Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Transvaalbuurt’

Wij kennen elkaar niet, tenminste, niet echt. Ik woon een straat verderop: schuin achter jullie dus. Heel schuin. En misschien hebben we elkaar wel eens gezien, maar dat zou ik niet weten. Gehoord heb ik je wel, en Sanne en Lieke ook. Zo’n beetje elke dag. Sommige stemmen dragen nogal ver moet je weten.
En ik maak me weleens zorgen: nog voordat de dag goed en wel voor mij begonnen is heb je al ruzie met je kinderen. Sterker nog: op een tijdstip waarop ik eigenlijk nog had willen slapen, een uurtje of half 8 in de ochtend, hoor ik je in je tuin tegen je kinderen schreeuwen. En ja, ik slaap met de ramen dicht. Resultaten uit het verleden enzo….
En ik vraag me af: is dat nou leuk? Is het nou leuk om vroeg in de ochtend al zo tegen je spruiten te krijsen dat de hele buurt kan meegenieten? Is het nou leuk om een hele zondagmiddag je kinderen in de tuin te laten gillen, urenlang, zodat de buren uit wanhoop hun tuin inclusief prettige stoelen verlaten om in een nabijgelegen park maar tussen de hondendrollen op het gras te gaan zitten? Ik weet dat ik het niet leuk vind, maar ja; ik heb dan ook niet voor die kinderen gekozen.
Oh ja: en waarom laat je, als je een hysterisch huilend kind naar haar kamer brengt de ramen van die kamer wagenwijd open staan? Dat je je kind straft als het lastig is, daar kan ik inkomen, maar waarom ook de buren? Ik heb als kind geleerd dat ik, als ik in de tuin was, een beetje rekening moest houden met andere mensen, zéker in het weekend want dat wilden mensen een beetje rust en naar de vogeltjes luisteren. Ik ben bang dat jouw ouders je dat nooit verteld hebben.
We krijgen namelijk alles al mee: ‘LIEKE, NIET MET JE FIETS NAAR BINNEN!’ en ‘SANNE, JE HANDEN ZIJN NET GEWASSEN, DUS NIET NU NAAR BUITEN!” Of andersom, en daarna nog gevolgd door respectievelijk een aantal keer LIEKE!! en SANNE!! En het is iedere keer hetzelfde. Wij kunnen het al invullen, dus jij waarschijnlijk ook. Dus waarom niet beginnen met: ‘Je mag best met je fiets spelen, maar hij blijft buiten, afgesproken?’ En ‘Sanne, ik wil dat je nu even je handen wast want we gaan zo eten. En als je daarmee klaar bent dan blijf je binnen, anders worden je handen weer vies.’ En als je niet luisteren dan zet je in geval A: de fiets op slot? in de schuur en in geval B kind op haar kamer (zonder eten). En bovenal: kalm. Zonder stemverheffing waaruit je onvermogen klinkt zeg je heel kalm: ‘Dit is niet wat we hadden afgesproken. Ik ben nu boos, dus je gaat even op je kamer zitten’ (met de ramen dicht).’ Het grappige van kalm blijven is dat het veel meer indruk maakt én besmettelijk is. Do as I say, don’t do as I do, werkt namelijk niet. Als je wil dat je kinderen stoppen met gillen en krijsen (en ik weet niet of jij dat wil, maar ik wel) dan moet je dat zelf ook doen. 20140602114829
Hoe ik dat weet? Ik heb ooit een klas vol kinderen gehad en daar hoefde ik nooit tegen te schreeuwen. Als ik wilde dat ze luisterden ging ik juist zachter praten, werkte heel goed. Met honden werkt het precies zo: als ik wil dat mijn hond kalmeert en stopt met blaffen dan ga ik niet tegen hem roepen en schreeuwen, maar juist heel rustig ‘kalm’ of  ‘nee’ tegen hem zeggen. Misschien een ideetje voor je kroost, een puppycursus? Daar leren ze ook veilig samen spelen, hopelijk zonder gillen en krijsen. Ik verheug me op een rustig pinksterweekend.

 

Read Full Post »

Aan alle kanten wordt ons toegeroepen vooral te gaan stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen komende woensdag. Want dit keer gáát het, nog meer dan anders, ergens over. Gemeenten krijgen namelijk straks meer verantwoordelijkheden. Degenen die gekozen worden in de raad beslissen straks over zorg, wonen en werken.
Jeanette Eversen droomde in de editorial van HRLM al over een opkomst van 100% in Haarlem omdat onze mooie stad dat wel waard is. Daar ben ik het helemaal mee eens en toen ik werd gevraagd om lijstduwer te worden voor de SP (lijst 5, nummer 25) hoefde ik daar dan ook niet lang over na te denken. Ik vind het niet alleen fijn om iets te kunnen doen voor een partij waar ik al heel lang lid van ben, maar ik vind het ook leuk dat mensen me aanspreken op onderwerpen die spelen in mijn stad. Zoals het al dan niet opnieuw openstellen van de Cronjéstraat voor autoverkeer.

