Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tas’

Ik had ‘m al in diverse bladen gezien en toen ik op de website zag dat ie er ook in kleur ‘teal’ was, was ik zo goed als verkocht. Dus toen we in Verona waren stond ik met mijn neus tegen de etalage die tas aan te wijzen: ‘Die! Dé bucket bag, dat is ‘m!’
‘Nou, dan ga je toch even naar binnen,’ zei vriend.
Lichtelijk beschroomd (wat nou als Roemer niet naar binnen mag?) duwde ik de zware deuren open. Eenmaal binnen had ik de neiging om, net als in een kerk, gedempt te gaan praten. Ontzag voor design is me nu eenmaal van huis uit met de paplepel ingegoten. Of ik de tas wilde zien? Ja dat wilde ik wel. Met stoffen handschoentjes aan pakte de verkoopster ‘m van de plank. En hij was perfect: de kleur, het model, alles. De bucket bag is tijdloos én zowel casual als chique te combineren. Gucci bucket bag
En ik wacht toch bijna jarig, dus wat kon mij het schelen: ik deed het gewoon. En nu is ie van mij: mijn bucket bag. En hij ruikt zo heerlijk naar leer. Dát is nog eens een souvenir uit Italië.

Advertenties

Read Full Post »

Ouwe tas

Mijn vader vertelt hoe hij van de week helemaal onder de schilfers zat: hij had de oude verf van de dakkapel afgebrand en kwam zelfs na het douchen nog snippers wit tegen. ‘Ik zat ook onder de schilfers, maar dan groene’, vertel ik. Mijn tas is namelijk op. Mijn favoriete, in Belfast gekochte tas begint als een slang zijn huid af te stropen: de hengsels zijn al niet groen meer.
Ik weet nog goed dat ik ‘m zag hangen in de ‘Oasis’, een winkel op de route van het hotel waar ik toen met mijn beste vriend verbleef en het centrum van de stad.35 Pond kostte de tas, toen nog best een rib uit mijn lijf. Beste vriend zag de bui al hangen en zei: ‘This bag is so you you have to buy it. Otherwise you’ll have to go back tomorrow to buy it anyway so just save us the time, ok?’

Tas gekocht in Belfast

Tas gekocht in Belfast

Ohhh, your husband is very understanding‘, zei het winkelmeisje toen ik mijn aanwinst af ging rekenen.
He’s not my husband‘, zei ik. ‘So that might be it‘, vulden we tegelijk aan.
De rest van de vakantie sleepte ik mijn tas vrolijk overal mee naartoe en nu, 6 jaar later is ie versleten. Maar mijn liefde voor groen is nog niet over, ik heb 2 paar groene schoenen en 2 paar groene laarzen en die groene tas kon ik zo’n beetje met elke zomerjurk combineren dus pak ik nog steeds die oude versleten uit de kast, een andere kleur staat er half zo leuk niet bij.
Tijd voor een nieuwe tas dus en dan in het juiste, appeltjesgroen. Gelukkig heeft Michael Kors die in de collectie: de Hamilton. En gelukkig ben ik bijna jarig en wilde mijn vader me mijn cadeau wel een maandje te vroeg geven. Dus ik heb een nieuwe, jippie! Dankjewel pap!

Oud en nieuw

Oud en nieuw

Maar wat doe ik nu met die oude? Gewoon weggooien? Het slotje eraf halen als aandenken? Iemand zoeken die ‘m op wil knappen om er zelf nog plezier van te hebben? Roept u maar want ik weet het niet…

 

Read Full Post »

Bijna alle schrijvers, columnisten of mensen die zich ooit tot deze groep hopen te kunnen rekenen hebben er wel in meer of mindere mate ‘last’ van: een obsessie met alles wat je onder de noemer ‘schrijfwaar’ kunt scharen. Pennen (wat mij betreft vooral vulpennen), schrijfblokken, gelinieerd papier, ongelinieerd papier (voor schrijfster Isabelle Allende moet het zachtgeel zijn, doe je voordeel met deze informatie) en vooral notitieboekjes. Wat dat laatste betreft is de vraag dan Moleskine of Paperblanks? Daar hoef ik zelf niet lang over na te denken: van een stapel dezelfde zwarte boekjes zou ik niet vrolijk worden. Hoe illuster de lijst met artistieke fans uit het verleden ook is. Doe mij maar een mooi Paperblanks boekje met het patroon van een middeleeuwse kimono op de kaft of een detail uit een Marokkaans mozaïek.
Maar er is nog meer ‘basismateriaal’ dat belangrijk is voor je schrijverschap. Tijdens het schrijven ondersteun jij je (vul) pen. Maar wat ondersteunt jou? Precies, je schrijversstoel.
Zelf heb ik, natuurlijk, een hele fijne. Eentje waarin je goed rechtop kunt zitten als je in een vlaag van inspiratie achter elkaar door moet typen, maar waarin je ook achterover kunt leunen en je arm over de leuning kunt laten hangen. Al dan niet met een tumbler met bourbon of een wodka-gimlet erin. Want ja, mijn stoel heeft Mad Men allure. In de aflevering ‘shut the door, have a seat’ zag ik allemaal broertjes van mijn eigen stoel staan. Stoelen die honderden creatieve processen hebben ondersteund maar ook gewoon dienst kunnen doen als eetkamerstoel. Daar doet die van mij ook niet moeilijk over.
En zo’n stoel kun jij nu ook in huis halen. Hoe dan? Heel simpel; door te ruilen. Deze stoel was eerst een tas en daarvóór was het een boek. Uiteindelijk is het de bedoeling dat deze stoel een elektrische fiets wordt. Hoe? Dat lees je hier.
Dus graai in je eigen sociale overwaarde, doe een aanbod en haal je schrijf/eet/lees/drinkstoel in huis.

Read Full Post »