Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Toneelschuur’

Hoezo herkenbaar?

Zoals ik hier al eens eerder verteld heb, ben ik een groot fan van columnist Aaf Brandt Corstius. Dus toen ik in het programmaboekje van de Haarlemse Toneelschuur zag staan dat haar eerste Toneelstuk opgevoerd zou worden in mijn stad wilde ik daar natuurlijk kaartjes voor hebben. Daarnaast werden de rollen bezet door niet zomaar een cast maar door Marcel Musters en Lies Visschedijk. ‘Fifty-fifty’ is een tragi-komedie (volgens mij de beste vorm van komedie) over een stel met een open relatie dat elkaar alles gunt en op een geheel eerlijke, gelijkwaardige manier met elkaar om wil gaan. Ze hebben daar ook ingeplande vergaderingen over.
Nu hebben wij thuis geen vergaderingen over wie de kattenbak verschoont en of mijn vriend een weekend naar zijn minnares mag (een kat hebben we niet en ik kan me niet voorstellen dat vriend tijd heeft voor een minnares), maar wat een feest van herkenning is ‘Fifty-fifty’. En nu kan dat liggen aan die man met die grijze krullen en die hippe bril die van achter een Mac Book in gekke stemmetjes zinnen herhaalt die zijn vriendin in ongeloof heeft uitgesproken maar waarschijnlijk speelt het schrijftalent van Aaf hier ook een grote rol in. Het lijkt wel of Aaf die vlieg is geweest die bij ons op het behang zit mee te luisteren als we ruzie hebben. Ik kan me niet meer herinneren hoe vaak ik tijdens het stuk naar vriend gekeken heb omdat het verschil niet meer wist tussen de man op het podium en de man naast me (die naast me is iets slanker, en hij heeft meer haar, ik weet het weer).
‘Fifty-fifty’ is misschien wel het grappigste stuk dat ik ooit gezien heb (ik kan nu zo snel niets grappigers verzinnen) en naar mijn idee echt een stuk voor dertigers en begin-veertigers maar zoals gewoonlijk zat de zaal bijna helemaal vol met babyboomers (overigens was de ‘Bekende Haarlemmer in de zaal’ dit keer Paul Witteman, voor wie het weten wil). Of zoals vriend het verwoordde: ‘de zaal zit vol met 50+ of mensen van onze leeftijd die eruit zien alsof ze dat zijn’. Fifty-fifty
En ik moest weer denken aan een vriendin van ons die ooit zei ‘tja, wij doen dat soort dingen niet zo makkelijk meer tegenwoordig’. Zij heeft namelijk kinderen. Mijn tip: bel een oppas en ga dit stuk zien. Anders ben je namelijk voordat je het weet bedde-dood. Wat dat is? Dat weet Aaf.

Advertenties

Read Full Post »

Vriend had te kennen gegeven dat hij niet meer elke avond alleen maar op de bank wil zitten en series wil kijken. Oh help; wat nu? We hoeven toch niet et gaan praten hè? Om dat koste wat kost te voorkomen heb ik vriend snel uitgenodigd om naar de film te gaan: donderdagavond vind ik een echte film-avond en door zo vlak voor het weekend een avondje uit te gaan heb ik zelf altijd het gevoel dat het weekend iets langer duurt.
Omdat ik weet dat vriend de, jaren geleden door mij gekozen, film ‘Vicky Christina Barcelona leuk vond durfde ik het wel aan om weer een Woody Allen-film voor te stellen: ‘Magic in the Moonlight’. Net als de meeste van zijn films is ook zijn 44e een vermakelijke waarbij de plaats van handeling (in dit geval de Côte d’Azur) meer dan een bijrol speelt en de dialogen sprankelend zijn. Dus toch nog iets met relaties en praten, maar dan hoeven we het zelf niet te doen.
Bijkomend voordeel van deze film is dat hij niet draait in ‘de popcornbioscoop’, maar in Haarlems mooie Toneelschuur, wat het nog veel meer een avondje uit maakt dan de grote Pathé bioscoop.
Oh, en had ik al gezegd dat de enige échte Mr Darcy de hoofdrol speelt? Magic in the moonlight

Read Full Post »

We hadden een drukke week gehad: op maandag gaan vriend en hond naar school (niet hardop zeggen want dan stuitert Roemer al naar de deur), dinsdagavond had vriend een vergadering want die kon niet op woensdag want díe avond vergezelde hij me naar een Ampzing-bijeenkomst. Op donderdag had hij een belangrijke presentatie die goed was gegaan, zo vertelde hij toen we in de rij stonden om de grote zaal van de Toneelschuur in te gaan. We zijn dus niet meer op ons helderst, maar ja, die kaartjes hadden we al maanden van tevoren in huis, toen we nog niet konden vermoeden hoe druk deze week zou zijn.
En dan zien we het bordje: ‘Who’s afraid of Virginia Woolf’-deze voorstelling duurt 3 uur inclusief pauze. Oeps, daar hadden we even niet op gerekend. Misschien had ik het kunnen weten als ik me er iets meer in verdiept had, maar ik zag lovende tweets van mensen die het al gezien hadden en wist dat Jacob Derwig één van de hoofdrollen speelde dus wat het snel klik-klik en betalen en had ik een impulsaankoop gedaan. Zou ik voor het eerst van mijn leven spijt krijgen van een dergelijke actie? Who's afraid of Virginia Woolf?
Nee. Theaterrecensenten noemden ‘Who’s afraid of Virginia Woolf” van Toneelgroep Oostpool het beste wat er dit seizoen op de planken te zien is en ik begrijp wel waarom. Het is een lange zit: 2 uur vóór de pauze en drie kwartier erna. Maar vervelen doe je je geen ogenblik. Hier geen spannende decorwisselingen maar discussies op het scherpst van de snede, voelbare ongemakkelijkheid en het gortdroge sarcasme van George (inderdaad, de rol van Jacob Derwig). Het is geestig, het is pijnlijk en het is prachtig. Het zou inderdaad heel goed kunnen dat dit het beste is wat de theaterwereld op dit moment te bieden heeft. En dat ligt niet aan de rest.