Lijst 5 nummer 25

Lijst 5 nummer 25

De Cronjéstraat is een winkelstraat, bijna letterlijk bij mij om de hoek, waar ik vaak met Roemer doorheen loop. Het is namelijk één van de weinige plekken in de buurt waar na de jaarwisseling nog openbare vuilnisbakken te vinden zijn. En, voor Roemer fijn, er zijn paaltjes om aan te snuffelen en er is een dierenwinkel. Met mooi weer zitten er mensen op terrasjes en kinderen kunnen er veilig fietsen, er rijden immers geen auto’s.
Maar er staan wat winkelpanden leeg een een paar middenstanders hebben geklaagd bij de gemeente: mensen geven minder geld uit in de Cronjéstraat omdat ze er niet meer met de auto mogen rijden. Een typisch geval van post-hoc-ergo-propter-hoc-drogredenatie: ze hebben zeker nog nooit van crisis gehoord…. Maar VVD, D66 en PvdA zijn, ondanks het feit dat er op minder dan een steenworp afstand van de Cronjéstraat een zeer betaalbare garage leeg staat, vóór auto’s in de straat. SP en GroenLinks zijn tegen en willen de situatie houden zoals die nu is: geen auto’s en de fietsenrekken blijven (die zouden anders plaats moeten maken voor parkeervakken).
Een heet hangijzer dat Haarlemmers naar de stembussen zou kunnen lokken, ik verheugde mij al op een hoge opkomst. Laatst sprak een verkoopster van de Bruna me er nog op aan: ‘Ik ga op je stemmen hoor want de SP is tegen auto’s in de Cronjé’. Een klant die het hoorde reageerde verbaasd. ‘De VVD zegt dat winkeliers de auto’s juist terug willen.’ ‘En jij gelooft dat? Het zijn er maar een paar hoor, de meesten willen het juist helemaal niet.’ Zomaar een politieke discussie als je je krantje gaat kopen, ik houd er wel van.
Maar wat zag ik afgelopen vrijdag op twitter langskomen: @Haarlem105: Haarlemse Cronjestraat gaat opnieuw open voor autoverkeer.
‘De Haarlemse Generaal Cronjéstraat gaat binnenkort toch open voor auto’s. De paaltjes worden op werkdagen verwijderd, waardoor de winkelstraat weer bereikbaar wordt voor autoverkeer.
Dat heeft een meerderheid van de Haarlemse gemeenteraad donderdagavond besloten. De straat is de afgelopen weken veel in het nieuws geweest. De winkeliers in de straat pleiten al langere tijd voor openstelling, omdat zij van mening zijn dat door zij het afsluiten van de straat veel omzetverlies hebben geleden. De Fietsersbond is tegen de plannen en vreest onveilige verkeerssituaties voor fietsers. De politiek was de afgelopen tijd verdeeld, maar er is nu toch een meerderheid voor openstelling.’
Vlak voor de verkiezingen hebben PvdA en VVD hun plannen er dus nog even doorgedrukt. Uit de notulen van GroenLinks: GroenLinks raadslid Hessel legt Roel Schaart het vuur na aan de schenen om de PvdA-keuze voor openstelling te onderbouwen. Schaart noemt het simpel ” paaltje eruit, paaltje erin”. Over een jaar een enquête. Hessel schampert dat die enquête al geweest is en een meerderheid van de bezoekers zegt NEE tegen de auto terug. “Hoe meet u inkomstenverbetering van de winkeliers, hoe de fijnstof”. Schaart stelt dat er uiteraard een nulmeting moet komen van fijnstof en een omzetmeting. Hoe die omzetmeting moet worden gedaan daar heeft Schaart geen antwoord op..
De politiek wil betrokken burgers en wil dat wij onze wensen kenbaar maken, wil ons betrekken bij beslissingen die ons aangaan….zeggen ze. Maar op het moment dat wij onze stem duidelijk kunnen laten horen, een JA of een NEE voor auto’s in de Cronjé dan wordt er geluisterd naar de mening van een heel klein groepje winkeliers en VVD-ers die nooit in de Cronjé komen ‘omdat je er met de auto niet komen kan’ (bron: notulen GroenLinks). Ik ben diep, diep teleurgesteld in de raad en de burgemeester maar ik ga woensdag alsnog heel hard NEE zeggen. Doe je mee?

