Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Teylers Museum’

Op één van de laatste dagen van 2016 bezocht ik eindelijk de Jan Weissenbruch-tentoonstelling in Teylers Museum. Net op tijd want hij was in het nieuwe jaar nog maar één week te zien. De naam Weissenbruch kende ik vooral als die van een schilder van de Haagse School, maar al snel werd duidelijk dat dat niet déze Weissenbruch was (dat was een neef, Jan Hendrik). Waar de Haagse School zich kenmerkt door de grijze lucht (vaak boven een weiland met koeien of een schaapskudde) zijn de luchten op de doeken van Jan Weissenbruch vaak helder met her en der een spierwit wolkje.
Vanwege zijn realistische schilderstijl werd hij wel de Johannes Vermeer van de 19e eeuw genoemd. En wie naar de lichtval op zijn doeken kijkt, ziet dat daar zeker iets in zit. Maar zo realistisch als Weissenbruch schilderde Vermeer nooit. Vooral op de kleine doeken valt dat op. Bij gebrek aan een respectvollere vergelijking zou ik haast zeggen dat sommige werken haast het product van 3D-knipselkunst lijken. Vooral de boerenweide, vermoedelijk bij Schoonhoven, heeft zoveel suggestie van diepte dat het lijkt of ik, als ik nog één stap dichterbij doe, erin kan stappen.
Rondkijkend schijnt het me toe dat hij beter uit de voeten kon met kleine dan grotere doeken: zijn afbeelding van de Grote Bavo lijkt wat houterig en het beeld van Laurens Janszoon Coster lijkt me te kort en te dik. En het perspectief lijkt ook niet helemaal te kloppen. Of heeft hij nou een straat weggemoffeld en ziet het er daarom wat bevreemdend uit? Ernaast hangen echter twee kleine doekjes, uitsnedes van het grote, de Lepelstraat en de Vleeshal, en die vind ik prachtig. Door de manier waarop het zonlicht op de stenen valt léven ze.
Vlak in de buurt hangen twee doeken die prince Albert ooit voor queen Victoria kocht. De doeken zijn in bruikleen gegeven door Queen Elizabeth II. Omdat Albert onverwacht en jong overleed ontving ze ze pas na zijn overlijden, ze stonden op kerstochtend op haar te wachten. Ze schreef over dit voorval in haar dagboek, dat in de tentoonstelling ook geciteerd wordt.
Waarschijnlijk had Weissenbruch dit mooi gevonden, deze voetnoot in de (kunst)geschiedenis want veel van zijn onderwerpen, waaronder diverse stadspoorten, koos hij om ze vast te kunnen leggen voordat ze gesloopt werden. En daarmee was hij natuurlijk eigenlijk een Chiel Braat avant la lettre…

 

Deze column is in januari geschreven voor een opdrachtgever

Read Full Post »

Als Crohnpatiënt moet ik zuinig met mijn energie omgaan. Van ‘conditie opbouwen is in mijn geval niet echt sprake: energie eenmaal verspild of opgebruikt is gewoon weg. Daarom probeer ik het oer-Hollandse ‘lekker fietsen tegen wind in’ te vermijden. Maar gisteren ben ik zo dapper geweest: ik wilde namelijk heel graag even bij Willem langs.
Willem hangt van 14 december tot en met 9 maart in het Teylers Museum. Vanaf het moment dat ik een aantal maanden geleden de aankondiging van de tentoonstelling zag ben ik al benieuwd naar zijn werk. Ik had tot dan toe nog nooit van Willem Hofker gehoord, maar ik zal hem vanaf nu nooit meer vergeten.20131218_130353
Zijn werk is te zien in het Prentenkabinet van het museum en bestaat grootdeels uit krijttekeningen (veelal gemaakt op Bali) die, ik kan het niet anders omschrijven, een zekere tederheid uitstralen. Een van de topstukken is een portret van koningin Wilhelmina, een getekende voorstudie van een schilderij dat verloren is gegaan. En ik kan me niet voorstellen dat het schilderij nog mooier is dan de tekening.
Maar het allermooiste, wat mij betreft, is het portret van zijn vader. Niet alleen omdat de man wat lijkt op een nog iets oudere versie van mijn eigen vader en omdat uit het portret, zoals uit alle tekeningen van Hofker, zo’n grote liefde voor het onderwerp spreekt, maar ook om het verhaal erachter. Hofker tekende dit portret toen hij in een Jappenkamp zat, naar een foto van zijn vader die hij bij zich had. Zijn vader stierf voor de bevrijding waardoor vader en zoon elkaar niet meer terug hebben gezien.
Samen met de tentoonstelling van de portretten van Lita Cabellut vind ik dit de mooiste expositie van kunst die ik dit jaar heb gezien. Waar de ontroering bij het werk van Cabellut ‘m in het grote overweldigende zit, zit die bij Hofker in het klein. Graag had ik jullie op deze plaats iets meer van zijn werk laten zien, maar er mochten geen foto’s worden gemaakt. En terecht. gaat het vooral zelf zien; het geeft je vernieuwde energie. Ik fietste er in ieder geval lichter van naar huis.

Read Full Post »

Met enige regelmaat kom ik in het Teylers museum. Ik vind zelfs dat kluisje nummer 27 míjn kluisje is en als het bezet is (wat gelukkig niet vaak gebeurt) voel ik even de neiging opkomen om verhaal te gaan halen.
Vorige week woensdag was ik er ook (gelukkig, kluisje vrij), maar dan ’s avonds. En met een vel papier in plaats van alleen mijn Museumkaart. ‘U mag naar boven’, zei de suppoost. En dat zijn magische woorden in het Teylers Museum, want boven, daar kom je normaal gesproken niet. En dat maakte me júist altijd heel nieuwsgierig. En die nieuwsgierigheid kon ik nu bevredigen: vriend en ik mochten plaats nemen in de prachtige Gehoorzaal van het museum. De zaal waar Lorentz college heeft gegeven en waar Albert Einstein ongetwijfeld menig uur heeft doorgebracht. Daar luisterden we naar een interview met Elizabeth Gilbert (de schrijfster van onder andere ‘Eat, pray, love) die vertelde over haar nieuwe historische roman waarin een botaniste de hoofdpersoon is. Na het interview signeerde Elizabeth haar boek. Ze vond het erg leuk dat ik de Nederlandse versie van ‘Commitment’, Toewijding, had meegenomen want dat vond ze van alle internationale versies de mooiste. Het liefst had ze gezien dat ook de ImageAmerikaanse versie een omslag van het ontwerpduo Million Dollar Design had gekregen. Toen kon ik natuurlijk niet nalaten te zeggen dat Million Dollar Design ook tekende voor het omslag van míjn boek, en dat ik daar heel blij mee ben….
Maar de kers op de taart was toch wel het feit dat alle bezoekers van de lezing een kijkje mochten nemen in de bibliotheek van het museum waar enkele botanische boeken open lagen en waar het kastje van Boudewijn Buch (mét het Dodo-botje en het doodsmasker van Goethe erin) te zien was.
Bedankt voor deze mooie avond, Telyers Museum, Boekhandel de Vries en Elizabeth Gilbert!

Read Full Post »