Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘reizen’

‘Smeren, smeren, smeren’, zegt de arts voor de zoveelste keer met meer dan ‘enige’ nadruk. De echtgenoot kijkt me aan met een blik die aan me wil vragen of we in een sketch van Koefnoen zijn terechtgekomen. Ik kan me vergissen maar volgens mij hanger er in de spreekkamer van de tropenpoli geen verborgen camera’s.
We hebben een vakantie geboekt naar Gambia, en sommige mensen gáán dan gewoon, verstandigere mensen halen een prik en een doos malaria-pillen en gaan daarná gewoon, maar omdat ik de ziekte van Crohn heb en immunosuppressiva (medicijnen die mijn immuunsysteem platleggen) gebruik, ga ik altijd even voor een consult langs de tropenpoli.
De DTP-prik heb ik in oktober gehad voordat we naar Marrakech gingen, dus die was nog geldig en voor hepatitis A kreeg ik weer antistoffen in plaats van het vaccin. So far so good. Maar toen de Gele Koorts. Die mocht ik niet krijgen omdat het een levend verzwakt vaccin is: spuit je me die in dat krijg ik onherroepelijk gele koorts. En dat wil je niet, zeker niet vlak voor je vakantie.


Dus kreeg ik een papier met veel stempels (‘Daar zijn ze gek op, stempels.’) voor de douane en moest ik bij de balie een fles DEET kopen. ‘Eérst de zonnebrand opdoen en daarna de DEET.’
En verder moest ik preventief antibiotica halen bij de apotheek en de malaria-pillen zouden we opgestuurd krijgen. En vooral niet vergeten om te smeren, smeren, smeren.
Na dit hele verhaal kneep ik ‘m wel een beetje en ik was heel hard aan het duimen dat er geen mug in dat hele Gambia te vinden zou zijn. ‘Waarom begin je er dan aan?’, vroeg mijn pilates-juf toen ze mijn gele koorts-verhaal hoorde. Op zich een goede vraag. Als ik het van tevoren geweten had was ik er misschien niet aan begonnen, maar thuis kun je ook ziek worden, en ken je dat plaatje over comfort zone en where the magic happens? Die twee overlappen elkaar niet. En op die tweede plek loop je blijkbaar kans op gele koorts.
Dus daar gingen we door de douane, met in een mapje onze vaccinatieboekjes en die brief met alle stempels waar ze zo gek op zijn.
‘Goodafternoon. How are you?’
Stempel netjes in het paspoort gezet en met nog een glimlach mocht ik doorlopen. Geen woord over vaccinaties of stempels.
De eerste dag in Gambia heb ik geen mug gespot, maar al snel bereikte hen het bericht dat er in kamer M11 van het Senegambia Beach Hotel lekker toubab-bloed te drinken was. De tweede dag bedacht ik een nieuwe slogan: DEET, stinkt een boel, helpt geen reet. Maar toch bleef ik braaf smeren, smeren, smeren. En bij elke maaltijd een malaria-pil innemen.
Mijn kapotgebeten kuiten ontgingen de plaatselijke bevolking ook niet. Met regelmaat kwam er een man op ons af die beweerde dat die éne beet toch echt heel erg was, want die was van een ander beest. En dat beest had eitjes onder mijn huid gelegd.
Tegen de zoveelste zei ik ‘Yeah, yeah, I’ll die horribly. But first I’m going to have lunch.’
Want ik wist natuurlijk ook wel dat ze me waarschijnlijk iets wilden aansmeren, maar helemaal lekker zat het me toch niet, dus vroeg ik aan een medewerker van het hotel met wie we bevriend waren geraakt of hij dacht dat het iets ernstigs was.
Hij dacht van niet, gewoon een mug. En dat verhaaltje…‘no, is just…advertisement.’
Misschien kan iemand die mannen even uitleggen dat het veel betere reclame is als ze zeggen dat ze een 100% biologisch muggenwerend middel hebben dat beter ruikt én veel beter werkt dan DEET. Ik zou het zó kopen.
En dan maar smeren, smeren, smeren. Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Voor onze huwelijksreis wilde ik graag naar een continent dat ik nog niet bezocht had. Slechts twee (Europa en Noord-Amerika) vielen er af, maar omdat we graag in september of oktober weg willen en het dan toch nog lekker warm willen hebben denken we (nou ja, ik vooral) al snel aan Afrika.
Op internet lees ik dat Ghana ‘Afrika voor beginners’ is. Een land dat alles heeft waar je bij het woord ‘Afrika’ aan denkt (safari, markten met exotisch fruit, verkocht door vrouwen in jurken met vrolijke print, stranden, cultuur en aapjes) maar zonder dat het ‘eng’ is. Reizigers die er al geweest zijn zijn unaniem lovend over hoe aardig de mensen er zijn en als ik het bij de bibliotheek geleende ‘Ervaar Ghana’ doorblader wordt ik behoorlijk enthousiast.
De echtgenoot houdt vooralsnog het hoofd koel en wil eerst wel eens weten wat dat allemaal kost. Daar kan hij vrij kort over zijn, ondanks dat de vliegreis nog geen 7 uur duurt kost het, zeker met een hotel erbij, te veel. En tja, we hadden net op 9 juni een vrij duur feestje gevierd, dus Ghana moest even wachten. 20160811_145101
Nou ja, die stranden zullen er volgend jaar nog wel liggen en de aapjes zullen ook niet massaal gaan emigreren omdat we nú niet komen, dus besloot ik om mijn tantrum op te schorten voor een betere gelegenheid. Maar ik had al wel een jurk met exotische print gekocht die over de knie viel (in Ghana is het ‘gewenst’ dat vrouwen hun lichaam dekken van hun middenrif tot over de knie. Het bedekken van de boezem is daarentegen weer optioneel).
‘Weet je wat dan wél weer goed te doen is?’, zei de echtgenoot die nog steeds zijn computer op schoot had. En toen noemde hij een bestemming uit 1000 en één nacht, een stad waar ik al jaren heel benieuwd naar ben, waar ik slippers met zo’n bandje om je tenen wil kopen,  kalligrafie wil zien, mijn handen met henna wil laten beschilderen en markten met enorme bergen met specerijen wil zien en ruiken.
Een stad waar die lange jurk alsnog goed van pas komt en waar ze Frans spreken. Onze voyage de noches (huwelijksreis) gaat naar Marrakech! We gaan maandag weg en het zal hier dus twee weken lang stil zijn… Vanaf 17 oktober kun je weer blogposts verwachten.