Read Full Post »

Geen dorp is compleet zonder dorpsgek en aangezien ik in een stad woon heeft mijn woonplaats er meerdere. Vroeger had je Rubberen Robbie, die op rubberen laarzen en gekleed in een lange oliejas elke dag een ‘goedkope ballpoint’ kocht bij de Bruna omdat hij een brief moest schrijven aan iemand in niemandsland. En dan is er ook nog Gerda, die overduidelijk als een mijnheer is geboren, en op zonnige dagen bij de ingang van het Proveniershof staat en vriendelijke dingen zegt tegen voorbijgangers. ‘Mooi weer hè?’ of ‘Moeder en dochter samen de stad in? Ja, kun je wel zien hoor.’ En de vrouw die eruit ziet als een bejaarde versie van Pippi Langkous en met een ijle stem liedjes zingt. Ik ken ze allemaal mijn hele leven al. Maar ik kom ze alleen nog tegen als ik in het centrum ben (behalve Robbie dan, want die is niet meer).

Van Oorschot (links) en Van Rossum

Van Oorschot (links) en Van Rossum

Gelukkig heeft de Cronjé-buurt zijn eigen buurtgek. Hoe hij heet weet ik niet, maar hij lijkt op van Oorschot, één van de twee mannen van Roos die vroeger Villa Achterwerk presenteerden en verzot was op roze koeken en het drukken op de rode knop. Hij draagt steevast een muts met van die klepjes (vaak stevig onder de kin dichtgeknoopt) en zegt mensen vaak vrolijk gedag. Omdat ik nogal eens een ‘rondje met het hondje’ doe, kom ik hem bijna overal tegen: op de Kennemerbrug, in het Julianapark en op de Schoterweg. Laatst kwam ik de Etos uit en zei hij weer ‘hé!’. Toen kreeg hij Roemer in het oog en zei spontaan ‘Oh, dat is óók leuk!’
Dat klopt inderdaad, Roemer is ook leuk. Zo gek is onze buurtgek dus niet. Ik zeg dan ook altijd gedag terug. Durf nu nog maar eens te beweren dan mensen in de stad hun buurtgenoten niet kennen…

Read Full Post »

Voor een heleboel (soms basale) dingen is mijn lichaam niet geschikt. Dat is de afgelopen maanden in diverse ziekenhuizen pijnlijk duidelijk geworden. Maar een paar dagen geleden ontdekte ik iets waar mijn lichaam wel heel geschikt voor is. Vreemd genoeg is me dat ook op pijnlijke wijze duidelijk geworden. Mijn lichaam is namelijk heel geschikt om mee van de trap te vallen, of om precies te zijn: om een verdieping mee naar beneden te vallen.
In ons nieuwe huis hebben we een enorm steile trap, een echte Haarlemse trap volgens een vriendin van mij die in dezelfde buurt heeft gewoond. En iedereen die hoort dat ik in huis gevallen ben geeft dan ook gelijk ‘die enge trap’ de schuld. Maar er zijn eigenlijk maar twee schuldigen: een paar sloffen met te gladde zolen en de gladde parketvloer van de bovenverdieping. Ik gleed namelijk (met die gladde sloffen aan) uit op de eerste verdieping en viel óver de trap heen naar beneden. Vervelende bijkomstigheid was het feit dat ik in één hand mijn telefoon vast hield en het me dus niet gelukt is om de trapleuning vast te pakken. Gek genoeg zorgt je overlevingsinstinct er voor dat je je met alle macht vastklampt aan zo’n telefoon (mijn vingers zijn blauw aan de binnenkant) terwijl het misschien handiger is om ‘m los te laten zodat je je vast kan grijpen aan een leuning. Geeft toch iets meer houvast dan zo’n klein Sony Ericsonnetje.
Van de trap vallen duurt trouwens heel lang, ik geloof dat daar ook een biologische verklaring voor is, iets over adrenaline of zo, maar dat moet je maar aan een bioloog vragen. Ik weet nog dat ik als eerste, tijdens het vallen, dacht: in mijn dromen kan ik ook altijd vliegen, maar nu kom ik vast niet zo goed neer. Maar gelukkig is Arjo thuis, dus die kan me wel opvangen. Dat dit laatste niet zo realistisch is zie ik nu ook wel, maar zoals gezegd lijkt het vallen heel lang te duren dus ik nam aan dat hij alle tijd had om naar de gang te komen. Als laatste dacht ik: “Oh, ik ga op mijn nieuwe schoenen vallen.” Die aanname bleek wel juist te zijn. De schoenen stonden namelijk in het halletje op een oude handdoek omdat er sneeuw onder zat. Wat maakt mijn lichaam nou zo ideaal om mee van de eerste verdieping mee te glijden? Ik ben ongeveer drie meter naar beneden gevallen en heb niets gebroken. Toch ben ik niet van plan om het nog een keer te doen want blauwe plekken kunnen ook al behoorlijk pijnlijk zijn.

Read Full Post »