geweest en heeft daar zelfs nog een mailwisseling met het UWV van. En nu zijn ze haar ‘op het spoor gekomen’, moet ze inzage geven in haar boeken en krijgt ze een boete opgelegd.
Ze voelt zich gekleineerd, behandeld als een notoire crimineel en angstig omdat ze niet weet wat haar te wachten staat. Voor een ‘normaal’ mens al een heel naar gevoel, voor iemand met een chronische ziekte ronduit gevaarlijk. Ik ken het gevoel, en als ik geen koelbloedige partner met enkele jaren rechtenstudie op zak had gehad was ik waarschijnlijk huilend op de divan van de psychiater belandt.
Ik kan haar op een paar punten geruststellen, de man die haar zaak gaat behandelen is dezelfde als die ik had en hij is in persoon veel vriendelijker dan hij door de telefoon klinkt en mijn ervaring is dat hij zeer correct is. In mijn geval was de boete niet hoog, € 50,- maar omdat ik wél van tevoren heb doorgegeven dat ik een eigen bedrijf begon vond (en vindt) ik dat die onterecht is opgelegd. Daar ben ik tegen in beroep gegaan maar het probleem is dat bij UWV het WC-eend principe geldt: UWV beoordeelt of UWV terecht een boete heeft opgelegd. En weet u nog welk reinigingsproduct de mensen van WC-eend adviseerden? Juist.
Daarnaast moest ik haar ook helaas vertellen dat ik van alles heb geprobeerd om de 70% regel aan te kaarten: van alles wat je verdient moet je 70% inleveren bij het UWV , of je nu een uitkering van € 100,- per maand krijgt of ééntje van € 1000,-. ‘Maar dat helpt mijn bedrijf om zeep’, zegt ze.
Ja, het mijne ook. Ik had al mijn inkomsten gespaard en er stond ruim € 800,- op mijn rekening, een prettig gevoel voor een kleine ondernemer: als mijn computer stuk zou gaan (afgezien van een kop groene thee aan mijn linkerkant en een notitieblok op rechts alles wat ik nodig heb om te kunnen werken) kon ik gelijk een nieuwe kopen en verder gaan met werken. Die rekening is nu leeg omdat ik al dat geld aan het UWV terug moest betalen. Ik weet niet hoe het zit met die 70% maar ik heb het gevoel dat ik heb betaald om te mogen werken.
Rutte wil zo graag dat we een nieuwe auto en een groter huis kopen maar ik kan van mijn uitkering niet eens een fiets aanschaffen (laat staan de elektrische die ik eigenlijk nodig heb). Kreeg ik nu een uitkering van € 1000,- per maand dan droeg ik lachend 70% van mijn inkomsten af om uitkeringen voor anderen mogelijk te maken (ook al betaal ik voor dat doel ook al belasting), maar zoveel uitkering krijg ik niet. Het is belachelijk dat voor iedereen dezelfde regel geldt ook al zijn de situaties heel verschillend. Daarnaast is het percentage wel héél hoog: als ondernemer houd je niks meer over en heb je geen buffer meer op je rekening voor als er iets mis gaat. Laat staan dat je dat kleine beetje wat je overhoudt kunt gebruiken om van te leven.
Ook zijn we het zat om als fraudeurs behandeld te worden, we zijn ziek, niet crimineel. Als we de boel hadden willen tillen dan hadden we toch ook niet jaarlijks keurig belastingaangifte gedaan?
En de VVD beweert toch zo een partij te zijn voor ondernemers? Waarom is het dan dat onder een VVD-regering al deze beginnende bedrijven de nek wordt omgedraaid omdat de chronisch zieke ZZP-ers met de rug tegen de muur worden gezet?

Het enige positieve aan dit hele verhaal is dat ik niet de enige ben met dit probleem. Ik ben niet de enige met een gebroken klomp. We zijn nu twee klompen, L. en ik en we willen het er niet bij laten zitten. We zijn op zoek naar meer verhalen en naar iemand die ons kan helpen, op juridisch vlak of in de politiek. 

Read Full Post »