Read Full Post »

Houden van

In Mindtown New York kun je zo’n beetje op elke straathoek spullen kopen met I ♥ NYC erop en er is in 2008 zelfs een film gemaakt met de titel ‘New York I love you’. Maar als iedereen iets zwart vindt vind ik het meestal wit dus ik was er nog niet zo zeker van dat ik van de stad zou houden. Bovendien heb ik na een bezoek aan San Francisco nog steeds het idee dat ik het centrum nog niet gezien heb. Ik zal wel enorm Europeaans zijn maar ik verwacht altijd in elke plaats een plek tegen te komen waar ik het stadhuis of de kerk op een plein zie staan, een plek die me het gevoel geeft ‘hier is alles omheen gebouwd’ en dat ik vanaf daar ook blindelings alle leuke winkels en restaurants zal weten te vinden.
Ons hotel lag 5 minuten wandelen van Times Square, wat zo’n beetje als het centrum van de stad gezien kan worden, maar om dat nou een pittoresk pleintje te noemen…
Ik ben er als snel achter dan Midtown niet enorm aan bij besteed is. Het is leuk om een keer gezien te hebben, die Crystler Building en dat Empire State en vooruit, dan ook Times Square, maar om nou te zeggen dat ik er van hou…nee. img_2627
Leuker vind ik Greenwich Village en ik had ook graag rondgelopen of -gefietst in Brooklyn, maar daar zaten we te ver vandaan voor de tijd die we hadden.
Wat ik in Midtown fijn vond was neuzen bij de Barnes & Noble, het inslaan van O.P.I. nagellak bij Macy’s en het passen van spijkerbroeken. Dat kan bij Macy’s namelijk in een paskamer die ongeveer zo groot is als het appartement waar ik 8 jaar geleden nog in woonde. Bovendien kun je kiezen of je je achterste wil keuren bij kantoorbelichting, avondlicht of daglicht. De lichtstanden zijn te bedienen met knopjes op de spiegel. Ik heb 4 broeken afgerekend (2 Levi’s en twee curvy skinny’s van Calvin Klein) waarin mijn booty er zelfs in daglicht nog mee door kon.
Maar het leukste zijn de mensen. De mensen in het veganistische restaurant Candle 79, of die mevrouw die op straat tegen mij riep ‘You look smashing!’, de man die ‘bless you!’ zei toen de echtgenoot moest niezen. In New York hebben de mensen een vrolijk soort bemoeizucht die me een beetje aan Rotterdam doet denken. Zou dat komen omdat New York aan de ándere kant van die Holland-Amerikalijn ligt?
Ik moet in ieder geval nog een keer terug. Terug naar the Village en Brooklyn verkennen. En dan, dan zal ik kunnen zeggen of ik van New York hou of niet.

