Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Sylvana Simons’

Twee weken geleden schreef ik een stukje voor alle Gerda’s en Henken die er op z’n zachts gezegd wat moeite mee hebben dat kranten en tv-programma’s de laatste tijd wat vaker mensen van kleur aan het woord laten. ‘Zwart is belangrijker’, mekkeren ze.
‘Ja, nu even wel’, schrijf ik dan terug, met daaronder een link naar deze blogpost.
Laatst kreeg ik als reactie op mijn commentaar ‘me tafel is wit’. Ik snapte er geen bal van. ‘Ik verstop me onder de tafel’ is een grammaticaal correcte zin, en als daar dan bij zou staan ‘omdat ik me schaam voor wat ik eerder schreef’ dan is het mij volkomen duidelijk. Maar ‘me tafel is wit’ klopt van geen kanten. Ook als ik ervan maak ‘mijn tafel is wit’, snap ik het nog steeds niet.
Ik vroeg het even aan de neurotypische mijnheer hier in huis. ‘Ze bedoelt dat je het woord ‘wit’ niet als huidskleur mag gebruiken.
Grappig, die mensen die altijd hun mond vol hebben van ‘eigen volk eerst voor volk en vaderland’ spreken en schrijven de taal vaak belabberd (en ze plaatsen op Twitter de vlag van Luxemburg naast hun naam). Nee, voor mooi gesproken en geschreven Nederlands moet u bij Abdelkader Benali, Sinan Çankaya en Sylvana Simons zijn. En een Facebook-vriend schreef laatst nog: de mensen die er het meest trots op zijn zichzelf ‘blank’ te noemen laten zich bij de eerste de beste gelegenheid helemaal roodgloeiend bakken.
Ik kijk naar mijn eigen huid, die is ook niet wit meer, eerder een soort hazelnootbruin. Maar wit is mijn etniciteit. Want blank is mijn huid ook niet: er zitten littekens op en moedervlekken. Mijn huid is verre van ongeschonden.
Ik moet denken aan het blankhouten tafeltje dat ik ooit buiten had laten staan in de regen: het trok krom (gelukkig wist ik het met een laagje lak weer aardig op te knappen). Dat is wat ‘blank’ is: het kan niet tegen een beetje tegengeluid (in de vorm van regen) want dan trekt het gelijk krom.

Read Full Post »

Afgelopen dinsdag las ik een goed artikel van de Volkskrant dat antwoord probeerde te geven op de vraag waarom (de mening van) Sylvana Simons zoveel woede over zich afroept. Het verbijstert mij namelijk. En sommige dingen vervullen me met walging (en ik ben niet de enige). Aan moslims wordt steeds gevraagd om afstand te nemen van de terroristische daden die een klein groepje extremisten begaan (onzin natuurlijk, alsof zij daar íets mee te maken hebben), dus bij dezen neem ik afstand van de walgelijke praktijken van andere witte Nederlanders en van de domheid van witte Nederlanders die dit soort vuilnis leuk vinden en delen.
Maar dan rest mij toch de vraag die ik vanaf het moment dat ik een paar maanden oud was veelvuldig heb gesteld: waarom? Ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn die haar een beetje vervelend vinden, ze stelt namelijk vragen over dingen waar het gros liever niet over na wil denken. Dat kan ongemakkelijk zijn. Of vermoeiend (mijn moeder was het ‘waarom’ ook wel eens zat). En daar komt nog eens bij dat een vrouw die gedecideerd is of zelfverzekerd overkomt snel als drammerig wordt gezien, ja, eerder dan een man die hetzelfde doet.
Ik moet alleen steeds denken aan die zin uit dat liedje van Doe Maar ‘er zit een knop op je tv’. Tegenwoordig hoef je daar niet eens meer voor naar de tv te lopen, hij ligt waarschijnlijk gewoon in je schoot. Ik erger me ook wel eens aan mensen op televisie. Als ik toevallig Natasja Froger heel erg meelevend zie staan doen met een jas aan met een dierenlijk eraan vast, dan erger ik me daaraan. Maar ik ga dan niet een filmpje knutselen waarin zij levend gevild wordt of onverdoofd anaal geëlektrocuteerd, ik zap dan weg en stem op haar voor de ‘Dom Bontje’ verkiezing van de Bont voor Dieren.
Misschien ben ik te veel opgevoed met ‘joh, daar sta jij toch boven’ of heb ik te veel boeken gelezen zodat ik het juist interessant vind om eens de mening te horen van iemand die een andere kijk op dingen heeft, maar ik begrijp het oprecht niet. Ik snap dat je haar vervelend kunt vinden (ik vind zelf Geert Wilders vrij vervelend)  maar ik snap niet dat je dan kunt vergeten dat zij ook gewoon een mens is met gevoel en dat het maken van dergelijke kwetsende filmpjes alle perken te buiten gaat. Kan iemand me dat uitleggen? En misschien belangrijker nog: wat kunnen we hiertegen doen?  En hoe kunnen we laten weten dat het overgrote deel van de Nederlanders dit walgelijk vindt en niet wil leven in een land waarin dit soort dingen gebeuren? Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

In de Opzij van deze maand staat een interview met Sylvana (en inderdaad mevrouw Simons, ik wil heel graag weten waar dat jurkje vandaan komt, al ben ik bang dat het mij veel minder goed staat). De journalist zegt aan het begin van het interview Zelf kom je uit een gezin met vijftien broers en zussen (ik neem voor het gemak even de typografie van het interview over). Sylvana antwoord daarop: ‘Ja, maar ik ben als enigst kind opgegroeid, als een prinsesje. Ik was een nakomeling.’
Ehhhhhhm…maar die vijftien broers en zussen zijn toch óók nakomelingen van je ouders? Of zijn ze geadopteerd? Zo is mijn hond Roemer wel mijn ‘kind’ maar niet mijn nakomeling, hij is de nakomeling van zijn moeder Vrouwkje en vader Olex. Ik ben dan zelf wel weer een nakomeling van mijn ouders, voor zover ik weet de enige.
Ik vermoed dat Sylvana hier ‘nakomertje’ bedoelt en het zou zomaar kunnen dat ze dat ook gezegd heeft maar dat de journalist het verkeerd genoteerd heeft, dat gebeurt nogal eens namelijk en kan voor pijnlijke fouten zorgen. Bovendien, ook al zou Sylvana het wél verkeerd gezegd hebben dan vind ik het de taak van een journalist om dat netjes te corrigeren, niet tegenover de geïnterviewde maar wel in het stuk.
Zo sprak ik laatst iemand die het had over Haarlemse corveën. Hij bedoelde natuurlijk coryfeeën, en dat schrijf ik dan dus op.

Read Full Post »