Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Tessa de Loo’

‘Een goed nest’, dat is de titel van een toneelstuk waar ik het afgelopen seizoen bijna kaarten voor had gekocht. Waarom ik het niet heb gedaan? Gebrek aan ruimte op de bankrekening denk ik, want aan de bezetting kan het niet gelegen hebben: Henriette Tol en Anneke Blok. Beiden vind ik geweldig goed.
Groot was de verrassing dan ook toen ik de titel ontdekte in de kast van restaurant Staal. Nou ja, eigenlijk ontdekte een vriendin ‘m, maar ik riep zo enthousiast ‘Tessa de Loo!’, dat ze ‘m gelijk aan mij gaf.
‘Een goed nest’ vertelt het verhaal van twee zussen die elkaar, op z’n zachtst gezegd, niet zo liggen. Nu heb ik zelf geen zussen maar mijn moeder had wel een zusje dat heel anders was dan zij dus ik kon me moeiteloos inleven in deze roman. Ik denk dat er nergens meer moedwil en misverstand bestaat dan tussen zussen (of zie ik het nu te negatief in allemaal?); de één vindt dat de ander wordt voorgetrokken, de ander vindt dat ze zich te veel opoffert en dat de ander overal mee wegkomt om nog maar te zwijgen van het hele wie-is-de-mooiste drama.
Als geen ander weet De Loo dit soort onderhuidse irritaties en spanningen te beschrijven op een manier die haast Brits-komisch pijnlijk en herkenbaar is.
De mondaine Noor (kunstenaar, slank, woonachtig in Amsterdam) komt een weekend logeren bij haar oudere zus Eva (‘vrouw van de tandarts’, woont ‘in ’t groen’ in de Achterhoek). Het botert niet zo omdat ze beiden de levensstijl van de ander een verschrikking vinden en omdat Eva sinds de scheiding van hun ouders voor hun moeder heeft gezorgd. 20160225_123838
En dat heeft Noor ook nog een verzoek dat wat pijnlijk zal zijn…
‘Een goed nest’ is een heerlijk boek dat leest als een trein en ik zie het helemaal voor me. Met inderdaad de dames Tol en Blok in de hoofdrollen. Komt dat lezen mensen!

Read Full Post »

Collega Petra schreef ooit eens in een blogpost dat ze, toen ze net bevallen was van een zoon en een heel vreemde kraamhulp had, op het idee kwam om een thriller te schrijven over een enge kraamhulp. Helaas heeft ze het verhaal nooit afgemaakt want wat schetste haar verbazing: onlangs kwam Esther Verhoef met een nieuwe thriller met de titel ‘De Kraamhulp’.
Wat ze precies dacht of zei toen ze dat zag weet ik niet maar ik kan me wel goed indenken wat ze op dat moment voelde. Toen ik in de geschiedenis van mijn stad dook voor het schrijven van ‘De canon van Haarlem’ kwam ik namelijk een aantal illustere oud-inwoners tegen en aangezien ik altijd al historische romans heb willen schrijven kreeg één van hen steeds meer gestalte in mijn hoofd. Over háár wilde ik schrijven. En toen las ik het bericht dat Tessa de Loo dat al ging doen. Shit.
Het boek is gebaseerd op de film die dit jaar in première ging (en die ik nog steeds niet gezien heb) en is daarmee dus al anders dan de opzet die ik in mijn hoofd had. Zelf zou ik een verhaal hebben willen schrijven dat op historische feiten gebaseerd was, of in ieder geval op alles wat er over Kenau bekend is. en dat is, voor iemand die zo lang geleden leefde best nog een boel. Het houdt namelijk niet op na het beleg van Haarlem: ze werkte ook nog als waagmeester in Arnemuiden en schijnt te zijn vermoord door zeerovers in de buurt van Noorwegen.  Kenau
Dat alles is dus níet te lezen in ‘Kenau’ en misschien heeft De Loo daar juist wel goed aan gedaan: het is geen kroniek over een veelbewogen vrouwenleven geworden zoals ‘The signature of all things‘ maar een toegankelijke avonturenroman. En daarmee bereikt ze ongetwijfeld een veel groter publiek. Want hoewel geschiedeniskenners zullen gruwelen van de verzonnen aantrekkingskracht tussen Ripperda en ‘vrouw Hasselaar’ (in sommige scènes beginnen ze verdacht veel te lijken op dat rare beeld op het Stationsplein) is ‘Kenau’ en fijne historische roman en een aanrader voor de liefhebbers van die van Simone van der Vlugt. Bovendien illustreert het ook nog eens waarom Haarlemmers het niet pikken als hun stad wordt gezien als een soort achtertuin van Amsterdam (die klootzakken hebben ons verraden).
Op Goodreads las ik in een beoordeling dat iemand het ‘een beetje té feministisch’ vond, nu is er in mijn woordenboek no such thing, maar ik ben met haar eens dat er wel erg de nadruk lag op het ‘ja maar u bent een vrouw-ja maar ik doe het toch’-conflict. Het lijkt mij namelijk niet erg aannemelijk. Als stad in oorlog sla je geen hulp af en zeker niet als die komt van een invloedrijke dochter van een voormalig burgemeester. Bovendien hadden er al vrouwen op de muren van de stad gestaan toen deze werd belegerd door Jacoba van Beieren dus zo ongebruikelijk was het niet. Of zou de Groningse Ripperda dat niet hebben geweten?
Mocht je dat zelf ook allemaal niet weten en gewoon een spannend historisch boek willen lezen dan is Kenau een aanrader en dat is het ook voor jongeren die graag de jeugdromans van The Beckmann en Simone van der Vlugt lazen en de overstap moeten/willen maken naar literatuur voor volwassenen.

Read Full Post »