Read Full Post »

Afgelopen weekend was het herdenkingsweekend van ‘9/11’, het was 15 jaar geleden dat de twee gekaapte vliegtuigen in de torens van het World Trade Center vlogen. In de lobby van ons hotel lag een stapel kranten waarin te lezen was dat de huidige lichting studenten die gebeurtenis niet (bewust) heeft meegemaakt en dat men niet goed weet hoe aan hen duidelijk te maken waarom het zo belangrijk is om de aanslag te herdenken.
Hetzelfde vraagstuk als waar in Europa over is nagedacht met betrekking tot de holocaust, lijkt me.
Op Facebook zag ik dat mensen verhalen deelden over waar ze waren toen ze, 15 jaar geleden, over de aanslag hoorden. Ik studeerde toen en toen ik aankwam op het station om weer naar huis te gaan zag ik een grote groep mensen verzameld rond de televisie bij de kios op spoor 2. In de trein belde ik mijn vriend, ik had sinds kort een pocketline tango, die dat weekend een knieband had geblesseerd bij het paintballen (vrijgezellenfeestje) en daarom thuis zat met zijn been op zeven kussens. ‘Is Bush vermoord?’, vroeg ik.
‘Nee’, zei hij, en hij vertelde wat er gebeurd was. Omdat ik hoorde dat hij ongerust was maakte ik een grapje en vroeg of hij bang was dat er ook een vliegtuig in het torentje van Kok zou vliegen, maar daar kon hij niet om lachen. Pas toen begreep ik dat het om 2 vliegtuigen en twee torens ging en dat het geen ongeluk was. Maar nog steeds voelde ik me niet ongerust of bang. De Vernigde Staten was ver van mijn bed en bovendien was ik altijd al minder angstig dan hij. De hele week lang heeft hij voor de televisie gezeten met zijn been op zeven kussens, kijkend naar CNN. De enige afwisseling was de Jiskefet videoband die ik die dag voor hem had gekocht bij de kiosk van Atheneum op het Spui.
Hoewel de Verenigde Staten wat veel dingen betreft nog steeds ver van mijn bed is, waren we afgelopen weekend in de hoofdstad van de westerse wereld. Vanuit het immigratiemuseum op Ellis Island is Manhattan goed te zien. Echtgenoot (een andere mijnheer dan die 15 jaar geleden met zijn been op zeven kussens lag, deze kan iets beter tegen een stootje) wees me op de plek waar ooit de Twin Towers stonden. ‘Kijk, in plaats van twee hoge gebouwen hebben ze er nu één enorm hoog gebouw neergezet.’
‘Ja, met een huge opgestoken middelvinger op het dak.’ img_0253

Read Full Post »

Reiskriebels kent iedereen (moest u ook gelijk aan Floortje Dessing denken?), maar ik krijg soms een beetje de kriebels van reizen. Dat wil zeggen, als ik alleen reis.
En dat kan dus al gebeuren als ik met de bus ergens naartoe moet waar ik nog nooit geweest ben. Dan ben ik de hele tijd bang dat ik in de verkeerd bus zit of dat ik na het uitstappen niet weet waar ik naartoe moet. Of, en dit is een vrij reële ‘angst’, dat ik weer vergeet uit te checken.
Het liefst hobbel ik gewoon achter iemand aan die de weg weet. Vroeger was dat mijn moeder, later een vriendje met een rijbewijs en nu de echtgenoot. Als we op reis gaan is de taakverdeling heel traditioneel: ik zorg voor een tas met eten voor onderweg, hij zorgt voor vervoer en vertelt me hoe laat ik klaar moet zijn om ingeladen te worden. Mijn koffer pak ik wel zelf in (echt waar, douanebeambte) en vaak moet ik ook nog een oordeel vellen over wat hij mee moet nemen, maar verder gedraag ik me naar mijn Chinese sterrenbeeld (schaap).
Maar nu zal ik wel moeten. Of ‘moeten’…. De echtgenoot zit de laatste tijd voor werk veel in de Verenigde Staten en nu krijg ik de kans om naar hem toe te vliegen en samen een weekend door te brengen in New York. 20160901_165240
Maar…dan moet ik dus wel zelf naar het vliegveld en in mijn eentje (nou ja, met een heleboel vreemden maar ik ben niet zo goed met vreemden) 6 uren in een vliegtuig. Daar wordt ik wat onrustig van. Maar zo’n weekend New York is wel weer de ideale manier om aan ‘de buitenwereld’ te laten zien dat ik toch echt een heel interessant leven heb ondanks mijn chronische ziekte (ja dat is op het moment even een onderwerp, wordt aan gewerkt).
Dus ik ga het doen, maar ik ben daar in mijn hoofd wel enorm mee bezig. Maar, denk ik bij mezelf, als mijn oma op haar 80e nog in haar eentje met het vliegtuig naar haar neef in San Francisco ging (ok, toegegeven, dat was vóór 9/11 toen alles nog veel gemakkelijker was), dan moet ik dit ook kunnen. Paspoort mee, eten mee (je zult altijd zien dat de glutenvrije maaltijd met rundvlees is en de vegetarische bomvol tarwe zit) en Géén grapjes maken bij de paspoortcontrole (ik heb het onthouden, echtgenoot).
En ach, zei een vriendin van mij die regelmatig ‘alleen’ vliegt met twee kleine kinderen op sleeptouw, het is eigenlijk makkelijker dan de trein want je kunt niet in de verkeerde stappen.

Read Full Post »

chroniek-201401 (1)

Read Full Post »