Read Full Post »

‘Tja, het is volkomen ruk, maar het zijn je vrienden dus je blijft maar staan kijken’, aan deze zin uit een cabaretprogramma van Acda en De Munnik moest ik even denken toen ik kaartjes bestelde voor de voorstelling ‘Een dunne dekmantel’. Niet dat ik vreesde dat het ‘volkomen ruk’ zou zijn, ik had juist sterke aanwijzingen dat dat het níet zou zijn, maar ik voelde me wel een beetje moreel verplicht om te komen kijken. Ik heb tijdens mijn studie Nederlands aan de UvA namelijk tijdens een aantal colleges bij Emilio Guzman ‘in de klas gezeten’. We hebben de opleiding geen van beiden afgemaakt (hij is zelfs naar eigen zeggen ‘cum laude niet afgestudeerd’) maar ik kon me nog wel herinneren dat hij toen al aan stand-up comedy deed en zo af en toe iets op ons uitprobeerde.

Arjo en Emilio

Arjo en Emilio

Ik vond het altijd leuk. Dus gingen we op de verjaardag van vriend naar Emilio in de Toneelschuur. Uitverkocht was het, en dat op dinsdagavond. Mijn oud-klasgenoot was onder de indruk. En dat het uitverkocht was was niet meer dan terecht. ‘Een dunne dekmantel’ is het verhaal van een jongen die al 33 is (maar niemand gelooft dat) en te veel zijn best doet om aardig gevonden te worden. Ze noemen hem ook wel Socialio in plaats van Emilio. Het neemt soms zulke ernstige vormen aan dat hij zich afvraagt of hij wel een eigen karakter hééft. En dan is hij ook nog een boos, boos op de politiek en de bezuinigingen die de zwaksten in de samenleving treffen. Eigenlijk wil hij wel eens goed boos worden en een revolutie ontketenen. Maar kan hij dat wel?
Ga dit vooral zien, dan kun je later, net als ik, zeggen dat je hem ooit nog in een heel klein zaaltje hebt zien optreden. ‘Een dunne dekmantel’ is scherp, grappig maar niet onnodig grof (het blijft een lieve jongen), herkenbaar en sluit af met een geweldig inzicht:’De wereld verbeteren gaat vaak per ongeluk’.

Read Full Post »

Overdag naar de film gaan voelt een beetje als spijbelen. Terwijl er mensen aan het werk zijn, op school zitten of buiten door de regen fietsen je, op een heerlijke zachte stoel, onder laten dompelen in een mooi verhaal. Heerlijk.
Toen ik een paar weken geleden (gewoon op zaterdagavond) met vriend naar de film ‘Avant l’hiver’ was (in de Toneelschuur waar ze nu hele fijne nieuwe stoelen hebben), zag ik een trailer van ‘Philomena’; een Britse feel-good-film met dame Judi Dench in de hoofdrol. Typisch zo’n film waarover ik mijn moeder zou bellen en ik dan met haar naartoe zou gaan.
Maar ja, dat ligt nu allemaal iets ingewikkelder. Mijn moeder kan nog wel mee, maar alleen in gedachten. Dus heb ik een flyer van de film in een envelop gedaan en met een briefje erbij opgestuurd naar een vriendin van mijn moeder, de flamboyante. Philomena
En zo zaten wij dus afgelopen vrijdag om 2 uur ’s middags op de heerlijke stoelen van de Toneelschuur te kijken naar het fraaie Ierland, de schitterende Judie Dench en de heerlijk Brits misantropische Steve Coogan. De film was een terechte 5-sterren van the Times en the Independent film en de middag was fijn en vertrouwd.
Na de film zijn we nog even langs Expresso geweest, mijn favoriete (fairtrade) kledingzaak waar een shirtje voor mij klaar hing. Ik kom altijd graag bij Expresso omdat hun kleding niet alleen mooi en vaak kleurrijk is maar ook representatief zonder saai te zijn. En als ik de komende jaren niet enorm uit ga dijen dan kan ik de jasjes en shirts die ik nu koop over 10 jaar ook nog makkelijk aan. De flamboyante vriendin kende de winkel nog niet, maar dat was snel verleden tijd. “Dit vind ik nou echt iets voor jou”, zei ik terwijl ik haar een zwart doorschijnend shirtje met een bloemenprint in handen duwde.
Ze kocht het. En het was net of ik met mijn moeder in de stad was, maar dan wel 4 maten kleiner.
Toen ik nog op school zat spijbelde ik nooit, maar ik ga het nu vaker doen….

Read Full Post »